Αρχική » Τα δικά μου

Αρχείο κατηγορίας Τα δικά μου

Το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:
Οι επισκέπτες μας
019108
Τα σχόλια σας!
Μια αναγκαία υπόμνηση!
Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν να μας γράφετε. Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.
Είναι λογικό να πρέπει να τα δει πρώτα ο διαχειριστής και να απομακρύνει κάποιο, αν -λέμε τώρα- μπορεί να είναι υβριστικό…

Θερμό το φετινό καλοκαίρι

Σκληρό προβλέπεται το φετινό καλοκαίρι. Μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε ήδη, τον Ιούνιο, με τους πρόωρους καύσωνες να κάνουν δύσκολη τη ζωή μας. Θα το περάσουμε κι αυτό. Εμείς, που γνωρίζουμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Λίγη δροσιά στη θάλασσα, λοιπόν!
Ιούνιος 2024
Δ Τ Τ Π Π Σ Κ
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930

Ένα site που φτιάχτηκε μέσα στην πανδημία, όταν η Σούλα αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που αγαπάει και λατρεύει να φτιάχνει. Τα χειροποίητα κοσμήματα! Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ

Η αγγειοπλαστική παράδοση του Θραψανού Ηρακλείου Κρήτης

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου.

Η ώρα του δειλινού...

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Μια ανάσα καλοκαιρινή στην Τζιά

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ραδιόφωνα

Πατήστε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ  κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να ακούσετε επιλεγμένα, μουσικά, διαδικτυακα ραδιόφωνα που εκπέμπουν και στα FM... Άρα, μπορείτε να τα ακούσετε και από ένα συμβατικό ραδιόφωνο ή από το κινητό σας...

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Στήλες για τα media:

Οι εφημερίδες της Κρήτης:

Αξιόλογα Site:

Στο Πήλιο, Μάιος του 2022

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ θα δείτε  αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αγγειοπλάστες του σήμερα

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης του Κουμαλή, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο Κωστής Θεοδωράκης και ο εγγονός του, ο Μανώλης Βολυράκης και δίπλα του ο γιος του, ο Αγησίλαος. Δείτε ΕΔΩ ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό "Κ" που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να καταλάβετε τι λέω…

Οι γονείς μου, Λευτέρης και Παπαδιώ

Ο πατέρας μου και η μάνα μου, ο Λευτέρης και η Παπαδιώ, σε μια φωτογραφία από το γάμο της Ελένης, της κόρης της Γεωργίας μας. Ήταν σε ένα κέντρο στα Πεζά, όπου έκαναν το γλέντι. Για πάντα στην καρδιά μου, ως ότι πιο ακριβό έχω. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ στο νέο κόσμο!

Το σπίτι μας στο χωριό

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!
Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 172

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ τ. 172, "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ.171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, εδώ ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩ το site του Σωματείου που επιμελούμαστε...

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 440

Έτοιμο και το 440 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ, Κι ΕΔΩ το τ.439, ΕΔΩ το τ, 438, ΕΔΩ το τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434,  ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431,  ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394  ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Ο τόπος που αγαπώ

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Χρηστικά Site:

Γνωρίζοντας την Αθήνα!

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Θα χαρώ πολύ να δω εκτεταμένα τις απόψεις σας. Γράψτε μου εδώ: nikosth2004@yahoo.gr

Για την επικοινωνία μας στείλτε μου SMS στο τηλέφωνο 6932212755 που εξυπηρετείται από την VODAFON. 


Είμαστε στον 20ο χρόνο!
Ποιος είναι ο δημοσιογράφος, Νίκος Ελ. Θεοδωράκης, που έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και διαχείρισης αυτoύ του Site σε καθημερινή βάση; Δείτε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε επίσης λίγα πράγματα για την ιστορία αυτού του ιστότοπου.

Περάσαμε υπέροχα στην Τέμενη Αιγίου

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχεις ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Δυο Θεοδωράκηδες σαν… αδέλφια! Και, πνευματικά, είναι

Από την πρώτη στιγμή που γνώρισα την αλήθεια, άρχισα να δέχομαι ερωτήματα από τους αδελφούς: “Με τον Γιάννη Θεοδωράκη από τη Γλυφάδα, είστε συγγενείς;” Αλλά τον Γιάννη, παρ’ ότι είχαμε το ίδιο επίθετο, δεν έτυχε να τον γνωρίζω. Φυσικά, ούτε εκείνος εμένα. Κι ωστόσο έχουμε τόσα κοινά σημεία. Το διαπιστώσαμε το περασμένο Σάββατο που μας κάλεσε σπίτι του, να κάνουμε παρεούλα και να γνωριστούμε.

