Αρχείο κατηγορίας Τα δικά μου

Υπάρχουν κάποιες διαδρομές που δεν μετριούνται σε χιλιόμετρα, αλλά σε αναμνήσεις. Η διαδρομή προς την Αμυγδαλέζα, λίγο πριν τους Θρακομακεδόνες, είναι για μένα μια τέτοια πορεία. Εκεί, στο σπίτι της αδελφής μου της Μαλάμως και του συζύγου της, του Νίκου, ο χρόνος μοιάζει να έχει τη δική του, πιο αργή αναπνοή.

Η Μαλάμω δεν είναι απλώς η αδελφή μου. Είναι ο άνθρωπος που με μεγάλωσε, η αγκαλιά που έγινε το πρώτο μου καταφύγιο. Πάντα δραστήρια, πάντα δημιουργική, μια γυναίκα που δεν σταματούσε ποτέ να προσφέρει.

Χθες, την είδα καταβεβλημένη. Τα 80 χρόνια της, έχουν αφήσει τα σημάδια τους. Η καρδιά μου σφίχτηκε βλέποντας τη φθορά που φέρνει ο χρόνος. Όμως, μόλις αρχίσαμε να μιλάμε, η “παλιά” Μαλάμω ήταν εκεί. Με μια λεπτομέρεια στη μνήμη που σε αφήνει άναυδο, άρχισε να ξετυλίγει το κουβάρι της κοινής μας ζωής. Ιστορίες από τα παλιά, γέλια, δυσκολίες, στιγμές που μοιάζουν σαν να συνέβησαν μόλις χθες.

Στο σπίτι πια υπάρχει η κ. Παναγιώτα, ο φύλακας άγγελός τους, που τους φροντίζει και τους εξυπηρετεί. Είναι η νέα πραγματικότητα που φέρνουν τα γηρατειά – μια μετάβαση από την απόλυτη ανεξαρτησία στην ανάγκη για ένα χέρι βοηθείας.

Καθώς τους κοίταζα, αναρωτήθηκα: «Πώς γινόμαστε έτσι οι άνθρωποι;». Πώς η ορμή της νιότης μετατρέπεται σε αυτή την εύθραυστη, αλλά γεμάτη σοφία ηρεμία;

Φεύγοντας, η μελαγχολία της φθοράς νικήθηκε από το φως της αγάπης. Η Μαλάμω και ο Νίκος, παρά την κούραση των χρόνων, παραμένουν το δικό μου σημείο αναφοράς.

Η ιστορία τους δεν είναι μια ιστορία για τα γηρατειά. Είναι μια ιστορία για την αφοσίωση, για τους ανθρώπους που μας μεγάλωσαν και για τη δύναμη της μνήμης που κρατά την ψυχή ζωντανή, ακόμη κι όταν το σώμα λυγίζει.

Αδελφή μου, σε ευχαριστώ για όλα.

Αυτό είναι το site του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Το γνωρίζετε. Βρίσκεστε ήδη εδώ. Έρχεστε καθημερινά να δείτε καινούρια αυθεντικά πράγματα. Να διαβάσετε και να δείτε την άλλη φωνή που δεν βρίσκεται στα εμπορικά site. Δεν έχει συγκεκριμένη θεματολογία. Θα μπορούσες να το πεις και… πασπαρτού. Έτσι το σχεδιάσαμε, έτσι το συνεχίζουμε. Όσο μπορούμε και αντέχουμε…

Αυτός ήταν ο πρώτος ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ που δημιουργήσαμε πριν από 23 χρόνια. Το σκεπτικό ήταν το ίδιο. Ο προσανατολισμός όμως, διαφορετικός. Όταν φτιάξαμε αυτό το νέο σχέδιο που βλέπετε προβληματιστήκαμε αν θα έπρεπε να κρατήσουμε και τον παλιό ή αν έπρεπε να τον σταματήσουμε εκτιμώντας ότι διέγραψε την πορεία του. Αποφασίσαμε όμως να τον κρατήσουμε ως αρχείο, δείτε ΕΔΩ και είναι αξιοθαύμαστες οι επισκέψεις που δέχεται καθημερινά…

