Αρχική » Καθημερινότητα

Αρχείο κατηγορίας Καθημερινότητα

Το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:
Οι επισκέπτες μας
020031
Τα σχόλια σας!
Μια αναγκαία υπόμνηση!
Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν να μας γράφετε. Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.
Είναι λογικό να πρέπει να τα δει πρώτα ο διαχειριστής και να απομακρύνει κάποιο, αν -λέμε τώρα- μπορεί να είναι υβριστικό…

Πολύ θερμό το φετινό καλοκαίρι!

Το ζούμε ήδη και το βλέπουμε. Ο Ιούνιος που μας πέρασε ήταν ο πιο θερμός μήνας των τελευταίων δεκαετιών. Γεμάτος καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε ήδη. Περιμένουμε να δούμε πώς θα είναι και το υπόλοιπο καλοκαίρι. Θα το περάσουμε κι αυτό. Εμείς, που γνωρίζουμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Λίγη δροσιά στη θάλασσα, λοιπόν!
Ιούλιος 2024
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

Ένα site που φτιάχτηκε μέσα στην πανδημία, όταν η Σούλα αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που αγαπάει και λατρεύει να φτιάχνει. Τα χειροποίητα κοσμήματα! Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ

Η αγγειοπλαστική παράδοση του Θραψανού Ηρακλείου Κρήτης

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου.

Η ώρα του δειλινού...

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Μια ανάσα καλοκαιρινή στην Τζιά

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ραδιόφωνα

Πατήστε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ  κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να ακούσετε επιλεγμένα, μουσικά, διαδικτυακα ραδιόφωνα που εκπέμπουν και στα FM... Άρα, μπορείτε να τα ακούσετε και από ένα συμβατικό ραδιόφωνο ή από το κινητό σας...

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Στήλες για τα media:

Οι εφημερίδες της Κρήτης:

Αξιόλογα Site:

Στο Πήλιο, Μάιος του 2022

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ θα δείτε  αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αγγειοπλάστες του σήμερα

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης του Κουμαλή, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο Κωστής Θεοδωράκης και ο εγγονός του, ο Μανώλης Βολυράκης και δίπλα του ο γιος του, ο Αγησίλαος. Δείτε ΕΔΩ ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό "Κ" που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να καταλάβετε τι λέω…

Οι γονείς μου, Λευτέρης και Παπαδιώ

Ο πατέρας μου και η μάνα μου, ο Λευτέρης και η Παπαδιώ, σε μια φωτογραφία από το γάμο της Ελένης, της κόρης της Γεωργίας μας. Ήταν σε ένα κέντρο στα Πεζά, όπου έκαναν το γλέντι. Για πάντα στην καρδιά μου, ως ότι πιο ακριβό έχω. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ στο νέο κόσμο!

Το σπίτι μας στο χωριό

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!
Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 173

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ τ. 173, "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ Κι ΕΔΩ το τ.172, ΕΔΩ το τ.171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, εδώ ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩ το site του Σωματείου που επιμελούμαστε...

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 441

Έτοιμο και το 441 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ.439, ΕΔΩ το τ, 438, ΕΔΩ το τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434,  ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431,  ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394  ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Ο τόπος που αγαπώ

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Χρηστικά Site:

Γνωρίζοντας την Αθήνα!

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Θα χαρώ πολύ να δω εκτεταμένα τις απόψεις σας. Γράψτε μου εδώ: nikosth2004@yahoo.gr

Για την επικοινωνία μας στείλτε μου SMS στο τηλέφωνο 6932212755 που εξυπηρετείται από την VODAFON. 


Είμαστε στον 21ο χρόνο!
Ποιος είναι ο δημοσιογράφος, Νίκος Ελ. Θεοδωράκης, που έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και διαχείρισης αυτoύ του Site σε καθημερινή βάση; Δείτε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε επίσης λίγα πράγματα για την ιστορία αυτού του ιστότοπου.

