Δηλώσεις για αποζημιώσεις στον Δήμο Μινώα
Ο Δήμος Μινώα Πεδιάδας καλεί τους πληγέντες από την πρόσφατη κακοκαιρία να δηλώσουν ζημιές σε κατοικίες και οικοσκευές – Αυτοψίες από κλιμάκια του Υπουργείου για τις αποζημιώσεις
Οι διαδικασίες για την καταγραφή των ζημιών που προκάλεσε η πρόσφατη κακοκαιρία σε κατοικίες και οικοσκευές στον Δήμο Μινώα Πεδιάδας τίθενται σε εφαρμογή. Οι πολίτες των οποίων οι περιουσίες επλήγησαν από τα έντονα καιρικά φαινόμενα καλούνται να δηλώσουν τις ζημιές στις κατά τόπους Δημοτικές Ενότητες, ώστε τα στοιχεία να διαβιβαστούν στις αρμόδιες υπηρεσίες και να ακολουθήσουν οι προβλεπόμενες αυτοψίες για την αποζημίωσή τους.
Δήλωση ζημιών για τις κατοικίες και την οικοσκευή από την πρόσφατη κακοκαιρία
Σύμφωνα με πρόσφατο νόμο, η Κυβέρνηση αφαίρεσε από τους Δήμους την αρμοδιότητα για την συγκρότηση Επιτροπής καταγραφής των ζημιών σε κατοικίες κτλ., μετά από φυσικές καταστροφές.
Μετά από συνεννόηση με το Υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, ο Δήμος θα υποβάλει στον ΤΑΕΦΚ τον κατάλογο των ζημιωθέντων από την τελευταία πλημμύρα και κλιμάκια του Υπουργείου, θα προβούν στην αυτοψία και αναλυτική καταγραφή για τις αποζημιώσεις.
Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρο το ρεπορτάζ από τον NEAKRITI.GR
Κι ΕΔΩ τι είπαν στη σύσκεψη με την κυβερνητικοί επιτροπή οι δήμαρχοι από το POLITICA.GR
Περιστέρι: Ισορροπημένη ανάπτυξη της γειτονιάς
Το Περιστέρι, η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας, είναι ένας τόπος που πολλοί από εμάς «χωρίζαμε» νοητά με τον Κηφισό για χρόνια. Ήταν «εκεί, απέναντι», ένας δήμος-γίγαντας που τον γνωρίζαμε κυρίως από τις ειδήσεις ή ως πέρασμα. Τα τελευταία χρόνια όμως, αυτό αλλάζει. Αρχίσαμε να τον ανακαλύπτουμε. Είδαμε το κέντρο του να σφύζει από ζωή, την αναπτυγμένη αγορά του να ανταγωνίζεται τις καλύτερες της Αθήνας, και τα μαγαζιά εστίασης, ιδιαίτερα αυτά, να γίνονται προορισμός για όλη την Αττική. Αυτό το λαμπερό, σύγχρονο πρόσωπο του Περιστερίου είναι πραγματικό και εντυπωσιακό.
Όμως, χθες βρεθήκαμε σε μια άλλη, πιο «λαϊκή» γειτονιά του, εκεί κοντά στη γέφυρα της Λένορμαν, μακριά από τους κεντρικούς πεζόδρομους. Και η αίσθηση που αποκομίσαμε ήταν η ίδια: Το Περιστέρι δεν αναπτύσσεται μόνο στη βιτρίνα του. Αναπτύσσεται ισορροπημένα σε όλη του την έκταση. Καταγράψαμε χαρακτηριστικά στιγμιότυπα που αποπνέουν αυτήν ακριβώς την ισορροπία. Είναι η καθημερινότητα των ανθρώπων που εργάζονται, που κινούνται, που ζουν τον δήμο τους. Δεν είναι ένα αποστειρωμένο τοπίο, αλλά μια ζωντανή αρτηρία. Προχωρώντας, η εικόνα μιας πολυκατοικίας με έντονο το στοιχείο της τοπικής οικονομίας –μια πινακίδα που διαφημίζει «Ψυγεία Αυτοκινήτων, Μπαταρίες»– δίπλα σε σύγχρονα διαμερίσματα, μιλάει για μια περιοχή που διατηρεί τον βιοτεχνικό/εμπορικό της χαρακτήρα, την ίδια στιγμή που εκσυγχρονίζεται οικιστικά.
