Όαση ηρεμίας, στην πίσω πλευρά του ΚΑΤ


Στο μυαλό των περισσότερων ανθρώπων, η επίσκεψη σε ένα νοσοκομείο είναι συνδεδεμένη με άγχος, βιασύνη, ατελείωτους διαδρόμους και μια γενικότερη αίσθηση αναστατώσεως. Κι όμως, μέσα στην καθημερινή ένταση ενός από τα μεγαλύτερα και πιο βεβαρημένα νοσοκομεία της Αττικής, του KAT, υπάρχει ένας χώρος που καταφέρνει να λειτουργεί ως ένα πραγματικό καταφύγιο.
Βρίσκεται στην πίσω μεριά του νοσοκομειακού συγκροτήματος, μακριά από τη φασαρία της κεντρικής εισόδου και της λεωφόρου. Το κυλικείο του ΚΑΤ δεν θυμίζει σε τίποτα τους συνηθισμένους, απρόσωπους χώρους που συναντά κανείς σε δημόσια ιδρύματα. Περιτριγυρισμένο από περιποιημένους πράσινους θάμνους και δέντρα, προσφέρει μια αναπάντεχη αίσθηση ηρεμίας και απομόνωσης.
Ο σχεδιασμός του είναι προσεγμένος και μοντέρνος. Η κατασκευή συνδυάζει μεγάλες γυάλινες επιφάνειες, σύγχρονες γραφιστικές λεπτομέρειες στους εξωτερικούς τοίχους και κομψές ριγέ τέντες. Με τη φωτεινή, θερμή επιγραφή «κυλικείο» να δεσπόζει στην είσοδο, προσκαλεί τους επισκέπτες να κάνουν μια παύση. Ανάλογα με τις διαθέσεις του καιρού, μπορεί κανείς να επιλέξει να καθίσει στον ζεστό εσωτερικό χώρο ή να απολαύσει τον αέρα στους εξωτερικούς χώρους.
Τα εξωτερικά τραπεζάκια, τοποθετημένα δίπλα στο πράσινο, προσφέρουν το ιδανικό περιβάλλον για να χαλαρώσει κανείς. Εδώ μπορείτε να απολαύσετε τον καφέ της προτίμησής σας —από έναν προσεγμένο espresso μέχρι τον κλασικό ελληνικό— και να συνοδεύσετε το ρόφημά σας με μια ποικιλία από σνακ, φρέσκα σαντουιτς ή γλυκίσματα. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι το ίδιο το γεύμα του νοσοκομείου είναι εξαιρετικά προσεγμένο και γευστικό, κάτι που εκπλήσσει ευχάριστα όσους βρίσκονται εκεί.
Το κυλικείο λειτουργεί συμπληρωματικά, δίνοντας την ευκαιρία να προσθέσει κανείς μια επιπλέον μικρή απόλαυση στη μέρα του. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί συνοδοί, ασθενείς, αλλά και μέλη του προσωπικού επιλέγουν σταθερά να μείνουν εδώ, αντί να βγουν στα πολυσύχναστα καφέ γύρω από το νοσοκομείο. Το διαπιστώσαμε και εμείς από κοντά κατά τη χθεσινή μας επίσκεψη: η ησυχία του σημείου, η άμεση εξυπηρέτηση από το χαμογελαστό προσωπικό και η αίσθηση ότι βρίσκεται κανείς σε μια μικρή πράσινη «όαση» κάνουν τη διαφορά.
Αν ο δρόμος σας σας φέρει στο ΚΑΤ, αξίζει να κάνετε μια βόλτα μέχρι την πίσω πλευρά του κτιρίου. Θα ανακαλύψετε ένα φιλόξενο στέκι που αποδεικνύει ότι ακόμα και στους πιο απαιτητικούς χώρους, η φροντίδα και η καλαισθησία μπορούν να δημιουργήσουν στιγμές πραγματικής ξεκούρασης.

