Κάποια μέρη που τα ανακαλύπτεις τυχαία σου θυμίζουν γιατί η ελληνική επαρχία κρύβει πάντα τα πιο όμορφα διαμάντια. Ένα τέτοιο μέρος είναι και το Καφέ Βαράδι, που βρίσκεται στον Μυλοπόταμο της Κέας (Τζιάς), λίγο έξω από την Κορησσία, πάνω στον δρόμο που οδηγεί προς την Ιουλίδα. Αν και συστήνεται ως «καφέ», η λέξη αυτή είναι πολύ μικρή για να περιγράψει αυτό που πραγματικά συναντά κανείς εκεί.

Το Βαράδι είναι ένας πολυδιάστατος, προστατευμένος χώρος, ιδανικός για κάθε επισκέπτη, αλλά και για οικογένειες. Ένα πανέμορφο καλοκαιρινό θεατράκι: Μια υπέροχη, πέτρινη κατασκευή με κερκίδες, πνιγμένη στα δέντρα, που φιλοξενεί πολιτιστικές στιγμές κάτω από τον κυκλαδίτικο ουρανό. Ένα μικρό μουσείο: Ο χώρος φιλοξενεί παλιά αντικείμενα και παραδοσιακά μηχανήματα που μαρτυρούν την ιστορία και τις παραγωγικές μεθόδους του τόπου.

Διαθέτει ασφαλείς, προστατευμένους χώρους για να παίξουν οι μικροί μας φίλοι με άνεση, μακριά από την κίνηση των αυτοκινήτων και το άγχος του δρόμου. Εκτός από την ομορφιά του τοπίου, αυτό που κάνει το Βαράδι να ξεχωρίζει είναι οι άνθρωποί του. Ο άνθρωπος που μας υποδέχτηκε και μας εξυπηρέτησε ήταν εξαιρετικός. Με μεγάλη προθυμία μας έλυσε την απορία για το τι σημαίνει η λέξη «βαράδι» στην τοπική ντοπιολαλιά, ενώ προσφέρθηκε αμέσως να μας ανοίξει και να μας ξεναγήσει στο μουσείο του χώρου.

Αν και το αφήσαμε για την επόμενη επίσκεψή μας στο νησί, η ευγένειά του μας κέρδισε αμέσως. Καθίσαμε να ξαποστάσουμε και να «τσιμπήσουμε» κάτι για μεσημέρι, κάτω από τη μοναδική δροσιά ενός μεγάλου, φυλλώδους δέντρου. Σε ένα νησί όπου ο ήλιος του Αιγαίου κυριαρχεί, αυτή η δροσερή γωνιά, συνδυασμένη με καλή παρέα και αυθεντική φιλοξενία, ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμασταν.

Το χρειάζονται το αεράκι τους οι Κυκλάδες, είναι το σήμα κατατεθέν τους. Μόλις σταμάτησε να φυσά ο νοτιάς, τα 29άρια «χτύπησαν» αμέσως ταβάνι και η ζέστη άρχισε να γίνεται αισθητή. Ευτυχώς, ένα απαλό βοριαδάκι εμφανίστηκε την κατάλληλη στιγμή για να μας δροσίσει και να μας χαρίσει αυτή την αίσθηση ανακούφισης και ομορφιάς που μόνο το Αιγαίο ξέρει να προσφέρει.

Αυτό ήταν! Οι μέρες μας στο νησί της Τζιας ολοκληρώθηκαν με τον πιο όμορφο τρόπο, γεμάτες χαλάρωση, όμορφες εικόνες και πολύτιμες στιγμές κοντά στην καλή μας φίλη, τη Ζάννα, που μας φιλοξένησε και έκανε τη διαμονή μας ακόμα πιο ξεχωριστή.

Από σήμερα, επιστροφή στη βάση μας στην Αθήνα. Αφήνουμε πίσω το λιμάνι, κρατάμε τη γαλήνη της θάλασσας και γυρίζουμε στην καθημερινότητα, στις δράσεις και στα project μας με ακόμη περισσότερη δύναμη, έμπνευση και ανανεωμένη ενέργεια για όλα όσα έρχονται!

Υπάρχουν κάποιες βραδιές στο Αιγαίο που τις έχεις ανάγκη πριν καν τις ζήσεις. Βραδιές απλές, αυθεντικές, γεμάτες από τις μυρωδιές του καλοκαιριού, καλό κρασί και εκείνη την ασύγκριτη αίσθηση του να αγναντεύεις το πέλαγος και το λιμάνι από ψηλά. Μια τέτοια βραδιά, που τόσο χρειαζόμασταν, τη ζήσαμε στην περίφημη ψησταριά «Ο Φίλιππας» στην Κέα. Αν και ο καιρός αποφάσισε να μας δείξει τα δόντια του με έναν δυνατό, επίμονο νοτιά που περιόριζε κάπως την απόλαυση της ανοιχτής θέας, δεν αφήσαμε τα σχέδιά μας να χαλάσουν.

