Ένα ακόμα βήμα στην πορεία του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ
Όταν οι αριθμοί αποκτούν τη δική τους ξεχωριστή σημασία. Όχι γιατί αποτελούν αυτοσκοπό, αλλά γιατί αποτυπώνουν την εμπιστοσύνη και το ενδιαφέρον των ανθρώπων. Το γεγονός ότι το site ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ ξεπέρασε τις 56.000 επισκέψεις από διαφορετικές διευθύνσεις IP είναι μια τέτοια στιγμή. Είναι ένα ακόμα μικρό, αλλά ουσιαστικό βήμα σε μια διαδρομή που χτίστηκε με συνέπεια, μεράκι και αγάπη για τον τόπο μας.
Μάλιστα, η νέα αυτή επίδοση έρχεται σε μια περίοδο όπου η Ελλάδα δοκιμάζεται από ιδιαίτερα υψηλές θερμοκρασίες. Ίσως οι ζεστές αυτές ημέρες να κρατούν περισσότερους ανθρώπους στο σπίτι, ίσως πάλι να τους δίνουν τον χρόνο να αναζητήσουν πληροφορίες, αναμνήσεις και ειδήσεις από τον τόπο τους. Όποια κι αν είναι η αιτία, το αποτέλεσμα είναι ότι ολοένα και περισσότεροι ανακαλύπτουν τις σελίδες του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ και γίνονται συνοδοιπόροι σε αυτή την όμορφη προσπάθεια.
Από την πρώτη ημέρα λειτουργίας του, το site δεν δημιουργήθηκε με στόχο τους αριθμούς ούτε για να κυνηγήσει εντυπώσεις. Σκοπός του ήταν και παραμένει να καταγράφει την καθημερινότητα, την ιστορία, τις παραδόσεις, τους ανθρώπους και τα γεγονότα που αξίζει να μείνουν ζωντανά στη μνήμη. Να αποτελεί έναν χώρο όπου ο καθένας μπορεί να βρει κάτι που τον αγγίζει, να ενημερωθεί, να θυμηθεί ή να μάθει κάτι καινούργιο.
Η συνεχώς αυξανόμενη επισκεψιμότητα δείχνει ότι αυτή η προσπάθεια βρίσκει ανταπόκριση. Κάθε επίσκεψη αποτελεί μια μικρή ψήφο εμπιστοσύνης και μια υπενθύμιση ότι η ποιοτική, τοπική ενημέρωση εξακολουθεί να έχει αξία. Γι’ αυτό και αισθανόμαστε την ανάγκη να ευχαριστήσουμε όλους όσοι επισκέπτονται το site, είτε το κάνουν καθημερινά είτε περιστασιακά. Η παρουσία σας είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση.
Υπάρχει όμως κάτι που μας λείπει. Παλιότερα οι δημοσιεύσεις συνοδεύονταν από περισσότερα σχόλια, παρατηρήσεις, αναμνήσεις και προσωπικές μαρτυρίες. Δημιουργούνταν ένας όμορφος διάλογος, που συχνά συμπλήρωνε ή εμπλούτιζε το περιεχόμενο των άρθρων. Τον τελευταίο καιρό αυτή η συμμετοχή έχει περιοριστεί και ομολογουμένως μας λείπει.
Θα θέλαμε, λοιπόν, να σας προσκαλέσουμε ξανά να γίνετε πιο ενεργοί. Μην διστάζετε να σχολιάζετε, να εκφράζετε τη γνώμη σας, να προσθέτετε πληροφορίες ή να μοιράζεστε τις δικές σας εμπειρίες. Ένα απλό σχόλιο μπορεί να ανοίξει μια ενδιαφέρουσα συζήτηση και να δώσει ακόμη μεγαλύτερη αξία σε κάθε δημοσίευση.
Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που τον διαχειρίζονται. Είναι όλοι εσείς που τον διαβάζετε, τον στηρίζετε και τον κρατάτε ζωντανό. Συνεχίζουμε ήρεμα, αθόρυβα, χωρίς μεγάλες επιδιώξεις, με την ίδια αγάπη και την ίδια συνέπεια. Και κάθε νέο βήμα που κάνουμε, ανήκει σε όλους μας.