“Επιστροφή” στα ίδια μέρη μετά από 14 χρόνια

Για να βρεθεί κανείς στους διαδρόμους και στο προαύλιο του ΚΑΤ, του κατ’ εξοχήν νοσοκομείου ατυχημάτων της χώρας, δύο πράγματα μπορούν να συμβαίνουν: ή ο ίδιος χρειάζεται νοσηλεία και ιατρική φροντίδα, ή έρχεται για να επισκεφθεί κάποιον δικό του άνθρωπο. Πριν από δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια, βρέθηκα εκεί με την πρώτη ιδιότητα — αυτή του ασθενή. Παρά τις δύσκολες συνθήκες που συνεπάγεται μια νοσηλεία, η εμπειρία μου είχε αφήσει μια θετική ανάμνηση, χάρη στους ανθρώπους του νοσοκομείου και την τελική αποκατάσταση. Χθες, πέρασα ξανά την πύλη του, αυτή τη φορά ως επισκέπτης για να δούμε μια φίλη μας.

Ευτυχώς, όλα πήγαν καλά και η περιπέτεια της υγείας της είχε αίσιο τέλος. Όμως, καθώς περπατούσα στους γνώριμους χώρους, ήταν αδιανόητο να μην ταξιδέψει ο νους πίσω στο χρόνο. Τι παιχνίδια μπορεί να σου παίξει το μυαλό! Σαν να μην είχε περάσει ούτε μέρα, η μνήμη ενεργοποιήθηκε ακαριαία, ανασύροντας εικόνες, μυρωδιές και συναισθήματα που νόμιζα πως είχαν ξεθωριάσει. Συμπτωματικά, ήταν ακριβώς τέτοιες μέρες του Οκτώβρη, με τον ίδιο καθαρό, φθινοπωρινό ήλιο να λούζει τα κτίρια. Η βόλτα στον προαύλιο χώρο μετατράπηκε σε ένα μικρό φωτογραφικό οδοιπορικό. Πρώτη στάση, η επιβλητική κατασκευή στην είσοδο με τα μεγάλα γράμματα «Κ Α Τ».

Παρατηρώντας τους γιατρούς με τις λευκές ποδιές και τους περαστικούς να διασχίζουν το δρόμο, συνειδητοποίησα πόσο ζωντανός οργανισμός είναι αυτό το νοσοκομείο. Λίγο πιο μέσα, η χαρακτηριστική όψη του κεντρικού κτιρίου με την καμπυλωτή αρχιτεκτονική του και την επιγραφή «ΓΕΝΙΚΟΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΩΝ» ορθωνόταν μπροστά μου, επιβλητική όπως πάντα. Η ανηφόρα που οδηγεί στην κεντρική είσοδο και οι περιποιημένοι θάμνοι γύρω από το δρόμο παρέμεναν σχεδόν ίδια. Στη συνέχεια, το βλέμμα σταμάτησε στην μπλε πινακίδα που σηματοδοτεί τα «ΕΠΕΙΓΟΝΤΑ / EMERGENCY» και το Γραφείο Κίνησης. Είναι το σημείο από όπου ξεκινά η αγωνία κάθε ασθενή και κάθε οικογένειας, η ράμπα που έχουν διασχίσει αμέσως μετά από ένα ατύχημα χιλιάδες άνθρωποι.

Όμως, η εικόνα που με άγγιξε περισσότερο ήταν αυτή της εξωτερικής σιδερένιας σκάλας. Αυτή η πράσινη μεταλλική κατασκευή, πλαισιωμένη από τα δέντρα και τα φοινικοειδή, ήταν η δική μας διέξοδος τότε. Ήταν η σκάλα που χρησιμοποιούσαμε ως ασθενείς για να βγούμε για λίγο έξω από το θάλαμο, να αναπνεύσουμε καθαρό αέρα, να νιώσουμε τη ζεστασιά του ήλιου και να πάρουμε μια ανάσα αισιοδοξίας μακριά από τα κρεβάτια της νοσηλείας. Φεύγοντας χθες από το ΚΑΤ, ένιωσα μια βαθιά ευγνωμοσύνη. Για τη φίλη μας που είναι πλέον καλά, αλλά και για τη δική μου διαδρομή που μου θύμισε πως όποια δυσκολία κι αν βρεθεί στο δρόμο μας, ο χρόνος και η φροντίδα μπορούν να τη μετατρέψουν σε μια απλή ανάμνηση.
Όταν η φροντίδα με αγάπη γίνεται καρπός ζωής