Βρήκαμε το τέλειο απάγκιο στον εξωτερικό του χώρο, περιτριγυρισμένοι από την παραδοσιακή τζιώτικη ξερολιθιά που αγκαλιάζει το κτίσμα. Δίπλα μας, μια μεγάλη παρέα αγγλόφωνων τουριστών απολάμβανε ήδη τη φιλοξενία του μαγαζιού, επιβεβαιώνοντας ότι η φήμη του Φίλιππα έχει ξεπεράσει προ πολλού τα σύνορα του νησιού. Η βραδιά κύλησε ακριβώς όπως έπρεπε: αργά, χαλαρά και απίστευτα νόστιμα. Το δροσερό ροζέ κρασί διαδέχονταν οι μυρωδάτες ποικιλίες, με τα πιάτα της ώρας και τα ψητά στα κάρβουνα να κλέβουν την παράσταση.

Η μαεστρία στο ψήσιμο είναι εμφανής σε κάθε μπουκιά – ζουμερά κρέατα, σωστά θωρακισμένα, που κουβαλούν όλη τη νοστιμιά της αυθεντικής ελληνικής ψησταριάς. Αυτή την εποχή, στις αρχές του Ιουνίου, το μαγαζί μπορεί να μην δουλεύει ακόμα στους εξαντλητικούς ρυθμούς του high season –αν και τα Σαββατοκύριακα λειτουργεί ήδη με εντυπωσιακή πληρότητα–, όμως η ποιότητα παραμένει σταθερά στα ύψη. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, άλλωστε, που ο Φίλιππας λειτουργεί ως αληθινός μαγνήτης για ολόκληρη την Κέα.

Είτε είσαι ντόπιος, είτε παραθεριστής του Σαββατοκύριακου, είτε ταξιδιώτης από την άλλη άκρη του κόσμου, ο δρόμος σε βγάζει πάντα εδώ, για το πιο διάσημο μπαλκόνι και τα καλύτερα κάρβουνα του νησιού. Αν βρεθείτε στην Τζια, αναζητήστε τον. Ακόμα κι αν ο άνεμος φυσάει δυνατά, η ζεστασιά των ανθρώπων του και η νοστιμιά των πιάτων του θα σας αποζημιώσουν και με το παραπάνω.

Στον κόλπο του Οτζιά, εκεί που το γαλάζιο της θάλασσας συναντά την ηρεμία του τοπίου, στέκεται μια βάρκα ξύλινη, “σκέτη γλύκα”. Με τα χρώματα της θάλασσας –το βαθύ μπλε και το λευκό– και τα σημάδια του χρόνου πάνω στο ξύλο της, μοιάζει να αναπαύεται περήφανα πάνω στα βράχια.

Πέρα από το προφανές κάλλος και τη διακοσμητική της παρουσία, αυτή η βάρκα αποτελεί έναν σιωπηλό μάρτυρα της ναυτικής μας παράδοσης. Για τους ντόπιους, τέτοια σκαριά δεν είναι απλά αντικείμενα· είναι σύμβολα επιβίωσης. Θυμίζουν τις εποχές που οι ψαριές τους έθρεψαν οικογένειες και στήριξαν το νησί σε δύσκολους καιρούς.

Σήμερα, στολισμένη με ένα στεφάνι στο κατάρτι της, μας καλεί να σταματήσουμε για λίγο το χρόνο. Παρατηρώντας την, συνειδητοποιώ πόσο σημαντικό είναι να καταγράφουμε αυτές τις στιγμές στα μέρη που ζούμε. Είναι οι λεπτομέρειες που συνθέτουν την ταυτότητα ενός τόπου και μας συνδέουν με τις ρίζες μας.

Μια βάρκα στη στεριά, που όμως κουβαλάει μέσα της ολόκληρο το Αιγαίο.

Υπάρχει μια ιδιαίτερη μαγεία στο πρώτο μπάνιο της χρονιάς, ειδικά όταν αυτό συνδυάζεται με την ηρεμία ενός γλυκού απογεύματος. Φέτος, το δικό μου ποδαρικό για το καλοκαίρι έγινε στα νερά του Οτζιά, και η εμπειρία ήταν ακριβώς όπως τη χρειαζόμουν: χαλαρωτική, ήσυχη και γεμάτη όμορφες εικόνες. Ο Οτζιάς είναι ένας τόπος που σου δίνει επιλογές. Αν αναζητάς την άνεση, ένα πιο «κυριλέ» περιβάλλον με οργανωμένες, πληρωμένες ξαπλώστρες και έξτρα περιποίηση, θα το βρεις εδώ.