Η Αθήνα του καύσωνα, θυμίζει Δεκαπενταύγουστο
Ο καύσωνας που πλήττει αυτές τις ημέρες τη χώρα έχει αλλάξει εντελώς τον ρυθμό της καθημερινότητας. Οι ειδικοί συνιστούν στους πολίτες να αποφεύγουν τις άσκοπες μετακινήσεις, ιδιαίτερα τις μεσημεριανές ώρες, και οι περισσότεροι φαίνεται πως ακολουθούν τις οδηγίες. Το αποτέλεσμα είναι μια εικόνα που δύσκολα συναντά κανείς στην καρδιά του καλοκαιριού, εκτός ίσως από τις ημέρες του Δεκαπενταύγουστου: μια Αθήνα σχεδόν άδεια. Χθες χρειάστηκε να μετακινηθώ δύο φορές, μία το πρωί και μία το απόγευμα, με τη μοτοσικλέτα μου, από τον Κολωνό προς το Γαλάτσι.
Οι εικόνες που αντίκρισα ήταν πραγματικά εντυπωσιακές και οι φωτογραφίες που συνοδεύουν αυτό το κείμενο αποτυπώνουν με τον καλύτερο τρόπο την πραγματικότητα. Δρόμοι που συνήθως «βουλιάζουν» από αυτοκίνητα ήταν σχεδόν έρημοι, οι μεγάλες λεωφόροι είχαν ελάχιστη κυκλοφορία και σε αρκετά σημεία έδιναν την αίσθηση ότι η πόλη είχε… πατήσει παύση. Η διαδρομή ολοκληρώθηκε μέσα σε μόλις 25 λεπτά, χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση. Όποιος γνωρίζει την κίνηση της Αθήνας αντιλαμβάνεται πόσο σπάνιο είναι αυτό. Η απουσία μποτιλιαρίσματος έκανε τη μετακίνηση εύκολη και ξεκούραστη, κάτι που υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ακόμη και ιδανικό.
Υπήρχε όμως ένας παράγοντας που δεν άφηνε κανένα περιθώριο να απολαύσει κανείς αυτή την ασυνήθιστη εικόνα. Η θερμοκρασία ήταν εξαιρετικά υψηλή, η ατμόσφαιρα αποπνικτική και η ζέστη γινόταν αισθητή σε κάθε στιγμή της διαδρομής. Σε αρκετές περιοχές ο υδράργυρος ξεπέρασε τους 41 βαθμούς Κελσίου, μετατρέποντας ακόμη και μια σύντομη μετακίνηση σε δοκιμασία. Η άδεια πόλη δεν ήταν αποτέλεσμα μιας γιορτής ή μιας αργίας, αλλά της ανάγκης των ανθρώπων να προστατευθούν από τις ακραίες καιρικές συνθήκες. Οι φωτογραφίες αποκτούν έτσι ιδιαίτερη αξία. Δεν δείχνουν απλώς άδειους δρόμους και μειωμένη κυκλοφορία.
Καταγράφουν μια ξεχωριστή στιγμή στην καθημερινότητα της πρωτεύουσας, μια εικόνα που δεν βλέπουμε συχνά και που αποτυπώνει πώς ένα έντονο φυσικό φαινόμενο μπορεί να αλλάξει τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. Είναι ευχάριστο να βλέπει κανείς μια Αθήνα χωρίς θόρυβο, χωρίς κορναρίσματα και χωρίς το συνηθισμένο κυκλοφοριακό χάος. Μακάρι, όμως, αυτό να οφειλόταν σε καλύτερο σχεδιασμό και όχι σε έναν επικίνδυνο καύσωνα που δοκιμάζει τις αντοχές όλων. Μέχρι να περάσει αυτό το δύσκολο κύμα ζέστης, η προσοχή, η ψυχραιμία και η τήρηση των οδηγιών προστασίας παραμένουν η καλύτερη επιλογή για όλους μας.
Παγκάκι, ίσκιος και η απόλυτη θερινή ραστώνη
Το είδαμε κι αυτό στους δρόμους της πόλης, σε μια από εκείνες τις ημέρες που ο υδράργυρος χτυπάει κόκκινο και η άσφαλτος μοιάζει να λιώνει κάτω από τα πόδια σου. Όταν η ζέστη γίνεται ανυπόφορη, ο άνθρωπος ψάχνει ενστικτωδώς να πιαστεί από κάπου, να βρει μια μικρή ανάσα δροσιάς, μια υποτυπώδη διέξοδο από το αστικό καμίνι. Και πού αλλού θα τη βρει; Εκεί όπου η φύση επιμένει ακόμα να προσφέρει το δικό της φυσικό κλιματιστικό: κάτω από τον παχύ ίσκιο των δέντρων ενός πάρκου.
Ο φακός κατέγραψε μια σκηνή γεμάτη απόλυτη θερινή ραστώνη. Ένας άνδρας, εξουθενωμένος προφανώς από το λιοπύρι, βρήκε το δικό του προσωπικό καταφύγιο. Ξαπλωμένος νωχελικά σε ένα πράσινο ξύλινο παγκάκι, με το χέρι να κρέμεται χαλαρά και το κεφάλι ακουμπισμένο σε μια αυτοσχέδια μαξιλαροθήκη, παραδόθηκε στη θαλπωρή της σκιάς. Δείχνει να κοιμάται βαθιά, αποκομμένος από τη βοή της πόλης, αλλά μπορεί και όχι – ίσως απλώς να απολαμβάνει με κλειστά μάτια τις λιγοστές σταγόνες δροσιάς που αφήνουν τα φυλλώματα να περάσουν.
Το εντυπωσιακό είναι πως ο «πρωταγωνιστής» μας δεν ενοχλήθηκε καθόλου από τα διαδοχικά «κλικ» της φωτογραφικής μηχανής. Όταν το σώμα ζητά επίμονα ξεκούραση και η θερμοκρασία σε εξαντλεί, οι γύρω θόρυβοι χάνουν τη σημασία τους. Γύρω του, το σκηνικό συμπληρώνουν μερικά περιστέρια που κόβουν βόλτες στο χώμα αναζητώντας τροφή, ενώ στο βάθος, πίσω από τα κάγκελα του πάρκου, η κίνηση των αυτοκινήτων συνεχίζεται κανονικά.
Λίγο πιο πέρα, οι μεγάλες πέτρες και τα δέντρα στέκονται σαν αιώνιοι φρουροί αυτής της μικρής πράσινης όασης. Και σιγά τώρα που τα τζιτζίκια, με το ασταμάτητο, μονότονο τραγούδι τους, θα του δημιουργούσαν πρόβλημα… Αντίθετα, μοιάζουν να λειτουργούν σαν το ιδανικό λευκό θόρυβο, ένα νανούρισμα που σε μεταφέρει μακριά από το τσιμέντο. Σε μια πόλη που φλέγεται, αυτό το παγκάκι μετατράπηκε στο πιο πολυτελές κρεβάτι του κόσμου.
Αναζητώντας λίγη δροσιά στην Ακαδημία Πλάτωνα
Είχαμε καιρό να περπατήσουμε στο ανοιχτό αρχαιολογικό πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνα. Οι έντονοι ρυθμοί της καθημερινότητας και, κυρίως, οι υψηλές θερμοκρασίες της εποχής μάς είχαν κρατήσει μακριά από μια από τις πιο αγαπημένες μας συνήθειες. Χθες, Κυριακή, πήραμε επιτέλους τη μεγάλη απόφαση. Κοιτάζοντας το ρολόι, ξεκινήσαμε γύρω στις 11:00 το πρωί, ελπίζοντας ότι η ζέστη θα ήταν ακόμη κάπως υποφερτή. Η βόλτα μας αποδείχθηκε μια σύντομη, «εξπρές» απόδραση, αφού πριν τις 12 το μεσημέρι είχαμε ήδη επιστρέψει στην ασφαλή θαλπωρή και τη δροσιά του κλιματιστικού στο σπίτι.
