Είναι Παρασκευή, μόλις 7:30 το πρωί. Η οδός Σόλωνος, ένας από τους πιο νευραλγικούς και συνήθως «ασφυκτικούς» δρόμους της Αθήνας, παρουσιάζει ένα πρόσωπο που σπάνια προλαβαίνουμε να δούμε: αυτό της απόλυτης ηρεμίας. Στις φωτογραφίες που απαθανατίσαμε, το οδόστρωμα μοιάζει σχεδόν ξένο χωρίς το ασταμάτητο βουητό των λεωφορείων και των ταξί.

Η κίνηση είναι ελάχιστη, και για μια σύντομη στιγμή, η πόλη μοιάζει να σου ανήκει. Όσοι κινούνται τέτοια ώρα έχουν τον δικό τους, ειδικό σκοπό – μια πρόωρη επαγγελματική υποχρέωση, μια γρήγορη στάση, μια στιγμή αναζήτησης αυτής της σπάνιας αστικής γαλήνης. Τέτοια ώρα βρίσκεις άνετα σημεία να αφήσεις για λίγο το αυτοκίνητο, αν και ο κίνδυνος για το κλασικό «ραβασάκι» της Δημοτικής Αστυνομίας παραμένει πάντα εκεί, σαν μια υπενθύμιση ότι η πόλη σιγά-σιγά ξυπνάει.

Βρισκόμαστε μια ανάσα από τα Εξάρχεια, μια περιοχή με έντονη κοινωνική δράση και παλμό. Κι όμως, εδώ, αυτή την ώρα, κυριαρχεί μια παράξενη, όμορφη ησυχία. Από τις επιβλητικές προσόψεις των νεοκλασικών μέχρι τα κλειστά ακόμα ρολά των βιβλιοπωλείων και των τυπογραφείων, η Σόλωνος το πρωί έχει μια δική της, μελαγχολική αλλά και ελπιδοφόρα αύρα.

Κάποιες μυρωδιές λειτουργούν σαν “χρονομηχανή”. Για μένα, η μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού στη γωνία Κρέοντος και Ρόδου είναι μία από αυτές. Με γυρνάει πίσω στη δεκαετία του ’90, τότε που έμενα εδώ κοντά και η καθημερινή ιεροτελεστία περιλάμβανε μια στάση στον φούρνο του Σιόμπολα. Δεν ήταν απλώς ο “φούρνος της γειτονιάς”· ήταν ο προορισμός. Πήγαινα επί τούτου για το ψωμί τους, γιατί είχε εκείνη την αληθινή γεύση που δύσκολα έβρισκες αλλού.

Σήμερα, το αρτοποιείο έχει περάσει στα χέρια της επόμενης γενιάς. Είναι συγκινητικό να βλέπεις μια οικογενειακή επιχείρηση να αντέχει στον χρόνο. Σε μια εποχή που τα σούπερ μάρκετ έχουν κατακλύσει την αγορά με προζυμωμένο, κατεψυγμένο ψωμί που απλώς “τελειώνει” σε ηλεκτρικούς φούρνους, η οικογένεια Σιόμπολα επιμένει στην παράδοση. Είναι μια “μάχη ζωής” αυτή που δίνουν οι άνθρωποι της βιοτεχνικής αρτοποιίας.

Χρειάζεται μεράκι, ξύπνημα από τα χαράματα και μια εμμονή στην ποιότητα που δεν συμβιβάζεται. Αυτό το πείσμα τους είναι που με κάνει να τους εκτιμώ ακόμα περισσότερο. Με αφορμή την πρόσφατη επίσκεψή μου για το απαραίτητο καρβέλι, άφησα τα βήματά μου να με οδηγήσουν λίγο πιο κάτω, στην οδό Ρόδου. Κατηφορίζοντας προς το αμαξοστάσιο του Μετρό, το τοπίο αλλάζει. Εκεί που κάποτε εκτείνονταν οι ξακουστοί λαχανόκηποι των Σεπολίων, τώρα η πόλη έχει πάρει άλλη μορφή.

Παρά την τσιμεντοποίηση και τους γρήγορους ρυθμούς της Αθήνας, αυτή η γωνιά της πόλης κρύβει ακόμα ψήγματα από την παλιά της ταυτότητα. Είναι αυτές οι μικρές οάσεις, όπως ο φούρνος στη γωνία, που μας υπενθυμίζουν ότι η γειτονιά παραμένει ζωντανή όσο υπάρχουν άνθρωποι που την πονούν και τη φροντίζουν. Αν βρεθείτε στα Σεπόλια, κάντε μια χάρη στον εαυτό σας. Αφήστε για λίγο το τυποποιημένο ψωμί και αναζητήστε την αυθεντική γεύση. Αξίζει να στηρίζουμε εκείνους που “επιμένουν παραδοσιακά”.