Η φύση δεν σταματά ποτέ να μας εκπλήσσει με τη δημιουργία της και, ευτυχώς, στις μέρες μας η τεχνολογία μάς επιτρέπει να μοιραζόμαστε αυτή την ομορφιά σε δευτερόλεπτα, όσο μακριά κι αν βρισκόμαστε. Αφορμή γι’ αυτή την ανάρτηση στάθηκε μια όμορφη βόλτα που έκαναν ο Βασίλης και η Ζαννέτα μακριά από την Ελλάδα, στη μακρινή Νορβηγία.

Καθώς περπατούσαν, το βλέμμα τους τράβηξε ένα εντυπωσιακό, παράξενο δέντρο που δεν είχαν ξαναδεί. Δεν έχασαν χρόνο και, γεμάτοι ενθουσιασμό, άρχισαν να το φωτογραφίζουν από κάθε γωνία. Όπως μπορείτε να δείτε στις φωτογραφίες πρόκειται για ένα δέντρο με μοναδική γοητεία. Κάνοντας μια μικρή έρευνα, ανακαλύψαμε ότι αυτό το στολίδι της νορβηγικής φύσης είναι το Έλατο της Κορέας (Abies koreana).

Αν και οι ρίζες του είδους αυτού βρίσκονται στα ψηλά βουνά της Νότιας Κορέας, είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το πόσο εύκολα μπορεί να μεταφερθεί και να ριζώσει η ομορφιά από τη μια άκρη του πλανήτη στην άλλη, στολίζοντας πάρκα και κήπους της βόρειας Ευρώπης. Το πιο εντυπωσιακό του χαρακτηριστικό; Τα μοναδικά, «αναποδογυρισμένα» κουκουνάρια του! Σε αντίθεση με τα πεύκα που ξέρουμε, οι κώνοι αυτού του έλατου στέκονται όρθιοι σαν μικρά κεράκια πάνω στα κλαδιά, έχοντας μάλιστα ένα καθηλωτικό, βαθύ μοβ και μπλε χρώμα πριν ωριμάσουν.

Οι πιο νεαροί, πρασινωποί κώνοι να ξεπροβάλλουν ανάμεσα στις πυκνές βελόνες, ενώ στη φωτογραφία αποτυπώνεται μια ακόμα πιο τρυφερή στιγμή: ένα μικρό χεράκι —των αγαπημένων εγγονιών ίσως— να απλώνεται για να αγγίξει και να εξερευνήσει αυτό το θαύμα της φύσης.  Σας αφήνω να απολαύσετε τις φωτογραφίες τους και εύχομαι σε όλους να βρίσκετε πάντα μια αφορμή για να θαυμάζετε τις ομορφιές που μας περιβάλλουν!

Το καλοκαίρι μπαίνει για τα καλά και το κυκλαδίτικο τοπίο αλλάζει πρόσωπο με ρυθμούς που σχεδόν δεν προλαβαίνει το ανθρώπινο μάτι. Οι πρόσφατες εικόνες από τη Τζιά μάς υπενθυμίζουν πόσο εφήμερη και ταυτόχρονα μαγική είναι η φύση αυτή την εποχή. Εκεί που χθες ο τόπος έσφυζε από χρώματα και μεθυστικά αρώματα, σήμερα η ζέστη έχει αρχίσει να αφήνει το αποτύπωμά της. Τα ανοιξιάτικα αγριολούλουδα, που μέχρι πρότινος στόλιζαν τις πλαγιές του νησιού, παραδίδονται στο ελληνικό καλοκαίρι και μεταμορφώνονται σιγά-σιγά σε φρύγανα.

«Χθες ήταν πανέμορφα με τα χρώματα και τα αρώματά τους, σήμερα, μόλις που διακρίνει κανείς κάτι από τις περασμένες δόξες τους…»

Μια σιωπηλή μεταμόρφωση

Κοιτάζοντας τα, βλέπουμε αυτή την απαλή μετάβαση. Το χρυσό των ξερών χόρτων αγκαλιάζει τις τελευταίες μοβ πινελιές, με φόντο το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας. Είναι η στιγμή που το ανοιξιάτικο σκηνικό δίνει τη θέση του στο άνυδρο, αλλά τόσο γοητευτικό, καλοκαιρινό τοπίο των Κυκλάδων. Λίγο πιο δίπλα, η κάμερα εστιάζει στην επίμονη ομορφιά της άγριας στατικής (limonium). Όπως, μερικά λουλούδια αντιστέκονται ακόμα, κρατώντας ζωντανό το μοβ τους χρώμα ανάμεσα στα ξερά κλαδιά και το διψασμένο χώμα, σαν μια τελευταία υπόκλιση πριν το απόλυτο θέρος.

