Λίγο φέτος το λάδι, δεν πουλιέται κιόλας!
Σε μία από τις πιο δύσκολες ελαιοκομικές χρονιές των τελευταίων ετών εξελίσσεται η φετινή περίοδος στην Κρήτη, με τις τιμές να παραμένουν καθηλωμένες και την εμπορική κίνηση να χαρακτηρίζεται εξαιρετικά περιορισμένη.
Αν και με τις συνθήκες που διαμορφώθηκαν φέτος και οδήγησαν σε εξαιρετικά μειωμένη παραγωγή θα περίμενε κανείς μια καλύτερη προοπτική για το λάδι που υπήρχε και ίσως καλύτερες τιμές, δεν συμβαίνει ούτε το ένα, ούτε το λάδι.
Η μείωση ανά περιοχή ξεκινά από το 40% της περυσινής χρονιάς, που επίσης δεν ήταν καλύτερη και φθάνει ως το 90% στις περιοχές που επλήγησαν περισσότερο.
Αιτία οι επιπτώσεις τις κλιματικής αλλαγής με ακραία καιρικά φαινόμενα (χαλάζι που «ράβδισε» πρόωρα τις ελιές) και λειψυδρία που δεν άφησε να αρδευτούν τα λιόφυτα όπως ήταν επιβεβλημένο. Φυσικά καθοριστικός παράγοντας η μη ολοκλήρωση του προγράμματος του δάκου που προφανώς επηρέασε αρνητικά την παραγωγή.
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το κείμενο της Μαρίας Καλλέργη στην εφημερίδα του Ηρακλείου ΠΑΤΡΙΣ…
Δέκα φύλλα ΡΕΘΕΜΝΟΣ μαζί, δύο μήνες μετά!
Η κατάσταση με τα Ελληνικά Ταχυδρομεια έχει ξεπεράσει κάθε όριο λογικής, αγγίζοντας πλέον τα όρια του παραλόγου. Φανταστείτε την έκπληξή μου όταν, πριν από λίγες ημέρες, η αλληλογραφία μου περιλάμβανε όχι ένα, ούτε δύο, αλλά δέκα ολόκληρα φύλλα της εβδομαδιαίας εφημερίδας «ΡΕΘΕΜΝΟΣ», με ημερομηνίες έκδοσης που ξεκινούν από τον Οκτώβριο και φτάνουν μέχρι τον Δεκέμβριο 2025!
Είναι απορίας άξιο πώς ένας οργανισμός που υποτίθεται ότι βρίσκεται σε φάση «αναδιάρθρωσης», αδυνατεί να επιτελέσει το στοιχειώδες έργο του: την έγκαιρη διανομή. Η εικόνα των στοιβαγμένων εφημερίδων στο κατώφλι μου γεννά συγκεκριμένα και αμείλικτα ερωτήματα προς κάθε υπεύθυνο: Πού βρίσκονταν αποθηκευμένα αυτά τα φύλλα επί δύο και πλέον μήνες;
Σε ποιες αποθήκες «λίμναζαν» οι κόποι μιας εφημερίδας και τα χρήματα των συνδρομητών; Πώς αποφασίστηκε η ξαφνική αποστολή τους τώρα; Θεώρησε κανείς στα ΕΛΤΑ ότι η ενημέρωση του Οκτωβρίου έχει την ίδια αξία στα μέσα Φεβρουαρίου; Ποιος αποζημιώνει την εφημερίδα και τον πολίτη; Η επιχείρηση κατέβαλε το κόστος αποστολής και ο συνδρομητής πλήρωσε για να ενημερώνεται στην ώρα του. Η υπηρεσία που παρείχαν τα ΕΛΤΑ ήταν, πρακτικά, ανύπαρκτη.
Δυστυχώς, φαίνεται πως το ζητούμενο για την κυβέρνηση και τη διοίκηση των ΕΛΤΑ είναι οι αριθμοί της αναδιάρθρωσης και όχι η ουσιαστική εξυπηρέτηση των πολιτών. Σε ένα συγκροτημένο κράτος, η αξιοπιστία των ταχυδρομικών υπηρεσιών είναι αυτονόητη. Στη δική μας περίπτωση, η μόνη «συνέπεια» που επιδεικνύεται είναι αυτή της καθυστέρησης και της αδιαφορίας. Αν αυτή είναι η εικόνα του «εκσυγχρονισμού», τότε έχουμε χάσει το νόημα των λέξεων.
