Όταν η δημοσιογραφική δημιουργία γίνεται χαρά
Υπάρχουν κάποιες στιγμές στη δουλειά μας που ξεχωρίζουν, όχι μόνο για το τελικό αποτέλεσμα, αλλά για τη διαδρομή και την ενέργεια με την οποία υλοποιούνται. Το κλείσιμο του τελευταίου τεύχους (Αρ. Φύλλου 450) της εφημερίδας «Ο Τύπος των Συνταξιούχων Σιδηροδρομικών» ήταν ακριβώς μια τέτοια εμπειρία. Χωρίς το συνηθισμένο άγχος, την πίεση του χρόνου ή τις αναποδιές της τελευταίας στιγμής, η εφημερίδα «στήθηκε» σε χρόνο ρεκόρ, με πολύ κέφι, θετική διάθεση και μια άψογη συνεργασία.
Η άρτια σύμπραξη με την τεχνικό μας, την Πόπη, αλλά και με τους υπεύθυνους της έκδοσης, απέδειξε για άλλη μια φορά πως όταν υπάρχει συντονισμός, η παραγωγική διαδικασία γίνεται απόλαυση. Ακόμη και το ρεπορτάζ της τελευταίας στιγμής για τη σελίδα 2 εντάχθηκε ομαλά στη ροή της ύλης. Ήταν ένα δημιουργικό «κλείσιμο» που το είχα πραγματικά ανάγκη.
Όμως, πίσω από την ικανοποίηση της δημιουργικής διαδικασίας, βρίσκεται η ουσία του δημοσιογραφικού λειτουργήματος: η ανάδειξη των πραγματικών προβλημάτων της κοινωνίας σε ότι αφορά μια συγκεκριμένη ομάδα συνταξιούχων. Το κεντρικό θέμα του πρωτοσέλιδου αποτυπώνει ανάγλυφα την πραγματικότητα που βιώνει ο απόμαχος της εργασίας. Με τον τίτλο «Έμεινε η πικρή γεύση στους συνταξιούχους – Από τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ», το νέο τεύχος συμπυκνώνει την απογοήτευση των συνταξιούχων από τα μέτρα που ανακοινώθηκαν.
Όπως αναλύεται στην ύλη του πρωτοσέλιδου, παρά τις επιμέρους θετικές ρυθμίσεις (όπως το επίδομα των 400 ευρώ), η πλειονότητα των προβλημάτων παραμένει άλυτη:
- Οι αυξήσεις υπολείπονται του πραγματικού πληθωρισμού, διαβρώνοντας το διαθέσιμο εισόδημα.
- Για 5η συνεχόμενη χρονιά δεν αναπροσαρμόζονται οι επικουρικές συντάξεις.
- Επιβαρύνσεις όπως η Εισφορά Αλληλεγγύης και οι κρατήσεις υγείας συνεχίζουν να πιέζουν τους συνταξούχους.
- Εκκρεμεί η καταβολή των αναδρομικών, ενώ οι αδικίες στις συντάξεις χηρείας και στους συνταξιούχους κάτω των 65 ετών παραμένουν οξυμένες.
Παράλληλα, στο πρωτοσέλιδο δεσπόζει η κάλυψη της συνεδρίασης του Διοικητικού Συμβουλίου της Π.Ο.Σ.Σ. στη Θεσσαλονίκη, καθώς και η συνάντηση με τον συντονιστή του Πρωθυπουργικού Γραφείου για την προώθηση των αιτημάτων του κλάδου.
Το τεύχος 450 είναι έτοιμο και οδεύει προς τους αναγνώστες του. Για εμάς που εργαστήκαμε γι’ αυτό, μένει η χαρά της δημιουργίας· για τους συνταξιούχους σιδηροδρομικούς, μένει η φωνή διεκδίκησης και ενημέρωσης που συνεχίζει να τους εκπροσωπεί αξιόπιστα.
