Τα άλογα του Ηλία ξύπνησαν μνήμες μέσα μου. Εμείς, βέβαια, είχαμε μουλάρι και γάιδαρο...

Posted in Τα δικά μου

aloga.ilia1.211120
Μερικές φωτογραφίες του φίλου μου Ηλία από την Αναστασιά των Σερρών, ξύπνησαν αναμνήσεις μέσα μου. Τότε που παιδί, στο σπίτι μας, θυμάμαι τον πατέρα μου να έχει ένα γάιδαρο κι ένα μουλάρι για τις δουλειές του. Ο γάιδαρος έκανε τις ελαφριές δουλειές και το μουλάρι τις δύσκολες.

aloga.ilia2.211120
Τα δικά μας ζώα, δεν ήταν έτσι ελεύθερα να βόσκουν, χωρίς ένα στοιχειώδες δέσιμο... Θυμάμαι μια φορά, καλοκαίρι ήταν, με έστειλε ο πατέρας μου να πάω να φέρω το μουλάρι από εκεί που ήταν δεμένο, για να το ποτίσω και να το ξαναπάω. Και ήταν ήρεμο, σχετικά ζώο, παρά τον όγκο του.

aloga.ilia3.211120
Το καβάλησα ξεσαμάρωτο, χωρίς χαλινάρι, μόνο με το σχοινί που είχε στο λαιμό του, για να πάμε στο καμίνι που έκανε τότε ο πατέρας μου στο Λυγαρά και να πιει νερό, να δροσιστεί. Στο δρόμο είδε ένα χαρτί, να το φυσά ο αέρας και αφήνιασε.  Κάτι που είχε δει να κάνει ο γάιδαρος και τον μιμήθηκε... Με έριξε κάτω και έφυγε τρέχοντας, φοβισμένο...

aloga.ilia4.211120
Δεν θα ξεχάσω ποτέ πως δεν κοίταξα αν χτύπησα από πέσιμο, αλλά η αγωνία ότι έχασα το μουλάρι, με τρέλαινε. Τι θα έλεγα τώρα, στον πατέρα μου; Πώς να τον αντικρύσω; Κωλυσιεργούσα για να περάσει η ώρα, αλλά κάποια στιγμή πήγα με την ουρά στα σκέλια. Φοβισμένος και φορτωμένος ενοχές... Είχα την αίσθηση ότι έφταιγα εγώ και ντρεπόμουν.

aloga.ilia5.211120
Τότε ο πατέρας μου, μου λέει ήρεμος, αλλά ανήσυχος για μένα: "Πού ήσουν, όσο αργούσες ανησυχούσα και περισσότερο... Μην ανησυχείς το μουλάρι έχει έρθει μόνο του". Ήξερε το δρόμο για το νερό! Κάθε μεσημέρι γίνονταν αυτό και ο δρόμος, αν και μακρινός, του ήταν γνωστός πια.

aloga.ilia6.211120
Ανάσανε η καρδούλα μου. Ησύχασα, αφού δεν υπήρχε πρόβλημα... Και τι θυμήθηκα τώρα με αφορμή τα άλογα του Ηλία! Μερικές μνήμες είναι καταγραμμένες όσα χρόνια κι αν περάσουν... Η ιστορία που σας λέω τώρα πάει μισό αιώνα πίσω. Δημοτικό πήγαινα, θυμάμαι... Και σε κάποιους ακριβούς φίλους, την έχω διηγηθεί. Τώρα τη μοιράζομαι και μαζί σας...