Είναι αυτή η μίξη που δίνει βάθος και αυθεντικότητα. Δεν έχουμε να κάνουμε με μια «κρεβατοκάμαρα» της Αθήνας, αλλά με έναν τόπο που παράγει και ζει. Μετά βλέπουμε την οικιστική πλευρά. Στενοί, καθαροί δρόμοι, φροντισμένα πεζοδρόμια, σύγχρονα αυτοκίνητα παρκαρισμένα με τάξη, και πολυκατοικίες που, αν και «λαϊκές», είναι καλοδιατηρημένες. Η έντονη παρουσία του πρασίνου, όπως τα δέντρα και οι γλάστρες στα μπαλκόνια της πολυκατοικίας με την καμάρα, δείχνει φροντίδα και μεράκι από τους κατοίκους. Αυτή η εικόνα της νοικοκυροσύνης δεν είναι τυχαία. Σίγουρα, ένα μεγάλο μερίδιο ανήκει στη διοίκηση του Δήμου. Ο άνθρωπος που βρίσκεται στο τιμόνι του για αρκετές δεκαετίες φαίνεται πως έχει καταφέρει να εμπνεύσει μια αίσθηση «κοινού» χώρου. Δεν είναι μόνο τα μεγάλα έργα, αλλά η καθημερινή καθαριότητα, ο φωτισμός, η φροντίδα του αστικού εξοπλισμού που κάνει τη διαφορά.
Ωστόσο, το μεγαλύτερο μερίδιο ίσως ανήκει στους ίδιους τους κατοίκους. Υπάρχει μια εμφανής αλλαγή νοοτροπίας. Οι Περιστεριώτες προσαρμόζονται στις νέες συνθήκες, αγαπούν και σέβονται τη γειτονιά τους. Η εικόνα αυτής της ισορροπημένης ανάπτυξης είναι το αποτέλεσμα μιας σιωπηρής, αλλά ισχυρής, συμφωνίας μεταξύ διοίκησης και πολιτών. Σε αυτή τη γειτονιά, μακριά από τη «βιτρίνα», το Περιστέρι μας έδειξε το πραγματικό του πρόσωπο: Ένα πρόσωπο αυθεντικό, εργατικό, και κυρίως, ισορροπημένο. Ένα παράδειγμα προς μίμηση.
Όμορφη εικόνα του φθινοπώρου που δεν κρατά
Οκτώβριος. Ένας μήνας που βαδίζει αθόρυβα ανάμεσα στην ανάμνηση του καλοκαιριού και την υπόσχεση του χειμώνα. Καθώς οι μέρες προχωρούν, το φθινόπωρο αρχίζει να απλώνει τη γλυκιά του αύρα παντού γύρω μας. Στις μέρες μας, είναι αλήθεια πως οι εποχές έχουν χάσει κάπως τα αυστηρά τους όρια· οι μεταβάσεις είναι πιο απαλές, σχεδόν ακαθόριστες, και συχνά αναρωτιόμαστε πόσο θα κρατήσει αυτή η γλυκιά δροσιά πριν παραδώσει τη σκυτάλη στο κρύο. Όμως, όσο κι αν αλλάζει ο καιρός, υπάρχουν κάποιες στιγμές και εικόνες που μένουν ανεξίτηλες, σαν θερμές αναμνήσεις που κρατάμε σφιχτά στην καρδιά μας.