Δείτε ΕΔΩ την εφημερίδα όπως ακριβώς θα κυκλοφορήσει τυπωμένη…
Έφυγε από τη ζωή ο γαμπρός μου Νίκος Μαράτσης
Ο χαμός του γαμπρού μου, Νίκου Μαράτση, γέμισε τις καρδιές μας με βαθιά θλίψη. Έφυγε από τη ζωή χθες το μεσημέρι, αφήνοντας πίσω του ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα καλοσύνης, εργατικότητας και προσφοράς. Περιμένουμε τώρα να κανονίσουν τα παιδιά του, ο Παναγιώτης και ο Λευτέρης, τις λεπτομέρειες για να του απευθύνουμε τον ύστατο χαιρετισμό. Για μένα, ο Νίκος δεν ήταν απλώς ο σύζυγος της αδελφής μου της Μαλάμως· ήταν ένας άνθρωπος που σημάδεψε τα νεανικά μου χρόνια. Όταν ήμουν μόλις 17 χρονών, άνοιξε την πόρτα του σπιτιού του και με φιλοξένησε με απλόχερη αγάπη και ζεστασιά.
Με πήρε κοντά του και μου έμαθε τη σημασία της βιοπάλης. Δουλέψαμε μαζί ώρες ατελείωτες, τόσο στο υπαίθριο ανθοπωλείο στην οδό Πάρνηθος ανάμεσα στις ευωδιές των λουλουδιών, όσο και σκληρά στις οικοδομές, κάνοντας υδραυλικές εργασίες. Δίπλα του έμαθα τι σημαίνει μεροκάματο, υπομονή, αξιοπρέπεια και τίμιος ιδρώτας. Η καθοδήγησή του και η στήριξή του σε εκείνη την ευαίσθητη ηλικία, υπήρξαν για μένα θεμέλια ζωής. Ο Νίκος και η Μαλάμω συμπορεύτηκαν αγαπημένοι για περισσότερο από μισό αιώνα. Με την αδελφή μου Στασούλα εδώ, όταν έμειναν αρκετό καιρό στο σπίτι τους, στο Θραψανό.
Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες τους, από τα νιάτα τους μέχρι τα στερνά τους, στάθηκαν ο ένας δίπλα στον άλλον με αφοσίωση, χαμόγελο και συντροφικότητα. Μαζί αξιώθηκαν να δημιουργήσουν μια όμορφη οικογένεια, να δουν τα παιδιά τους αποκατεστημένα και να καμαρώσουν τους γάμους τους, αλλά και των εγγονιών τους, μαζεύοντας ευλογημένες αναμνήσεις στην αυλή και στο σπιτικό τους. Δυστυχώς, τα τελευταία χρόνια η άνοια τον ταλαιπώρησε πολύ. Στην αυλή του σπιτιού μας, καλοκαίρι στην Κρήτη.
Ήταν σκληρό να βλέπεις έναν άνθρωπο τόσο δραστήριο και εργατικό να δοκιμάζεται από μια τέτοια αρρώστια. Όμως, παρά την ταλαιπωρία και την αθόρυβη φθορά των τελευταίων ετών, η απώλειά του αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Η παρουσία του, το ήρεμο βλέμμα του και η καλή του καρδιά θα μας λείψουν βαθιά. Καλό σου ταξίδι Νίκο. Σε ευχαριστώ για όλα όσα προσέφερες στη ζωή μου, για τη φιλοξενία, για τα μαθήματα ζωής και για την αγάπη που μας χάρισες. Θα σε θυμόμαστε πάντα με ευγνωμοσύνη και σεβασμό.
Ετοιμάζουμε το νέο τεύχος 450, του ΤΥΠΟΥ
Στην τελική ευθεία βρίσκεται ακόμα ένα φύλλο της τριμηνιαίας εφημερίδας «Ο Τύπος των Συνταξιούχων Σιδηροδρομικών», της ομοσπονδίας και των Σωματείων της, η οποία αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς για τον κλάδο. Σε μια εποχή που ο σιδηρόδρομος ως μέσο σταθερής τροχιάς αντιμετωπίζει σοβαρά ζητήματα ύπαρξης και φθίνει, η ίδια η πορεία της εφημερίδας αντικατοπτρίζει τις προκλήσεις αυτές, καθώς τα Σωματεία της δύναμής της δυσκολεύονται να ανανεωθούν από νέους συνταξιούχους.