Σε μια εποχή όπου οι ρυθμοί της καθημερινότητας μας απομακρύνουν όλο και περισσότερο από τη φύση, υπάρχουν γωνιές στην ελληνική περιφέρεια που μας υπενθυμίζουν τη σπουδαιότητα της απλότητας, της υπομονής και της αγάπης για τη γη. Μια τέτοια γωνιά βρίσκεται στην Αναστασιά Σερρών, στο σπίτι του φίλου Ηλία, ο οποίος μαζί με τη σύζυγό του, Κατερίνα, καλλιεργούν με μεράκι και αφοσίωση τον δικό τους μικρό παράδεισο.
Οι εικόνες που μοιράζεται μαζί μας αποτυπώνουν την αυθεντική ομορφιά του φθινοπώρου και τη γενναιοδωρία της φύσης όταν αυτή δέχεται τη φροντίδα του ανθρώπου.
Η ευλογημένη σοδειά του Φθινοπώρου
Πάνω στο λευκό μαρμάρινο τραπέζι της αυλής, η φύση απλώνει τα πιο λαχταριστά της δώρα:
- Τα σταφύλια: Σταφύλια ξανθά και ροδοκόκκινα, γεμάτα χυμό, πλαισιωμένα από κιτρινισμένα φθινοπωρινά φύλλα. Κάθε τσαμπί αποτελεί απόδειξη της φροντίδας που δέχτηκε το κλήμα καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.
- Τα ρόδια: Ζουμερά, κατακόκκινα ρόδια, έτοιμα να ανοίξουν και να αποκαλύψουν τους γλυκούς τους σπόρους. Σύμβολο καλοτυχίας, αφθονίας και ευημερίας, τα ρόδια της Αναστασιάς δεσπόζουν περήφανα δίπλα στα άνθη.
- Τα λουλούδια της αυλής: Ανθοδέσμες από χρυσάνθεμα, τριαντάφυλλα και ζίνιες σε αποχρώσεις του ροζ, του λευκού και του βαθύ κόκκινου, συμπληρώνουν τον πίνακα της φθινοπωρινής συγκομιδής με χρώμα και ευωδιά.
Η σημασία της μοιρασιάς με φίλους
Για τον Ηλία, η καλλιέργεια των καρπών στο σπίτι δεν είναι μια απλή αγροτική ασχολία. Είναι τρόπος ζωής, μια καθημερινή ιεροτελεστία σύνδεσης με τη γη. Κάθε δέντρο, κάθε κλήμα και κάθε γλάστρα θέλουν τον χρόνο τους, τη φροντίδα τους και, πάνω απ’ όλα, αγάπη.
Το πιο όμορφο συναίσθημα, όμως, έρχεται την ώρα της ανταμοιβής. Όταν οι καρποί ωριμάζουν, ο Ηλίας και η Κατερίνα δεν τους απολαμβάνουν μόνο μεταξύ τους, αλλά επιλέγουν να μοιράζονται αυτή τη χαρά. Είτε προσφέροντάς τους σε φίλους, είτε ταξιδεύοντας τις εικόνες τους στο διαδίκτυο, μας προσκαλούν να νιώσουμε κι εμείς λίγη από τη ζεστασιά της υπαίθρου.
Συνέχισε, φίλε Ηλία, να αγαπάς και να φροντίζεις αυτόν τον ευλογημένο τόπο. Μας υπενθυμίζεις ότι τα πιο ουσιαστικά πράγματα στη ζωή βρίσκονται στις απλές, καθημερινές στιγμές και στους καρπούς που φυτεύονται με μεράκι.

Σωκράτους 57: H ιστορία της δημοσιογραφίας

Σωκράτους 57, στην καρδιά του κέντρου της Αθήνας, μόλις λίγα βήματα από την πλατεία Ομονοίας. Για πολλούς, ένας ακόμα συνηθισμένος δρόμος του αστικού ιστού, με την κίνηση των οχημάτων, τα καταστήματα και τα γκράφιτι στους τοίχους. Για μένα, όμως, ένας τόπος γεμάτος αναμνήσεις, δημοσιογραφικό μελάνι και ζωντανή ιστορία. Εδώ στεγαζόταν η ιστορική εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», στο κτίριο που συνδέθηκε άρρηκτα με τη σπουδαία μορφή της Ελένης Βλάχου. Όταν προσλήφθηκα το 2009, το δημοσιογραφικό ορμητήριο βρισκόταν ακόμα εκεί. Η καθημερινότητα τότε είχε έναν δικό της, μοναδικό ρυθμό. Το πρωί εργαζόμουν στην ΠΕΤ ΟΤΕ στη Βερανζέρου — μόλις 300 μέτρα μακριά.

