Η γοητεία της «δύσκολης» πλευράς της βροχής
Λένε πως, αν δεν βρέξει τον Φλεβάρη πότε θα βρέξει; Χθες, η Αθήνα μας θύμισε πως ο χειμώνας είναι ακόμα εδώ, ντύνοντας την πόλη με ένα γκρίζο, υγρό πέπλο που μετέτρεψε την κάθε μετακίνηση σε μια μικρή περιπέτεια. Κατεβαίνοντας στο κέντρο πεζή, ζήσαμε από πρώτο χέρι αυτή την ιδιαίτερη ένταση που μόνο η βροχή μπορεί να προκαλέσει στην πρωτεύουσα.
Οι φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους. Η βρεγμένη άσφαλτος αντανακλά το λιγοστό φως της ημέρας και τις προσόψεις των πολυκατοικιών, δημιουργώντας ένα κινηματογραφικό σκηνικό. Άνθρωποι με κουκούλες και ομπρέλες, βιαστικά βήματα για να αποφευχθούν οι λακκούβες που γέμισαν νερό, και εκείνη η χαρακτηριστική μυρωδιά της πόλης που «ξεπλένεται». Παρά τη βροχή, η ζωή δεν σταματά.
Τα delivery, τα επαγγελματικά βαν στους δρόμους και τα καταστήματα στις γωνίες παραμένουν οι σταθερές μας σε μια μέρα που όλα μοιάζουν να ρέουν. Μέσα σε έναν χειμώνα που μας έχει μπερδέψει με τις υψηλές του θερμοκρασίες, αυτή η βροχερή μέρα ένιωθε… σωστή. Είναι η ανάσα που χρειάζεται η φύση και η υπενθύμιση πως ο καιρός έχει τους δικούς του κύκλους. Η Αθήνα υπό βροχή μπορεί να είναι κουραστική για τον πεζό, είναι όμως και απίστευτα ατμοσφαιρική. Μια πόλη που λάμπει μέσα από την υγρασία της, περιμένοντας την επόμενη ηλιαχτίδα.
Άργους 41 & Λένορμαν, μνήμες από το παρελθόν
Υπάρχουν γωνιές στην Αθήνα που μοιάζουν με χρονοκάψουλες… Μία από αυτές βρίσκεται στον Κολωνό, στη συμβολή της οδού Άργους 41 με τη Λένορμαν. Σήμερα, το μόνο που αντικρίζει ο περαστικός είναι η σκουριασμένη μπλε πόρτα με την επιγραφή “ATHINE” και ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο που αργοπεθαίνει. Όμως, για όσους έζησαν τη δεκαετία του ’70 και του ’80, το σημείο αυτό ήταν ένας ναός της λαϊκής ψυχαγωγίας.
Εδώ στεγαζόταν το Θερινό Θέατρο Μπουρνέλη. Την εποχή που ο Βασίλης Μπουρνέλης μεσουρανούσε, το θέατρο αυτό αποτελούσε το επίκεντρο της επιθεώρησης. Ήταν η εποχή που οι κάτοικοι από τα Σεπόλια, την Ακαδημία Πλάτωνος και τον Κολωνό έρχονταν εδώ για να δουν «ζωντανά» τους αστέρες που θαύμαζαν στο πανί του κινηματογράφου. Η είσοδος, που θυμόμαστε οι περισσότεροι, δεν ήταν από το στενό της Άργους, αλλά από την ίδια τη Λένορμαν.
Εκεί που σήμερα εκτείνεται το πλυντήριο αυτοκινήτων “Labiko”, βρισκόταν η κεντρική πύλη του θεάτρου. Ήταν ένας χώρος ευρύχωρος, ιδανικός για να υποδεχθεί τα πλήθη που κατέφθαναν για να απολαύσουν τον Μπουρνέλη και τον θίασό του. Η μετατροπή του μετώπου της Λένορμαν σε επιχείρηση παροχής υπηρεσιών (πλυντήριο) «κατάπιε» την παλιά είσοδο, αφήνοντας ως μοναδικό ίχνος την πίσω και την πλαϊνή πλευρά του κτιρίου στην οδό Άργους 41.
Όταν η αίγλη της επιθεώρησης άρχισε να φθίνει και οι θεατρικοί επιχειρηματίες αποσύρθηκαν, ο χώρος προσπάθησε να επιβιώσει αλλάζοντας ταυτότητα. Έτσι προέκυψε το “Athene Cafe” (ή Αθήναι). Η επιγραφή που βλέπουμε σήμερα στις φωτογραφίες, με το χαρακτηριστικό τριγωνικό σχήμα και τα φοινικόδεντρα στην άλλη ταμπέλα, μαρτυρά την προσπάθεια μετατροπής του ιστορικού θεάτρου σε έναν πολυχώρο διασκέδασης, καφετέριας ή κέντρου εκδηλώσεων που ωστόσο δεν μακροημέρευσε…
Με τα φώτα αναμμένα και βαριά, στη Δομοκού
Στην οδό Δομοκού 5, μια ανάσα από την πλατεία Αττικής και τον Σταθμό Λαρίσης, δίπλα στην ταβέρνα “Τριχωνίδα”, το κτίριο που στεγάζει τον ΟΠΕΚΕΠΕ (Οργανισμός Πληρωμών και Ελέγχου Κοινοτικών Ενισχύσεων Προσανατολισμού και Εγγυήσεων) παρουσιάζει μια εικόνα που, αν μη τι άλλο, προκαλεί συζητήσεις. Εδώ και λίγο καιρό, η χαρακτηριστική κόκκινη πινακίδα με το σήμα του οργανισμού —το σύμβολο που για χρόνια αποτελούσε το «σημείο αναφοράς» για χιλιάδες αγρότες— έχει ξηλωθεί.
Στη θέση της παραμένει μια γυμνή πρόσοψη, σαν ο οργανισμός να προσπαθεί να «χαθεί» από τον χάρτη της επικαιρότητας. Παρά την απουσία της ταμπέλας, το κτίριο κάθε άλλο παρά εγκαταλελειμμένο θυμίζει. Οι πόρτες παραμένουν κλειστές για το ευρύ κοινό, όμως η δραστηριότητα στο εσωτερικό συνεχίζεται κανονικά. Σε πρόσφατη επιτόπια αυτοψία κατά τις νυχτερινές ώρες, τα φώτα σε πολλούς ορόφους παρέμεναν αναμμένα. Τι να συμβαίνει άραγε, πίσω από τα τζάμια της Δομοκού; Ενώ οι φήμες και οι έρευνες για τη διασπάθιση ευρωπαϊκών κονδυλίων και τα «σκάνδαλα» των αγροτικών ενισχύσεων πυκνώνουν, η φυσική παρουσία του οργανισμού μοιάζει να μεταλλάσσεται.
Η αφαίρεση της πινακίδας συμπίπτει χρονικά με μια από τις πιο ταραγμένες περιόδους για τον ΟΠΕΚΕΠΕ, καθώς οι καταγγελίες για κακοδιαχείριση έχουν φτάσει μέχρι τις Βρυξέλλες. Είναι μια προσπάθεια «rebranding», μια μετακόμιση που εκκρεμεί ή απλώς μια κίνηση χαμηλού προφίλ την ώρα που η πίεση αυξάνεται; Το σίγουρο είναι πως η «αποκαθήλωση» της ταμπέλας δεν αρκεί για να σβήσει τα ερωτήματα των παραγωγών που περιμένουν τις ενισχύσεις τους, ούτε της κοινής γνώμης που ζητά διαφάνεια. Όσο τα φώτα παραμένουν αναμμένα αργά το βράδυ, το ενδιαφέρον για το τι συμβαίνει μέσα στο κτίριο της οδού Δομοκού θα παραμένει εξίσου έντονο.
Χειμωνιάτικο ταξίδι με τα μάτια των Φίλων μας
Πώς μοιάζει η Αναστασιά Σερρών τώρα, στην καρδιά του χειμώνα; Την απάντηση μας την έδωσαν δύο αγαπημένοι φίλοι, ο Ηλίας Θεολόγου και η Κατερίνα, που ζουν και αναπνέουν στον πανέμορφο αυτό τόπο. Ο Ηλίας, ένας άνθρωπος που δεν ξέχασε ποτέ τις ρίζες του, επέστρεψε εκεί που γεννήθηκε και μεγάλωσε. Μετά από χρόνια σκληρής δουλειάς στη Γερμανία, πήρε τη μεγάλη απόφαση να επιστρέψει στο «σπίτι» του, για να απολαύσει την ηρεμία και την ομορφιά του χωριού του.
Η αγάπη του για την Αναστασιά είναι έκδηλη σε κάθε του κουβέντα, σε κάθε του μήνυμα. Πρόσφατα, είχε την καλοσύνη να μας στείλει μέσω Viber μερικές φωτογραφίες (αυτές που βλέπετε στο δημοσίευμα) που αποτυπώνουν τη γαλήνη του χωριού αυτή την εποχή: Τα βουνά των Σερρών τυλιγμένα σε βαριά, επιβλητικά σύννεφα. Το έντονο πράσινο της γης, που περιμένει υπομονετικά την άνοιξη. Την παραδοσιακή αρχιτεκτονική που ξεπροβάλλει ανάμεσα στις πλαγιές.
Ακόμα και μέσα από την οθόνη του κινητού, η ενέργεια του τόπου μας κέρδισε. Μπορεί το γκρίζο του ουρανού να κυριαρχεί, αλλά η ζεστασιά των ανθρώπων του είναι αυτή που δίνει χρώμα στο τοπίο. Μας αρέσει η Αναστασιά. Μέσα από τις περιγραφές και τις εικόνες του Ηλία, νιώθουμε λες και την έχουμε ήδη περπατήσει. Όμως, η επιθυμία μας να τον δούμε από κοντά αυτόν τον τόπο —να νιώσουμε τον καθαρό αέρα και να σμίξουμε με τους φίλους μας— παραμένει ζωντανή.
Είτε είναι η άνθιση της άνοιξης, είτε το δροσερό καλοκαίρι, η Αναστασιά θα είναι σίγουρα ακόμα πιο μαγευτική. Το έχουμε βάλει στόχο: θα τα καταφέρουμε να βρεθούμε εκεί! Λένε πως «η πατρίδα δεν είναι μόνο το χώμα, είναι οι άνθρωποι που την αγαπούν και την κρατούν ζωντανή.». Αλήθεια είναι… Ευχαριστούμε θερμά τον Ηλία και την Κατερίνα που μας “ταξίδεψαν” έστω και νοερά. Ραντεβού σύντομα στα όμορφα χώματα των Σερρών!
Ο σιδηρόδρομος συναντά το μεγάλο λιμάνι
Στην καρδιά του Πειραιά, δίπλα στο λιμάνι, την Πλατεία Λουδοβίκου 1, ο χρόνος μοιάζει να κυλά με τους δικούς του ρυθμούς, ανάμεσα στο σφύριγμα των πλοίων και τον χαρακτηριστικό ήχο του «Ηλεκτρικού». Εκεί, πάνω από τον εμβληματικό τερματικό σταθμό του ΗΣΑΠ, στεγάζεται ένας χώρος γεμάτος μνήμες: το Σωματείο Συνταξιούχων των ΗΣΑΠ και το Μουσείο Ηλεκτρικών Σιδηροδρόμων.
Οι πρόσφατες φωτογραφίες μας, αποτυπώνουν αυτή τη μοναδική ατμόσφαιρα μιας τυπικής χειμωνιάτικης ημέρας στο λιμάνι. Ο ουρανός του Πειραιά, φορτωμένος με γκρίζα σύννεφα, προμήνυε αυτό που ακολούθησε λίγο αργότερα: μια δυνατή, καθηλωτική βροχή που τύλιξε την πόλη. Όμως, πριν το ξέσπασμα της καταιγίδας, η πλατεία παρέμενε ζωντανή. Με φόντο το κεντρικό επιβατηγό λιμάνι της χώρας, το επιβλητικό κτίριο του σταθμού στέκει ως φύλακας της ιστορίας των μετακινήσεων στην Αττική.
Ευκάλυπτοι σε «αναμονή» ή δέντρα σε κίνδυνο;
Η βόλτα από τα Σεπόλια προς τον Κολωνό, εκεί κοντά στην είσοδο του Σταθμού Λαρίσης από την Κωνσταντινουπόλεως, κρύβει τελευταία μια εικόνα που προκαλεί θλίψη και ερωτηματικά. Οι άλλοτε επιβλητικοί ευκάλυπτοι, στέκουν πλέον σαν “σκελετοί”. Το κλάδεμα που υπέστησαν δεν ήταν μια απλή συντήρηση, αλλά μια βαθιά καρατόμηση που άλλαξε ριζικά το τοπίο της γειτονιάς μας.
Ο ευκάλυπτος, ο «μετανάστης» από την Αυστραλία, είναι ένα από τα πιο ανθεκτικά και ταχυαυξητικά δέντρα στον κόσμο. Διαθέτει κοιμώμενους οφθαλμούς κάτω από τον φλοιό του, οι οποίοι, μετά από ένα τέτοιο σοκ, ενεργοποιούνται για να σώσουν το δέντρο. Σύντομα θα δούμε να ξεπετάγονται φουντωτά κλαδιά (λαίμαργοι) απευθείας από τον κορμό.
Ωστόσο, υπάρχουν μερικά σημαντικά “αλλά”: Η αισθητική, το δέντρο δεν θα αποκτήσει ποτέ ξανά τη φυσική, μεγαλοπρεπή του μορφή. Θα μοιάζει περισσότερο με “σκούπα” παρά με δέντρο. Η ασφάλεια, τα νέα κλαδιά που βγαίνουν μετά την καρατόμηση δεν έχουν την ίδια δομική συνοχή με τα αρχικά. Μεγαλώνουν γρήγορα αλλά είναι πιο εύθραυστα, κάτι που μελλοντικά μπορεί να γίνει επικίνδυνο σε δυνατούς ανέμους.
Η υγεία του δέντρου, οι μεγάλες ανοιχτές πληγές που βλέπουμε στις φωτογραφίες είναι πύλες εισόδου για μύκητες και ασθένειες. Συχνά, οι υπηρεσίες καταφεύγουν σε αυτή τη λύση λόγω της εγγύτητας με καλώδια, κτίρια ή τις γραμμές του τρένου, φοβούμενες την πτώση μεγάλων κλαδιών. Όμως, η επιστήμη της δενδροκομίας υποστηρίζει ότι το σωστό, σταδιακό κλάδεμα προσφέρει μεγαλύτερη ασφάλεια από αυτή την απότομη “αποκεφάλιση”.
Η γη εκπέμπει SOS στην καρδιά της Αθήνας
Για δύο μήνες, οι δρόμοι της επαρχίας “φλέγονταν” από τα δίκαια αιτήματα των ανθρώπων του μόχθου. Την Παρασκευή το απόγευμα, το “στρατόπεδο” της αξιοπρέπειας μεταφέρθηκε εκεί που χτυπά η καρδιά της λήψης των αποφάσεων: Στην Πλατεία Συντάγματος! Οι φωτογραφίες από τη συγκέντρωση, μιλούν από μόνες τους. Τα ογκώδη τρακτέρ, παρατεταγμένα με απόλυτη τάξη μπροστά από το κτίριο της Βουλής, δημιούργησαν ένα σκηνικό που η Αθήνα είχε χρόνια να δει. Το επιβλητικό κτίριο του Κοινοβουλίου φωτισμένο τη νύχτα, και μπροστά του, τα εργαλεία της δουλειάς εκείνων που μας ταΐζουν.
Σφιγμένες γροθιές, σημαίες και το βλέμμα των αγροτών που δεν ήρθαν για “εκδρομή”, αλλά για να διεκδικήσουν την επιβίωσή τους. Ενώ τα περισσότερα μέσα ενημέρωσης εστίασαν στο “πρωτόγνωρο” του θεάματος και στην κυκλοφοριακή αναστάτωση, η ουσία παρέμεινε στις σκιές. Οι αγρότες δεν κατέβηκαν στην Αθήνα για να γίνουν θέμα στις ειδήσεις, αλλά γιατί:
- Το κόστος παραγωγής έχει εκτοξευθεί σε επίπεδα που καθιστούν την καλλιέργεια απαγορευτική.
- Η αξιοπρέπεια του αγροτικού κόσμου απειλείται από την αβεβαιότητα.
- Η ανάγκη για άμεσα μέτρα στήριξης δεν είναι αίτημα πολυτελείας, αλλά όρος επιβίωσης για την ύπαιθρο.
Το μεσημέρι του Σαββάτου, οι αγρότες αποχώρησαν συντεταγμένα, ακριβώς όπως ήρθαν: με πειθαρχία και σεβασμό. Ωστόσο, το μήνυμα που άφησαν πίσω τους στους δρόμους της πρωτεύουσας είναι ξεκάθαρο. Η κάθοδος στην Αθήνα δεν ήταν το τέλος, αλλά ένας σταθμός. Όπως δηλώνουν οι ίδιοι, οι μηχανές δεν σβήνουν αν δεν υπάρξουν ουσιαστικές λύσεις. Ο αγώνας για τη γη, για τη ζωή και για την αλήθεια των προβλημάτων τους συνεχίζεται στα μπλόκα και στα χωράφια. «Δεν ζητάμε ελεημοσύνη, ζητάμε το δικαίωμα να παραμείνουμε στον τόπο μας.»