Περάσαμε υπέροχα στην Τέμενη Αιγίου

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχεις ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Ο Στηβ πρωί –πρωί, «κουρεύει» το γκαζόν του σπιτιού

Τον βλέπουμε και τον χαιρόμαστε τον Στηβ, τον σύζυγος της Έστερ. Είναι όλος υγεία, δύναμη και αυτό τον κάνει να είναι δραστήριος με ότι καταπιάνεται. Έτσι συχνά ασχολείται με το σπίτι του, ψήνει στα κάρβουνα πολύ ωραία τα κρέατα και τα λουκάνικα, κουρεύει το γκαζόν του σπιτιού τους και ασχολείται με την κουζίνα του. Με τη στάση τους και τη συμπεριφορά τους με την Έστερ κάνουν τα πάντα για να νιώθουμε καλά, κάθε στιγμή. Να τους έχει καλά ο Θεός και να τους ανταποδώσει όλη αυτή την υπέροχη φιλοξενία, στο πολλαπλάσιο, σε ότι έχουν ανάγκη!

Αν ήμασταν στην Ελλάδα, ένα ουζάκι θα το πίναμε!

Το “κλικ” γι’ αυτή την ανάρτηση το έκανε μια φωτογραφία του Δημήτρης Τρικαλιώτης, που δημοσίευσε την Τρίτη 9/7/2024 στην Ομάδα “Σαλαμίνα Σ’ Αγαπώ – SALAMINA love you”. Λιτός ο μεζές, ιδανικός όμως για το ούζο που είναι δίπλα του, με παγάκια. Παλιά, θυμάμαι, λέγανε ότι ανοίγει την όρεξη και φροντίζαμε να το έχουμε πριν το μεσημεριανό φαγητό, τα μεσημέρια. Υπερβολές που μας βόλευαν! Σιγά μην είχαμε πρόβλημα την όρεξη! Το ούζο μας άρεσε και η καλή παρέα που είχαμε για να μας κάνει συντροφιά… 

Φρεσκοβρασμένα καλαμπόκια, ιδανικά γι’ αυτή την εποχή

Όχι, το σημερινό σημείωμα δεν αφορά τον Καναδά που βρισκόμαστε, αλλά την Ελλάδα και εστιάζει σε κάτι πολύ όμορφο που αρέσει αυτή την εποχή. Το νωπό, φρέσκο καλαμπόκι που μπορείς να το φας ψημένο στα κάρβουνα ή βρασμένο. Η φωτογραφία είναι της Lemonia Peteinou και η μόνη λέξη που συνοδεύει την ανάρτηση της, στο Fecebook, είναι “φρεσκοβρασμένα”. Εικονική ζωή, θα μου πείτε. Και θα έχετε δίκιο. Μόνο, που, αν το μέσο το βάλουμε στη σωστή του θέση και δεν το θεοποιούμε, τότε μπορεί να μας δώσει όμορφες εικόνες που ίσως δεν θα ζήσουμε ποτέ, όπως αυτό εδώ που βλέπετε.

Μοναδικές στιγμές / Όμορφες μέρες στον Καναδά

Από σήμερα και για όσες μέρες θα είμαστε στον Καναδά, θα σας δίνουμε τη φωτογραφία της ημέρας από τους τόπους που κινούμαστε, στο Νορθ Βανκούβερ ή όπου αλλού βρισκόμαστε. Και κάθε τρεις μέρες θα κάνουμε μια “σούμα” και θα σας το δίνουμε ως δημοσίευμα ημέρας. Κι αυτό γιατί έχουμε πλούσιο φωτογραφικό υλικό και θέλουμε να το αξιοποιήσουμε κατάλληλα. Φωτογραφία πρώτη: Τι βλέπω από το παράθυρο μου, καθώς σκαρώνω τις αναρτήσεις μου…

Η πλατεία όλο πράσινο, πίσω από τη Μητρόπολη Αθηνών

Το Σάββατο ήταν μια δύσκολη μέρα. Υψηλές θερμοκρασίες, στα όρια του καύσωνα και δυνατός αέρας, τόσο που ο Δήμος Αθηναίων, αναγκάστηκε να κλείσει τον Εθνικό Κήπο στους επισκέπτες. Εμείς κατεβήκαμε στην Ερμού για δουλειές. Και είχα την ευκαιρία, λίγο πριν το μεσημέρι να περπατήσω λίγο, σε ένα μικρό δρόμο, τη Φωκίωνος.