Παρά τις δυσκολίες, η προσπάθεια συνεχίζεται με αμείωτο ζήλο. Μαζί με τους ανθρώπους της ομοσπονδίας που «το παλεύουν», συνεχίζουμε και εμείς τη δημοσιογραφική επιμέλεια της έκδοσης, αξιοποιώντας πλέον τα σύγχρονα εργαλεία για ακόμα καλύτερα αποτελέσματα. Για την ώρα, το νέο φύλλο –συγκεκριμένα το υπ’ αριθμόν 450 τεύχος για την περίοδο Ιούλιος – Αύγουστος – Σεπτέμβριος 2026– βρίσκεται στα χέρια της Πόπης στη Σαλαμίνα, συνεχίζοντας μια άψογη τεχνική συνεργασία σχεδόν 20 ετών.
Όπως αποτυπώνεται καθαρά και στο πρωτοσέλιδο του νέου φύλλου, η θεματολογία παραμένει στην πρώτη γραμμή των διεκδικήσεων. Κεντρικό θέμα αποτελεί η «πικρή γεύση» που άφησαν στους συνταξιούχους οι εξαγγελίες του πρωθυπουργού στη ΔΕΘ. Με κεντρικό τίτλο «ΕΜΕΙΝΕ Η ΠΙΚΡΗ ΓΕΥΣΗ ΣTOYΣ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΟΥΣ», η εφημερίδα αναδεικνύει ότι, εξαιρουμένου του επιδόματος των 400 ευρώ που θα δοθεί χωρίς εισοδηματικά κriteria αλλά με ηλικιακούς και άλλους περιορισμούς, τα υπόλοιπα αιτήματα του κλάδου έμειναν εκτός «δημοσιονομικού χώρου».
Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στις συνεχιζόμενες απώλειες στο διαθέσιμο εισόδημα λόγω του πληθωρισμού, στο πάγωμα των επικουρικών συντάξεων για 5η συνεχόμενη χρονιά, καθώς και στα προβλήματα που αναδείχθηκαν κατά τη συνεδρίαση του Δ.Σ. της ΠΟΣΣ στη Θεσσαλονίκη. Παράλληλα, καταγράφονται οι αντιδράσεις για την μη απόδοση των αναδρομικών του 11μηνου 2015-2016 και τη γενικότερη ανάγκη κλιμάκωσης του αγώνα σε συνεργασία με την ΑΔΕΔΥ και τις υπόλοιπες συνταξιουχικές οργανώσεις.
Η φλόγα του αγώνα και η ανάγκη ενημέρωσης παραμένουν ζωντανές, αποδεικνύοντας πως ο Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών παραμένει μάχιμος και παρών στις επάλξεις των διεκδικήσεων.
Η πίστη και η αγάπη ενώνουν τις καρδιές
Σε μια εποχή όπου η καθημερινότητά μας κατακλύζεται από γρήγορους ρυθμούς, άγχος και μια συνεχή ροή δυσάρεστων ειδήσεων από τα μέσα ενημέρωσης, η ανάγκη για ουσιαστική ανθρώπινη επαφή γίνεται πιο επιτακτική από ποτέ. Ο άνθρωπος δεν πλάστηκε για να βαδίζει μόνος· έχει ανάγκη την παρέα, την επικοινωνία και τη μοιρασιά. Όταν οι άνθρωποι συναντιούνται και χτίζουν σχέσεις βασισμένες σε κοινές αξίες, η ζωή αποκτά άλλο νόημα.