Η παρέα ήταν εξαιρετική, ενθαρρυντική… Μια  υποδειγματική θεοκρατική συντροφιά! Περάσαμε πολύ όμορφα και ενθαρρυνθήκαμε, καθώς ακούσαμε τόσες όμορφες εμπειρίες για το πώς γνωρίσαμε την αλήθεια. Όμορφοι άνθρωποι! Κάποιοι κάνουν ακόμα μελέτη, κάποιοι άλλοι έρχονταν για πρώτη φορά σε επαφή με μάρτυρες. Ναι, ήταν μια εξαιρετική βραδιά, τόσο που μας ξελόγιασε και περάσαμε και τα δικά μας όρια.

Ο Γιάννης έχει καταγωγή από τα Χανιά, εγώ από το Ηράκλειο. Αγαπά πολύ την Κρήτη, καθώς από μικρός περνούσε εκεί πολλά καλοκαίρι. Και τι όμορφο που η κόρη του κλήθηκε να υπηρετήσει εκεί, στα Χανιά! Ευκαιρία για να κρατήσει αυτή την επαφή. Είχαμε πολλά πράγματα, να μάθουμε ο ένας για τον άλλον. Tον ευχαριστούμε, τον ίδιο και την οικογένεια του για τη μοναδική φιλοξενία τους.

Οι αδελφές μου Μαλάμω, Στασούλα, στην πηγή Σπυριδιανού

Περνάει καλά η Μαλάμω μας στο χωριό, αυτή την περίοδο. Συχνά η Στασούλα μας τους παίρνει με τον Νίκο και πάνε βόλτες με το αυτοκίνητο της. σε μέρη όμορφα, όπως εδώ, στην πηγή του Σπυριδιανού, κάπου κοντά στον Ξυδά. Άσε που πήραν και νερό για το σπίτι, λένε πως είναι πολύ καλό, πόσιμο. Πήραν κι αυτοί τα μπουκάλια να τα γεμίσουν.

Πριν τέσσερα χρόνια, είχα ξανακάνει μια ανάρτηση στο παλιό ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ γι’ αυτή την πηγή του Σπυριδιανου, 10 Ιουνίου του 2020 ήταν…  Αν ακολουθήσετε ΕΔΩ το σύνδεσμό θα ξανάρθει μπροστά σας αυτή η ανάρτηση και είναι βέβαιο ότι θα μάθετε πολλά πράγματα γι’ αυτήν. Αξίζει τον κόπο να το κάνετε.

Είναι πολύ όμορφο να βλέπεις έτσι, αγαπημένα τα σαρκικά σου αδέλφια, Μαλάμω και Στασούλα, μπροστά στην πηγή με το τρεχούμενο νερό. Σίγουρα κάτι καλό θα λέει η Μαλάμω μας και γελάει η Στασούλα. Τις χαίρομαι! Μεγαλώνουμε, αλλά μεγαλώνουμε όμορφα και με αξιοπρέπεια, στοχεύοντας να κάνουμε πάντα το καλό, όπου μπορούμε

Μυρίζει όμορφα το οργωμένο χώμα! Αλλά το νοιώθουμε;

Θα το πω με ειλικρίνεια. Μου έχει λείψει η μυρωδιά της οργωμένης γης. Αλλά πού να βρεις χώμα στην τσιμεντούπολης της Αθήνας; Μια μεγαλούπολη, όπως αυτή που ζούμε, δεν έχει χώρους παρά μόνο για μπετόν. Στην επαρχία όμως είναι αλλιώς. Τρεις φωτογραφίες λοιπόν σας έχουμε σήμερα. Η επάνω και η κάτω είναι από την Κρήτη και η μεσαία από την Χαλκίδα.

Ο φίλος μου Πέτρος όργωσε για να βάλει τα φασόλια της χρονιάς για το σπίτι του. Τον παρακολουθώ, όταν το κάνει. Έχει το χώρο, έχει τη διάθεση, ασχολείται. Και είναι υπέροχο να έχει στο τραπέζι της οικογένειας ότι πιο καθαρό και υγιεινό, καθώς γνωρίζει πολύ καλά πώς τα έχει μεγαλώσει, μακριά από φάρμακα επικίνδυνα για τον ανθρώπινη υγεία. Έτσι κάνει και με τα άλλα κηπουρικά και τις ντομάτες του.