Η γενικότερη εικόνα του νησιού αποτυπώνεται ανάγλυφα στη δεύτερη φωτοφγραφία. Ένα χαλί από μικρά, λευκά “βαμβακάκια” και ξερά φρύγανα απλώνεται πάνω στις πέτρες, μαρτυρώντας ότι ο κύκλος της άνοιξης έκλεισε οριστικά.

Το καλοκαίρι είναι εδώ

Τις επόμενες μέρες, καθώς οι θερμοκρασίες ανεβαίνουν κι άλλο, η ανοιξιάτικη ομορφιά θα περάσει οριστικά στο παρελθόν. Όμως, αυτή είναι η αυθεντική γοητεία των Κυκλάδων: μια ομορφιά σκληρή, λουσμένη στο φως, που δεν χρειάζεται πολλά φτιασίδια για να σε μαγέψει. Τα αγριολούλουδα μπορεί να ξεράθηκαν, αλλά η μυρωδιά του θυμαριού και η αλμύρα του Αιγαίου είναι πλέον εδώ για να μας συντροφεύσουν μέχρι το φθινόπωρο.

Κάποιες στιγμές νιώθεις πως ο χρόνος μοιάζει να χαμηλώνει τους ρυθμούς του, προσφέροντας απλόχερα εικόνες που αποτυπώνονται για πάντα στη μνήμη. Για εμάς, η πιο όμορφη ώρα στην Κέα (Τζιά) είναι αναμφισβήτητα εκείνη του δειλινού. Η ώρα που ο ήλιος αρχίζει την αργή του κάθοδο, ντύνοντας τον ουρανό και τη θάλασσα με τις πιο ζεστές, χρυσές αποχρώσεις της παλέτας του.

Ένα από αυτά τα απογεύματα, κατά τη διάρκεια της διαμονής μας στο νησί, αποφάσισα να αφήσω για λίγο την οικεία ζεστασιά της αμμουδιάς και να αναζητήσω μια διαφορετική οπτική γωνία. Στόχος μου ήταν να «φυλακίσω» στο φακό τη μαγεία του φυσικού λιμανιού της Κορησσίας στην πλήρη της εξέλιξη. Αννηφόρισα λοιπόν προς ένα από τα πιο κομβικά και στρατηγικά σημεία του κόλπου: το γραφικό εκκλησάκι του Άη Γιώργη, που στέκει σαν άγρυπνος φρουρός πάνω από το λιμάνι.

Το εκκλησάκι προσφέρει μια απαράμιλλη, πανοραμική θέα, αποτελώντας το ιδανικό παρατηρητήριο για να νιώσει κανείς τον παλμό του νησιού την ώρα που αλλάζει η μέρα.

Η στιγμή της απόλυτης Γαλήνης

Από αυτό το υψόμετρο, το αποτέλεσμα της προσπάθειας με αποζημίωσε με το παραπάνω. Η Κορησσία απλωνόταν μπροστά μου λουσμένη στο απογευματινό φως, με τα λευκά σπιτάκια της να καθρεφτίζονται στα ήρεμα, σχεδόν ακίνητα νερά της μεγάλης αγκαλιάς του κόλπου. Στην προβλήτα, το πλοίο της γραμμής, δεμένο με ασφάλεια, έμοιαζε με αναπόσπαστο κομμάτι αυτού του ζωντανού πίνακα ζωγραφικής.

Κοιτάζοντας προς την έξοδο του κόλπου, το βλέμμα ταξιδεύει ελεύθερα πέρα από τα στενά, εκεί όπου ο ιστορικός φάρος του Αγίου Νικολάου στέκει αγέρωχος στο βάθος, σηματοδοτώντας το πέρασμα προς το ανοιχτό Αιγαίο. Το φως του ήλιου, καθώς κρύβεται πίσω από τη ράχη του λόφου, δημιουργεί ένα μοναδικό στεφάνι λάμψης, αφήνοντας μια γλυκιά προσμονή για το βράδυ που έρχεται.

Μια εμπειρία που αξίζει να Ζήσετε

Αυτές οι λήψεις δεν είναι απλώς η αποτύπωση ενός τοπίου· είναι η ίδια η αίσθηση της Τζιάς. Η ηρεμία του απάνεμου λιμανιού, η καθαρότητα του ορίζοντα και η αυθεντική κυκλαδίτικη γοητεία συγκεντρωμένες σε λίγα φωτογραφικά καρέ.