Μια ζεστή κουβέντα ενθάρρυνσης, ένα ειλικρινές χαμόγελο κι ένας καλός λόγος λειτουργούν σαν το πιο αποτελεσματικό «αντίδοτο» στην πίεση και την απομόνωση της εποχής μας. Αυτές οι απλές, αλλά τόσο βαθιές θετικές εμπειρίες έχουν τη δύναμη να αλλάξουν αμέσως τη ψυχολογία μας, να διώξουν τη συννεφιά και να γεμίσουν την καρδιά μας με ελπίδα και φως.
Η κοινωνική συναναστροφή δεν είναι πολυτέλεια, αλλά μια πολύτιμη προμήθεια για την ψυχή μας, την οποία αξίζει να επιδιώκουμε καθημερινά. Όταν, μάλιστα, αυτή η συντροφικότητα θεμελιώνεται πάνω στην ίδια συχνότητα πίστης, η πνευματική καρποφορία είναι ακόμα μεγαλύτερη. Η κοινή πίστη δημιουργεί έναν ισχυρό δεσμό, όπου οι χαρές πολλαπλασιάζονται και τα βάρη μοιράζονται.
Μέσα από τέτοιες συναντήσεις, βγαίνουμε όλοι κερδισμένοι, ανανεωμένοι και ενισχυμένοι στον αγώνα της ζωής. Την όμορφη αυτή αλήθεια κάνει πράξη συχνά η αδελφή μου, η Στασούλα. Όπως φαίνεται χαρακτηριστικά και στις σημερινές φωτογραφίες, η φιλόξενη γωνιά του σπιτιού, γεμάτη από αγαπημένα πρόσωπα, ζεστά χαμόγελα, αγκαλιές και κέρασμα στο τραπέζι, αποτυπώνει την ουσία της πραγματικής φιλίας.
Άνθρωποι που βρέθηκαν μαζί για να ανταλλάξουν μια καλή κουβέντα, να μοιραστούν τη χαρά της συνεύρεσης και να στείλουν ένα φωτεινό μήνυμα: ότι η αγάπη και η συντροφικότητα νικούν κάθε γκρίζα νότα της καθημερινότητας. Ας επιδιώκουμε, λοιπόν, κι εμείς τέτοιες στιγμές, ανοίγοντας την καρδιά και το σπίτι μας σε ανθρώπους που μας ανυψώνουν και μας θυμίζουν όσα πραγματικά έχουν αξία!
Έπιασαν τους κλέφτες της 87χρονης στο χωριό
Από παθόντες σε Ηράκλειο, Θραψανό, Ασίτες (δύο περιπτώσεις) και Αγίους Δέκα είχαν πάρει χρήματα και κοσμήματα στο πλαίσιο απάτης με πρόσχημα τη ΔΕΗ οι τρεις που συνελήφθησαν τη νύχτα της Τρίτης στη λεωφόρο 62 Μαρτύρων. Πρόκειται, όπως έγραψε νωρίτερα το Cretalive.gr, για έναν 21χρονο και δύο γυναίκες, 31 και 36 ετών αντίστοιχα, Ρομά, οι οποίοι φέρονται να είχαν ρόλο εισπράκτορα στην οργάνωση.
Σε αυτές τις περιπτώσεις περιλαμβάνεται και η απάτη με λεία 15.000 ευρώ σε μετρητά από την περιοχή του Θραψανού.
Οι τρεις εντοπίστηκαν από αστυνομικούς της ΔΙ.ΑΣ. στην λεωφόρο 62 Μαρτύρων τη νύχτα της Τρίτης καθώς είχε δοθεί σήμα αναζήτησης του αυτοκινήτου στο οποίο επέβαιναν, ένα μπλε Yaris, το οποίο ήταν “σταμπαρισμένο” ως ύποπτο. Οδηγήθηκαν στην Υποδιεύθυνση Δίωξης και Εξιχνίασης Εγκλημάτων Ηρακλείου που έχει την ευθύνη της προανάκρισης.
Δημοσιογραφικές πηγές αναφέρουν ότι εκτός από το αυτοκίνητο, παθούσα φέρεται να έχει αναγνωρίσει με βεβαιότητα και τον 21χρονο.