Όλο και μεγαλώνει το πρόβλημα... Περιμένει κανένας έστω και μερική άρση των περιορισμών;

Posted in Δημοσιογραφικά

grafima 10
Η κατάσταση γίνεται όλο και χειρότερη, κάθε μέρα που περνάει... Οι διασωληνωμένοι και οι νεκροί από τον κορονοϊό Covid-19 καθώς και τα κρούσματα συνεχώς αυξάνουν, σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις του ΕΟΔΥ. Κι εμείς τις κάνουμε. Μερικοί αναρωτιούνται αν θα κάνουν φέτος ρεβεγιόν! Απίστευτη κοινωνική ανευθυνότητα.
efimerides
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 28/11/2020

Θλιβερές διαπιστώσεις: Μέσα στον Νοέμβριο πάνω από 1.000 ασθενείς έχουν καταλήξει από τις επιπλοκές του κορωνοϊού στην Ελλάδα. Και πραγματικά μέσα στις 22 πρώτες ημέρες, τα θύματα του Νοεμβρίου στην χώρα μας από τον κορωνοϊό ξεπέρασαν τα 1.000. Απίστευτο; Δυστυχώς όμως, αληθινό!

Με τους 103 νεκρούς που ανακοίνωσε μόλις σε μια μέρα ο ΕΟΔΥ, ο αριθμός των θυμάτων από την αρχή της πανδημίας, ανέρχεται πλέον σε 1.630, με την καμπύλη του αριθμού των θυμάτων να προκαλεί ιδιαίτερη ανησυχία, την ώρα που και οι διασωληνωμένοι συνεχίζουν να αυξάνονται. Έφτασαν σε νέο αρνητικό ρεκόρ (540) και σε μία ημέρα όπου τα δείγματα που ελέγχθηκαν ήταν λιγότερα απ’ ότι συνήθως, όπως και το σύνολο των κρουσμάτων που εντοπίστηκαν (1.498).

Το γράφημα που παρουσίασε ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΪ στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων από την ΔΙΑΝΕΟΣΙΣ, είναι χαρακτηριστικό, καθώς ενώ χρειάστηκαν συνολικά 6 μήνες για να φτάσει η χώρα τους 300 νεκρούς από κορωνοϊό, μόνο τις τελευταίες 48 ώρες μέτρησε 211.

Δείτε τα στοιχεία: Από τις 12 Μαρτίου έως τις 11 Σεπτεμβρίου, σε διάστημα 183 ημερών έχασαν τη ζωή τους 300 ασθενείς. Από 11 Σεπτεμβρίου έως 26 Οκτωβρίου, σε διάστημα 47 ημερών, τα θύματα έφτασαν τα 600. Από 26 Οκτωβρίου έως 11 Νοεμβρίου, δηλαδή στις επόμενες 14 ημέρες, τα θύματα αυξήθηκαν σε 900. Από 11 Νοεμβρίου έως 17 Νοεμβρίου, μέσα σε έξι μόλις ημέρες, τα θύματα έφτασαν τα 1.200. Από τις 17 έως τις 21 Νοεμβρίου, μέσα σε τέσσερις ημέρες, οι τα θύματα αυξήθηκαν σε 1.500.

Μόνο την τελευταία εβδομάδα του Νοεμβρίου οι νεκροί φτάνουν τους 524 σύμφωνα με τα στοιχεία του Εθνικού Οργανισμού Δημόσιας Υγείας.

Συγκεκριμένα: Δευτέρα 16 Νοεμβρίου: 59 νεκροί και 400 διασωληνωμένοι. Τρίτη 17 Νοεμβρίου: 63 νεκροί και 443 διασωληνωμένοι. Τετάρτη 18 Νοεμβρίου: 60 νεκροί και 480 διασωληνωμένοι. Πέμπτη 19 Νοεμβρίου: 59 νεκροί και 499 διασωληνωμένοι. Παρασκευή 20 Νοεμβρίου: 72 νεκροί και 519 διασωληνωμένοι. Σάββατο 21 Νοεμβρίου: 108 νεκροί και 522 διασωληνωμένοι. Κυριακή 22 Νοεμβρίου: 103 νεκροί και 540 διασωληνωμένοι. episimansis.neo

Αξίζει να σημειωθεί πως από τα τελευταία 1.498 κρούσματα κορωνοϊού που εντοπίστηκαν, προκύπτει και ένα αυξημένο νούμερο στον δείκτη θετικότητας. Με τα τεστ που διενεργήθηκαν την ίδια ημέρα να ανέρχονται σε μόλις 12.698 -αρκετά λιγότερα από τον μέσο όρο που είναι μεταξύ 20 και 25.000- τα 1.498 θετικά κρούσματα βγάζουν ποσοστό 11.8% στον δείκτη θετικότητας, την ώρα που το όριο συναγερμού είναι στο 4%.

