Τα άγρια μανιτάρια και η μαγεία της παρέας


Υπάρχουν κάποιες παραδόσεις που δεν γράφονται σε βιβλία, αλλά χαράσσονται στην καρδιά και στις αναμνήσεις μας. Μια τέτοια ετήσια συνήθεια είναι και το φθινοπωρινό «ραντεβού» του Αγησίλαου με τη γη. Κάθε χρόνο, την κατάλληλη εποχή, ξέρει ακριβώς πού θα βαδίσει, σε ποια κρυφά μονοπάτια του Γρέγο πρέπει να ψάξει και ποια σημεία της κρητικής φύσης κρατούν φυλαγμένο το πολύτιμο μυστικό τους. Και όπως πάντα, η γη δεν τον απογοητεύει.
Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, η σοδειά του είναι εντυπωσιακή: άγρια, φρέσκα μανιτάρια του αιώνα, με το χαρακτηριστικό σχήμα, τα πυκνά ελασμάτια στη κάτω πλευρά τους και τη γήινη, αυθεντική μυρωδιά που αναδύεται μόλις τα ακουμπήσεις στον πάγκο της κουζίνας.
Μανιτάρια γεμάτα σάρκα, μαζεμένα με προσοχή και σεβασμό, έτοιμα να μεταμορφωθούν στον πιο σπέσιαλ μεζέ της χρονιάς. Για όσους γνωρίζουν από καλό φαγητό, ένα τέτοιο άγριο μανιτάρι, μαγειρεμένο σωστά —είτε στα κάρβουνα με λίγο χοντρό αλάτι και ελαιόλαδο, είτε στο τηγάνι σβησμένο με ντόπιο κρασί— μπορεί να ξεπεράσει σε γεύση και νοστιμιά ακόμα και το καλύτερο κρέας.
Είναι μια γευστική εμπειρία που συμπυκνώνει όλη την ουσία της κρητικής υπαίθρου. Όμως, η μεγαλύτερη νοστιμιά αυτού του μεζέ δεν βρίσκεται μόνο στη γεύση του, αλλά στο συναίσθημα που τον συνοδεύει.
Ο Αγησίλαος δεν μαζεύει αυτά τα δώρα της γης για τον εαυτό του. Η μεγαλύτερή του χαρά είναι να τα μοιράζεται. Να μαζεύει τους ανθρώπους του γύρω από ένα τραπέζι, να ανοίγει ένα μπουκάλι κρασί ή τσικουδιά και να προσφέρει αυτόν τον αυθεντικό μεζέ στην παρέα.
Όσοι είχαμε την τύχη να βρεθούμε μαζί του στην Κρήτη και να δοκιμάσουμε αυτά τα μανιτάρια, γνωρίζουμε καλά την ατμόσφαιρα ζεστασιάς και φιλοξενίας που δημιουργείται. Είναι στ’ αλήθεια συγκινητικό το πόσα όμορφα συναισθήματα μπορεί να σου χαρίσει ένας απλός μεζές από τη γη — ένα δώρο της φύσης για το οποίο δεν μόχθησες, δεν έσπειρες και δεν καλλιέργησες, παρά μόνο περπάτησες για να το ανακαλύψεις.
Αυτή είναι η ομορφιά της φύσης και της κρητικής φιλοξενίας: η απλότητα, η αυθεντικότητα και η χαρά του να μοιράζεσαι. Και του χρόνου με υγεία, να είμαστε καλά να σμίγουμε ξανά!

Ζώντας στην αναμονή της αληθινής ζωής

Η εικονογράφηση και τα πρόσωπα στις παραπάνω τρεις φωτογραφίες είναι φανταστικά. Αποτυπώνουν μόνο τις σκέψεις που θα δείτε παρακάτω…

Η ζωή κυλάει σαν ένα ορμητικό ποτάμι, γεμάτο στροφές, εμπόδια και στιγμές γαλήνης. Στο κυνήγι της καθημερινότητας, συχνά ξεχνάμε τον προορισμό μας, παρασυρμένοι από την ανάγκη να προλάβουμε, να ολοκληρώσουμε, να “πνίξουμε” τις ανησυχίες μας. Τρέχουμε σαν τρελοί, αφήνοντας τις εκκρεμότητες να στοιβάζονται, ενώ ο χρόνος, αμείλικτος, γλιστράει μέσα από τα δάχτυλά μας. Και ξεχνάμε να ζήσουμε.
Ξεχνάμε να απολαύσουμε τις μικρές, καθημερινές στιγμές που δίνουν γεύση στη ζωή: το ζεστό φλιτζάνι καφέ το πρωί, τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος μετά τη βροχή, το γέλιο ενός παιδιού. Ξεχνάμε να δώσουμε χαμόγελα και χαρά στους γύρω μας, να προσφέρουμε μια αγκαλιά σε όσους τη χρειάζονται, να ακούσουμε πραγματικά τον πόνο και τις ανάγκες των συνανθρώπων μας.
Και μια στιγμή, έρχεται το τέλος… Ξαφνικά, ή ίσως όχι και τόσο ξαφνικά, καθώς τα σημάδια υπήρχαν πάντα εκεί, προετοιμάζοντάς μας για το αναπόφευκτο. Σε αυτό το σύστημα πραγμάτων, η ζωή φαίνεται σαν ένας συνεχής αγώνας, μια διαρκής προσπάθεια να νικήσουμε τον χρόνο. Αλλά η αληθινή ζωή δεν μπορεί να είναι έτσι.
Η αληθινή ζωή, όπως την οραματιζόμαστε, θα είναι διαφορετική. Άνθρωποι θα την απολαμβάνουν καθώς θα έχουν μια δημιουργική εργασία, που θα τους προσφέρει ικανοποίηση και νόημα. Θα ζουν σε αρμονία με τη φύση και με τους συνανθρώπους τους, καλλιεργώντας σχέσεις αγάπης και σεβασμού. Θα έχουν τον χρόνο να αναπτύξουν τα ταλέντα τους, να εξερευνήσουν τον κόσμο, να ανακαλύψουν την ομορφιά της δημιουργίας.
Προσδοκούμε εκείνη την ημέρα, την ημέρα που η ζωή θα είναι μια συνεχής γιορτή, μια ατελείωτη ανακάλυψη. Μέχρι τότε, ας προσπαθήσουμε να ζούμε την κάθε στιγμή με νόημα και συνείδηση. Ας αγκαλιάσουμε τις μικρές χαρές της καθημερινότητας, ας προσφέρουμε αγάπη και στήριξη στους γύρω μας, ας μην ξεχνάμε να ζούμε. Γιατί η ζωή είναι ένα δώρο, και το πώς θα την αξιοποιήσουμε εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς.

Όταν η δημοσιογραφική δημιουργία γίνεται χαρά

Υπάρχουν κάποιες στιγμές στη δουλειά μας που ξεχωρίζουν, όχι μόνο για το τελικό αποτέλεσμα, αλλά για τη διαδρομή και την ενέργεια με την οποία υλοποιούνται. Το κλείσιμο του τελευταίου τεύχους (Αρ. Φύλλου 450) της εφημερίδας «Ο Τύπος των Συνταξιούχων Σιδηροδρομικών» ήταν ακριβώς μια τέτοια εμπειρία. Χωρίς το συνηθισμένο άγχος, την πίεση του χρόνου ή τις αναποδιές της τελευταίας στιγμής, η εφημερίδα «στήθηκε» σε χρόνο ρεκόρ, με πολύ κέφι, θετική διάθεση και μια άψογη συνεργασία.
Η άρτια σύμπραξη με την τεχνικό μας, την Πόπη, αλλά και με τους υπεύθυνους της έκδοσης, απέδειξε για άλλη μια φορά πως όταν υπάρχει συντονισμός, η παραγωγική διαδικασία γίνεται απόλαυση. Ακόμη και το ρεπορτάζ της τελευταίας στιγμής για τη σελίδα 2 εντάχθηκε ομαλά στη ροή της ύλης. Ήταν ένα δημιουργικό «κλείσιμο» που το είχα πραγματικά ανάγκη.
Όμως, πίσω από την ικανοποίηση της δημιουργικής διαδικασίας, βρίσκεται η ουσία του δημοσιογραφικού λειτουργήματος: η ανάδειξη των πραγματικών προβλημάτων της κοινωνίας σε ότι αφορά μια συγκεκριμένη ομάδα συνταξιούχων. Το κεντρικό θέμα του πρωτοσέλιδου αποτυπώνει ανάγλυφα την πραγματικότητα που βιώνει ο απόμαχος της εργασίας. Με τον τίτλο «Έμεινε η πικρή γεύση στους συνταξιούχους – Από τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ», το νέο τεύχος συμπυκνώνει την απογοήτευση των συνταξιούχων από τα μέτρα που ανακοινώθηκαν.

Όπως αναλύεται στην ύλη του πρωτοσέλιδου, παρά τις επιμέρους θετικές ρυθμίσεις (όπως το επίδομα των 400 ευρώ), η πλειονότητα των προβλημάτων παραμένει άλυτη:
- Οι αυξήσεις υπολείπονται του πραγματικού πληθωρισμού, διαβρώνοντας το διαθέσιμο εισόδημα.
- Για 5η συνεχόμενη χρονιά δεν αναπροσαρμόζονται οι επικουρικές συντάξεις.
- Επιβαρύνσεις όπως η Εισφορά Αλληλεγγύης και οι κρατήσεις υγείας συνεχίζουν να πιέζουν τους συνταξούχους.
- Εκκρεμεί η καταβολή των αναδρομικών, ενώ οι αδικίες στις συντάξεις χηρείας και στους συνταξιούχους κάτω των 65 ετών παραμένουν οξυμένες.
Παράλληλα, στο πρωτοσέλιδο δεσπόζει η κάλυψη της συνεδρίασης του Διοικητικού Συμβουλίου της Π.Ο.Σ.Σ. στη Θεσσαλονίκη, καθώς και η συνάντηση με τον συντονιστή του Πρωθυπουργικού Γραφείου για την προώθηση των αιτημάτων του κλάδου.
Το τεύχος 450 είναι έτοιμο και οδεύει προς τους αναγνώστες του. Για εμάς που εργαστήκαμε γι’ αυτό, μένει η χαρά της δημιουργίας· για τους συνταξιούχους σιδηροδρομικούς, μένει η φωνή διεκδίκησης και ενημέρωσης που συνεχίζει να τους εκπροσωπεί αξιόπιστα.

Δείτε ΕΔΩ την εφημερίδα όπως ακριβώς θα κυκλοφορήσει τυπωμένη…
Έφυγε από τη ζωή ο γαμπρός μου Νίκος Μαράτσης

Ο χαμός του γαμπρού μου, Νίκου Μαράτση, γέμισε τις καρδιές μας με βαθιά θλίψη. Έφυγε από τη ζωή χθες το μεσημέρι, αφήνοντας πίσω του ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα καλοσύνης, εργατικότητας και προσφοράς. Περιμένουμε τώρα να κανονίσουν τα παιδιά του, ο Παναγιώτης και ο Λευτέρης, τις λεπτομέρειες για να του απευθύνουμε τον ύστατο χαιρετισμό. Για μένα, ο Νίκος δεν ήταν απλώς ο σύζυγος της αδελφής μου της Μαλάμως· ήταν ένας άνθρωπος που σημάδεψε τα νεανικά μου χρόνια. Όταν ήμουν μόλις 17 χρονών, άνοιξε την πόρτα του σπιτιού του και με φιλοξένησε με απλόχερη αγάπη και ζεστασιά.

Με πήρε κοντά του και μου έμαθε τη σημασία της βιοπάλης. Δουλέψαμε μαζί ώρες ατελείωτες, τόσο στο υπαίθριο ανθοπωλείο στην οδό Πάρνηθος ανάμεσα στις ευωδιές των λουλουδιών, όσο και σκληρά στις οικοδομές, κάνοντας υδραυλικές εργασίες. Δίπλα του έμαθα τι σημαίνει μεροκάματο, υπομονή, αξιοπρέπεια και τίμιος ιδρώτας. Η καθοδήγησή του και η στήριξή του σε εκείνη την ευαίσθητη ηλικία, υπήρξαν για μένα θεμέλια ζωής. Ο Νίκος και η Μαλάμω συμπορεύτηκαν αγαπημένοι για περισσότερο από μισό αιώνα. Με την αδελφή μου Στασούλα εδώ, όταν έμειναν αρκετό καιρό στο σπίτι τους, στο Θραψανό.

Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες τους, από τα νιάτα τους μέχρι τα στερνά τους, στάθηκαν ο ένας δίπλα στον άλλον με αφοσίωση, χαμόγελο και συντροφικότητα. Μαζί αξιώθηκαν να δημιουργήσουν μια όμορφη οικογένεια, να δουν τα παιδιά τους αποκατεστημένα και να καμαρώσουν τους γάμους τους, αλλά και των εγγονιών τους, μαζεύοντας ευλογημένες αναμνήσεις στην αυλή και στο σπιτικό τους. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια η άνοια τον ταλαιπώρησε πολύ. Στην αυλή του σπιτιού μας, καλοκαίρι στην Κρήτη.

Ήταν σκληρό να βλέπεις έναν άνθρωπο τόσο δραστήριο και εργατικό να δοκιμάζεται από μια τέτοια αρρώστια. Όμως, παρά την ταλαιπωρία και την αθόρυβη φθορά των τελευταίων ετών, η απώλειά του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Η παρουσία του, το ήρεμο βλέμμα του και η καλή του καρδιά θα μας λείψουν βαθιά. Καλό σου ταξίδι Νίκο. Σε ευχαριστώ για όλα όσα προσέφερες στη ζωή μου, για τη φιλοξενία, για τα μαθήματα ζωής και για την αγάπη που μας χάρισες. Θα σε θυμόμαστε πάντα με ευγνωμοσύνη και σεβασμό.
Ετοιμάζουμε το νέο τεύχος 450, του ΤΥΠΟΥ

Στην τελική ευθεία βρίσκεται ακόμα ένα φύλλο της τριμηνιαίας εφημερίδας «Ο Τύπος των Συνταξιούχων Σιδηροδρομικών», της ομοσπονδίας και των Σωματείων της, η οποία αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς για τον κλάδο. Σε μια εποχή που ο σιδηρόδρομος ως μέσο σταθερής τροχιάς αντιμετωπίζει σοβαρά ζητήματα ύπαρξης και φθίνει, η ίδια η πορεία της εφημερίδας αντικατοπτρίζει τις προκλήσεις αυτές, καθώς τα Σωματεία της δύναμής της δυσκολεύονται να ανανεωθούν από νέους συνταξιούχους.
Παρά τις δυσκολίες, η προσπάθεια συνεχίζεται με αμείωτο ζήλο. Μαζί με τους ανθρώπους της ομοσπονδίας που «το παλεύουν», συνεχίζουμε και εμείς τη δημοσιογραφική επιμέλεια της έκδοσης, αξιοποιώντας πλέον τα σύγχρονα εργαλεία για ακόμα καλύτερα αποτελέσματα. Για την ώρα, το νέο φύλλο –συγκεκριμένα το υπ’ αριθμόν 450 τεύχος για την περίοδο Ιούλιος – Αύγουστος – Σεπτέμβριος 2026– βρίσκεται στα χέρια της Πόπης στη Σαλαμίνα, συνεχίζοντας μια άψογη τεχνική συνεργασία σχεδόν 20 ετών.
Όπως αποτυπώνεται καθαρά και στο πρωτοσέλιδο του νέου φύλλου, η θεματολογία παραμένει στην πρώτη γραμμή των διεκδικήσεων. Κεντρικό θέμα αποτελεί η «πικρή γεύση» που άφησαν στους συνταξιούχους οι εξαγγελίες του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ. Με κεντρικό τίτλο «ΕΜΕΙΝΕ Η ΠΙΚΡΗ ΓΕΥΣΗ ΣTOYΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥΣ», η εφημερίδα αναδεικνύει ότι, εξαιρουμένου του επιδόματος των 400 ευρώ που θα δοθεί χωρίς εισοδηματικά κriteria αλλά με ηλικιακούς και άλλους περιορισμούς, τα υπόλοιπα αιτήματα του κλάδου έμειναν εκτός «δημοσιονομικού χώρου».
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις συνεχιζόμενες απώλειες στο διαθέσιμο εισόδημα λόγω του πληθωρισμού, στο πάγωμα των επικουρικών συντάξεων για 5η συνεχόμενη χρονιά, καθώς και στα προβλήματα που αναδείχθηκαν κατά τη συνεδρίαση του Δ.Σ. της ΠΟΣΣ στη Θεσσαλονίκη. Παράλληλα, καταγράφονται οι αντιδράσεις για την μη απόδοση των αναδρομικών του 11μηνου 2015-2016 και τη γενικότερη ανάγκη κλιμάκωσης του αγώνα σε συνεργασία με την ΑΔΕΔΥ και τις υπόλοιπες συνταξιουχικές οργανώσεις.
Η φλόγα του αγώνα και η ανάγκη ενημέρωσης παραμένουν ζωντανές, αποδεικνύοντας πως ο Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών παραμένει μάχιμος και παρών στις επάλξεις των διεκδικήσεων.
Η πίστη και η αγάπη ενώνουν τις καρδιές


Σε μια εποχή όπου η καθημερινότητά μας κατακλύζεται από γρήγορους ρυθμούς, άγχος και μια συνεχή ροή δυσάρεστων ειδήσεων από τα μέσα ενημέρωσης, η ανάγκη για ουσιαστική ανθρώπινη επαφή γίνεται πιο επιτακτική από ποτέ. Ο άνθρωπος δεν πλάστηκε για να βαδίζει μόνος· έχει ανάγκη την παρέα, την επικοινωνία και τη μοιρασιά. Όταν οι άνθρωποι συναντιούνται και χτίζουν σχέσεις βασισμένες σε κοινές αξίες, η ζωή αποκτά άλλο νόημα.
Μια ζεστή κουβέντα ενθάρρυνσης, ένα ειλικρινές χαμόγελο κι ένας καλός λόγος λειτουργούν σαν το πιο αποτελεσματικό «αντίδοτο» στην πίεση και την απομόνωση της εποχής μας. Αυτές οι απλές, αλλά τόσο βαθιές θετικές εμπειρίες έχουν τη δύναμη να αλλάξουν αμέσως τη ψυχολογία μας, να διώξουν τη συννεφιά και να γεμίσουν την καρδιά μας με ελπίδα και φως.
Η κοινωνική συναναστροφή δεν είναι πολυτέλεια, αλλά μια πολύτιμη προμήθεια για την ψυχή μας, την οποία αξίζει να επιδιώκουμε καθημερινά. Όταν, μάλιστα, αυτή η συντροφικότητα θεμελιώνεται πάνω στην ίδια συχνότητα πίστης, η πνευματική καρποφορία είναι ακόμα μεγαλύτερη. Η κοινή πίστη δημιουργεί έναν ισχυρό δεσμό, όπου οι χαρές πολλαπλασιάζονται και τα βάρη μοιράζονται.
Μέσα από τέτοιες συναντήσεις, βγαίνουμε όλοι κερδισμένοι, ανανεωμένοι και ενισχυμένοι στον αγώνα της ζωής. Την όμορφη αυτή αλήθεια κάνει πράξη συχνά η αδελφή μου, η Στασούλα. Όπως φαίνεται χαρακτηριστικά και στις σημερινές φωτογραφίες, η φιλόξενη γωνιά του σπιτιού, γεμάτη από αγαπημένα πρόσωπα, ζεστά χαμόγελα, αγκαλιές και κέρασμα στο τραπέζι, αποτυπώνει την ουσία της πραγματικής φιλίας.
Άνθρωποι που βρέθηκαν μαζί για να ανταλλάξουν μια καλή κουβέντα, να μοιραστούν τη χαρά της συνεύρεσης και να στείλουν ένα φωτεινό μήνυμα: ότι η αγάπη και η συντροφικότητα νικούν κάθε γκρίζα νότα της καθημερινότητας. Ας επιδιώκουμε, λοιπόν, κι εμείς τέτοιες στιγμές, ανοίγοντας την καρδιά και το σπίτι μας σε ανθρώπους που μας ανυψώνουν και μας θυμίζουν όσα πραγματικά έχουν αξία!

Έπιασαν τους κλέφτες της 87χρονης στο χωριό


Από παθόντες σε Ηράκλειο, Θραψανό, Ασίτες (δύο περιπτώσεις) και Αγίους Δέκα είχαν πάρει χρήματα και κοσμήματα στο πλαίσιο απάτης με πρόσχημα τη ΔΕΗ οι τρεις που συνελήφθησαν τη νύχτα της Τρίτης στη λεωφόρο 62 Μαρτύρων. Πρόκειται, όπως έγραψε νωρίτερα το Cretalive.gr, για έναν 21χρονο και δύο γυναίκες, 31 και 36 ετών αντίστοιχα, Ρομά, οι οποίοι φέρονται να είχαν ρόλο εισπράκτορα στην οργάνωση.
Σε αυτές τις περιπτώσεις περιλαμβάνεται και η απάτη με λεία 15.000 ευρώ σε μετρητά από την περιοχή του Θραψανού.
Οι τρεις εντοπίστηκαν από αστυνομικούς της ΔΙ.ΑΣ. στην λεωφόρο 62 Μαρτύρων τη νύχτα της Τρίτης καθώς είχε δοθεί σήμα αναζήτησης του αυτοκινήτου στο οποίο επέβαιναν, ένα μπλε Yaris, το οποίο ήταν “σταμπαρισμένο” ως ύποπτο. Οδηγήθηκαν στην Υποδιεύθυνση Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Ηρακλείου που έχει την ευθύνη της προανάκρισης.
Δημοσιογραφικές πηγές αναφέρουν ότι εκτός από το αυτοκίνητο, παθούσα φέρεται να έχει αναγνωρίσει με βεβαιότητα και τον 21χρονο.
Για πολλοστή φορά χρειάζεται μεγάλη προσοχή καθώς οι συμμορίες έχουν “στρατούς” από …αναλώσιμους εισπράκτορες τους οποίους εξαπολύουν στην περιφέρεια για να παίρνουν τα χρήματα και τα κοσμήματα του κόσμου.
Για το θέμα αυτό σας είχαμε ενημερώσει έγκαιρα στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε ΕΔΩ…
Η είδηση είναι από το GRETALIVE NEWS
Η ίδια είδηση δημοσιευμένη και στο site POLITIKA.GR και από τη FONIMALEVIZIOU.GR. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ
Διαβάστε ΕΔΩ κι αυτή τη σχετική είδηση. Το ζήτημα με την ηλικία της συγχωριανής μας είναι ένας συνήθες δημοσιογραφικό λάθος…