Αν βρεθείτε στην Κορησσία, αφιερώστε ένα απόγευμα για να ανεβείτε μέχρι τον Άη Γιώργη. Καθίστε στα πεζούλια του, αφήστε το απογευματινό αεράκι να σας δροσίσει και απολαύστε το δικό σας, μοναδικό δειλινό. Το αποτέλεσμα θα σας μαγέψει.

Ελάτε σήμερα να σας πάμε ένα νοητό ταξίδι μέχρι τον σκανδιναβικό Βορρά και συγκεκριμένα στο λιμάνι του Όσλο, την πρωτεύουσα της Νορβηγίας! Τις πανέμορφες εικόνες κατέγραψε με το κινητό του ο φίλος μας ο Βασίλης και, κοιτάζοντάς τις, καταλαβαίνει κανείς αμέσως ότι είναι σκέτη απόλαυση να κάθεσαι εκεί, να ρεμβάζεις τη θάλασσα και να χαζεύεις τα κτήρια γύρω σου. Το καλύτερο; Ως επισκέπτης, είναι απίστευτα εύκολο να το κάνεις, αφού η περιοχή είναι απόλυτα φιλική για ατελείωτες βόλτες.

Συχνά λέμε για την Ελλάδα μας, που είναι προνομιούχα, γεμάτη θάλασσα, πανέμορφα νησιά και γραφικά λιμάνια. Όμως η αλήθεια είναι μία: η θάλασσα είναι παντού όμορφη, αρκεί να ξέρεις να την εκτιμάς. Και στο Όσλο, το γαλάζιο δένει συγκλονιστικά με το αστικό τοπίο. Αν προσέξετε τις φωτογραφίες, το μάτι πέφτει αμέσως στις ιδιαίτερες κατασκευές. Μιλάμε για κτήρια εντυπωσιακά, που αποδεικνύουν ότι όταν οι άνθρωποι έχουν κέφια, δημιουργούν πραγματικά υπέροχα πράγματα!

Προσέξτε αυτό το επιβλητικό κτήριο με τη γυάλινη, αεροδυναμική οροφή και τις ξύλινες επενδύσεις, ακριβώς εκεί που δένουν τα σκάφη. Η ζεστασιά του ξύλου δίπλα στο νερό δημιουργεί μια μοναδική ατμόσφαιρα. Τη σύγχρονη, γεμάτη ζωντάνια πλευρά της πόλης. Πολύχρωμα κτήρια με έντονα στοιχεία (όπως το πράσινο και το μπλε) και μοντέρνα διαμερίσματα με τεράστιες τζαμαρίες και μπαλκόνια που «κρέμονται» πάνω από τα κανάλια, προσφέροντας στους κατοίκους τους την απόλυτη θέα.

Ο Βασίλης αποτύπωσε μοναδικά το διάσημο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης Astrup Fearnley (Astrup Fearnley Museet). Παρατηρήστε πώς η διπλή, κυρτή γυάλινη στέγη του μοιάζει με πανί πλοίου και πώς μια κομψή γέφυρα ενώνει τα δύο τμήματα του κτηρίου πάνω από το κανάλι, επιτρέποντας στους περαστικούς να περπατούν κυριολεκτικά πάνω από το νερό. Το λιμάνι του Όσλο είναι η απόδειξη του πώς μια σύγχρονη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα μπορεί να επανασχεδιάσει το μέτωπό της προς τη θάλασσα, κάνοντάς το έναν ζωντανό πόλο έλξης για ντόπιους και ταξιδιώτες.

Όταν βρισκόμαστε σε ένα νησί, όπως η Κέα (Τζιά), η ανάγκη να συνδεθούμε με την αυθεντικότητα του τόπου ξεκινά συχνά από τα πιο απλά, τα πιο θεμελιώδη πράγματα. Από εκείνα που δυστυχώς, στην καθημερινότητα της πόλης, έχουμε σχεδόν ξεχάσει πώς είναι στην πραγματική τους μορφή. Ψάχνεις, λοιπόν, να βρεις καλό, τίμιο ψωμί για να συνοδεύσεις το φαγητό σου. Στις μέρες μας, οι περισσότεροι έχουν παραδοθεί στην ευκολία, αντιγράφοντας τους ρυθμούς και τις πρακτικές των μεγάλων αστικών κέντρων.