Σύμφωνα με την κατανομή των κρουσμάτων, η Θεσσαλονίκη για άλλη μία φορά είχε τα περισσότερα (305), με την Αττική (218), την Λάρισα (84), τα Τρίκαλα (80) και την Μαγνησία (79) να ακολουθούν.

Παρ’ όλα αυτά οι άνθρωποι, από συνήθεια επιθυμούν να κάνουν σχέδια για τις γιορτές. Από συνήθεια. Αγκυλωμένοι στις παραδόσεις, τα ήθη και έθιμα, αρνούνται να παραδεχτούν ότι πρόκειται για ένα πολύ σοβαρό ζήτημα που μας αφορά όλους.

Έτσι εξυφαίνουν σενάρια συνωμοσιολογίας, μύθους και ιστορίες για… αγρίους που πολύ απέχουν από την πραγματικότητα για να πείσουν κυρίως τους εαυτούς τους, κυρίως, ότι δεν υπάρχει πρόβλημα. Μέχρι να τους χτυπήσει την πόρτα ή να γίνουν αιτία να χάσουν άλλοι συνάνθρωποι τους τη ζωή τους, από τη δική του ανοησία και αμέλεια.

Αλλά η ζωή δεν είναι παιχνίδι για να κάνουμε πάνω της ότι θέλουμε. Δεν την φέραμε μαζί μας ως δημιούργημα μας. Εδώ καλά – καλά και παρά την αλματώδη πρόοδο της επιστήμης δεν έχουμε κατανόηση την προέλευση της και παρόλα αυτά θέλουμε να έχουμε άποψη για τη διαχείριση της.

Λυπάμαι, ειλικρινά λυπάμαι που λόγω ακριβώς αυτής της ανεύθυνης στάσης ορισμένων ζούμε μια δεύτερη καραντίνα με ότι αυτή συνεπάγεται και όλες τις κοινωνικές επιπτώσεις που μπορεί να έχει πάνω μας. Κάποια στιγμή όμως πρέπει να σταματήσει αυτό τα επικίνδυνο «παιχνιδάκι». Δεν νομίζετε;

  • Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στην εβδομαδιαία στήλη μου, "Επισημάνσεις".

Καταστάσεις δύσκολες… Σε αναμονή για τις ελιές και όχι μόνο. Περίπλοκες, οι εποχές αυτές...

Posted in Τα δικά μου

barka.eleies8.151120
Είναι καιρός τώρα που έχω εκφράσει έναν προβληματισμό σε σχέση με τις ελιές, τις λίγες που υπάρχουν φέτος και πώς θα καταφέρουμε να τις μαζέψουμε. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Και όλο αυτό έχει να κάνει με όσα βιώνουμε από τις επιπτώσεις της πανδημίας στη ζωή μας. Αλλά φευ… Λύση δεν υπάρχει!

barka.eleies7.151120

blankpenΘα τις δω λοιπόν να χάνονται τις λίγες ελιές που έτυχε φέτος να έχουν καρπό και θα μπορούσαν να μας δώσουν το λάδι της χρονιάς;

Συνεχίζουμε να το ψάχνουμε… Τα εργατικά χέρια είναι λίγο δυσεύρετα. Και η καραντίνα, δεν μας επιτρέπει να κινηθούμε μακριά από το σπίτι μας, για ένα ταξίδι ως εκεί.