Τα ίδια και η Στασούλα μας, στου Γρέγο. Έχει φροντίζει ο Αγησίλαος για τον κήπο τους, όπως κάθε χρόνο. Εκείνος είναι που θα προμηθεύσει φρέσκα πράγματα στο τραπέζι τους. Κι εδώ, κοντά στα ζώα τους και όχι πολύ μακριά από το Θραψανό θα περάσουν μέρες, ώρες ατέλειωτες για να φροντίσουν την καλλιέργεια τους και να δώσουν καρπό, Τίποτα δεν είναι εύκολο, αλλά αξίζει τον κόπο.

Η Μαλάμω μας, επέστρεψε στο χωριό για να καλοκαιρέψει

Τη χαίρομαι να τη βλέπω να θέλει να είναι στο σπίτι που γεννηθήκαμε και να μένει εκεί με τον σύζυγό της, τον Νίκο, για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Για την σαρκική μου αδελφή λέω, τη Μαλάμω, που, αφού ήρθε στην Αθήνα για να ξεχειμωνιάσει, επέστρεψε στο πατρικό μας, στο σπίτι της για να καλοκαιρέψει.

Της αρέσει εκεί. Έχει μνήμες και καθώς όλοι μεγαλώνουμε, θέλει να ζήσει και να ξαναθυμηθεί όμορφες στιγμές. Γι’ αυτό, συχνά, όποτε ο καιρός και συνθήκες το επιτρέπουν, βγαίνει από το σπίτι και πηγαίνει στα χωράφια. Όπως στην επάνω φωτογραφία, είναι με τον Αγησίλαο στο κήπο τους, στου Γρέγο, που μόλις έχει οργώσει.

Μικροί, στενοί δρόμοι, τσιμεντένιοι για να αποφεύγουν οι άνθρωποι τη λασπουριά τον χειμώνα. Και μετά η ανθισμένη πορτοκαλιά που έχει ακόμα καρπούς  πάνω της στα… αζήτητα. Καθαρισμένη όμως από τα χόρτα που την περιβάλλουν και με μια μυρωδιά που “σπάει” μύτες. Η απόλυτη ομορφιά και η ηρεμία του τοπίου.

Αγάπη είναι… Να σε θυμούνται οι φίλοι σου όταν πρέπει!

Έχει πολλούς τρόπους να πεις “Σε σκέφτομαι, σ’ αγαπώ και θέλω να μοιραστώ μαζί σου τη χαρά σου, όπως και τη λύπη σου” Είμαστε πολύ τυχεροί που έχουμε στη ζωή μας καλούς φίλους. Που ζούμε μαζί τους και αναπνέουμε τον ίδιο αέρα. Σίγουρα πολλαπλασιάζουν το οξυγόνο και προσθέτουν πολλαπλά στη ζωή μας! Και τους ευχαριστούμε γι’ αυτό!

Κι έρχονται μ’ αυτά τα λουλούδια και ευχές ξεχωριστές. Δεν αρκούνται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν τους καλύπτουν κάτι τέτοια. Παραμένουν παραδοσιακά “κολλημένοι” στο δώρο τους, μέσω του ανθοπωλείου και μια κάρτα γεμάτη μηνύματα με πολύ αγάπη. Ακόμα και όταν έχουν παραλείψει να βάλουν υπογραφή. Εμείς ξέρουμε για ποιον πρόκειται. Και η αγάπη, όπως είπαμε, απλά πολλαπλασιάζεται.

Λουλούδια λοιπόν! Συνθέσεις κι αρώματα. Κινήσεις γεμάτες ευαισθησία που ξεπερνούν συναισθήματα και έχουν τη δύναμη να εκφραστούν με τον καλύτερο τρόπο. Και τι χαρά που δίνουν! Καθόμασταν και τα βλέπαμε και χαμογελούσαμε με επιδοκιμασία, σαν τα παιδιά. Ναι, αυτό είναι αγάπη! Κι ένα “ευχαριστώ” είναι πάντα λίγο για να καλύψει αυτόν τον ποταμό αγάπης με τα καθαρά και διάφανα νερά του.