Μια τέτοια εικόνα είναι η σημερινή. Μια γωνιά γεμάτη ζεστή φιλοξενία, χρώματα και αρώματα της ελληνικής φθινοπωρινής γης. Στο τραπέζι του κήπου, η φύση απλώνει τα πιο όμορφα δώρα της: ώριμα, κατακόκκινα ρόδια, σταφύλια γεμάτα χυμούς και ανοιγμένα κάστανα μέσα στα αγκαθωτά τους κελύφη, έτοιμα να μας θυμίσουν τη ζεστασιά της εστίας. Δίπλα τους, μικρά ποτηράκια με ντόπιο τσίπουρο ή λικέρ, μια μικρή γευστική τελετουργία για το καλωσόρισμα της νέας εποχής.
Λίγο πιο πέρα, ο δίσκος με τον πρωινό καφέ προσφέρει τη δική του ξεχωριστή θαλπωρή. Δύο κιτρινωπά φλιτζάνια με αχνιστό ελληνικό καφέ, δροσερό νερό και σπιτικά γλυκίσματα σε διαφανή ποτήρια με κατακόκκινο ζελέ, πλαισιώνονται από γλάστρες με καταπράσινα αρωματικά φυτά. Είναι η απλότητα που ομορφαίνει τα πρωινά, η φροντίδα στη λεπτομέρεια που μετατρέπει μια καθημερινή συνήθεια σε γιορτή.
Το πιο σημαντικό συστατικό αυτής της εικόνας, όμως, είναι οι άνθρωποί της. Ο Ηλίας και η Κατερίνα, ντυμένοι λίγο πιο ζεστά —με τα πρώτα φθινοπωρινά ζακετάκια και φούτερ— απολαμβάνουν το πρωινό τους κάτω από τη σκιά των δέντρων, περιτριγυρισμένοι από τα πρώτα κιτρινισμένα φύλλα. Η ηρεμία στα πρόσωπά τους, το χαμόγελο και η συντροφικότητά τους, θυμίζουν σε όλους μας τι έχει πραγματικά σημασία.
Σε έναν κόσμο που τρέχει με γρήγορους ρυθμούς, τέτοιες στιγμές χαλάρωσης, με καλή παρέα, αυθεντικές γεύσεις και τη φύση να αλλάζει φορεσιά, είναι αξίας ανεκτίμητης. Ας κρατήσουμε αυτές τις εικόνες στην καρδιά μας ως υπενθύμιση να διεκδικούμε πάντα λίγο χρόνο για τις απλές, ομορφότερες στιγμές της ζωής.
Η ιστορία και η σκληρή αθηναϊκή πραγματικότητα
Υπάρχουν δρόμοι στην Αθήνα που δεν προσπαθούν να σου αρέσουν. Δεν φορούν τα «καλά» τους για τους τουρίστες, ούτε υποκρίνονται πως είναι κάτι άλλο από αυτό που κατάντησαν στο πέρασμα των δεκαετιών. Ένας τέτοιος δρόμος είναι η οδός Ιάσωνος στο Μεταξουργείο. Στεκόμαστε στην αρχή του πεζόδρομου, έχοντας την πλάτη μας στραμμένη στην Αχιλλέως — τον πολύβουο οδικό άξονα που οδηγεί προς την εθνική οδό Αθηνών – Κορίνθου. Από το πρώτο κιόλας βήμα, το βλέμμα μαγνητίζεται από τις έντονες αντιθέσεις της γειτονιάς. Ψηλά, στον τυφλό τοίχο μιας πολυκατοικίας, δεσπόζει μια επιβλητική, επαγγελματικά φιλοτεχνημένη τοιχογραφία (mural).