Όχι πως είμαστε ικανοί από μόνοι μας να τις μαζέψουμε, αφού ούτε τη δύναμη έχουμε, ούτε και τα κατάλληλα μηχανήματα και εργαλεία. Λέω όμως πως ίσως, αν μπορούσαμε να πάμε, ίσως και να είχαμε τη δυνατότητα να ασχοληθούμε προσωπικά με το ζήτημα.

Ας είναι… Το θέμα δεν εστιάζεται μόνο στην οικονομική πλευρά του. Έτσι και αλλιώς με τον τρόπο που σχεδιάζουμε να τις μαζέψουμε, βάζοντας δηλαδή εργάτες, δεν θα κερδίσουμε τίποτα από οικονομική άποψη. Μια η άλλη θα μας πάει, με το να αγοράσουμε το λάδι της χρονιάς μας, απευθείας από το ελαιοτριβείο.

Είναι όμως τόσο διαφορετικό το ένα από το άλλο... Έχει να κάνει και με συναισθηματικούς λόγους. Μένω λοιπόν με την πίκρα, πως δεν είναι δυνατόν ή – για την ώρα- πολύ δύσκολο να υλοποιήσω κάτι που το θέλω πολύ.

Αλλά δεν απογοητεύομαι... Αυτή την ώρα, εκείνο που έχει πιο πολύ αξία, είναι η ζωή μας. Με όλα όσα βιώνουμε από την πανδημία, καθημερινά, είναι σα να ισορροπούμε σε μια λεπτή κόκκινη γραμμή.

Δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει αύριο… Κι εγώ κάθομαι και σκέφτομαι τις ελιές! Έτσι είναι οι άνθρωποι. Καμιά φορά επικεντρώνουν στα μικρά και ανούσια και αφήνουν να περνάνε από δίπλα τους, τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά.

Τέτοιοι είμαστε, μερικές φορές... Ξέρουμε ότι θα έπρεπε να σκεφτόμαστε διαφορετικά, αλλά επειδή η φύση μας είναι τόσο περίπλοκη, προτιμούμε να μένουμε σ’ αυτά.

Άδικο! Τουλάχιστον αυτός είναι ένας ήπιος χαρακτηρισμός. Η ενδοσκόπηση θα μπορούσε να οδηγήσει και σε άλλες ατραπούς. Αλλά χρειάζεται ένα μέτρο για να μην ξεφεύγουμε.

Για την ώρα, το να είμαστε ψύχραιμοι θα μας βοηθήσει να ξεπεράσουμε δυσκολίες και προβλήματα του τώρα. Το αύριο, αν υπάρχει, μπορεί να περιμένει.

Αν είμαστε υγιείς και καλά μέσα μας, όλα μπορούμε να τα ξαναδούμε να γίνονται, όλα. Το σημαντικό είναι να μη χάσουμε τη χαρά μας και να μην πέσουμε μιζέρια του τίποτα και την αυτολύπηση…

Φθινόπωρο! Όμορφες εικόνες από τη φύση, που μας λείπουν πολύ, τις μέρες της καραντίνας...

Posted in Επικαιρότητα

fthinoporo1.2020.ilias
Καθώς είμαστε υποχρεωμένοι να κινούμαστε όλο και λιγότερο λόγω της καραντίνας, είναι ωραίο να βλέπουμε στοιχεία της φύσης... Αυτή η εικόνα αποτυπώνει το φθινόπωρο. Ξεραμένα, πεσμένα από τα δέντρα φύλλα και δίπλα φυτρώνει το νέο πράσινο. Κάπως έτσι η ζωή συνεχίζεται.

fthinoporo2020.ilias
Καμιά φορά μόνο μια καρέκλα (έστω και πλαστική) είναι αρκετή για να ξαποστάσουμε κάτω από τα δέντρα με τα κιτρινισμένα φύλλα. Αν βέβαια ο καιρός το επιτρέπει και αντέχεται το κρύο. Διαφορετικά μάλλον χρειάζεται το τζάκι ή κάποιο άλλο θερμαντικό μέσο, επειδή ακούμε ότι πέφτει κι άλλο η θερμοκρασία.