Παρά τη σύντομη διάρκειά της, όμως, αυτή η εξόρμηση ήταν υπέροχη. Μας ξύπνησε όμορφες αναμνήσεις από παλαιότερες εποχές, τότε που οι συνθήκες ήταν σαφώς καλύτερες και πιο ήπιες, επιτρέποντάς μας να απολαμβάνουμε αυτόν τον περίπατο πολύ συχνά, κυρίως τα απογεύματα. Η χθεσινή εμπειρία είχε μια πολύ ιδιαίτερη, σχεδόν απόκοσμη γοητεία. Το πάρκο ήταν εντελώς άδειο από κόσμο. Φυσικά, ποιος θα ρίσκαρε να βγει για περπάτημα κάτω από τον καυτό ήλιο, όταν το θερμόμετρο στην Αθήνα άγγιζε και φλέρταρε επίμονα με τους 40°C; Αυτή η απόλυτη ησυχία, ωστόσο, μας έδωσε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε το τοπίο με άλλη ματιά και να βγάλουμε μερικές όμορφες φωτογραφίες.
Περνώντας την ανοιχτή σιδερένια πύλη με τη γνωστή καφέ πινακίδα που καλωσορίζει τους επισκέπτες στο «Γυμνάσιο της Ακαδημίας», βρεθήκαμε μπροστά σε γνώριμα αλλά ερημικά μονοπάτια. Το πάρκο, παρά το λιοπύρι, διατηρεί την πυκνή του βλάστηση. Τα χωμάτινα δρομάκια, πλαισιωμένα από ψηλά, καταπράσινα δέντρα, ελιές και πυκνούς θάμνους, δημιουργούσαν μικρές οάσεις σκιάς. Ο ήλιος προσπαθούσε να διαπεράσει τα φυλλώματα, δημιουργώντας πανέμορφες αντιθέσεις φωτός και σκιάς στο έδαφος.
Οι όρθιοι φανοστάτες έστεκαν σιωπηλοί ανάμεσα στα δέντρα, περιμένοντας τη νύχτα, ενώ στο βάθος, πίσω από τις πράσινες φυλλωσιές, μπορούσε κανείς να διακρίνει τις άκρες των πολυκατοικιών, μια υπενθύμιση του πόσο κοντά βρίσκεται αυτός ο ιστορικός πνεύμονας πρασίνου στον αστικό ιστό. Ήταν μια σύντομη αλλά πολύτιμη υπενθύμιση της ομορφιάς που κρύβει η γειτονιά μας, ακόμη και τις πιο καυτές ημέρες του καλοκαιριού. Μπορεί να επιστρέψαμε γρήγορα στο air condition, αλλά η ηρεμία της Ακαδημίας Πλάτωνα μας συντρόφευσε για όλη την υπόλοιπη ημέρα.
Σύκο: Έρχεται το απόλυτο καλοκαιρινό φρούτο
Το καλοκαίρι στην Ελλάδα έχει άρωμα θάλασσας, γεύση καρπουζιού και… το γλυκό άρωμα του σύκου. Αυτό το “ταπεινό” φρούτο, που ευδοκιμεί στις μεσογειακές χώρες των Βαλκανίων και ιδιαίτερα στην Ελλάδα, είναι ο απόλυτος σύντροφός μας στις καλοκαιρινές διακοπές. Είτε το απολαμβάνουμε δροσερό στην παραλία μετά τις βουτιές, είτε το βρίσκουμε στους πάγκους των λαϊκών αγορών, το σύκο είναι το σήμα κατατεθέν του καλοκαιριού. Η γλυκιά “καρδιά” του μας ταξιδεύει σε αναμνήσεις από παιδικά καλοκαίρια.
Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν αυτό το κείμενο, αποτυπώνουν με τον καλύτερο τρόπο την ποικιλία και τη φρεσκάδα αυτού του μοναδικού φρούτου.
Πέρα από την υπέροχη γεύση του, το σύκο είναι ένας διατροφικός “θησαυρός”. Είναι πλούσιο σε θρεπτικά συστατικά, όπως βιταμίνες Α, Β1 και Β2, οι οποίες συμβάλλουν στην καλή λειτουργία του οργανισμού. Επιπλέον, περιέχει μέταλλα όπως ασβέστιο, σίδηρο, φώσφορο, μαγγάνιο, νάτριο και κάλιο.