Δύο μορφές, σχεδιασμένες με ασπρόμαυρες γραμμές και μια έντονη γαλάζια πινελιά ανάμεσά τους, μοιάζουν να αλληλεπιδρούν βουβά πάνω από τη χαώδη καθημερινότητα της πόλης. Στη βάση του ίδιου κτιρίου, ένα κατάστημα της γνωστής αλυσίδας «Κουλουράδες» καταλαμβάνει σημαντικό μέρος της γωνίας, προσφέροντας μια οικεία, σύγχρονη νότα αστικής καθημερινότητας. Προχωρώντας λίγο πιο μέσα στον λιθόστρωτο πεζόδρομο, η ατμόσφαιρα αλλάζει. Δεν χρειάζεται να περπατήσει κανείς πολύ εσωτερικά για να καταλάβει το πνεύμα της περιοχής. Χαμηλά, απλά σπίτια, τοίχοι γεμάτοι graffiti και συνθήματα, και η πυκνή φυλλωσιά των δέντρων που δημιουργεί ένα σκιερό, σχεδόν απομονωμένο πέρασμα.
Ανάμεσα στα κτίρια ξεπροβάλλει ένα παραδοσιακό καφενείο, σημείο συνάντησης και σημείο αναφοράς για τους Αθηναίους με καταγωγή από την Άρτα. Λίγο πιο μακριά, το τοπίο σκληραίνει, καθώς κάνουν την εμφάνισή τους οι οίκοι ανοχής που χαρακτηρίζουν τη νεότερη ταυτότητα της περιοχής. Δυστυχώς, αυτή είναι η σημερινή εικόνα του Μεταξουργείου. Κι όμως, είναι σχεδόν απίστευτο αν αναλογιστεί κανείς τη σχεδόν ξεχασμένη ιστορία του. Όταν ο πρώτος βασιλιάς της Ελλάδας, ο Όθωνας, αναζητούσε την καταλληλότερη τοποθεσία για να χτίσει τα ανάκτορά του, οι αρχιτέκτονές του πρότειναν αυτήν ακριβώς την περιοχή! Το Μεταξουργείο προοριζόταν να γίνει το διοικητικό και αριστοκρατικό κέντρο της νεοσύστατης ελληνικής πρωτεύουσας, περιτριγυρισμένο από μεγαλοπρεπή κτίρια και βασιλικούς κήπους.
Η ιστορία όμως είχε άλλα σχέδια. Τα παλάτια δεν χτίστηκαν ποτέ εδώ, το εργοστάσιο μεταξιού έδωσε το όνομά του στη γειτονιά, και τα χρόνια που ακολούθησαν μεταμόρφωσαν την περιοχή σε ένα μωσαϊκό βιοτεχνιών, λαϊκών κατοικιών, παρακμής αλλά και καλλιτεχνικής ανησυχίας. Βλέπεις, οι εποχές αλλάζουν, όπως αλλάζουν οι πόλεις και οι άνθρωποι. Οι δρόμοι επαναπροσδιορίζονται, τα κτίρια γερνούν, οι χρήσεις αλλάζουν. Και τελικά τι μένει; Μόνο η ιστορία — εκείνη που δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά, αλλά χρειάζεται να ψάξεις, να περπατήσεις και να παρατηρήσεις για να τη βρεις θαμμένη κάτω από το τσιμέντο, τα σπρέι και τις αναμνήσεις μιας άλλης Αθήνας.
Αγαπούμε αυτό που κάνουμε και φαίνεται…
Όταν 70.000+ διαφορετικοί άνθρωποι, μοναδικοί αναγνώστες επισκέπτονται τον «Θραψανιώτη» αυτό δεν αποτελεί απλώς έναν εντυπωσιακό αριθμό στα στατιστικά μας. Αποδεικνύει στην πράξη ότι υπάρχει ακόμη χώρος, δίψα και απαίτηση για ποιοτική ενημέρωση που δεν χαρίζεται σε εύκολες λύσεις, δεν ανακυκλώνει δελτία τύπου και δεν λειτουργεί με τον αυτόματο πιλότο της σύγχρονης διαδικτυακής δημοσιογραφίας. Σε μια εποχή που η είδηση συχνά συρρικνώνεται σε τίτλους-δόλωματα (clickbait) και η σκέψη περιορίζεται σε μια τυποποιημένη αντιγραφή, η δική σας παρουσία εδώ μας υπενθυμίζει γιατί ξεκινήσαμε αυτό το ταξίδι πριν πολλά – πολλά χρόνια.