Η απόσταση ήταν τόσο μικρή που, αντί να χάνω χρόνο για να επιστρέφω στο σπίτι μου στα Σεπόλια όταν σχολούσα στις 3 το μεσημέρι, βρήκα μια πολύ πιο πρακτική λύση: νοίκιασα ένα μικρό διαμέρισμα στην οδό Μενάνδρου. Εκεί ξεκουραζόμουν για δυο ώρες, γεμίζοντας μπαταρίες πριν μπω στις 5 το απόγευμα στις αίθουσες συντακτών της εφημερίδας. Αυτό το κτίριο έγινε το σκηνικό μεγάλων ιστορικών στιγμών της σύγχρονης εποχής. Εδώ με βρήκε το σοκ από το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης το 2001, σε ώρες που οι ειδήσεις έτρεχαν με καταιγιστικούς ρυθμούς και οι σελίδες της εφημερίδας άλλαζαν λεπτό προς λεπτό.

Από αυτό το κτίριο αποχωρήσαμε αργότερα, όταν μαζί με το υπόλοιπο συγκρότημα Αλαφούζου μετακομίσαμε στις νέες, σύγχρονες εγκαταστάσεις στον Πειραιά, κλείνοντας έναν μεγάλο κύκλο για τη Σωκράτους. Σήμερα, αν περπατήσει κανείς στη Σωκράτους, η εικόνα συνδυάζει το παρελθόν με το παρόν. Όπως αποτυπώνεται στις φωτογραφίες, το κτίριο στον αριθμό 57 διατηρεί την επιβλητική, κλασική του πρόσοψη. Έξω από την είσοδο κυματίζουν η ελληνική σημαία και η σημαία του Δήμου Αθηναίων, καθώς πλέον στους χώρους του στεγάζονται δημοτικές υπηρεσίες, εξυπηρετώντας καθημερινά τους πολίτες. Οι μαρμάρινες επενδύσεις, οι βαριές γυάλινες πόρτες και τα παράθυρα που φωτίζονται το σούρουπο θυμίζουν ότι αυτό το κτίριο παραμένει ζωντανό, έστω και με διαφορετικό ρόλο.

Γύρω του, η ατμόσφαιρα της Αθήνας παραμένει αυθεντική και ακατέργαστη. Τα καλώδια των τρολεϊ διασταυρώνονται στον ουρανό, τα εμπορικά καταστήματα, τα οπτικά, τα κλειστά ρολά με τα πολύχρωμα γκράφιτι και οι περαστικοί συνθέτουν το μωσαϊκό μιας γειτονιάς που αλλάζει χωρίς να χάνει τον χαρακτήρα της. Περνώντας ξανά από τη Σωκράτους 57, δεν βλέπω απλώς ένα δημόσιο κτίριο· βλέπω τα χρόνια της νιότης, την αγωνία της είδησης και τις αναμνήσεις μιας Αθήνας που συνεχίζει να γράφει τη δική της ιστορία.
Τους “τσάκισαν” τους απεταιώνες… Έλεος!

