Αρχείο μηνός Μάιος 2026

Η Βικτώρια έμεινε λίγες μέρες κοντά μας, αλλά οι στιγμές που ζήσαμε μαζί της ήταν τόσες πολλές και γεμάτες, που ακόμα και με δύο αναρτήσεις την ημέρα στο site, δεν προλαβαίναμε να καλύψουμε την επικαιρότητα! Και ρίξετε μια ματιά πίσω, είμαι βέβαιος ότι θα το διαπιστώσετε αυτό.

Μέσα σε αυτόν τον δημιουργικό «πυρετό», ξαφνικά διαπιστώσαμε πως είχαμε αφήσει έξω από τις δημοσιεύσεις μας κάτι που άρεσε πάρα πολύ στη Βικτώρια: την επίσκεψή μας στο μοναδικό Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, καθώς και την περιήγησή μας στο Μουσείο και τον Αρχαιολογικό χώρο.

Ήρθε, λοιπόν, η ώρα να αποκαταστήσουμε αυτό το κενό! Ξεκινάμε σήμερα το αφιέρωμά μας από το επιβλητικό αρχαίο θέατρο, με τις απαραίτητες αναμνηστικές φωτογραφίες στις κερκίδες του, και τις επόμενες μέρες θα δούμε μαζί και τα υπόλοιπα αξιοθέατα της περιοχής. Ελάτε να σας τα δείξουμε και να ταξιδέψετε μαζί μας…

Η καθημερινότητα στην Αθήνα μάς κάνει να ξεχνάμε τους θησαυρούς που κρύβονται στην καρδιά της. Χρειάζεται μερικές φορές το φρέσκο βλέμμα ενός δικού μας ανθρώπου από το εξωτερικό για να μας θυμίσει την ιστορία, τη γαλήνη και την απαράμιλλη γοητεία σημείων που συχνά προσπερνάμε. Κάπως έτσι, την περασμένη Κυριακή γύρω στις 10:30 το πρωί, βρεθήκαμε να περπατάμε στα σκιερά μονοπάτια του Εθνικού Κήπου μαζί με τη Βικτώρια.

Παρά τα τόσα καλοκαίρια που επισκέπτεται την Ελλάδα, η αλήθεια είναι πως δεν είχε τύχει ποτέ να την ξεναγήσουμε σε αυτόν τον ιστορικό πνεύμονα πρασίνου. Συνήθως, οι επιθυμίες των νέων κοριτσιών περιστρέφονται γύρω από τις γεμάτες ζωντάνια βιτρίνες της οδού Ερμού ή τις καταγάλανες παραλίες κάποιου νησιού. Η Βικτώρια, όμως, έκανε την έκπληξη. Έχοντας δείξει γνήσιο ενδιαφέρον, διάβασε, μελέτησε και έμαθε για την πλούσια ιστορία του Κήπου και μας ζήτησε να τον περπατήσουμε μαζί.

Αν και ζει σε μια χώρα όπου το πράσινο αφθονεί, η ίδια παραδέχτηκε πως η αίσθηση εδώ είναι εντελώς διαφορετική. Η μεσογειακή βλάστηση, το παιχνίδισμα του ήλιου μέσα από τις φυλλωσιές και τα διάσπαρτα αρχαία σπαράγματα που ξεπροβάλλουν ανάμεσα στα δέντρα δημιουργούν μια μοναδική ατμόσφαιρα, γεμάτη μυστικισμό και γαλήνη. Η διαδρομή μας είχε απ’ όλα: από τις γραφικές ξύλινες γέφυρες πάνω από τις μικρές λίμνες, μέχρι τα εντυπωσιακά μαρμάρινα απομεινάρια, όπως οι αρχαίοι κίονες που στέκουν ως σιωπηλοί μάρτυρες του παρελθόντος.

Φυσικά, από έναν τέτοιο κυριακάτικο περίπατο δεν θα μπορούσε να λείπει η απαραίτητη στάση για ξεκούραση. Το ιστορικό καφενεδάκι του Κήπου, «πνιγμένο» μέσα στην πυκνή αναρριχώμενη βλάστηση και φωτισμένο με τις γιρλάντες του, μας υποδέχτηκε για ένα απολαυστικό καπουτσίνο που της άρεσε πάρα πολύ. Καθίσαμε εκεί για περισσότερες από δύο ώρες, συζητώντας, χαλαρώνοντας και απολαμβάνοντας την ηρεμία, μακριά από τη βουή του κέντρου.

Χθες το απόγευμα, ο δρόμος μας έφερε για ακόμα μια φορά στο αεροδρόμιο. Αυτή τη φορά, για το πιο δύσκολο κομμάτι κάθε επίσκεψης: τον αποχαιρετισμό. Η Βικτώρια πήρε τον δρόμο της επιστροφής. Πρώτος σταθμός για μια σύντομη ανάσα κοντά στη θεία της, την Ντενίς, και έπειτα η μεγάλη πτήση της επιστροφής για το μακρινό Νορθ Βανκούβερ του Καναδά.

Κοιτάζω τις φωτογραφίες και αναρωτιέμαι: Πώς πέρασαν έτσι οι μέρες; Ξέραμε από την αρχή ότι ο χρόνος μας μαζί θα ήταν περιορισμένος. Γι’ αυτό και προσπαθήσαμε να «κλέψουμε» κάθε δευτερόλεπτο, να εκμεταλλευτούμε την κάθε στιγμή, να γεμίσουμε τις αποσκευές της με αγκαλιές, γέλια και ελληνικό ήλιο. Κι όμως, παρά την προσπάθειά μας, ο χρόνος αποδείχτηκε για άλλη μια φορά αμείλικτος. Αυτές οι μέρες δεν πέρασαν απλώς… έφυγαν σαν αέρας.

Η στιγμή της τελευταίας αγκαλιάς έξω από τις αναχωρήσεις κουβαλάει πάντα μια γλυκόπικρη γεύση. Από τη μία, η γεμάτη καρδιά από τις στιγμές που μοιραστήκαμε· από την άλλη, η απόσταση που έρχεται ξανά να μας θυμίσει πόσο μακριά είναι ο Καναδάς.

Βικτώρια μας, καλό ταξίδι και καλή επιστροφή στη βάση σου! Οι αναμνήσεις αυτών των ημερών θα μας κρατούν συντροφιά μέχρι την επόμενη φορά που θα βρεθούμε ξανά.

Εις το επανιδείν!