Η σύγχρονη ενημέρωση τείνει να μοιάζει με γραμμή παραγωγής… Τα στερεότυπα, τα προκαθορισμένα καλούπια και το ατελείωτο “κόπι πέιστ” έχουν μετατρέψει μεγάλο μέρος του τοπίου σε έναν μονότονο «θόρυβο». Η αληθινή δημοσιογραφία, όμως, απαιτεί κόπο, χρόνο και επιμονή. Απαιτεί φυσική παρουσία στα γεγονότα, διασταύρωση στοιχείων, έρευνα στο πεδίο και, πάνω απ’ όλα, σεβασμό στον άνθρωπο που διαβάζει στην άλλη άκρη της οθόνης. Απαιτεί φαντασία για να αναδειχθούν οι ιστορίες που μένουν στη σκιά και θάρρος για να ειπωθούν τα πράγματα με το όνομα τους.
Όταν λοιπόν 70.000 διαφορετικές IP επιλέγουν συνειδητά να προσπεράσουν την ευκολία της τυποποιημένης πληροφορίας για να αναζητήσουν μια καθαρή, αυτόνομη και υπεύθυνη φωνή, η σχέση εκδότη (που λέει ο λόγος…) και κοινού μετατρέπεται σε κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: γίνεται κοινωνικό συμβόλαιο.
Αυτό το ορόσημο δεν αποτελεί λόγο για έπαρση. Αντιθέτως, βαραίνει τους ώμους μας με μεγαλύτερη ευθύνη. Μεγαλύτερη ανάγκη για προσοχή, μεγαλύτερη αίσθηση καθήκοντος απέναντι στον τόπο μας και στους ανθρώπους του. Ο «Θραψανιώτης» γεννήθηκε για να είναι το βήμα της τοπικής κοινωνίας, να αναδεικνύει τα προβλήματα, να καταγράφει τις αγωνίες και να τιμά τις προσπάθειες που συχνά αγνοούνται από τα μεγάλα κέντρα αποφάσεων.
Συνεχίζουμε μαζί, με την ίδια αταλάντευτη διάθεση για αλήθεια και με το βλέμμα στραμμένο στην ουσία και όχι στην επιφάνεια των πραγμάτων. Σας ευχαριστούμε από καρδιάς για την τιμή, την εμπιστοσύνη και κυρίως για το κριτικό σας βλέμμα που μας κρατά σε εγρήγορση. Η πορεία συνεχίζεται και η ευθύνη γίνεται πυξίδα μας.
Η βροχή υποκλίθηκε στη δύναμη της θέλησης
Τελικά τα κατάφεραν! Ο Ημιμαραθώνιος Κρήτης 2026 πραγματοποιήθηκε με απόλυτη επιτυχία, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά πως όταν υπάρχει θέληση, κέφι και συσπείρωση, καμία καιρική συνθήκη δεν είναι ικανή να σταθεί εμπόδιο. Καμία βροχή δεν ήταν σε θέση να αλλάξει τη διάθεση διοργανωτών, εθελοντών και συμμετεχόντων. Ήταν σίγουρα διαφορετικός αυτός ο αγώνας από όσους έχουμε ζήσει έως τώρα, αλλά οι άνθρωποι παρέμειναν χαμογελαστοί, γεμάτοι ενέργεια και ζωντάνια. Φυσικά, σε κανέναν δεν αρέσει να τρέχει κάτω από τη βροχή σε μεγάλες αποστάσεις, διεκδικώντας απλά το βραβείο της συμμετοχής.