fthinoporino1.231120
Τα πλατάνια περνούν τη δική τους δοκιμασία αυτόν τον καιρό. Σιγά - σιγά τα φύλλα τους κιτρινίζουν και πέφτουν. Όλη αυτή η διαδικασία γίνεται με ένα πολύ αργό ρυθμό, ώστε εμείς που τρέχουμε στην καθημερινότητα μας, δεν προλαβαίνουμε να τον καταγράψουμε στο μυαλό μας.

fthinoporino2.231120
Αλλά υπάρχουν ομορφιές που θα συνεχίσουν να υπάρχουν, απλά για να ομορφαίνουν τη ζωή μας και να μας υπενθυμίζουν πως ότι βιώνουμε σήμερα, όσο σκληρό κι αν φαίνεται -και είναι- θα περάσει. Κι αν είναι θέλημα Του, θα έρθουν καλύτερες μέρες που με τόση λαχτάρα προσμένουμε.

fthinoporino3.231120
Μια ήσυχη γωνία σε κάποιο μέρος του κήπου, μας είναι αρκετή. Άλλωστε δεν είμαστε από αυτούς που ζητούν υπερβολικά πράγματα. Και με τα λίγα βολευόμαστε. Μόνο, να κινείται κάτι. Η στασιμότητα είναι που δεν μας πάει. Κι ευτυχώς, η ζωή μας έχει σκαμπανεβάσματα.

fthinoporo2.2020.ilias
Κάπου θα ξεπροβάλει μια ομορφιά από το πουθενά να μας υπενθυμίζει πως τίποτα δεν τελειώνει έτσι εύκολα. Ο κύκλος επαναλαμβάνεται, όσο κι αν με την πρώτη ματιά μας δίνεται η εντύπωση ότι όλα έχουν σταματήσει. Ας το θυμόμαστε αυτό, τις δύσκολες ώρες.

Να πάμε λίγο με τη φαντασία μας στο χωριό, να γευτούμε τις ομορφιές που μας αρέσουν...

Posted in Επικαιρότητα

vruvopites
Αχ αυτές οι χορτόπιτες! Τις βρίσκεις παντού, στο χωριό, αυτή την εποχή... Όπου τα χόρτα μετά τις βροχές, έχουν φυτρώσει και όσοι ξέρουν να τα ξεχωρίζουν, κάνουν "πάρτι" μ' αυτές τις αρμυρές λιχουδιές στο τραπέζι τους. Να, κάτι που πιθύμησα αυτές τις μέρες. Μια φωτογραφία με ξεσήκωσε.

kidonia
Φυσικά στο τραπέζι δεν λείπουν και τα φρούτα. Τα περισσότερα ντόπια, όπως τα πορτοκάλια, τα μανταρίνια, τα κυδώνια. Εντάξει και η μπανάνα ευδοκιμεί στα θερμοκήπια, νότια της Κρήτης, αλλά σε μεγέθη μικρότερα από αυτές της φωτογραφίας... Μ' αρέσουν όλα, τόσο πολύ...

amaniti
Και τα μανιτάρια αυτή την εποχή είναι πάντα στο σπίτι. Ο Αγησίλαος ξέρει να τα βρίσκει και του αρέσουν, όπως και σε όλους μας άλλωστε, ως μεζές του κρασιού. Άγρια, αλλά με προσοχή και σιγουριά, για το τι μανιτάρια είναι. Τα καλύτερα που έχω δοκιμάσει. Και μεζές που αξίζει!