Τα νούμερα έχουν τη δική τους γλώσσα, αλλά οι άνθρωποι είναι αυτοί που τους δίνουν αξία. Η είδηση ότι ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ «καβατζάρησε» πλέον τις 41.000+ επισκέψεις από μοναδικές I.P. δεν είναι για εμάς απλώς μια στατιστική επιτυχία. Είναι μια ηθική δικαίωση.

Σε μια εποχή που η πληροφορία σερβίρεται συχνά «στρογγυλεμένη», ουδέτερη και, τελικά, άγευστη, εμείς κάναμε μια συνειδητή επιλογή: Να τα λέμε έξω από τα δόντια. Από την πρώτη μέρα, ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ χτίστηκε πάνω σε μια απλή αλλά σπάνια βάση:

·       Τα πράγματα με το όνομά τους: Χωρίς περιστροφές και «δήθεν» αναλύσεις.

·       Καθαρή άποψη: Για τη ζωή, τους ανθρώπους και τα γεγονότα.

·       Κανένας συμβιβασμός: Δεν νερώσαμε το κρασί μας για να γίνουμε αρεστοί, ούτε χαμηλώσαμε τη φωνή μας για να μη δυσαρεστήσουμε.

Το γεγονός ότι 41.000+ διαφορετικοί άνθρωποι επέλεξαν να σταματήσουν εδώ, να διαβάσουν και να προβληματιστούν, αποτελεί για εμάς τεράστια τιμή. Μας αποδεικνύετε ότι ο κόσμος δεν ψάχνει απλώς «νέα», αλλά ψάχνει αυθεντικότητα. Ψάχνει μια ματιά που να του μοιάζει — καθαρή και σταθερή.

Σας καλούμε να παραμείνετε εδώ, στην καθημερινή μας παρέα. Όχι γιατί θα σας πούμε πάντα αυτά που θέλετε να ακούσετε, αλλά γιατί θα σας πούμε αυτά που πιστεύουμε, χωρίς φίλτρα.

Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ είναι οι αναγνώστες του. Είναι η ανάγκη μας να βλέπουμε τον κόσμο κατάματα, με το κεφάλι ψηλά και τη συνείδηση ήσυχη.

Συνεχίζουμε. Καθημερινά. Χωρίς νερό στο κρασί μας.

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που το χαμόγελο δεν είναι απλώς μια έκφραση, αλλά ολόκληρη η ιστορία ενός ανθρώπου. Χθες, η φίλη μας η Πέπα, με καταγωγή από τη Βουλγαρία, άνοιξε την πόρτα του δικού της σπιτιού. Μετά από χρόνια περιπλανήσεων, ενοικίων και της αβεβαιότητας που κουβαλά η ζωή του μετανάστη, η Πέπα και ο γιος της βρήκαν επιτέλους το δικό τους «λιμάνι». Η μετακόμιση δεν ήταν μόνο κούτες και έπιπλα. Ήταν η μεταφορά μιας ολόκληρης ζωής σε ένα μέρος που πλέον τους ανήκει.

Η Πέπα ήρθε στη χώρα μας αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο και σήμερα, έχοντας κερδίσει την αγάπη και τον σεβασμό των φίλων της, δηλώνει πως εδώ είναι ο τόπος της. Δεν θέλει να φύγει· θέλει να ριζώσει δίπλα στους ανθρώπους που την αγκάλιασαν. Όπως σε κάθε σημαντική στιγμή, οι φίλοι ήταν εκεί. Με τάξη, ασφάλεια και πολλή διάθεση, βοηθήσαμε όλοι να στηθεί το νέο σπιτικό. Το φορτηγό ξεφόρτωνε, οι κούτες ανέβαιναν στις κλασικές αθηναϊκές βεράντες και η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη από εκείνη τη γλυκιά κούραση της δημιουργίας.