Μια προαναγγελθείσα πτώση στην οδό Κλειούς
Επτά χρόνια “κορδέλα” και υποσχέσεις, για έναν τοίχο που έπαψε προ πολλού να είναι ασφαλής. Πότε θα παρέμβει ουσιαστικά ο Δήμος Αθηναίων; Στην οδό Κλειούς στον Κολωνό, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει στο 2019 – τουλάχιστον όσον αφορά την αντίληψη των υπευθύνων για την ασφάλεια των πολιτών. Οι φωτογραφίες αυτές που τραβήχτηκαν στις 12 Φεβρουαρίου 2026 μιλούν από μόνες τους: ένας τοίχος με εμφανή κλίση, ένα ρήγμα που βαθαίνει μέρα με τη μέρα και μια αγριοσυκιά που, με τη δύναμη των ριζών της, “σπρώχνει” την κατασκευή προς το πεζοδρόμιο.
Οι κάτοικοι της περιοχής έχουν εξαντλήσει κάθε μέσο ενημέρωσης των υπευθύνων. Προσωπικές επισκέψεις στις υπηρεσίες, αιτήματα μέσω ψηφιακών εφαρμογών, εκκλήσεις για το αυτονόητο. Η απάντηση του Δήμου Αθηναίων; Μνημείο προχειρότητας: Ένας γερανός της υπηρεσίας Πρασίνου εμφανίζεται κατά καιρούς. Κλαδεύονται τα “προκλητικά” κλαδιά που κρέμονται στον δρόμο. Τοποθετείται η γνωστή ερυθρόλευκη κορδέλα. Το πρόβλημα παραμένει στη ρίζα του. Ο τοίχος δεν “κινδυνεύει” απλώς να πέσει. Είναι θέμα χρόνου να καταρρεύσει πάνω σε κάποιον περαστικό, σε κάποιο παιδί ή σε κάποιο σταθμευμένο αυτοκίνητο.
Το ρήγμα έχει πλέον μεγαλώσει επικίνδυνα και η στατική επάρκεια του τοίχου είναι ανύπαρκτη. Το επιφανειακό κλάδεμα δεν αφαιρεί την πίεση που ασκούν οι ρίζες στο εσωτερικό της τοιχοποιίας. Χρειάζεται ριζική αντιμετώπιση, καθαίρεση και ανακατασκευή πριν θρηνήσουμε θύματα. Το ερώτημα είναι απλό: Πρέπει να συμβεί το κακό για να κινητοποιηθούν οι “υπεύθυνοι”; Η κορδέλα δεν αποτελεί μέτρο προστασίας, αλλά απόδειξη της πλήρους αδιαφορίας τους. Να τους χαίρεστε!
Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ μερικά δημοσιεύματα που έχουμε κάνει κατά καιρούς στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ…
Βόλτα στο στολίδι του Αιγάλεω, το Μπαρουτάδικο
Συνεχίζοντας το οδοιπορικό μας στο Αιγάλεω, μετά τις περιπλανήσεις μας στην Ιερά Οδό και την πλατεία Δαβάκη, ήρθε η ώρα να “πάρουμε ανάσες” σε έναν από τους πιο εμβληματικούς χώρους της Δυτικής Αθήνας: το Άλσος Αιγάλεω, ευρύτερα γνωστό ως «Μπαρουτάδικο». Εκεί που κάποτε χτυπούσε η καρδιά της βιομηχανικής παραγωγής (το παλιό εργοστάσιο πυρίτιδας), σήμερα εκτείνεται ένας καταπράσινος παράδεισος που σε κάνει να ξεχνάς ότι βρίσκεσαι μόλις λίγα χιλιόμετρα από το κέντρο της Αθήνας.
Όπως μπορείτε να δείτε και στις φωτογραφίες μας, το πάρκο είναι ένας πίνακας ζωγραφικής. Οι μεγάλες εκτάσεις με γκαζόν, οι ψηλοί φοίνικες στην είσοδο και τα πυκνά δέντρα δημιουργούν ένα σκηνικό ιδανικό για απόδραση.Αν πετύχετε λιακάδα μέσα στον χειμώνα, το Μπαρουτάδικο είναι ο απόλυτος προορισμός. Το φως περνά μέσα από τις φυλλωσιές, οι δρόμοι γεμίζουν περιπατητές και ο αέρας μυρίζει καθαρό οξυγόνο. Όταν η θερμοκρασία ανεβαίνει, η δροσιά που προσφέρουν τα δέντρα είναι ανεκτίμητη.