Μάλιστα, τα σύκα αποτελούν πλούσιες πηγές καλίου, το οποίο βοηθάει στη ρύθμιση της αρτηριακής πίεσης. Η υψηλή περιεκτικότητά τους σε φυτικές ίνες τα καθιστά εξαιρετικά για την πέψη, ενώ οι αντιοξειδωτικές τους ιδιότητες προστατεύουν τον οργανισμό από τις ελεύθερες ρίζες.
Αν και το φρέσκο σύκο είναι ο “βασιλιάς” του καλοκαιριού, οι πραγματικοί λάτρεις του, δεν το αποχωρίζονται ούτε τον χειμώνα. Τα αποξηραμένα σύκα είναι μια εξαιρετική εναλλακτική λύση, που μας επιτρέπει να απολαμβάνουμε τα οφέλη τους όλο τη χρονιά. Είναι ιδανικά για σνακ, προστίθενται σε σαλάτες, γιαούρτι ή ακόμα και σε γλυκά.
Το σύκο είναι ένα δώρο της μεσογειακής φύσης που μας χαρίζει υγεία και απόλαυση. Αυτό το καλοκαίρι, ας αφεθούμε στη γλυκιά του αγκαλιά και ας απολαύσουμε κάθε του μπουκιά.
Οι φωτογραφίες είναι της Vasiliki Ayfanti παρμένες από το διαδίκτυο και την ομάδα “Κάθε Εικόνα Και Μια Ιστορία” στο Facebook.
Το βλέμμα ενώνει Κεντρική Ελλάδα και Εύβοια
Στο σημερινό μας δημοσίευμα εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, αποφασίσαμε να κάνουμε ένα ιδιαίτερο, αυθαίρετο «πάντρεμα». Συγκεντρώσαμε τέσσερα φωτογραφικά στιγμιότυπα που αποτύπωσαν δύο καλοί μας φίλοι, ο Γιώργος και ο Πέτρος. Δύο άνθρωποι που δεν ζουν κοντά, που κινούνται σε διαφορετικούς γεωγραφικούς χώρους και που, πολύ πιθανόν, δεν έχουν γνωριστεί ποτέ προσωπικά. Ο Γιώργος μάς στέλνει τις εικόνες του από την Κεντρική Ελλάδα, ενώ ο Πέτρος μάς μεταφέρει στην Εύβοια, στην ευρύτερη περιοχή της Χαλκίδας.
Κι όμως, παρά τη χιλιομετρική απόσταση, κοιτάξτε προσεκτικά τη βαθιά συναισθηματική συγγένεια που αποπνέουν οι λήψεις τους. Οι φωτογραφίες μάς μεταφέρουν σε εκείνες τις μεταβατικές, μαγικές ώρες της ημέρας —στο γλυκό ξημέρωμα ή στο μελαγχολικό δειλινό, εκεί όπου τα όρια του χρόνου θολώνουν και δεν είναι εύκολα ευδιάκριτα. Στις δύο εικόνες, η ματιά κινείται πάνω στην άσφαλτο, σε έναν άδειο αυτοκινητόδρομο που στρίβει απαλά. Ο ουρανός πάνω από τα βουνά έχει πάρει ένα δραματικό, χρυσαφένιο χρώμα, καθώς οι ηττημένες ακτίνες του ήλιου παλεύουν με τα βαριά, γκρίζα σύννεφα της βροχής.
Είναι η αίσθηση της κίνησης, του ταξιδιού και της αναζήτησης. Στις άλλες δύο φωτογραφίες, το σκηνικό γίνεται πιο στατικό, σχεδόν τελετουργικό. Βρισκόμαστε πάνω από το καπό ενός αυτοκινήτου, όπου ένας μωβ θερμός καφέ και ένα μικρό φορητό ραδιόφωνο γίνονται οι σιωπηλοί σύντροφοι της στιγμής. Στο φόντο, η κορυφογραμμή ενός γυμνού, πέτρινου λόφου στεφανώνεται από ένα εκρηκτικό, πορτοκαλί και κόκκινο ουρανό, που μοιάζει να έχει πάρει φωτιά. Μια κεραία στο βάθος υψώνεται σαν μοναχικός φάρος. Εδώ κυριαρχεί η ηρεμία, η στάση για ανάσα, η απόλαυση της μοναξιάς.