Κι όμως, περίπου 6.000 άνθρωποι κάθε ηλικίας από όλο τον κόσμο αψήφησαν τις στάλες που έπεφταν ασταμάτητα και βρέθηκαν στην αφετηρία. Ένα τεράστιο «μπράβο» αξίζει σε όλους τους! Τέτοιες όμορφες στιγμές τις χρειαζόμαστε όσο ποτέ, είναι η ανάσα αισιοδοξίας που έχουμε ανάγκη στις δύσκολες μέρες που περνάμε. Οι εικόνες από τη φετινή διοργάνωση μιλούν από μόνες τους και αποτυπώνουν με τον πιο ανάγλυφο τρόπο το πνεύμα του αγώνα. Οι δρόμοι μετατράπηκαν σε ένα ζωντανό, πολύχρωμο μωσαϊκό. Παρά τον βρεγμένο ασφαλτοτάπητα και τις λιμνούλες που σχηματίστηκαν στις διαδρομές, οι δρομείς δεν έχασαν ούτε στιγμή το χαμόγελό τους.
Με αδιάβροχα κάθε λογής —από διαφανή και κίτρινα μέχρι μπλε και μωβ— οι συμμετέχοντες έδωσαν τον δικό τους ρυθμό. Άλλοι φορούσαν καπέλα και αδιάβροχες κάπες, άλλοι κρατούσαν ομπρέλες στα διαστήματα της αναμονής, ενώ πολλοί επέλεξαν απλά να αγκαλιάσουν τη βροχή και να απολαύσουν κάθε μέτρο της διαδρομής. Χαρακτηριστική είναι η εικόνα των δρομέων να χαιρετούν με ενθουσιασμό τον φωτογραφικό φακό, με το κουράγιο τους να ξεπερνά κάθε δυσκολία. Η κορύφωση της διοργάνωσης ήρθε στην αψίδα του τερματισμού, κάτω από την επιγραφή «Ημιμαραθώνιος Κρήτης 2026».
Η στιγμή που η νικήτρια έκοβε την ταινία τερματισμού, με το χρονόμετρο να σημαδεύει τις σπουδαίες επιδόσεις των αθλητών, ήταν γεμάτη συγκίνηση. Γύρω της, εθελοντές, κριτές με κίτρινα γιλέκα, διοργανωτές και θεατές χειροκροτούσαν θερμά, δημιουργώντας μια θερμή ατμόσφαιρα που ζέστανε ακόμα και την πιο κρύα, βρεγμένη μέρα. Ο Ημιμαραθώνιος Κρήτης απέδειξε για άλλη μια φορά ότι δεν είναι απλώς ένα αθλητικό γεγονός. Είναι μια γιορτή της ανθρώπινης θέλησης, της αλληλεγγύης και της χαράς της ζωής. Ραντεβού στη επόμενη διοργάνωση, με την ευχή ο ήλιος να λάμπει, αν και αποδείχθηκε περίτρανα πως το πραγματικό φως το φέρνουν οι ίδιοι οι άνθρωποι με την καρδιά και το χαμόγελό τους!
Η προσφορά γίνεται πηγή ζωής και ελπίδας
Ο εθελοντισμός δεν είναι απλώς μια πράξη προσφοράς. Είναι μια στάση ζωής, ένας τρόπος να συνδεόμαστε με τον συνάνθρωπο, να μοιραζόμαστε κοινές αξίες και να οικοδομούμε ένα καλύτερο αύριο. Αυτή ακριβώς την αίσθηση βιώσαμε χθες, όταν μια ομάδα 25 περίπου ατόμων βρεθήκαμε στη Μαλακάσα για να συμμετάσχουμε εθελοντικά σε ένα έργο που χρειαζόταν συμμετοχή και καρδιά. Αυτό που μας ένωσε δεν ήταν μόνο ο κοινός σκοπός, αλλά η ειλικρινής διάθεση να προσφέρουμε, να βοηθήσουμε, να είμαστε χρήσιμοι. Ήμασταν μια ομάδα φίλων, συνεργατών, ανθρώπων που, παρά τις διαφορετικές αφετηρίες, βρήκαμε κοινό έδαφος στην πίστη για τη δύναμη της προσφοράς. Η ατμόσφαιρα ήταν γεμάτη θετική ενέργεια, χαμόγελα και μια διάχυτη αίσθηση αλληλεγγύης.