Αν πάλι, όπως εγώ, προτιμάς την απλότητα, μπορείς να απομονωθείς σε μια ήσυχη μεριά χωρίς ιδιαίτερες παροχές, απολαμβάνοντας τη φύση στην πιο αυθεντική της μορφή. Σε κάθε περίπτωση, το τοπίο σε αποζημιώνει. Μετά το μπάνιο και τις απαραίτητες ανάσες ξεκούρασης, δεν έχασα την ευκαιρία. Πήρα την κάμερα ανά χείρας για να αποτυπώσω μερικά στιγμιότυπα, μεταφέροντας κάτι από τη γαλήνη αυτού του κόλπου στις σελίδες του site μας. Περπατώντας κατά μήκος της παραλίας, η σκιά από τα αλμυρίκια και το πέτρινο τοιχίο δημιουργούν ένα υπέροχο σκηνικό για χαλαρό περίπατο.

Η θάλασσα ήταν σκέτο κρύσταλλο. Καθώς το απόγευμα προχωρούσε, τα νερά έγιναν ακόμα πιο διάφανα, καθρεφτίζοντας τις λίγες βάρκες που ήταν αραγμένες στον κόλπο και τους γύρω λόφους που αγκαλιάζουν την παραλία. Ο Οτζιάς μάς καλωσόρισε με τον καλύτερο τρόπο για φέτος. Κρατάω την ηρεμία αυτού του απογεύματος και εύχομαι σε όλους καλό καλοκαίρι, γεμάτο με ανάλογες, αυθεντικές στιγμές!

Κάθε πρωί, η μέρα μου ξεκινά με μια εικόνα που, αν και καθημερινή, μοιάζει βγαλμένη από έναν άλλον κόσμο, γεμάτη φως και αθωότητα. Απέναντι ακριβώς από το σπίτι που μένουμε στην Κορησσία της Κέας, υψώνεται το πανέμορφο νεοκλασικό κτίριο του Δημοτικού Σχολείου. Είναι ένα κτίριο-κόσμημα, με την κλασική κόκκινη κεραμοσκεπή και τους απαλούς ροζ-μπεζ τοίχους που αντανακλούν το πρώτο φως του ήλιου, όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες που τράβηξα.

Πριν ακόμα το κουδούνι σημάνει την έναρξη των μαθημάτων, η γειτονιά πλημμυρίζει από ζωηρές, «όμορφες φωνούλες». Τα παιδιά φτάνουν, μερικά χέρι-χέρι με τους γονείς τους, άλλα τρέχοντας με τις τσάντες τους να χοροπηδούν. Ο προαύλιος χώρος, με τα πολύχρωμα σχέδια και τα παιχνίδια (κουτσό, λαβύρινθοι), γίνεται αμέσως η δική τους «παιδική χαρά». Βλέπεις τα πρόσωπά τους να λάμπουν από ανυπομονησία για το παιχνίδι πριν την τάξη, αλλά και για τη συνάντηση με τους φίλους τους.

Όταν το κουδούνι χτυπάει για το μεγάλο διάλειμμα, η ενέργεια είναι απίστευτη. Το παιχνίδι αρχίζει με φόρα. Όμως, όπως σωστά παρατηρείτε, αυτός ο Ιούνιος είναι ιδιαίτερα θερμός. Ο ήλιος καίει από νωρίς. Τότε είναι που βλέπεις τα παιδιά, ακόμα και τα πιο ζωηρά, να αναζητούν ενστικτωδώς τις λίγες σκιές.

Μαζεύονται σε μικρές παρέες κάτω από τα μεγάλα κλαδιά των δέντρων, όπως αυτός ο γέρος-ευκάλυπτος που στέκει σαν φύλακας (και φαίνεται στην ένθετη φωτογραφία), ή κάτω από το υπόστεγο της εισόδου, για να πάρουν μια ανάσα. Είναι μια «αναζήτηση ίσκιων για να αντέξουν τις αλέστε του Ιουνίου», μια εικόνα που με γυρίζει πίσω, σε μια άλλη εποχή, πιο απλή.

Αυτό το πρωινό ξεκίνημα, η εικόνα των παιδιών να μαζεύονται κάτω από τον ήλιο, η αναζήτηση της σκιάς, όλα αυτά μου θύμισαν τις δικές μου σχολικές μέρες. Τότε που ο Ιούνιος σήμαινε μόνο ένα πράγμα: το τέλος της σχολικής χρονιάς και την αρχή του καλοκαιριού, με την ίδια ανυπομονησία και την ίδια αθωότητα. Είναι μια υπενθύμιση ότι η ζωή συνεχίζεται, κύκλους-κύκλους, και ότι η χαρά του παιδιού, ακόμα και κάτω από τον καυτό ήλιο, είναι μια σταθερή αξία που δεν αλλάζει.