ola.ta.kala
Όλα τα παραπάνω από τη δεύτερη φωτογραφία, με επιπλέον καρύδια και ντομάτες. Οι τελευταίες ίσως για φέτος. Αλλά τα καρύδια είναι απίστευτα ωραία! Συνοδεύουν κυρίως τη ρακή, αλλά μπορείς να τα φας και σκέτα. Και όλη η διαδικασία να τα σπάσεις, έχει το γούστο της και την ομορφιά της.

amaniti1
Λίγους ακόμα αμανίτους (μανιτάρια) και τυροπιτάκια και ψάρια τηγανητά, στο τραπέζι. Χωρίς φυσικά να απουσιάζει και το κρασί. Ότι καλύτερο, όταν είσαι στο χωριό και το κρύο απαιτεί αυξημένες θερμίδες για να αντιμετωπίσεις την κατάσταση. Η σημερινή ομορφιά έχει να κάνει με στρωμένα τραπέζια.

spiti.stasula180720
Άλλο ένα τραπέζι με τις ντομάτες της Στασούλας, στο σπίτι της... Δίπλα, αγαπημένοι φίλοι σε στιγμές από το γάμο τους. Όλα έχουν την ομορφιά τους. Και το καθένα παίζει το ρόλο του. Τραπέζια φιλόξενα, θα δεις πολλά στην Κρήτη. Όχι μόνο τώρα, αλλά και πάντα.

Αν δεν ήμασταν σε καραντίνα σήμερα, θα θέλαμε να πάμε στο Κατσιμίδι, στην Πάρνηθα...

Posted in Επικαιρότητα

katisimidi.1
Εντάξει κάνει κρύο, χειμώνιασε, αλλά η καρδιά "πεταρίζει" να βγει έξω, να περπατήσει στη φύση... Είναι κι αυτή η επιπλέον δυσκολία της καραντίνας που βιώνουμε που την κάνει ακόμα πιο αναγκαία. Επειδή γνωρίζουμε πως αυτό δεν είναι εφικτό στις δεδομένες συνθήκες.

katisimidi.2
Μα, λέει το μυαλό, καλά θα είναι... Το τζάκι θα είναι το αναμμένο, η ζέστη επαρκής και η καλή εξυπηρέτηση από τον Κώστα και τους συνεργάτες του, ιδιαίτερα γρήγορη, προσεγμένη και με χαμόγελο. Και τα κρέατα του επιλεγμένα, ψημένα στα κάρβουνα, της ώρας... Δεν αντιλέγω. Οι προκλήσεις είναι μεγάλες.

katisimidi.3
Αλλά δεν πρόκειται να πάμε. Όνειρα κάνουμε... Και σχέδια επί χάρτου, όχι επί της ουσίας. Είχαμε κάτι περισσευούμενες φωτογραφίες, από την τελευταία φορά που πήγαμε με τη Σούλα και είπαμε να τις δημοσιεύσουμε και να "πατήσουμε" πάνω τους και να κάνουμε τα όνειρα μας.

katisimidi.4
Τα κυκλάμινα θα είναι πάντα μια πρόκληση ομορφιάς, αυτή την εποχή. Και θα ομορφαίνουν την ψυχή μας και θα την ηρεμούν, κάτι που το έχουμε τόσο ανάγκη. Μικρά, όμορφα, εκπληκτικά. Και πάντα εκεί! Κάθε χρόνο αυτόν τον καιρό, να φυτρώνουν και να ανθίζουν στα ίδια πάντα μέρη.

katisimidi.5
Εδώ τα πάντα είναι πιθανά. Ακόμα και να εμφανιστεί ένα Ι.Χ. στον μικρό ασφαλτοστρωμένο δρόμο δύο κατευθύνσεων, στην άκρη της στροφής, εκεί που το μάτι μας τελειώνει, καθώς παρακολουθούμε την ομορφιά του τοπίου... Ένα Ι.Χ. που θα εξαφανιστεί τόσο γρήγορα, όσο εμφανίστηκε.

katisimidi.6
Κρατάμε αυτή την όμορφη εικόνα ως τελευταία από αυτό το ταξίδι της φαντασίας. Με τις μικρές αυτοσχέδιες καλύβες για το παιχνίδι των παιδιών. Ίσως όταν λήξει η καραντίνα και πάτε να μην υπάρχουν πια εκεί. Ο αέρας και η κακοκαιρία, μπορεί και να τις έχει καταστρέψει. Αλλά εμείς τις είδαμε.