Για πολλοστή φορά χρειάζεται μεγάλη προσοχή καθώς οι συμμορίες έχουν “στρατούς” από …αναλώσιμους εισπράκτορες τους οποίους εξαπολύουν στην περιφέρεια για να παίρνουν τα χρήματα και τα κοσμήματα του κόσμου.
Για το θέμα αυτό σας είχαμε ενημερώσει έγκαιρα στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε ΕΔΩ…
Η είδηση είναι από το GRETALIVE NEWS
Η ίδια είδηση δημοσιευμένη και στο site POLITIKA.GR και από τη FONIMALEVIZIOU.GR. Δείτε ΕΔΩ κι ΕΔΩ
Διαβάστε ΕΔΩ κι αυτή τη σχετική είδηση. Το ζήτημα με την ηλικία της συγχωριανής μας είναι ένας συνήθες δημοσιογραφικό λάθος…
Οι ελιές, οι αναμονές και οι δικοί μας άνθρωποι
Υπάρχει μια γλυκιά αίσθηση ανυπομονησίας αυτή την εποχή του χρόνου. Ο φθινοπωρινός αέρας αρχίζει να φορτώνεται με τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος, και τα λιοστάσια παίρνουν ξανά πρωταγωνιστικό ρόλο στη ζωή μας. Η ελιά, αυτό το αιωνόβιο σύμβολο της ελληνικής γης, φτάνει στην πιο κρίσιμη, αλλά και ομορφότερη στιγμή της: την ωρίμανση του καρπού.
Βλέποντας τις φωτογραφίες από την ευρύτερη περιοχή της Χαλκίδας, που μοιράστηκε μαζί μας ο φίλος μας ο Πέτρος, δεν μπορείς παρά να θαυμάσεις την ομορφιά της φύσης. Τα κλαδιά είναι φορτωμένα με μεστούς, καταπράσινους καρπούς, ορισμένοι από τους οποίους αρχίζουν ήδη να παίρνουν εκείνη την ασημο-μωβ απόχρωση που προαναγγέλλει τη συγκομιδή. Είναι η ανταμοιβή του κόπου, της φροντίδας και της υπομονής μιας ολόκληρης χρονιάς. Ο Πέτρος καλλιεργεί τα δέντρα του, τα χαίρεται, παρακολουθεί τη διαδρομή τους μέρα με τη μέρα και περιμένει πώς και πώς τη στιγμή που ο καρπός θα διαβεί την πόρτα του ελαιοτριβείου.
Αυτή η εικόνα, όμως, φέρνει μοιραία στο μυαλό και τις δικές μας εκκρεμότητες. Τους δικούς μας ελαιώνες στο Θραψανό, που βρίσκονται χιλιόμετρα μακριά. Έχουν άραγε φέτος καρπό; Θα είναι η χρονιά τους ευλογημένη; Θα καταφέρουμε να γεμίσουμε τα δοχεία μας με το πολύτιμο, φρέσκο λάδι της χρονιάς; Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα δεν έρχονται πάντα με το πάτημα ενός κουμπιού. Η επικοινωνία με τους ανθρώπους στην επαρχία έχει τους δικούς της, αυθεντικούς και συχνά ασύγχρονους ρυθμούς.
Ο φίλος μου ο Μιχάλης, που έχει αναλάβει τη φροντίδα των δέντρων στο Θραψανό, είναι πάντα εκπλήξεις. Ίσως η ενημέρωση να αργεί, αλλά η γη έχει το δικό της ημερολόγιο, μακριά από τη βιασύνη της καθημερινότητας. Κι ας είναι έτσι. Στο τέλος, η σχέση μας με την ελιά δεν είναι μόνο ζήτημα παραγωγής, αλλά κυρίως σχέση εμπιστοσύνης: με τη φύση, με τον χρόνο και με τους ανθρώπους που γίνονται οι φύλακες των ριζών μας.