Κι αυτός ο δρομάκος με έβγαλε στη Μητροπόλεως, παράλληλη της Ερμού και σε μια μικρή πλατειούλα που δεν είχα προσέξει ιδιαίτερα ώς τώρα κι ας έχω περάσει τόσες φορές από εκεί. Είναι πίσω από τη Μητρόπολη των Αθηνών, η ομώνυμη πλατεία. Είχε αρκετό πράσινο και δροσιά για τα δεδομένα της μέρας.

Αλλά είχε και όμορφες πινελιές ανθισμένων λουλουδιών στα παρτέρια της, όπως αυτά εδώ που μου άρεσαν πολύ και τα φωτογράφησα. Όπως διαπιστώνετε κι εσείς, φυσιολογικά δεν κινούνται και πολλοί άνθρωποι. Όσοι κυκλοφορούν ή τουρίστες θα είναι ή κάποια ανάγκη κατέβηκαν να διεκπεραιώσουν στο κέντρο.

Καλές είναι οι αργίες και γι’ αυτούς που μένουν στην πόλη

Ακούγεται οξύμωρο, αλλά έχει και μια μεγάλη βάση αλήθειας. Πώς γίνεται να νιώθεις καλά στην πόλη μια μέρα αργίας, όπως η χθεσινή και ταυτόχρονα να νιώθεις καλά, με θερμοκρασίες που σε πολλές περιπτώσεις ξεπερνούσαν τους 36 βαθμούς Κελσίου; Δείτε τη Σταδίου τι όμορφη που ήταν το μεσημέρι. Ελάχιστη κίνηση!

Τα ίδια και η Εδουάρδου Λω, προέκταση της Χρήστου Λαδά. Είναι τρεις (3) η ώρα το μεσημέρι και έχει θέσεις παρκινγκ αυτοκινήτου. Απίστευτο! Αυτό είναι αδύνατον, να το δεις μια καθημερινή μέρα. Η Αθήνα είναι τόσο επιβαρυμένη με τα Ι.Χ. που, δεν υπάρχει χώρος, να πέσει καρφίτσα. Συνέβη όμως ακριβώς μπροστά στα μάτια μας και το καταγράψαμε.

Πλατεία Κολοκοτρώνη στη διασταύρωση της Κολοκοτρώνη με τη Σταδίου. Κι εδώ η κίνηση είναι σχετικά μικρή. Δεν ξέρω πώς τα καταφέρνουν οι Έλληνες και, γιορτάζουν δε γιορτάζουν, κάνουν χρήση της αργίας, όπως της χθεσινής που ήταν ιδιόμορφη και δεν αφορούσε όλους τους κλάδους των εργαζομένων και φεύγουν εκτός των τειχών. Αλλά όλα τα μαγαζιά σχεδόν ήταν κλειστά.

Kαταρρίπτονται οι σταθερές που ξέραμε στην εστίαση…

Το “Παραμύθι” ήταν ένα ιδιαίτερο μαγαζί γεύσεων και όχι μόνο με είσοδο από την Ιωαννίνων 176, απέναντι από το σταθμό του Μετρό Σεπολίων, στη συμβολή με την Κρέοντος και τη Φιλιππουπόλεως. Κάποιοι το θυμούνται με νοσταλγία. Την Κυριακή που πέρασα είδα να έχουν κατέβει οι πινακίδες του και σε εμφανές σημείο υπήρχε το χαρτί με το ενοικιαστήριο.

Ήταν ένα από τα καλά μαγαζιά στα Σεπόλια και φημίζονταν για το υπέροχο φαγητό του, σέ ένα καταπληκτικό περιβάλλον, ενώ τα Σαββατοκύριακα είχε και ζωντανή μουσική. Στις κριτικές του Tripadvisor διαβάζουμε για την εξαιρετική κουζίνα του, με ένα εκπληκτικό και φιλόξενο σεφ, σε ένα παραμυθένιο σκηνικό.

Στεγασμένο σε μια παλιά μονοκατοικία και διαμορφωμένο σε ένα αριστούργημα ρομαντικό! Εμείς που το ξέραμε, θυμόμαστε τον Χρήστο με το χαμόγελο του, το υπέροχο φαγητό του, τον μοναδικό χώρο και τις λογικές τιμές του. Ήταν ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό, με ευγενές προσωπικό και άψογη περιποίηση. να υποθέσουμε ότι έβαλε κι εδώ το “χεράκι του”, ο Covid-19;