Στην πραγματικότητα, δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία ποιος από τους δύο τράβηξε ποιες φωτογραφίες, ούτε το αν το φως ανήκει στην ανατολή ή στη δύση. Το πιο σημαντικό, το αληθινά πολύτιμο, είναι ότι και οι δύο, την ίδια σχεδόν στιγμή, ένιωσαν την ανάγκη να σταματήσουν τον χρόνο. Είδαν κάτι ομολογουμένως ωραίο, κάτι που τους άγγιξε την ψυχή, και θέλησαν να το κρατήσουν ζωντανό. Το βλέπετε κι εσείς; Αυτή είναι η δύναμη της εικόνας: να γεφυρώνει τις αποστάσεις και να αποδεικνύει ότι, όσο μακριά κι αν βρισκόμαστε, κάτω από τον ίδιο ουρανό μοιραζόμαστε πάντα τα ίδια συναισθήματα.
Τρίτη μέρα κρητικού γλεντιού, στο Θραψανό
Η συζήτηση γύρω από τα κρητικά γλέντια, έτσι όπως αυτά έχουν εξελιχθεί τα τελευταία χρόνια, είναι μεγάλη. Προσωπικά, έχω μια διαφορετική άποψη για τον τρόπο με τον οποίο στήνονται και διεξάγονται πλέον αυτές οι βραδιές, όμως επιλέγω να την κρατήσω για μένα. Είναι απόλυτα σεβαστό ότι για πολλούς ανθρώπους αυτές οι εκδηλώσεις αποτελούν μια βαθιά ανάγκη για «εκτόνωση» και ψυχαγωγία, γι’ αυτό και τις έχουν αγκαλιάσει, εντάσσοντάς τις ως αναπόσπαστο έθιμο στα καλοκαιρινά πανηγύρια συγκεκριμένων ημερών. Δικαίωμά τους.
Στον «ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ» επιλέγουμε απλώς να δίνουμε χώρο στην ενημέρωση. Αντιμετωπίζουμε αυτές τις διοργανώσεις ως κάτι διαφορετικό, μια αφορμή που προσφέρει γνήσια χαρά και διέξοδο σε εκείνους που τις περιμένουν πώς και πώς κάθε καλοκαίρι.
Με αυτή τη διάθεση, μοιραζόμαστε μαζί σας το πρόγραμμα για ένα δυνατό παραδοσιακό τριήμερο στα μέσα Ιουλίου, γεμάτο με μερικά από τα πιο γνωστά ονόματα της κρητικής μουσικής σκηνής. Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Θραψανού διοργανώνει τρεις συνεχόμενες βραδιές με ελεύθερη είσοδο για το κοινό, δίνοντας την ευκαιρία για γνήσια κρητική διασκέδαση:
Την Πέμπτη 16 Ιουλίου: Η αρχή έγινε με τον Χρύσανθο Μακράκη και τον Νίκο Γ. Μανιουδάκη, οι οποίοι άνοιξαν το τριήμερο με έντονο παραδοσιακό χρώμα.
Την Παρασκευή 17 Ιουλίου: Τη σκυτάλη πήρε ο Κωστής Νοδαράκης, έτοιμος να ξεσηκώσει το κοινό με τη λύρα και τα τραγούδια του.
Σήμερα Σάββατο 18 Ιουλίου, το τριήμερο κορυφώνεται με τον Αντώνη Μαρτσάκη, έναν από τους πιο αγαπητούς καλλιτέχνες της νέας γενιάς που ξέρει καλά πώς να κρατά αμείωτο το κέφι μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες.
Οι εκδηλώσεις πραγματοποιούνται με ελεύθερη είσοδο, ενώ για όσους επιθυμούν να εξασφαλίσουν τη θέση τους, το τηλέφωνο κρατήσεων είναι το 6986835811.
Είτε συμφωνεί κανείς με τη σύγχρονη μορφή αυτών των εκδηλώσεων, είτε όχι, η μουσική παράδοση της Κρήτης παραμένει ένας ζωντανός πυρήνας συνάντησης των ανθρώπων. Κι εμείς είμαστε εδώ για να καταγράφουμε και να δίνουμε βήμα σε ό,τι δίνει χαρά και ζωντάνια στον τόπο μας.
