Η πρώτη καλημέρα μας από τους Γόννους…


Λένε πως αν θέλεις να γνωρίσεις πραγματικά έναν τόπο, πρέπει να τον δεις την ώρα που ξυπνάει. Για εμάς, τους αμετανόητα «πρωινούς τύπους», αυτή η ώρα δεν είναι απλώς μια συνήθεια, αλλά μια ανάγκη.
Όπου κι αν βρεθούμε, αναζητούμε εκείνη την πρώτη ακτίνα. Όχι γιατί περιμένουμε να δούμε έναν ήλιο διαφορετικό από αυτόν που ξέρουμε –ο ήλιος είναι ένας και μοναδικός– αλλά γιατί η ανατολή έχει τον δικό της τρόπο να μεταμορφώνει το τοπίο, να δίνει χρώμα στις σκέψεις μας και να ηρεμεί την ψυχή.
Στην πρόσφατη επίσκεψή μας στους Γόννους, η εμπειρία ήταν μαγική. Καθώς το φως άρχισε να ξεπροβάλλει πάνω από τον θεσσαλικό κάμπο και τις παρυφές του Ολύμπου, όλα έμοιαζαν να μπαίνουν σε μια νέα σειρά.
- Η ηρεμία του χωριού πριν την πρώτη κίνηση.
- Ο καθαρός αέρας που σου γεμίζει τα πνευμόνια.
- Τα χρώματα του ουρανού που «έπαιζαν» ανάμεσα στο πορτοκαλί και το βαθύ μπλε.
Δεν είναι το καινούριο που ψάχνεις στην ανατολή, αλλά η ομορφιά της ίδιας της αρχής.
Σας αφήνουμε με μερικές εικόνες από το ξημέρωμα στους Γόννους. Μπορεί για κάποιους να είναι «απλώς άλλη μια μέρα», για εμάς όμως, ήταν η καλύτερη εισαγωγή σε αυτόν τον ιστορικό και φιλόξενο τόπο.

Εδώ η ιστορία συναντά το «Εμείς» και το «Εγώ»

Υπάρχουν μέρη που τα γνωρίζεις μέσα από τα σχολικά βιβλία και υπάρχουν μέρη που σε περιμένουν να τα περπατήσεις για να σου αποκαλύψουν την αλήθεια τους. Η επίσκεψή μας στα Αμπελάκια ήταν ακριβώς αυτό: μια βουτιά στην ιστορία που παραμένει, δυστυχώς, πιο επίκαιρη από ποτέ. Στα λιθόστρωτα σοκάκια του χωριού, ανάμεσα στα επιβλητικά αρχοντικά και τις ανθισμένες αυλές, νιώθεις ακόμα την αύρα μιας άλλης εποχής. Εκεί, στα τέλη του 18ου αιώνα, γεννήθηκε ο πρώτος παγκόσμιος συνεταιρισμός («Κοινή Συντροφία»).

Άνθρωποι με όραμα κατάφεραν να ενώσουν τις δυνάμεις τους, να εξάγουν τα περίφημα νήματα τους σε όλη την Ευρώπη και να μεγαλουργήσουν μέσα από την ενότητα. Η ιστορία των Αμπελακίων είναι ο καθρέφτης της ανθρώπινης φύσης. Όσο κυριαρχούσε το κοινό καλό, το χωριό ευημερούσε, τα γράμματα ανθούσαν και η δημιουργικότητα δεν είχε όρια. Όταν όμως άρχισε να πρυτανεύει το «εγώ», η καχυποψία και οι προσωπικές φιλοδοξίες, το οικοδόμημα άρχισε να ραγίζει μέχρι που διαλύθηκε.

Στεκόμαστε συχνά κριτικά απέναντι στους ανθρώπους της ιστορίας. Τους κατακρίνουμε για τα λάθη τους, για τη μυωπική τους στάση. Κι όμως, κοιτάζοντας γύρω μας σήμερα, αναρωτιέμαι: Πόσο έχουμε αλλάξει; Αρνούμαστε μέσα μας να ακολουθήσουμε έναν άλλον δρόμο, πιο δημιουργικό και πιο αξιόπιστο. Φοβόμαστε να εμπιστευτούμε, δυσκολευόμαστε να συνεργαστούμε και προτιμούμε την ασφάλεια της μονάδας μας, ακόμα κι αν αυτή οδηγεί στη στασιμότητα.

Η επίσκεψή μας δεν ήταν μόνο τουριστική. Ήταν μια ευκαιρία να γνωρίσουμε τους ανθρώπους του σήμερα, να αφουγκραστούμε τον τόπο και να αναλογιστούμε τη δική μας ευθύνη. Τα Αμπελάκια μας θύμισαν ότι η δύναμη βρίσκεται στην ένωση και η καταστροφή στη διχόνοια. Φεύγοντας από εκεί, η σκέψη είναι μία: Μήπως ήρθε η ώρα να αφήσουμε το “εγώ” στην άκρη και να ξαναχτίσουμε τις δικές μας “Κοινές Συντροφίες”;























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…