Θυμάστε την υπόθεση κλοπής με το ποσό των 15.000 ευρώ υπερήλικης συγχωριανής διότι τάχα, είχε το σπίτι της… ραδιενέργεια και οι παρουσιαζόμενοι ως υπάλληλοι του ΔΕΔΔΗΕ ήθελαν να την… προστατέψουν ζητώντας της να βάλει τα χρήματα της, και κάποια άλλα αντικείμενα σε μια σακούλα και να τα βγάλει έξω από το σπίτι της; Και οι τρεις που συνελήφθησαν, ανάμεσα σ’ αυτούς και ένας 21 ετών, εισπράκτορες της σπείρας, αφέθηκε ελεύθεροι με μια μικρή εγγύηση μέχρι να γίνει η δίκη!
Σ’ αυτόν το κόσμο ζούμε! Αναρωτιόμαστε: Δεν θα συνεχίσουν απερίσπαστα το έργο τους;
Δείτε παρακαλώ πως παρουσιάζει το ζήτημα το σχετικό ρεπορτάζ του ΜΑΛΕΒΙΖΙΩΤΗ:
Σύμφωνα με τη δικαστική απόφαση, στον νεαρό επιβλήθηκε χρηματική εγγύηση ύψους 5.000 ευρώ, ενώ θα πρέπει να τηρεί και τους περιοριστικούς όρους που του ορίστηκαν.
Κατά την απολογία του, ο 21χρονος φέρεται να αρνήθηκε τις κατηγορίες και να παρουσίασε τη δική του εκδοχή για τα περιστατικά που εξετάζονται από τις αρχές. Παράλληλα, έδωσε εξηγήσεις για το μπλε αυτοκίνητο Toyota Yaris που χρησιμοποιούσε, το οποίο είχε εντοπιστεί σε περιοχές όπου είχαν καταγραφεί περιστατικά απάτης.
Υπενθυμίζεται ότι λίγες ημέρες νωρίτερα είχαν αφεθεί ελεύθερες με περιοριστικούς όρους και δύο γυναίκες, ηλικίας 31 και 35 ετών, οι οποίες βρίσκονταν μαζί με τον νεαρό όταν συνελήφθησαν. Οι δύο γυναίκες αρνήθηκαν οποιαδήποτε συμμετοχή στην υπόθεση, υποστηρίζοντας ότι είχαν συνοδεύσει τον 21χρονο στο νοσοκομείο, επειδή δεν αισθανόταν καλά.
Όπως φέρονται να ανέφεραν, μετά την επίσκεψη στο νοσοκομείο, όπου του χορηγήθηκε ορός, πήγαν σε κατάστημα εστίασης στη λεωφόρο 62 Μαρτύρων για να φάνε. Η σύλληψή τους πραγματοποιήθηκε όταν αποχώρησαν από το κατάστημα και ετοιμάζονταν να επιβιβαστούν στο όχημα.
Ένα παραδοσιακό ραφείο που είδαμε στο Αιγάλεω

Ο κόσμος γύρω μας αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς, συμπαρασύροντας μαζί του επαγγέλματα, συνήθειες και μια ολόκληρη φιλοσοφία ζωής. Κάποτε, οι άνθρωποι ασχολούνταν παραδοσιακά με την κατασκευή ρούχων, επιλέγοντας εξαιρετικής ποιότητας υλικά που άντεχαν στον χρόνο. Οι έμπειροι μάστορες και ράφτες περιποιούνταν με μεράκι κάθε κοστούμι, σακάκι ή παντελόνι, χαρίζοντάς του διάρκεια και τέλεια εφαρμογή. Σήμερα, στην εποχή της γρήγορης μόδας και των φθηνών ρούχων μιας χρήσεως, τα παραδοσιακά ραφεία τείνουν να εξαφανιστούν. Όμως, η ποιότητα, το γούστο και το μερακλίδικό αποτέλεσμα δεν μπορούν να αντικατασταθούν από καμία μαζική παραγωγή.

Περπατώντας στους δρόμους στο Αιγάλεω, ανακαλύψαμε μια ζωντανή γωνιά αυτής της αυθεντικής τέχνης: ένα συνοικιακό ραφείο που αντιστέκεται στον χρόνο. Πίσω από τη γυάλινη βιτρίνα με τις κίτρινες επιγραφές για «Μεταποιήσεις παντός τύπου ενδυμάτων, κουρτίνες, δερμάτινα», συναντά κανείς την εικόνα μιας άλλης εποχής. Στον ζεστό χώρο του εργαστηρίου, ανάμεσα σε ραπτομηχανές, κλωστές, μεζούρες και κρεμασμένα ρούχα που περιμένουν τη φροντίδα του μάστορα, η επικοινωνία με τον πελάτη παραμένει προσωπική και ανθρώπινη.