Είναι το σημείο όπου θα δεις παρέες να κάνουν πικ-νικ, αθλητές να τρέχουν στα μονοπάτια και παιδιά να παίζουν ελεύθερα. Περπατώντας στο πάρκο, μην προσπεράσετε τις λεπτομέρειες: Τις Καμάρες με την Αναρριχώμενη Βλάστηση. Ένα από τα πιο “Instagram-ικά” σημεία, που δημιουργούν φυσικά τούνελ δροσιάς και ομορφιάς. Τα Ιστορικά Κατάλοιπα. Οι πλινθόκτιστοι πύργοι και οι κατασκευές που θυμίζουν το βιομηχανικό παρελθόν της περιοχής, δίνουν έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα στο τοπίο.
Η Φιλόξενη Πανίδα. Όπως είδατε και σε προηγούμενο post μας (Δείτε ΕΔΩ), τα περιστέρια και η τοπική πανίδα είναι αναπόσπαστο κομμάτι του οικοσυστήματος, κάνοντας τη βόλτα ακόμα πιο γραφική. Είτε είστε κάτοικοι της περιοχής, είτε βρεθείτε στο Αιγάλεω για καφέ ή φαγητό, το Άλσος επιβάλλεται να είναι στο πρόγραμμά σας. Είναι ένας χώρος που σε “ηρεμεί” αυτόματα. Πάρτε την παρέα σας, ένα βιβλίο ή απλά τη φωτογραφική σας μηχανή και αφεθείτε στη γοητεία του. Για το Μπαρουτάδικο, όμως, έχουμε ξαναγράψει στο παρελθόν. Δείτε ΕΔΩ…
Μια όμορφη γιορτή για τους συνταξιούχους ΗΣΑΠ
Η φετινή συνεστίαση του Σωματείου Συνταξιούχων ΗΣΑΠ δεν έμοιαζε με καμία άλλη. Σε μια χρονιά γεμάτη προκλήσεις —από τις οικονομικές δυσκολίες που βιώνουμε όλοι μέχρι τις διοικητικές αλλαγές μετά την παραίτηση του προέδρου κ. Ρουσιά— το ραντεβού των μελών δόθηκε, με έναν τρόπο διαφορετικό, πιο λιτό, αλλά ίσως και πιο ουσιαστικό. Αφήνοντας πίσω τις μεγάλες αίθουσες των ξενοδοχείων των προηγούμενων ετών, εκατοντάδες συνταξιούχοι επέστρεψαν φέτος στη «βάση» τους.
Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στην έδρα του Σωματείου, πάνω από τον τερματικό σταθμό του Πειραιά, στην ιστορική αίθουσα του Μουσείου Ηλεκτρικών Σιδηροδρόμων. Ο χώρος γέμισε ασφυκτικά από γνώριμα πρόσωπα και την ατμόσφαιρα μιας άλλης εποχής. Οι διάδρομοι του Μουσείου, στολισμένοι με φωτογραφίες από την ιστορία του «Ηλεκτρικού», έγιναν το σκηνικό για μια συνάντηση που είχε ως επίκεντρο την ανθρώπινη επαφή.
Το σύνθημα φέτος ήταν «για ένα κρασί». Χωρίς περιττές πολυτέλειες, με απλό κέρασμα και καλή διάθεση, οι συνταξιούχοι απέδειξαν ότι η δύναμη του σωματείου βρίσκεται στους ανθρώπους του. Παρά τις αντιξοότητες, η μαζική προσέλευση έστειλε ένα ηχηρό μήνυμα: Το Σωματείο παραμένει ζωντανό. Η αγάπη και η αλληλεγγύη των μελών, όπως μόνο αυτοί οι άνθρωποι που έχουν περάσει μια ζωή στις ράγες ξέρουν να μοιράζονται, ήταν ο πραγματικός πρωταγωνιστής της ημέρας.
Μάθημα εμπιστοσύνης στη ζωή από τα πουλιά
Σε έναν κόσμο που τρέχει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, είναι εύκολο να παγιδευτούμε στον λαβύρινθο του άγχους. Οι δυσκολίες της καθημερινότητας, οι οικονομικές πιέσεις και η αβεβαιότητα για το αύριο βαραίνουν συχνά τις καρδιές μας. Κοιτάμε το μέλλον και βλέπουμε ερωτηματικά, νιώθοντας πως πρέπει να ελέγξουμε τα πάντα για να επιβιώσουμε. Όμως, αρκεί μια ματιά τριγύρω μας για να βρούμε τους πιο απροσδόκητους δασκάλους.