Η συνεργασία με το συνεργείο μετακόμισης ήταν άψογη, κάνοντας τη διαδικασία να κυλήσει σαν το νερό. Βλέποντας το πλατύ χαμόγελο της Πέπας και τη χαρά του γιου της, θυμηθήκαμε πως, παρά τις δυσκολίες του «συστήματος», η ελπίδα παραμένει η πιο ισχυρή κινητήριος δύναμη. Πέπα μας, καλορίζικο! Σου ευχόμαστε μέσα σε αυτούς τους τοίχους να ζήσεις στιγμές που θα ξεπεράσουν και τα πιο τολμηρά σου όνειρα. Να το αγαπήσεις, να το χαρείς και να γεμίσει το νέο σου σπιτικό με γέλια, φως και αγάπη.

Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα εκδήλωση-ομιλία που πραγματοποιήθηκε χθες στο Σωματείο Συνταξιούχων ΗΣΑΠ, μας έδωσε αφορμή για βαθύ προβληματισμό γύρω από ένα ζήτημα που αφορά όλους μας: τη νόσο Alzheimer και την Άνοια. Ειδικά εμείς, που διανύουμε την τρίτη ηλικία, πρέπει να είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί και να δίνουμε σημασία στις αλλαγές που παρατηρούμε στον εαυτό μας ή στους δικούς μας ανθρώπους.

Είναι εύκολο να αποδώσουμε τη λήθη στην “ηλικία”. Ωστόσο, όταν η ξεχασιά γίνεται έντονη, συστηματική και αρχίζει να επηρεάζει την καθημερινότητα (π.χ. αδυναμία διαχείρισης οικονομικών, σύγχυση σε οικεία μέρη, επανάληψη των ίδιων ερωτήσεων), τότε οφείλουμε να ζητήσουμε τη συμβουλή ειδικού. Η έγκαιρη διάγνωση δεν σημαίνει “τέλος”, αλλά αρχή της διαχείρισης. Μας δίνει τη δυνατότητα να λάβουμε υποστήριξη και να βελτιώσουμε την ποιότητα ζωής.

Η χθεσινή ενημερωτική συνάντηση στο Σωματείο Συνταξιούχων ΗΣΑΠ, στην οποία παρευρέθηκε πλήθος συναδέλφων, υπογράμμισε ακριβώς αυτήν την ανάγκη: την ενημέρωση και την πρόληψη. Η συμμετοχή των συναδέλφων ήταν μεγάλη, αποδεικνύοντας το πόσο μας απασχολεί αυτό το θέμα. Ήταν μια ευκαιρία να ακούσουμε ειδικούς και να κάνουμε το δωρεάν τεστ μνήμης που προσφέρθηκε, ένα απλό αλλά σημαντικό εργαλείο για τον προληπτικό έλεγχο.

Με ήρεμους ρυθμούς και πολλή αγάπη για αυτό που κάνουμε, ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ έφτασε και ξεπέρασε τις 36.563 μοναδικές επισκέψεις (από διαφορετικές I.P.). Για εμάς, αυτός ο αριθμός δεν είναι απλώς στατιστικό δεδομένο. Είναι που μας εμπιστευτήκατε τον χρόνο σας μέσα στο κυνήγι της καθημερινότητας και αναγνωρίσατε την αξία της προσπάθειας μας. Σας ευχαριστούμε θερμά για την εμπιστοσύνη σας. Η στήριξη σας είναι η δύναμη μας. Συνεχίζουμε μαζί, αναδεικνύοντας τις ιστορίες μέσα από τη δική μας οπτική, που εκτιμούμε πως αξίζει να ακουστούν.

Περπατώντας στην Αθήνα του σήμερα, ανάμεσα σε βιτρίνες που αλλάζουν και κτίρια που μεταμορφώνονται, το βλέμμα μου έπεσε σε μια γωνία της Πλατείας Κάνιγγος. Οδός Κάνιγγος. Η ταμπέλα έγραφε «Η Λειβαδιά – από το 1965». Ξαφνικά, ο θόρυβος της πόλης χάθηκε. Το ημερολόγιο γύρισε 55 χρόνια πίσω. Ήταν τέλη της δεκαετίας του ’60. Τότε που η Αθήνα ήταν διαφορετική, πιο απλή, και εγώ νέος, με όρεξη για ζωή και άδειες τσέπες. 

Θυμάμαι ακόμα την πρώτη φορά που στάθηκα σε εκείνη τη γωνία. Δεκαετία του ’70. Μόλις είχα έρθει στην Αθήνα. Παιδαρέλι στα 14-15 μου. Η μυρωδιά από το φρεσκοψημένο κρέας στα κάρβουνα σε τραβούσε από τη μύτη πριν καν στρίψεις στη Γλάδστωνος. Τότε, για εμάς, αυτό ήταν το «καλύτερο σουβλάκι της Αθήνας». Πέρασε μισός αιώνας και βάλε. Θα περίμενε κανείς πως όλα θα είχαν αλλάξει. 

Όμως, μπαίνοντας ξανά στον ίδιο χώρο, ένιωσα πως ο χρόνος είχε κάνει μια εξαίρεση για χάρη της γεύσης. Το μυστικό της «Λειβαδιάς» παραμένει το ίδιο, πεισματικά αναλλοίωτο: Καλό κρέας, απλότητα και εκείνο το γενναιόδωρο, φρέσκο χωριάτικο ψωμί που συνοδεύει κάθε καλαμάκι. Χωρίς περιττές σάλτσες, χωρίς μοντέρνες παρεμβάσεις. Μια γεύση καθαρή, που σέβεται την ιστορία της.

Τα λουλούδια ξυπνούν μια ευρεία γκάμα συναισθημάτων, ανάλογα με τα χρώματα, τα σχήματα και τις μυρωδιές τους. Οι ορχιδέες, με την κομψότητα και τα απαλά τους χρώματα, συχνά προκαλούν ηρεμία και γαλήνη, σαν να σε μεταφέρουν σε έναν ήρεμο κήπο. Τα κόκκινα τριαντάφυλλα, με την έντονη τους παρουσία, μπορεί να ανάψουν το πάθος ή να φέρουν μια γλυκιά νοσταλγία για ξεχωριστές στιγμές του παρελθόντος. Οι ηλιάνθοι, με τα φωτεινά κίτρινα πέταλά τους, γεμίζουν την ατμόσφαιρα με αισιοδοξία και ζωντάνια, σαν να σου θυμίζουν τη δύναμη του ήλιου.

Τα χρυσάνθεμα, με την πλούσια ποικιλία τους, μπορεί να εμπνεύσουν θαυμασμό για τη φύση και τη λεπτομέρεια της. Επιπλέον, η παρουσία τους στο σπίτι σου μπορεί να σου δώσει μια αίσθηση ανανέωσης, σαν να ξεκινάς από την αρχή, ενώ παράλληλα να νιώθεις βαθιά ευγνωμοσύνη για τις μικρές χαρές της ζωής. Κάθε λουλούδι μοιάζει να αφηγείται τη δική του ιστορία, γεμίζοντας την καρδιά σου με συναισθήματα αγάπης, ειρήνης και έμπνευσης. Οι φίλοι της Άννυς δείχνουν και μ’ αυτό τον τρόπο την αγάπη τους. Τα λουλούδια είναι πάνω στο τραπέζι της κουζίνας του σπιτιού της, στο Mission του Βανκούβερ, στον Καναδά.