Εδώ, τα αγαπημένα μας ρούχα αποκτούν ξανά ζωή—είτε πρόκειται για μια απλή μεταποίηση είτε για τον καθαρισμό, τη βαφή και την περιποίηση δερμάτινων και σουέτ ενδυμάτων. Αυτά τα μικρά εργαστήρια δεν είναι απλώς καταστήματα· είναι κομμάτια της πολιτιστικής μας κληρονομιάς που μας υπενθυμίζουν τη σημασία της ποιότητας, της βιωσιμότητας και της ανθρώπινης επαφής.
Πληροφορίες καταστήματος:
- Υπηρεσίες: Μεταποιήσεις παντός τύπου ενδυμάτων, κουρτίνες, δερμάτινα, καθαρισμοί & βαφές σουέτ/δερμάτινων.
- Ωράριο λειτουργίας: Τρίτη – Πέμπτη – Παρασκευή: 09:00 έως 15:00 & 17:00 έως 21:00.
- Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6932354458.
Η καθημερινή δουλειά μετατρέπεται σε αποδοχή

Στη σημερινή εποχή της πληροφοριακής καταιγίδας, όπου οι τίτλοι-παγίδες (clickbait) και οι αναπαραγωγές έτοιμων ειδήσεων κυριαρχούν στο διαδίκτυο, η δημιουργία πρωτογενούς και ειλικρινούς περιεχομένου μοιάζει με σπάνια αρετή. Κι όμως, η ίδια η πραγματικότητα αποδεικνύει πως όταν η δημοσιογραφία και η συγγραφή επιστρέφουν στις ρίζες τους —στην αληθινή βιωματική εμπειρία— το αναγνωστικό κοινό το αναγνωρίζει και το επιβραβεύει.
Η προσπέραση των 72.000+ μοναδικών επισκέψεων (unique IPs) από κάθε γωνιά του πλανήτη δεν αποτελεί απλώς έναν εντυπωσιακό αριθμό στα στατιστικά στοιχεία. Είναι μια ουσιαστική επιβεβαίωση. Το πιο αξιοσημείωτο σε αυτή την πορεία είναι πως το ορόσημο αυτό δεν επιτεύχθηκε μέσω επιθετικών στρατηγικών μάρκετινγκ ή στείρας εμμονής με τους αριθμούς. Είναι το φυσικό αποτέλεσμα μιας συνεπούς, καθημερινής και επίμονης προσπάθειας.
Η συνταγή της επιτυχίας κρύβεται στην απλότητα και την αυθεντικότητα. Τα θέματα που φιλοξενούνται στην ιστοσελίδα μας δεν κατασκευάζονται σε γραφεία πίσω από αδιάφορες οθόνες. Γεννιούνται μέσα από την ίδια τη ζωή: στους δρόμους που περπατάμε —είτε πρόκειται για πολυσύχναστες λεωφόρους είτε για απόμερα καλντερίμια—, στα γεγονότα που γινόμαστε μάρτυρες και στις καταστάσεις που βιώνουμε πρώτο χέρι.
Κάθε άρθρο συνοδεύεται από αυθεντικό φωτογραφικό υλικό και κείμενα που φέρουν τη δική μας προσωπική σφραγίδα. Δεν αναμεταδίδουμε την επικαιρότητα· τη ζούμε, τη φωτογραφίζουμε και τη καταγράφουμε με τη δική μας ματιά. Αυτή η διάδραση με την καθημερινότητα είναι που δημιουργεί έναν ισχυρό δεσμό εμπιστοσύνης με τους αναγνώστες.
Το γεγονός ότι χιλιάδες διαφορετικοί άνθρωποι από όλο τον κόσμο επιλέγουν να διαβάσουν τις ιστορίες μας, επιβεβαιώνει ότι η αλήθεια και το βίωμα δεν έχουν σύνορα. Η ανταπόκριση αυτή μας γεμίζει ευθύνη αλλά και βαθιά συγκίνηση.
Ένα μεγάλο «ευχαριστώ» αξίζει σε όλους εσάς που αγκαλιάσατε αυτή την προσπάθεια. Η δική σας αποδοχή είναι η κινητήριος δύναμη για να συνεχίσουμε να περπατάμε, να καταγράφουμε και να μοιραζόμαστε μαζί σας αυθεντικές στιγμές της ζωής. Η διαδρομή συνεχίζεται.