Παντού συναντά κανείς κατεψυγμένα ψωμιά, προψημένα προϊόντα που απλώς ξεπαγώνουν και μπαίνουν για λίγο στον φούρνο, όπως ακριβώς συμβαίνει και στα μεγάλα σούπερ μάρκετ. Σου δίνουν, βέβαια, την πρόσκαιρη ψευδαίσθηση ότι αγοράζεις κάτι φρέσκο, καθώς η μυρωδιά της στιγμής σε παραπλανά. Όμως, ας μην γελιόμαστε· αυτά δεν είναι πια τα ψωμιά που ξέραμε. Δεν έχουν καμία σχέση με το αληθινό καρβέλι.

Πού πήγαν τα ψωμιά εκείνα που ήταν ζυμωμένα με πραγματικό προζύμι; Εκείνα που έβγαιναν από τα χέρια του φούρναρη, ο οποίος ξυπνούσε από τις τρεις τα ξημερώματα, μέσα στη σιωπή της νύχτας, για να πιάσει το ζυμάρι και να δώσει ψυχή στο προϊόν του;

Σήμερα, το να εντοπίσεις ένα αξιοπρεπές, χειροποίητο ψωμί έχει μετατραπεί σε μια μικρή εξερεύνηση. Κι όμως, η Τζιά κρύβει ακόμα τέτοιες αυθεντικές γωνιές για όποιον ξέρει να παρατηρεί. Εμείς σταθήκαμε τυχεροί. Καθώς ανηφορίζαμε τον δρόμο με κατεύθυνση προς την πανέμορφη, αμφιθεατρική Ιουλίδα, το βλέμμα μας μαγνητίστηκε από μια φιλόξενη στάση στο πλάι του δρόμου.

Ο Παραδοσιακός Φούρνος του Αντώνη Ι. Τσουρτή

Εκεί, με φόντο τις χαρακτηριστικές ξερολιθιές, τις πλαγιές του νησιού και το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου να απλώνεται στο βάθος, βρίσκεται ένας φούρνος που κρατά ζωντανή την παράδοση από το 1958. Η επιγραφή «Fresh Bakery – An. I. Tsourtis» αποτελεί υπόσχεση και εγγύηση ποιότητας, καθώς στεγάζεται δίπλα στο γνώριμο Ok! Market, δημιουργώντας ένα απαραίτητο σημείο συνάντησης.

Μπαίνοντας μέσα, καταλαβαίνεις αμέσως ότι εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμη με τον παλιό, καλό τρόπο. Η μυρωδιά από το ξύλο που καίγεται σε προδιαθέτει. Το ψωμί τους, ψημένο στον παραδοσιακό ξυλόφουρνο, έχει εκείνη τη βαθιά, γήινη νοστιμιά, την τραγανή κόρα και τη μεστή ψίχα που αναζητά κάθε λάτρης του καλού φαγητού. Είναι το ψωμί που σέβεται το τραπέζι σου.

Όμως, η γευστική εμπειρία δεν σταμάτησε εκεί. Πριν πάρουμε το καρβέλι για το γεύμα μας, δεν μπορέσαμε να αντισταθούμε στον πρωινό πειρασμό. Απολαύσαμε μια παραδοσιακή μπουγάτσα με κρέμα. Μας τη σέρβιραν ζεστή – ζεστή, μοσχομυριστή, πασπαλισμένη γενναιόδωρα με άχνη ζάχαρη και κανέλα. Κάθε μπουκιά και μια επιστροφή στις αυθεντικές γεύσεις, μια γλυκιά επιβράβευση της απόφασής μας να ξεφύγουμε από τα τυποποιημένα.

Αν ο δρόμος σάς φέρει στη Τζιά και ανηφορίσετε προς την Ιουλίδα, κάντε μια στάση. Αναζητήστε το αληθινό ψωμί, δοκιμάστε τα παξιμάδια τους, τα σφολιατοειδή ή το δικό τους χειροποίητο παγωτό από ντόπιο γάλα. Αξίζει να στηρίζουμε τους ανθρώπους που επιμένουν να κρατούν ζωντανή τη γεύση της αυθεντικής Ελλάδας.

• Info: Αρτοποιείο Αντώνιος Ι. Τσουρτής (Ετ. Ιδρύσεως 1958), Στο δρόμο προς Ιουλίδα, Κέα (Τζιά). Προϊόντα Ξυλόφουρνου & Παραδοσιακές Γεύσεις.