Παρατηρήστε για λίγο τα περιστέρια στις πλατείες και τα πάρκα μας. Δεν έχουν αποθήκες γεμάτες προμήθειες, δεν προγραμματίζουν το επόμενο έτος, ούτε ξενυχτούν από την αγωνία για το αν θα βρουν τροφή την επόμενη εβδομάδα. Κι όμως, είναι εκεί. Ζουν, αναπνέουν και αναζητούν με υπομονή και επιμονή την καθημερινή τους τροφή. Δεν σπέρνουν, δεν θερίζουν, αλλά εμπιστεύονται. Εμπιστεύονται τη ροή της ζωής και τις δικές τους ικανότητες να βρουν αυτό που χρειάζονται τη στιγμή που το χρειάζονται.
Τι μπορούμε να μάθουμε από αυτά; Την αξία της απλότητας. Συχνά περιπλέκουμε τη ζωή μας με περιττές έγνοιες. Τα περιστέρια μας θυμίζουν ότι οι βασικές μας ανάγκες είναι αυτές που έχουν τη μεγαλύτερη σημασία. Τη δύναμη της επιμονής χωρίς πανικό. Τα βλέπουμε να ψάχνουν ακούραστα. Δεν απογοητεύονται αν δεν βρουν κάτι στο πρώτο μέτρο· συνεχίζουν να περπατούν, να πετούν και να προσπαθούν.
Αιγάλεω, όταν η ομορφιά δεν χάνεσαι στη διαδρομή
Υπάρχει μια ιδιαίτερη γοητεία στο να είσαι «ξένος» σε μια γειτονιά. Όταν δεν την περπατάς με τον αυτόματο πιλότο της καθημερινότητας, αλλά με το βλέμμα του φιλοξενούμενου που προσπαθεί να προσανατολιστεί. Πρόσφατα βρεθήκαμε στο Αιγάλεω, κοντά στην Πλατεία Δαβάκη, με έναν πολύ συγκεκριμένο και μάλλον πεζό σκοπό: να βρούμε ένα συγκεκριμένο υποκατάστημα τράπεζας.
Όπως συμβαίνει συχνά σε αυτές τις περιπτώσεις, η «αστική τύφλωση» χτύπησε κόκκινο. Περάσαμε από μπροστά της, την προσπεράσαμε, την ψάχναμε στο Google Maps, ξαναπεράσαμε… και πάλι τίποτα. Σε μια άλλη στιγμή, αυτό θα ήταν πηγή εκνευρισμού. Όμως, η μέρα είχε άλλη άποψη. Όταν σταματήσαμε να κοιτάζουμε επίμονα για πινακίδες τραπεζών, τότε αρχίσαμε να βλέπουμε το Αιγάλεω.
Παρατηρήσαμε το παιχνίδι του ήλιου με τα σύννεφα πάνω από την Ιερά Οδό, τις σκιές που δημιουργούν τα δέντρα στις προσεγμένες γωνιές της πλατείας και τον ρυθμό της πόλης που κινείται ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα και τους ανοιχτούς ορίζοντες των μεγάλων δρόμων. Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν αυτή τη βόλτα δεν είναι απλά «κλικ» μηχανικά. Είναι η απόδειξη πως, όταν είσαι ανοιχτός στο να παρατηρείς, η κάθε διαδρομή εξελίσσεται σε εμπειρία.
Οι γραμμές των οδηγών όδευσης τυφλών στο πεζοδρόμιο που σχηματίζουν γεωμετρικά μοτίβα. Τα παγκάκια που περιμένουν καρτερικά τους περαστικούς κάτω από τον χειμωνιάτικο ήλιο. Οι φοίνικες που δίνουν έναν αναπάντεχο εξωτικό τόνο στο αστικό τοπίο. Τελικά, η τράπεζα βρέθηκε (ήταν εκεί που έπρεπε, εγώ απλώς κοίταζα αλλού). Όμως, αυτό που έμεινε δεν ήταν η διεκπεραίωση μιας τραπεζικής συναλλαγής. Ήταν η αίσθηση της βόλτας.