Είτε στη Χαλκίδα είτε στην Κρήτη, η ιεροτελεστία παραμένει η ίδια. Καλή σοδειά σε όλους τους καλλιεργητές και είθε το φετινό λάδι να είναι όσο γλυκό και ευλογημένο υπόσχονται οι εικόνες του φθινοπώρου!
Όταν ο Χειμώνας έρχεται απροειδοποίητα, ξαφνικά
Ο χειμώνας αποφάσισε φέτος να μην χτυπήσει απαλά την πόρτα, αλλά να εισβάλει σχεδόν ξαφνικά. Στα ορεινά της Αναστασιάς των Σερρών, το κρύο έκανε αισθητή την παρουσία του απότομα, αλλάζοντας το σκηνικό της καθημερινότητας μέσα σε λίγες μόλις ώρες. Εκεί που μέχρι χθες απολάμβαναν τις τελευταίες γλυκές αχτίδες του φθινοπώρου, τώρα η ανάγκη για ζεστασιά τους οδήγησε πίσω στο παλιό, αγαπημένο καταφύγιο. Η σόμπα άναψε. Οι πρώτες φλόγες άρχισαν να χορεύουν πίσω από το τζάμι, αγκαλιάζοντας τα ξύλα και γεμίζοντας το δωμάτιο με εκείνη τη γνώριμη, γλυκιά θαλπωρή που μόνο η πραγματική φωτιά μπορεί να προσφέρει.
Ο ήχος του ξύλου που τρίζει έγινε αμέσως η μουσική επένδυση του απογεύματος, καλώντας να επιβραδύνουμε τους ρυθμούς. Γύρω από το τραπέζι, η φύση και η ντόπια παραγωγή είχαν ήδη στήσει το δικό τους μικρό γλέντι. Ένα κατακόκκινο, ανοιγμένο ρόδι, γεμάτο ζουμερούς και λαμπερούς σπόρους σαν μικρά διαμάντια, δεσπόζει στο κέντρο. Δίπλα του, ολόκληρα φουντούκια και κάστανα, έτοιμα να συνοδεύσουν τη συζήτηση. Κι εκεί που νομίζεις ότι το καλοκαίρι έχει πια σβήσει εντελώς, εμφανίζονται οι τελευταίες ντομάτες της χρονιάς — σφριγηλές, κατακόκκινες, γεμάτες αρώματα από το μποστάνι.
Όλα αυτά είναι καρποί, γέννημα-θρέμμα της τοπικής γης. Σε λίγο, οι πρώτες δυνατές βροχές και τα χιόνια που θα καλύψουν τις πλαγιές θα καταστρέψουν ό,τι απέμεινε στους αγρούς. Όμως, οι άνθρωποι εδώ ξέρουν από βουνό. Έκαναν εγκαίρως το «κουμάντο» τους, μάζεψαν τους καρπούς, προνόησαν για τα ξύλα και προετοιμάστηκαν για τη μεγάλη παγωνιά. Είναι αλήθεια πως ο καιρός άλλαξε απότομα. Αλλά, αλήθεια, τι γίνεται πλέον «φυσιολογικά» στις μέρες μας;
Οι εποχές μοιάζουν να μπερδεύονται, οι μεταβάσεις γίνονται βίαιες και η απρόβλεπτη φύση μας υπενθυμίζει διαρκώς τη δύναμη της. Κάποτε, η φυσιολογική και ομαλή εναλλαγή των τεσσάρων εποχών ήταν κάτι που περιμέναμε με ανυπομονησία, μια γλυκιά τελετουργία που άρεσε σε όλους μας. Κάποτε… Όπως κι αν έχει όμως, ήρθε η ώρα να περάσουμε σε μια άλλη εποχή. Με τη ζεστή γωνιά της σόμπας, τους αυθεντικούς μεζέδες της γης μας, την καλή παρέα και την ελπίδα ότι ο φετινός χειμώνας, όσο απρόσμενος κι αν ήρθε, θα μας χαρίσει όμορφες, ζεστές στιγμές.