Η φωτογραφία της ομάδας μας (λίγο πιο κάτω) αποτυπώνει αυτήν ακριβώς τη ζεστασιά και τη χαρά. Είμαστε όλοι εκεί, συγκεντρωμένοι γύρω από το μικρό, πλινθόκτιστο κτήριο στην πύλη της εισόδου, σε μια αναμνηστική φωτογραφία. Τα πορτοκαλί γιλέκα ασφαλείας, που φορούν πολλοί από εμάς, υπογραμμίζουν τον σκοπό της συνάντησής μας και την ετοιμότητά μας να εργαστούμε για έναν κοινό στόχο. Τα πρόσωπά μας αντικατοπτρίζουν τη θέληση και την ικανοποίηση που νιώθουμε, ενώ το περιβάλλον, με τα ψηλά πεύκα και το συννεφιασμένο ουρανό, προσθέτει μια αίσθηση ηρεμίας και συγκέντρωσης. Ο χώρος στη Μαλακάσα, με τα ψηλά πεύκα να στέκονται σαν αιώνιοι φύλακες και το δρόμο να χάνεται μέσα στο δάσος, προσφέρει ένα ιδανικό σκηνικό για μια τέτοια δράση.
Η φωτογραφία αυτή μας θυμίζει πόσο σημαντικό είναι να συνδεόμαστε με τη φύση, ακόμη και όταν ο ουρανός είναι βαρύς και συννεφιασμένος. Ο καιρός, δεν κατάφερε να πτοήσει το ηθικό μας. Αντίθετα, η αίσθηση της απειλής της βροχής, που τελικά δεν ήρθε ποτέ κατά τη διάρκεια των τεσσάρων και πλέον ωρών που μείναμε στο πόστο μας, μας έκανε να εκτιμήσουμε ακόμη περισσότερο τη στιγμή και τη σημασία της συνεργασίας. Σ’ αυτές τις ώρες, μοιραστήκαμε ιστορίες, γελάσαμε, εργαστήκαμε σκληρά και, πάνω απ’ όλα, νιώσαμε τη δύναμη της ομάδας. Η θετική ενέργεια του χώρου, η αίσθηση ότι κάνουμε κάτι σημαντικό για φίλους και συνεργάτες μας και η ζεστασιά της συντροφικότητας, μας έδωσαν το κουράγιο και τη δύναμη να συνεχίσουμε τον όμορφο καθημερινό αγώνα.
Για μας, η προσφορά δεν είναι υποχρέωση, είναι ανάγκη και χαρά. Είναι κομμάτι του εαυτού μας και νιώθουμε πολύ όμορφα να μοιραζόμαστε τέτοιες εμπειρίες με ανθρώπους που έχουν την ίδια πίστη. Αυτός ο υπέροχος, καθημερινός αγώνας για έναν καλύτερο κόσμο, είναι αυτός που μας δίνει νόημα και ελπίδα. Η φωτογραφία με το κτήριο μέσα στη βλάστηση μας θυμίζει ότι η ομορφιά βρίσκεται στις απλές στιγμές, στη σύνδεση με τον εαυτό μας και με τους άλλους, και στην πίστη ότι, ακόμα και με μικρές πράξεις, μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά. Χαιρόμαστε να συμμετέχουμε σε τέτοιες πρωτοβουλίες και δεσμευόμαστε να συνεχίσουμε να προσφέρουμε, με την ίδια αγάπη και αφοσίωση, για ένα καλύτερο μέλλον για όλους.