Το είδαμε κι αυτό στους δρόμους της πόλης, σε μια από εκείνες τις ημέρες που ο υδράργυρος χτυπάει κόκκινο και η άσφαλτος μοιάζει να λιώνει κάτω από τα πόδια σου. Όταν η ζέστη γίνεται ανυπόφορη, ο άνθρωπος ψάχνει ενστικτωδώς να πιαστεί από κάπου, να βρει μια μικρή ανάσα δροσιάς, μια υποτυπώδη διέξοδο από το αστικό καμίνι. Και πού αλλού θα τη βρει; Εκεί όπου η φύση επιμένει ακόμα να προσφέρει το δικό της φυσικό κλιματιστικό: κάτω από τον παχύ ίσκιο των δέντρων ενός πάρκου.

Ο φακός κατέγραψε μια σκηνή γεμάτη απόλυτη θερινή ραστώνη. Ένας άνδρας, εξουθενωμένος προφανώς από το λιοπύρι, βρήκε το δικό του προσωπικό καταφύγιο. Ξαπλωμένος νωχελικά σε ένα πράσινο ξύλινο παγκάκι, με το χέρι να κρέμεται χαλαρά και το κεφάλι ακουμπισμένο σε μια αυτοσχέδια μαξιλαροθήκη, παραδόθηκε στη θαλπωρή της σκιάς. Δείχνει να κοιμάται βαθιά, αποκομμένος από τη βοή της πόλης, αλλά μπορεί και όχι – ίσως απλώς να απολαμβάνει με κλειστά μάτια τις λιγοστές σταγόνες δροσιάς που αφήνουν τα φυλλώματα να περάσουν.

Το εντυπωσιακό είναι πως ο «πρωταγωνιστής» μας δεν ενοχλήθηκε καθόλου από τα διαδοχικά «κλικ» της φωτογραφικής μηχανής. Όταν το σώμα ζητά επίμονα ξεκούραση και η θερμοκρασία σε εξαντλεί, οι γύρω θόρυβοι χάνουν τη σημασία τους. Γύρω του, το σκηνικό συμπληρώνουν μερικά περιστέρια που κόβουν βόλτες στο χώμα αναζητώντας τροφή, ενώ στο βάθος, πίσω από τα κάγκελα του πάρκου, η κίνηση των αυτοκινήτων συνεχίζεται κανονικά.

Λίγο πιο πέρα, οι μεγάλες πέτρες και τα δέντρα στέκονται σαν αιώνιοι φρουροί αυτής της μικρής πράσινης όασης. Και σιγά τώρα που τα τζιτζίκια, με το ασταμάτητο, μονότονο τραγούδι τους, θα του δημιουργούσαν πρόβλημα… Αντίθετα, μοιάζουν να λειτουργούν σαν το ιδανικό λευκό θόρυβο, ένα νανούρισμα που σε μεταφέρει μακριά από το τσιμέντο. Σε μια πόλη που φλέγεται, αυτό το παγκάκι μετατράπηκε στο πιο πολυτελές κρεβάτι του κόσμου.

Είχαμε καιρό να περπατήσουμε στο ανοιχτό αρχαιολογικό πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα. Οι έντονοι ρυθμοί της καθημερινότητας και, κυρίως, οι υψηλές θερμοκρασίες της εποχής μάς είχαν κρατήσει μακριά από μια από τις πιο αγαπημένες μας συνήθειες. Χθες, Κυριακή, πήραμε επιτέλους τη μεγάλη απόφαση. Κοιτάζοντας το ρολόι, ξεκινήσαμε γύρω στις 11:00 το πρωί, ελπίζοντας ότι η ζέστη θα ήταν ακόμη κάπως υποφερτή. Η βόλτα μας αποδείχθηκε μια σύντομη, «εξπρές» απόδραση, αφού πριν τις 12 το μεσημέρι είχαμε ήδη επιστρέψει στην ασφαλή θαλπωρή και τη δροσιά του κλιματιστικού στο σπίτι.

Παρά τη σύντομη διάρκειά της, όμως, αυτή η εξόρμηση ήταν υπέροχη. Μας ξύπνησε όμορφες αναμνήσεις από παλαιότερες εποχές, τότε που οι συνθήκες ήταν σαφώς καλύτερες και πιο ήπιες, επιτρέποντάς μας να απολαμβάνουμε αυτόν τον περίπατο πολύ συχνά, κυρίως τα απογεύματα. Η χθεσινή εμπειρία είχε μια πολύ ιδιαίτερη, σχεδόν απόκοσμη γοητεία. Το πάρκο ήταν εντελώς άδειο από κόσμο. Φυσικά, ποιος θα ρίσκαρε  να βγει για περπάτημα κάτω από τον καυτό ήλιο, όταν το θερμόμετρο στην Αθήνα άγγιζε και φλέρταρε επίμονα με τους 40°C; Αυτή η απόλυτη ησυχία, ωστόσο, μας έδωσε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε το τοπίο με άλλη ματιά και να βγάλουμε μερικές όμορφες φωτογραφίες.

Περνώντας την ανοιχτή σιδερένια πύλη με τη γνωστή καφέ πινακίδα που καλωσορίζει τους επισκέπτες στο «Γυμνάσιο της Ακαδημίας», βρεθήκαμε μπροστά σε γνώριμα αλλά ερημικά μονοπάτια. Το πάρκο, παρά το λιοπύρι, διατηρεί την πυκνή του βλάστηση. Τα χωμάτινα δρομάκια, πλαισιωμένα από ψηλά, καταπράσινα δέντρα, ελιές και πυκνούς θάμνους, δημιουργούσαν μικρές οάσεις σκιάς. Ο ήλιος προσπαθούσε να διαπεράσει τα φυλλώματα, δημιουργώντας πανέμορφες αντιθέσεις φωτός και σκιάς στο έδαφος.

Οι όρθιοι φανοστάτες έστεκαν σιωπηλοί ανάμεσα στα δέντρα, περιμένοντας τη νύχτα, ενώ στο βάθος, πίσω από τις πράσινες φυλλωσιές, μπορούσε κανείς να διακρίνει τις άκρες των πολυκατοικιών, μια υπενθύμιση του πόσο κοντά βρίσκεται αυτός ο ιστορικός πνεύμονας πρασίνου στον αστικό ιστό. Ήταν μια σύντομη αλλά πολύτιμη υπενθύμιση της ομορφιάς που κρύβει η γειτονιά μας, ακόμη και τις πιο καυτές ημέρες του καλοκαιριού. Μπορεί να επιστρέψαμε γρήγορα στο air condition, αλλά η ηρεμία της Ακαδημίας Πλάτωνα μας συντρόφευσε για όλη την υπόλοιπη ημέρα.