Κάποιες φορές ξεπερνιούνται όλες οι γεωγραφικές διαφορές και αποστάσεις. Η αγάπη είναι αυτή που τις μηδενίζει. Ενώνει, ξεσηκώνει, κινητοποιεί! Συναισθήματα πρωτόγνωρα για τους περισσότερους ανθρώπους, σήμερα. Αλλά πόσο χαιρόμαστε όταν ξέρουμε ότι υπάρχουν! Δεν πορευόμαστε μόνοι μας. Έχουμε τους καλύτερους, δίπλα μας, κοντά μας.

Ένα κρασί, στα εννιά χρόνια κοινής ζωής με τη Σούλα!

Στο ξενοδοχείο ΤΙΤΑΝΙΑ πήγαμε φέτος, στον 11ο όροφο, στο Olive Garden, να πιούμε ένα ποτό (ένα καλό λευκό κρασί, επιλέξαμε εμείς) για να γιορτάσουμε αυτή την όμορφη περίσταση: Τα εννιά (9) χρόνια κοινής ζωής μας με τη Σούλα. Την επέτειο γάμου μας! Απογευματάκι, σε ένα μέρος γνώριμο με όμορφες αναμνήσεις από πολλά πράγματα που μας έχουν γεμίσει και έχουν σημαδέψει την καρδιά μας.

Θα έχουμε βεβαίως ένα ολόκληρο πενθήμερο στη διάθεση μας τον Μάιο, στην Κωνσταντινούπολη, αλλά θέλαμε ακριβώς στην επέτειο του γάμου μας, να θυμηθούμε όμορφα πράγματα. Και δεν υπάρχει κάτι καλύτερο από το να βρίσκεις χρόνο για τον άνθρωπο σου. Χρόνο ευχάριστο, παραγωγικό, χαλαρό, χωρίς έγνοιες για την καθημερινότητα. Κάτι σαν ένα μικρό τάιμ άουτ που δίνει ποιότητα στη ζωή μας.

Και παρά το “τρέξιμο” καταφέραμε χθες να είναι πολύ όμορφα… Αγαπούμε το ΤΙΤΑΝΙΑ. Αν και στο κέντρο της Αθήνας, δυο βήματα από την Ομόνοια στον 11ο όροφο, είναι σα να βρίσκεσαι σε έναν άλλο κόσμο. Χαρήκαμε στιγμές! Αυτές είναι που έχουμε τόσο ανάγκη και αγωνιζόμαστε να το κάνουμε στην καθημερινότητα μας. Και ποιος δεν θέλει να είναι καλά σε μια σχέση; Κανένας δεν θα ξεχώριζε, σ’ αυτό, τον εαυτό του!

Μπήκαμε στα 10 χρόνια που είμαστε μαζί με τη Σούλα!

Η αλήθεια είναι πως ο καιρός περνά σαν αέρας. Ιδιαίτερα, όταν αυτός περνάει καλά! Για πότε έφυγαν κιόλας 9 χρόνια από τότε που παντρευτήκαμε με τη Σούλα, ούτε που το καταλάβαμε.
Μια σχέση με τα σκαμπανεβάσματα της, αλλά αν τη βάζαμε σε μια ζυγαριά, σαφώς και τα υπέρ θα ήταν πάρα πολύ περισσότερα… Έχουμε μοιραστεί πολλές χαρές, αλλά και δυσκολίες από αυτές που βιώνουν όλοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι σ’ αυτή τη ζωή. Και πώς θα γιορτάσουμε φέτος αυτή την επέτειο;
Σχεδιάζουμε να το κάνουμε λίγο διαφορετικά. Και… λίγο αργότερα. 2-7 Μαϊου θα πάμε εκδρομή στην Κωνσταντινούπολη! Το ήθελε πάντα η Σούλα. Κι εγώ που την έχω ζήσει την Πόλη, πολλά χρόνια πριν, σας βεβαιώνω ότι είναι όντως, ένα σταυροδρόμι πολιτισμού, ανάμεσα στη Δύση και την Ανατολή. Αξίζει λοιπόν και θα το τολμήσουμε! Έτσι κι αλλιώς μας αρέσει να γνωρίζουμε νέους τόπους, ανθρώπους, πολιτισμούς.
Και καθώς μεγαλώνουμε, ο 10ος χρόνος θέλουμε να μας βρει να μοιραζόμαστε ακόμα περισσότερα πράγματα και να κάνουμε τη ζωή μας να έχει πιο πολλές ποικιλίες και ενδιαφέροντα. Έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον. Κι αυτό που ζούμε είναι αληθινή αγάπη και μοίρασμα καρδιάς, το δίχως άλλο!