Μια σταλιά τόπος και ο Δήμος Αθηναίων αποφάσισε να τον κάνει λίγο πιο ανθρώπινο

Posted in Επικαιρότητα

parkaki1.201120
Εδώ και μερικές μέρες, αντιληφθήκαμε μια ασυνήθιστη κίνηση στη γειτονιά μας... Στη γωνία των δρόμων Αλαμάνας και Κιλκίς, στον Κολωνό, συνεργεία του Δήμου κάτι έκαναν. Έλεγξα, όσο μπορούσα, τη δημοσιογραφική μου περιέργεια και δεν ρώτησα τι ετοιμάζουν. Χθες όμως στη μικρή βόλτα στα γύρω τετράγωνα, έκανα μια στάση.

parkaki2.201120
Η εικόνα που αποκόμισα, είναι αυτή. Έχουν ρίξει χώμα και με ειδική σήμανση, πράγματι κάτι ετοιμάζουν. Τι, άραγε; Ο χώρος είναι μικρός και μέχρι πριν από λίγο καιρό γεμάτος σκουπίδια, παρόλο που δυο κάδοι απορριμμάτων, είναι ακριβώς δίπλα. Μένει να το δούμε. Υπομονή!

parkaki3.201120
Κι ενώ μόνο με το χώμα το νέο που έφεραν άλλαξε η εικόνα, κάτι συνεχίζει να το κάνει ακόμα άσχημο. Είναι αυτή η ανόητη τάση να παίρνουν ένα σπρέι και να βγάζουν τα σωψυχά τους, με συνθήματα στους τοίχους. Προσέξτε, πόσο άσχημο είναι αυτό. Μακάρι να έχουν εντάξει στο πλαίσιο αυτή της δημιουργίας και το σβήσιμο τους.

parkaki4.201120
Δείτε ξανά τι λέω... Δεν είναι πολύ άσχημο όλο αυτό; Κάτι έχουν κάνει κάποιοι κάτοικοι δεξιά, αλλά δεν φτάνει. Θέλει κάτι πιο δραστικό! Φυσικά ακόμα κι αν γίνει αυτό, τίποτα δεν μας βεβαιώνει πως οι κάφροι δεν θα επανέλθουν... Αλλά αυτό είναι ζήμα αγωγής. Κάτι που κουβαλούν από το σπίτι τους...

parkaki5.201120
Περιμένουμε πραγματικά να δούμε τι θα φτιάξουν εδώ οι άνθρωποι του δήμου. Και να είστε βέβαιοι ότι θα σας ενημερώσουμε. Μας αρέσει να βλέπουμε τις υπηρεσίες του Δήμου να ενδιαφέρονται για την ποιότητα ζωής των κατοίκων της και να την καλυτερεύουν, όσο αυτό είναι εφικτό στις συγκριμένες συνθήκες.

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Πέρα από αυτό όμως κι εγώ έχω αλλάξει πια, πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν θάλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγλάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο καλές οι προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Συνταξιούχος με τη βούλα

Τελικά είναι μεγάλη υπόθεση η υπομονή… Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Επιτέλους! Άπό τις 24/10/2020 είμαι και επίσημα συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. Η αγωνία μου μετρούσε από τον περσινό Νοέμβριο, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! Και τώρα θα έχω τη δυνατότητα πια, να μπαλώσω ένα σωρό τρύπες που δημιουργήθηκαν τους ατέλειωτους μήνες της προσμονής. Όλα αυτά ήταν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς εφημερίδες. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία και συμπτωματική. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Που περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Ωριμάζουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA