Το ποίημα της Πέμπτης... Επειδή η ποίηση είναι γιατρικό για την ήρεμη και καθαρή καρδιά...

pantzuri

ΗΡΘΕΣ ΑΡΓΑ

Ήρθες αργά
Να ξαναδείς την όψη σου προσπάθησες
Η ρημαγμένη απ’ τα εμπόδια ματιά σου
Απρόσμενα σταμάτησε πάνω στο ραγισμένο τζάμι

Ήρθες αργά
Παλιές εικόνες σε έφεραν στην παλιά την γειτονιά
Στο σκαλί που για χρόνια την εφηβεία σου περνούσες
Τώρα φύτρωσαν χορτάρια μοναξιάς

Ήρθες αργά
Να ξαναβρείς ανεμελιά στην απεραντοσύνη του χρόνου
Παιδικές φωνές και τρέξιμο στο δρόμο
Χαθήκαν μέσα σε βηματισμούς ενήλικων σκιών

Ήρθες αργά
Αναρωτιέσαι πώς άλλαξε ο κόσμος που ονειρευόσουν
Τα χαμογελαστά τα πρόσωπα και η μυρωδιά του γιασεμιού
Έγιναν τώρα σιδερένια μέτωπα και σκόνη

Ένα ξύλινο παντζούρι τρίζοντας ανοίγει
Και δύο γνωστά σου μάτια αντικρίζεις
Ναι το ξέρεις
Ήρθες αργά

ΛΕΩΝΙΔΑΣ

Κλείνει ένας πρώτος κύκλος των φωτογραφιών με τα χιόνια... Αν χρειαστεί, επανερχόμαστε

Posted in Γενικά

sula.xionias1.2021
Και κάπως έτσι κλείνει ο πρώτος κύκλος των δημοσιευμάτων για τον χιονιά που κράτησε κοντά 10 μέρες. Η ανταπόκρισή σας, πρέπει να το ομολογήσουμε, ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Και έχουμε κι άλλες φωτογραφίες στην καβάτζα μας. Αλλά πρέπει να πάμε και στα δικά μας.

sula.xionias2.2021
Ιδού λοιπόν το μπαλκόνι μας με τις χιονονιφάδες καθισμένες πάνω στα λουλούδιά. Τα κοντινά πλάνα είναι της Σούλας και αποδίδουν ρεαλιστικά μια πολύ όμορφη εικόνα που θα τη ζήλευαν πολλοί... Ναι, μας άρεσε πολύ το πρωινό της 15/2, όταν είδαμε χιονισμένα τα πάντα γύρω μας.

sula.xionias3.2021
Να και η Κλειούς χιονισμένη! Ποιός να το περίμενε, 10 πόντους χιόνι στο κέντρο της Αθήνας. Αλλά εμείς το είδαμε και το χαρήκαμε, όπως του άξιζε, άσχετα που δεν βγήκαμε έξω προνοητικοί όντες, μην αρπάξουμε κανένα κρυολόγημα... Θυμάμαι καλά, πως, όλη την ημέρα σχεδόν έριχνε χιόνι.

sula.xionias4.2021
Η ομορφιά στο βάθος είναι η συκιά, χωρίς φύλλα αυτή την εποχή... Ναι, εκείνη συκιά που απειλεί να ρίξει το μαντότοιχο του ακατοίκητου σπιτιού για την οποία έχουμε γράψει επανειλημένα... Για λίγο ξεχάσαμε όλα τα αρνητικά της και τη θαυμάσαμε με το χιόνι πάνω της. Πώς αλλάζουν έτσι οι εικόνες μπροστά μας!

sula.xionias5.2021
Σκηνικό μοναδικό! Λευκός ο δρόμος μπροστά μας... Περισσότερους από δέκα πόντους το χιόνι φτάνει σχεδόν το ύψος του μικρού πεζοδρομίου... Θυμάμαι εκείνη την ημέρα πήγαινα πότε στα τζάμια των δυο μπαλκονιών και πότε στο διαδίκτυο για να παραλαμβάνω τις φωτογραφίες των φίλων.

sula.xionias6.2021
Αυτά τα μικρά λουλουδάκια άντεξαν... Ευτυχώς δεν έκανε ζημιές. Δεν κράτησε πολύ και οι θερμοκρασίες δεν ήταν υπερβολικά χαμηλές... Έτσι τίποτα δεν πάγωσε. Η ζωή συνεχίστηκε κανονικά με ένα μικρό διάλειμμα που το είχαμε τόσο ανάγκη. Έτσι είναι. Τώρα ακούμε ότι ίσως ξανάρθει τον Μάρτιο. Καλοδεχούμενο...

Το Παρανέστι, ένα πεδινό χωριό της Ανατ. Μακεδονίας στην Περιφερειακή Ενότητα Δράμας

Posted in Επικαιρότητα

paranesti.thessalonikis1.140221
Το Παρανέστι βρίσκεται στα νότια όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Καβάλας, δίπλα στον ποταμό Νέστο και επί του οδικού άξονα Δράμας - Ξάνθης (Eθνική οδός 14), ενώ απέχει απόσταση 40 χλμ. ΒΑ.-Α. από τη Δράμα και 49 χμ. ΝΔ.-Δ. από την Ξάνθη. Έχει 625 μόνιμους κατοίκους (απογραφή 2011), σιδηροδρομικό σταθμό, κέντρο υγείας, Δημοτικό Σχολείο και Γυμνάσιο.

paranesti.thessalonikis2.140221
Από τον Σεπτέμβριο του 2012 λειτουργεί στην περιοχή «κέντρο υποδοχής μεταναστών». Το Παρανέστι αποτελεί το τελευταίο κέντρο προμηθειών για την εξόρμηση στην ενδοχώρα της παρανέστιας γης. Την ευρύτερη περιοχή χαρακτηρίζει η πλούσια φυσική ομορφιά, με τη σπουδαία όσο και σπάνια βλάστηση.

paranesti.thessalonikis3.140221
Έχει πλούσια χλωρίδα και πανίδα, τα ρέματα με τις παλιές τοξωτές γέφυρες και τους πανέμορφους καταρράκτες, ενώ τα διάσπαρτα ερείπια μαρτυρούν την ανθρώπινη παρουσία σε προηγούμενες δεκαετίες. Στην περιοχή του Παρανεστίου υπάρχουν κοιτάσματα ουρανίου. Αλλά πού να τα δούμε όλα αυτά όταν τα χιόνια είναι παντού.

paranesti.thessalonikis4.140221
Η περιοχή του Παρανεστίου ήταν στην αρχαιότητα, τόπος όπου κατοικούσαν πολλές Θρακικές φυλές. Αργότερα, η περιοχή κατακτήθηκε από τους Μακεδόνες και στη συνέχεια από τους Ρωμαίους. Υπάρχουν πλούσια ευρήματα στην περιοχή από τις εποχές αυτές, έως και το Βυζάντιο, όπως τάφοι με πλούσια κτερίσματα και οικιστικές εγκαταστάσεις.

paranesti.thessalonikis5.140221
Τι μαθαίνει κανείς ψάχνοντας στο διαδίκτυο και κάνοντας έρευνα ανάμεσα σε πηγές όπως η Wikipedia.... Και όλα αυτά με αφορμή τον τελευταίο χιονία και τις υπέροχες φωτογραφίες που μας έστειλαν φίλοι μας από τη Θεσσαλονίκη και τους ευχαριστούμε πολύ γι' αυτό.

epanomi1.140221
Κι αυτή είναι από την Επανομή (ή όπως γραφόταν παλαιότερα Επανωμή) εξωτερικό προάστιο στα νοτιοανατολικά της Θεσσαλονίκης σε απόσταση 30 χιλιομέτρων από το κέντρο της συμπρωτεύουσας. Έχει έκταση 91.541 στρέμματα και ο μόνιμος πληθυσμός της σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011 είναι 8.979 κάτοικοι.

Τώρα είναι ανάμνηση όχι παλιά, αλλά κι έτσι να είναι, αποτελούν κομμάτια της ζωής μας...

Posted in Επικαιρότητα

thessaloniki.xionia1
Τα χιόνια έλιωσαν πια, αλλά εμείς έχουμε υλικό που αξίζει να το αξιοποιήσουμε... Όπως αυτές τις φωτογραφίες που σας δίνουμε σήμερα. Με εξαίρεση αυτή τη φωτογραφία που είναι επαγγελματική και την πήραμε από το site Voria, όλες οι άλλες είναι από τα χέρια φίλων και δίνουν το στίγμα της Θεσσαλονίκης.

thessaloniki.xionia2
Αφορούν κυρίως τον Χορτιάτη, αλλά έχουμε και δύο από την χωριό Γερακάρου. Από την πρώτη στιγμη που χιόνισε, έφτασαν στα χερια μας αυτές οι φωτογραφίες όπως και άλλες από τη Βόρεια Ελλάδα. Τις αφήσαμε πιο πίσω, όπως και τις δικές μας. Και να που ήρθε η ώρα τους...

thessaloniki.xionia3
Τι είναι τελικά αυτό που κάνει το χιόνι τόσο όμορφο στα μάτια μας; Σας έχει εσάς προβληματίσει. Εμένα αρκετά. Είναι ίσως η σπανιότητα του για τη χώρα μας. Μια μεσογειακή χώρα όπως η δικιά μας, δεν το έχει τόσο συχνά το χιόνι, οπότε, δικαιολογημένα μας αρέσει.

thessaloniki.xionia4
Και είναι η πρώτη ματιά που το κάνει ακόμα πιο ωραίο... Να ανοίγεις τα μάτια σου στην καινούρια μέρα και να πέφτεις πάνω σε μια τέτοια ομορφιά, δεν υπάρχει καλύτερο! Δεν αντιλέγω ότι φέρνει σε πολλούς ανθρώπους προβλήματα. Αλλά, μήπως αυτά περνούν μετά τον χιονιά;

thessaloniki.xionia5
Η Γερακάρου είναι χωριό και κοινότητα του δήμου Λαγκαδά. Πριν από την ψήφιση του νόμου Καλλικράτη της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2011 ήταν μέρος του Δήμου Κορωνείας, του οποίου ήταν έδρα. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011 υπάρχουν 1.223 κατοίκους στο χωριό. Η κοινότητα της Γερακάρου καλύπτει έκταση 17.847 τ.χλμ.

thessaloniki.xionia6
Οι περισσότερες φωτογραφίες, που έχουμε δημοσιεύσει ώς τώρα από το χιονιά (γιατί, να είστε βέβαιοι ότι θα συνεχίσουμε...) είναι παρμένες από το μπαλκόνι κάποιου σπιτιού. Επειδή μ' αυτό το κρύο δεν ήταν να κυκλοφορείς έξω, ούτε για λίγο. Το να κρυώσεις σε εποχή πανδημίας δεν είναι και ότι καλύτερο.

Στα Αποίκια, το χωριό των φίλων μας στην Άνδρο, για να το δούμε πως ήταν χιονισμένο

Posted in Επικαιρότητα

apikia1.160221
Αυτές τις μέρες περιδιαβαίνουμε τους χιονισμένους τόπους των φίλων μας... Θέλουμε να βγει κάτι καλό, μέσα από όλη αυτή τη δυσκολία των ημερών. Σήμερα θα σας πάμε Άνδρο και συγκεκριμένα στο χωριό Αποίκια, το χωριό του Λεωνίδα και της Δήμητρας, να το δούμε χιονισμένο στις 16/2/2021.

apikia2.160221
Εδώ το χιόνι ήταν μπόλικο, όχι σαν το χωριό μου... Φαίνεται ξεκάθαρα στις φωτογραφίες που δημοσιεύουμε. Τα Αποίκια είναι πανέμορφα και έχουμε ζήσει εκεί μερικές μέρες τον Ιούνιο του 2018. Να θυμηθούμε τι έχουμε γράψει κατά καιρούς στο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ; Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

apikia3.160221
Μια ματιά στο δρόμο που οδηγεί από τη Χώρα της Άνδρου ώς το χωριό. Είναι μια διαδρομή που μας αρέσει και την κάναμε συχνά, όταν μέναμε εκεί, δίπλα στους φίλους μας. Η βλάστηση στο δρόμο είναι χαμηλή, ακόμα και χιονισμένη νομίζω ότι φαίνεται. Ας δούμε μερικά ακόμα δημοσιεύματα από τα Αποίκια ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

apikia4.160221
Ένα πλάνο από ψηλά. Και το μάτι φτάνει μέχρι τη θάλασσα. Τοπίο χειμωνιάτικο με χιόνια μπροστά μας περισσότερα, μακρύτερα λιγότερα. Κρατάμε αυτή την ομορφιά με θύμισες από τα Αποίκια. Δείτε παρακαλώ ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ. Αυτός ο τόπος με την αγάπη των φίλων μας θα μείνει για πάντα στην καρδιά μας.

apikia5.160221
Τα Αποίκια είναι χτισμένα σε μια βουνοπλαγιά. Συχνά θα δείτε τέτοια τοπία πανέμορφα που ξεκουράζουν τα μάτια μας συνηθισμένα στην ομοιομορφία της πόλης. Αλλά για τον τόπο αυτόν έχουμε γράψει πολλά κατά καιρούς στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε μερικά ακόμα δημοσιεύματα ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

apikia6.160221
Και καθώς ετοιμάζαμε αυτή την ανάρτηση ψάχνοντας βρήκαμε κάτι ακόμα από χιόνια στην Άνδρο. Μάλιστα πριν πέντε χρόνια. Δείτε ΕΔΩ. Τα είχαμε συνδυάσει τότε με μια ανάρτηση φίλων μας από τη Σκιάθο. Κι εκεί με μπόλικα χιόνια. Τι όμορφα πού είναι να θυμάσαι πράγματα!

Μια γεύση από χιόνια στα Σεπόλια... Δυο μόλις χιλιόμετρα από τον τόπο που μένουμε εμείς...

Posted in Επικαιρότητα

sepolia1.150221
Τα χιόνια στο κέντρο της πόλης έχουν λιώσει πια... Ακόμα και στα βόρεια προάστια που βρεθήκαμε προχθές για δουλειά αν και κράταγαν ακόμα, έλιωσαν και πολύ λίγα θα έχουν μείνει μεχρι σήμερα. Εμείς θα συνεχίσουμε, για λίγο, να αξιοποιούμε τις φωτογραφίες των φίλων. Πάμε λοιπόν Σεπόλια!

sepolia2.150221
Λίγο το χιόνι, διακριτικό, αλλά όμορφο. Χιόνιζε ακόμα την ώρα που πάρθηκαν αυτές οι φωτογραφίες. Και αυτά τα χιονισμένα πεύκα είναι απίθανα. Τις σημερινές φωτογραφίες τις έχει τραβήξει η μικρή Τζενούλα, ανταποκρινόμενη στην πρόσκληση μας, να το κάνει. Και την ευχαριστούμε.

sepolia3.150221
Στην πλατεία Αττικής, στην είσοδο του Μετρό, από τη μεριά του "Μαρμαρίδη", ένα μέρος πολύ γνωστό και οικείο σε μας, τα παιδιά βρίσκουν αφορμή να παίξουν χιονοπόλεμο. Η χαρά τους! Και όχι μόνο των παιδιών, αλλά και εμάς των λίγο... μεγαλύτερων. Έτσι δεν είναι;

sepolia4.150221
Κάπου δεξιά στη φωτογραφία, αν προσέξετε, θα δείτε κάποιους να φτιάχνουν έναν χιονάνθρωπο. Έχει κι αυτό την πλάκα του... Όταν μάλιστα υπάρχει χιόνι που σε βοηθάει σ' αυτό, τόσο το καλύτερο... Κι εδώ, έχει αρκετό και κάτω, αλλά και πάνω στο δέντρα...

sepolia5.150221
Πλατεία Αγίου Μελετίου. Έχουν βγει μερικοί άνθρωποι, να απολαύσουν αυτή την ομορφιά... Και η αλήθεια είναι ότι ήταν ότι χρειαζόμαστε για να αλλάξουμε εικόνα ύστερα από τόσες μέρες εγκλεισμού και καραντίνας, από τον κορονοϊό Covid-19. Ναι, ήταν κάτι που μας γέμισε, για λίγο, χαρά!

sepolia6.150221
Τελευταία φωτογραφία από τα Σεπόλια... Η ομορφιά στα παγκάκια, έχει κάτι το ιδιαίτερο. Βεβαίως και δεν μπορείς να κάτσεις. Είναι και το κρύο, η παγωνιά που δεν το επιτρέπει, αλλά το σημαντικό είναι ότι το ζήσαμε όλο αυτό. Και ευχαριστούμε Εκείνον που μας έδωσε αυτή τη χαρά.

Ελαφρά, πολύ ελαφρά, επηρέασε αυτός ο χιονιάς το χωριό μου Θραψανό. Δείτε εικόνες

Posted in Κρήτη

thrapsano.xioni1.170221
Να κάνουμε μια στάση στο χωριό μου σήμερα, το Θραψανό, για να δούμε πώς πέρασε από εκεί ο τελευταίος χιονιάς. Όπως βλέπετε και από τις φωτογραφίες μας, το χιόνι ήταν πολύ λίγο, αλλά αρκετό όμως για να δώσει μεγάλη χαρά στους κατοίκους του. Δείτε μερικές από τις φωτογραφίες που έστειλε η Στασούλα.

thrapsano.xioni2.170221
Κι εδώ λίγα χιόνια από το χωριό μου, είπαμε δείγμα ήταν, όπως τα είδαμε στον τοίχο της Mairi Anetaki στο Fecebook. Η αγάπη μας για τον τόπο μας, μας έχει κάνει να παρακολουθούμε μέσα από τις σελίδες των φίλων μας, όσα συμβαίνουν εκεί και να είμαστε σχετικά ανήμεροι.

thrapsano.xioni3.170221
Η φωτογραφία είναι παρμένη από την ταράτσα της Στασούλα μας. Έχω φιλοξενηθεί πολλά καλοκαίρια εκεί, πριν φτιάξω το δικό μου σπίτι και αυτή η εικόνα μου είναι πολύ οικεία. Πολλές φορές καθόμουν σ' αυτό το μπαλκονάκι για να γράψω τις σημειώσεις μου στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ.

thrapsano.xioni4.170221
Κάτι ακόμα από το χωριό. Μια υπέροχη εικόνα τραβηγμένη από την Mairi Anetaki που αποτυπώνει πως ήταν η κατάσταση εκείνο το πρωινό που οι κάτοικοι του χωριού ξύπνησαν και είδαν τα λίγο χιόνια να έχουν κάνει λευκές τις στέγες των σπιτιών και ελαφρά τους δρόμους.

thrapsano.xioni5.170221
Σ' αυτό τον δρομάκο καθόμασταν πολλές φορές τα καλοκαιρινά βράδια παρέα με τις γειτόνισσες κάνοντας αυτό που λέμε βεγγέρα. Κι εμένα μου άρεσε πολύ αυτό. Δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα από το μακρινό 2009 που φιλοξενήσαμε. Κι ΕΔΩ στο ίδιο ακριβώς μέρος της φωτογραφίας.

thrapsano.xioni6.170221 
Κι αυτή από τον τοίχο του Ploumakis Manolis. Έγραφε στην ανάρτηση του "... ένα πρωί σαν ήμασταν παιδιά χαράματα ήταν έτσι και τότε χιόνιζε... θυμάμαι..." Τι ωραίες μνήμες. Ίδιες με τις δικές μας. Κι εμείς έτσι ακριβώς έχουμε τον χιονιά στην καρδιά μας. Έτσι, από παιδιά...

Ένας χιονιάς που μας έκανε ιδιαίτερη αίσθηση. Δεν ήταν πολύ το χιόνι, αλλά ήταν όμορφο

Posted in Δημοσιογραφικά

lemonia
Αυτή ήταν η εικόνα που είδα από το δωμάτιο μου, στο πρώτο φως της μέρας εκείνης που χιόνισε στην Αθήνα. Την έχω ξαναβάλει στην κορυφή των δημοσιευμάτων, αυτή την φωτογραφία. Μόνο που αυτά τα δημοσιεύματα, δεν κρατιόνται. Βλέποντας λοιπόν αυτή τη λεμονιά με τα χιόνια, έγραψα το παρακάτω κομμάτι για τις "Επισημάνσεις"

xionias.2021
Βέβαια εσείς γνωρίζετε ότι ακολούθησαν πολλά ακόμα δημοσιεύματα στο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ και μάλλον θα έρθουν κι άλλα, όσο κρατάει η παγωνιά που θα μας θυμίζει αυτόν τον χιονιά που είχαμε ανάγκη να δούμε και να ζήσουμε... Οι εικόνες ήταν πολύ εντυπωσιακές.
efimerides
ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ 20/02/2021

Ομολογώ εξαρχής την αμαρτία μου. Μου αρέσει το χιόνι! Αισθάνομαι μέσα μου να πεταρίζει η καρδιά μου σαν παιδί (κι ας μην είμαι πια…) άσχετα αν νιώθω έτσι μέσα μου… Αλλά, οι λογικοί άνθρωποι θα παρέμβουν να με διορθώσουν,

Κι εδώ που τα λέμε, δεν έχουν άδικο… Ότι είναι ωραίο για μένα, μπορεί να είναι η καταστροφή και το τέλος για κάποιον άλλον. Το ξέρω, το αντιλαμβάνομαι. Και λυπάμαι. Αλλά αυτό δεν μπορεί να μου στερήσει τη χαρά μου.

Δεν ζω σε άλλο πλανήτη, ούτε σε αποστειρωμένη γυάλα. Καταλαβαίνω ότι υπάρχουν άστεγοι, άνθρωποι που πεινάνε, που ζουν έτσι όχι με δική τους ευθύνη, στο περιθώριο της κοινωνίας. Τα γνωρίζω όλα αυτά. Το σύστημα πραγμάτων που ζούμε είναι τόσο άδικο, από όπου κι αν το δει κανείς.

Αλλά δεν θέλω να μου μειώσει τη χαρά μου, καθώς βλέπω από το παράθυρο μου, μέρα μεσημέρι, τις νιφάδες του χιονιού, να χορεύουν λες, καθώς πέφτουν από τον ουρανό.

Όλο αυτό τον καιρό με την πανδημία του κορονοϊού Covid-19, με τον εγκλεισμό, με τους περιορισμούς της καραντίνας, περνάμε δύσκολα. Και ο καθένας μας ασφαλώς ξέρει καλύτερα το βάρος του φορτίου που σηκώνει στις πλάτες του. Χρειαζόμαστε μια αλλαγή, κάτι ελπιδοφόρο και ενθαρρυντικό. Έτσι το είδα εγώ και νομίζω ότι μου έκανε καλό.

Κι αυτό ακριβώς ήθελα να κάνω, εξωτερικεύοντας τις σκέψεις μου στην προσπάθεια μου να τις μοιραστώ μαζί σας. Δεν ξέρω από πού διαβάζετε αυτές τι «Επισημάνσεις», από το διαδίκτυο ή την έντυπη έκδοση της εφημερίδας ΡΕΘΕΜΝΟΣ, αλλά είμαι βέβαιος ότι θα βρείτε κοινά σημεία που θα κάνουν κι εσάς να νιώσετε καλύτερα.

Μα, θα μου πείτε: Είναι αυτό δημοσιογραφία; Σίγουρα δεν είναι αυτό το βαθυστόχαστο ερευνητικό στιλ εκείνων που αυτοπαρουσιάζονται ως ειδικοί. Έχετε δίκιο… Αλλά κι έτσι να είναι, σκεφτείτε πως έχω αυτό το δικαίωμα στο πλαίσιο μιας αρθρογραφίας.

Αν μη τι άλλο, έχει να κάνει με την πραγματική ζωή και όχι με εικασίες και υποθέσεις αυθαίρετες, αλλά με στοιχεία που μπορείς να βρεις με επάρκεια σε πολλές θεωρητικές αναλύσεις… Κάθε άλλο… Εδώ καταγράφουμε συναισθήματα που ζούμε, όχι κάτι που μας είπαν άλλοι.

Το να έχω το δικό μου χώρο για να καταγράφω κάθε εβδομάδα τις σκέψεις μου, είναι ασφαλώς ένα προνόμιο που κατακτήθηκε στο πέρασμα των χρόνων… Αναγνωρίζω ότι δεν το έχουν όλοι και γι’ αυτό θεωρώ πολύ ευλογημένο τον εαυτό μου που το ζω.

Ναι, η επικαιρότητα πρέπει να έχει την προσοχή μας. Η ψύχραιμη και καθαρή ματιά, έξω και μακριά από κάθε είδους επηρεασμό, ξέρω καλά ότι μπορεί να βοηθήσει και τον καλόπιστο αναγνώστη.episimansis.neo

Και ξέρω καλά επίσης πως αν πάτε στο περίπτερο και ζητήσετε με επίταση τη συγκεκριμένη εφημερίδα είναι ακριβώς και γι’ αυτή την ελευθερία που δίδει στους αρθρογράφους της. Λέω πολλές φορές πως αυτή είναι η καλύτερη δουλειά που είχα ποτέ. Δεν έχω καμιά αμοιβή και επομένως καμιά εξάρτηση και επιρροή στα γραφτά μου.

Βλέπω τα πράγματα χωρίς παραμορφωτικούς φακούς. Γι’ αυτό και μπορώ να απολαμβάνω να βλέπω από το παράθυρο μου το χιόνι καθώς οι νιφάδες χορεύουν και να το στρώνει στον ήσυχο δρόμο, μπροστά στο σπίτι μου. Και βλέπω επίσης τις αναρτήσεις των φίλων μου στο διαδίκτυο που κάνουν το ίδιο, από τον τόπο που μένουν και νιώθω ακόμα πιο φυσιολογικός.

Έχω πετύχει την ισορροπία και μπορώ να χαίρομαι με τα μικρά καθημερινά πράγματα, χωρίς να αναζητώ τα μεγάλα, τα άπιαστα όνειρα που κάνουν τους ανθρώπους δυστυχισμένους. Και το παλεύω καθημερινά, κρατώντας μια σταθερή στάση υπομονής και εγκαρτέρησης…

Και κοίτα τώρα πού μπορεί να οδηγήσουν μερικές όμορφες σκέψεις για το χιόνι… Όταν αφήνεις ελεύθερα το μυαλό σου χωρίς να το καταβαρύνεις με υπερβολικές σκέψεις, το μονοπάτι που παίρνει αποδεικνύεται καλό, αφού σε γεμίζει με θετική ενέργεια.

Αλλά αισθάνομαι ακόμα καλύτερα που όλα αυτά τα μοιράστηκα μαζί σας, όπως άλλωστε κάνουμε κάθε εβδομάδα, μέσα από αυτό το μετερίζι. Να γιατί αγάπησα και αγαπώ τη δημοσιογραφία. Επειδή ακολουθώντας την με συνέπεια, ανοίγει δρόμους και μπορεί να σε οδηγήσει παντού. Με την καρδιά, με το μυαλό, με την πέννα…

  • Το κομμάτι αυτό θα δημοσιευτεί το Σάββατο 20/2/2021 στην εβδομαδιαία κρητική εφημερίδα ΡΕΘΕΜΝΟΣ και στη στήλη μου "Επισημάνσεις".

Αυτό είναι το χωριό μου, το όμορφο Θραψανό, που ονειρευόμουν να ζήσω, κάποτε...

Αυτό είναι το χωριό μου, το Θραψανό... Φωτογραφημένο στις 6 Ιουλίου 2012. Τον αγαπώ αυτόν τον τόπο. Και κάποτε ονειρευόμουν να ζήσω εκεί αρκετό καιρό, όταν βγω στη σύνταξη. Ωστόσο έρχονται οι κυβερνώντες και με τους απίθανους πολιτικούς σαλτιμπαγκισμούς τους, αλλάζουν συνεχώς τα όρια συνταξιοδότησης...  Πέρα από αυτό όμως κι εγώ έχω αλλάξει πια, πρωτεραιότητες στη ζωή μου... Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για το χωριό μου...

spiti2.300118

Όταν η ζωή δεν το βάζει κάτω… Οι βουκαμβίλιες που ξεράθηκαν από την παγωνιά του Γενάρη 2017 όταν το χιόνι το έστρωσε για τα καλά στο χωριό (δες την ακριβώς από κάτω φωτογραφία, διότι είναι πολύ σπάνιο το χιόνι στο χωριό μας σε υψόμετρο 350 μ.). Χρειάστηκε να περιμένουμε λίγο... Αλλά ο χρόνος δεν είναι πρόβλημα, όσο είμαστε όρθιοι, μπορούμε και αντέχουμε τις αντιξοότητες… Η φωτογραφία αυτή, είναι τραβηγμένη στις 30/1/2018 και δείχνει ξεκάθαρα ότι η ζωή συνεχίζεται...

xionismeno.spiti090117

Φωτογραφία τραβηγμένη στις 9/1/2017, στο χιονιά που άρεσε σε όλο το Θραψανό. Το πατρικό μου σπίτι, χιονισμένο. Η απόλαυση οφθαλμών… Ευχαριστώ όσους είχαν την καλοσύνη και την προνοητικότητα να μου τη στείλουν… Κάθε εποχή στο χωριό μου είναι όμορφη. Έτσι το βλέπω εγώ, έχοντας προσωπικά βιώματα… Οι όμορφες βουκαμβίλιες της φωτογραφίας, από αυτόν τον πάγο, ξεράθηκαν, σε αντίθεση με την τριανταφυλλιά που, για άλλη μια φορά, αποδείχτηκε πολύ δυνατή και άντεξε... Αλλά η ζωή δεν σταματά! Ξαναπέταξαν πράσινα κλαριά, ξαναζωντάνεψαν!

parteria6

Φτιάξαμε και τα παρτέρια στα δυο περιβολάκια στην εξωτερική αυλή... Ο επόμενος στόχος, αν θάλει ο Θεός και τον καταφέρουμε, είναι να μπουν πλακάκια τόσο στην εσωτερική αυλή, όσο και στην εξωτερική. Και μια πραγματική εξώπορτα που θα προστατεύει το σπίτι μας, καλύτερα, από τους ανόητους που δεν λείπουν.

Σε ποια φάση βρίσκεται σήμερα η σελήνη; Θέλετε να ξέρετε;

Η ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ

Η Αγία Γραφή περιγράφει μερικές φορές τους ανθρώπους με βάση την εργασία που έκαναν. Μιλάει για τον “Ματθαίο, τον εισπράκτορα φόρων”, τον “Σίμωνα τον βυρσοδέψη” και τον “Λουκά, τον αγαπητό γιατρό”. (Ματθ. 10:3· Πράξ. 10:6· Κολ. 4:14) Κάτι άλλο που χαρακτηρίζει τους ανθρώπους είναι οι πνευματικοί διορισμοί ή τα προνόμιά τους. Διαβάζουμε για τον Βασιλιά Δαβίδ, τον προφήτη Ηλία και τον απόστολο Παύλο. Αυτοί οι άντρες εκτιμούσαν τους θεόδοτους διορισμούς τους. Παρόμοια και εμείς, αν έχουμε προνόμια υπηρεσίας, πρέπει να τα εκτιμούμε.

Ο αρχικός σκοπός του Ιεχωβά για την ανθρωπότητα ήταν να ζει για πάντα εδώ στη γη. (Γέν. 1:28· Ψαλμ. 37:29) Ο Θεός πρόσφερε γενναιόδωρα στον Αδάμ και στην Εύα διάφορα πολύτιμα δώρα που τους έδιναν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη ζωή. (Διαβάστε Ιακώβου 1:17) Ο Ιεχωβά τούς χάρισε ελεύθερη βούληση, την ικανότητα να κάνουν λογικές σκέψεις και τη δυνατότητα να αγαπούν και να απολαμβάνουν φιλίες.

Ο Δημιουργός μιλούσε στον Αδάμ και τον συμβούλευε για το πώς να δείχνει την υπακοή του. Ο Αδάμ μάθαινε επίσης πώς να καλύπτει τις ανάγκες του καθώς και πώς να φροντίζει τα ζώα και τη γη. (Γέν. 2:15-17, 19, 20) Ο Ιεχωβά προίκισε επίσης τον Αδάμ και την Εύα με τις αισθήσεις της γεύσης, της αφής, της όρασης, της ακοής και της όσφρησης. Έτσι μπορούσαν να απολαμβάνουν πλήρως την ομορφιά και τα άφθονα αγαθά του παραδεισένιου σπιτιού τους. Για το πρώτο ανθρώπινο ζευγάρι, οι δυνατότητες να έχουν απόλυτα ικανοποιητική εργασία, να νιώθουν πλήρεις και να κάνουν ανακαλύψεις, ήταν απεριόριστες.

Τι μπορούμε να μάθουμε από τα λόγια που είπε ο Ιησούς στον Πέτρο; Χρειάζεται να προσέξουμε ώστε να μην αφήσουμε την αγάπη μας για τον Χριστό να εξασθενήσει και την προσοχή μας να αποσπαστεί από τα συμφέροντα της Βασιλείας. Ο Ιησούς γνώριζε πολύ καλά τις πιέσεις που σχετίζονται με τις ανησυχίες αυτού του συστήματος πραγμάτων. Ας μάθουμε, να εκτιμούμε όσα έχουμε...

ΕΝΑ SITE "ΑΠΑΓΚΙΟ" ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

Αυτόν τον ιστότοπο τον «παλεύω» πολλά χρόνια. Πολύ πριν γνωρίσω την αλήθεια και βρω σκοπό στη ζωή μου. Φανταζόμουν τον εαυτό μου συνταξιούχο στο χωριό, με μια σχετικά καλή οικονομική επιφάνεια, δεδομένης μιας καλής σύνταξης που είχα οικοδομήσει πολλά πάνω της και ήθελα να έχω κάτι, για να περνάω το χρόνο μου.

Σήμερα, όλα έχουν αλλάξει γύρω μου, όλα εκτός από το Site αυτό. Δηλαδή, άλλαξε κι αυτό λιγάκι προσανατολισμό… Αντί να περνάει την ώρα του με κούφια δημοσιογραφικά θέματα, που δεν είχαν να προσφέρουν και πολλά πράγματα στους ανθρώπους, προσφέρει ελπίδα για ένα βέβαιο, καλύτερο αύριο.

Αυτήν την αληθινή ελπίδα, προσπαθεί να βάλει στις καρδιές των αναγνωστών του και να τους ενθαρρύνει να πιστέψουν ότι όλες αυτές οι δυσκολίες κάθε μορφής που ζούμε είναι παροδικές. Τα ωραία, είναι μπροστά μας... Και μπορούμε να τα ζήσουμε, φτάνει να το θέλουμε πραγματικά.

Αρκεί να μη στηριζόμαστε στην αξιοπιστία των ανθρώπων που σήμερα είναι κι αύριο όχι… Ούτε στις δυνάμεις μας. Αλλά στον Λόγο Εκείνου που είναι απόλυτα αξιόπιστος και να ακολουθούμε στη ζωή μας τις φωτεινές προειδοποιητικές  πινακίδες που έχει βάλει στο δρόμο μας…

ΚΡΕΟΝΤΑΣ, τέλος...

Το φύλλο που βλέπετε εδώ είναι το τελευταίο της εκδοτικής προσπάθειας του Εξωραϊστικού Συλλόγου της Κολοκυνθούς,  “Κρέοντας”. Δείτε το ΕΔΩ. Είναι το τεύχος 25 κι ΕΔΩ δείτε το αμέσως προηγούμενο. Ο ΚΡΕΟΝΤΑΣ αναγκάστηκε να αναστέλλει την έκδοσή του στην πρώτη μεγάλη οικονομική κρίση. Σε δύσκολες εποχές δεν άντεχε άλλο, τα δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη. Βέβαια κάθε φύλλο που αναστέλλει την έκδοσή του, θέλει να ελπίζει και ονειρεύεται την επανέκδοση του... Μακάρι να γίνει έτσι. Και να μην είναι μόνο οι καλές προθέσεις των ανθρώπων του Συλλόγου...

Στο ρόλο του Συνταξιούχου

Αν έχεις κάπου να κρατηθείς, αν μπορείς να περιμένεις, η υπομονή αμείβεται.
Άπό τις 24/10/2020 είμαι πισ συνταξιούχος!… Όλα εξελίχθηκαν καλά, όπως το περίμενα και τον Νοέμβρη του 2020 μπήκαν τα χρήματα της σύνταξης μου στο λογαριασμό μου. κι από τότε όλα γίνονται κανονικά, στην ώρα τους... Η αγωνία μου μετρούσε από τον Νοέμβριο του 2019, οπότε και κατέθεσα τα χαρτιά μου. Μια διαδικασία που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο! 

Όλα αυτά έγιναν μέσα σε μια πρωτόγνωρη, δύσκολη εποχή του κορονοϊού Covid-19, με λοκντάουν και χωρίς τις μικρές εφημερίδες που βγάζω. Και όμως, όλα πήγαν καλά! Με τη βοήθεια ανθρώπων που μας αγαπούν, των παιδιών της Σούλας, δεν έχασα καμιά από τις ρυθμίσεις που είχα κάνει... Και δεν στερηθήκαμε τίποτα, από τα βασικά πράγματα. Ο Ιεχωβά να τους ευλογεί!

Δοξάζω τον Ιεχωβά για την καλή έκβαση του πράγματος! Και τον ευχαριστώ, γιατί αν δεν ήταν το ισχυρό χέρι Του να με οπλίζει με υπομονή και εγκαρτέρηση, όλα θα ήταν πολύ πιο δύσκολα!

Μικρές πινελιές αγάπης

athina1

Γεμάτος όμορφες, ξεχωριστές πινελιές, είναι αυτός ο ιστότοπος που διαβάζετε. Ξεκίνησε, για να καλύψει κάποιες ανάγκες έκφρασης, με δημοσιογραφικό κυρίως περιεχόμενο και τον βλέπουμε να εξελίσσεται ουσιαστικά σε ένα σημείο συνάντησης και επαφής, ανάμεσα σε φίλους. Και η αναφορά στις πινελιές δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάπως έτσι δεν λειτουργούν και οι ζωγράφοι; Μόνο που εδώ το πράγμα μοιράζεται, ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες. Και περιγράφουν μια ζωή πραγματική, όχι από αυτές που κυριαρχούν στη φαντασία και στο διαδίκτυο.

Δοκιμασία από τον Covid-19

Ότι μέχρι χθες, μόνο ως θεωρία γνωρίζαμε, το είδαμε να εφαρμόζεται στη ζωή μας... Και πήραμε τα μαθήματα μας. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Το "φευγιό" της αδερφής μου

Η Γιωργία μας "έφυγε" για πάντα από κοντά μας το 2011. Και ο θάνατος του Γιάννη έναν ακριβώς χρόνο, μετά. Λιγοστεύουμε...

Αλλαγές στο Site μου

Σημαντικές αλλαγές αισθητικής στο Site. Ωριμάζουμε και μαθαίνουμε... Και προσπαθούμε να το προσαρμόζουμε στις ανάγκες μας!

Developed by OnScreen - Content by Nikos Theodorakis - Powered by FRIKTORIA