Σήμερα ο Ποδηλατικός Γύρος που αναβλήθηκε
Ας ελπίσουμε ότι θα βοηθήσει σήμερα ο καιρός σήμερα και να γίνει αυτή η προγραμματισμένη εκδήλωση με τα ποδήλατα. Αν και παλιά η αφίσα το μόνο που αλλάζει είναι η ημερομηνία. Ζούμε μακριά και δεν είδαμε στις σελίδες των αρμοδίων να έχουν τυπώσει νέα. Είμαι βέβαιος ότι θα το έχουν κάνει….
Και για να μην λέμε ξανά τα ίδια διαβάστε ΕΔΩ το δημοσίευμα που κάναμε που κάναμε στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, δυο εβδομάδες πριν.
Λόγω του Ποδηλατικού Γύρου σήμερα Κυριακή, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Θραψανού σε ανακοίνωση του αναφέρει ότι για τη διευκόλυνση των συμμετεχόντων δεν πρέπει να υπάρχουν αυτοκίνητα στον κεντρικό δρόμο του χωριού από τον Άγιο Γεώργιο μέχρι το Σχολείο. Από τις 11 μέχρι 1.30. Όσοι μένουν στο χωριό, ας βοηθήσουν σ’ αυτή την κατεύθυνση.
Ευχόμαστε να πάνε όλα καλά και να το χαρούν οι συμμετέχοντες και όχι μόνο…
Μια βόλτα στον χρόνο, στην Αθήνα της αστάθειας
Οι τελευταίες μέρες στην Αθήνα κουβαλούν μια γλυκιά ζέστη. Αυτή την ατμόσφαιρα που «μυρίζει» άνοιξη προς καλοκαίρι, που σε προκαλεί να βγεις έξω, να αναπνεύσεις, να αφήσεις για λίγο τα συνηθισμένα της καθημερινότητας. Βέβαια, στους ασταθείς καιρούς που ζούμε, τίποτα δεν μοιάζει πια δεδομένο. Η σταθερότητα –ακόμα και η πιο στοιχειώδης– έχει γίνει είδος εν ανεπαρκεία και ποτέ δεν ξέρεις τι ξημερώνει αύριο.
Ο κόσμος γύρω μας αλλάζει γρήγορα, συχνά με τρόπους που μας ξενίζουν ή μας ανησυχούν. Όμως, κόντρα σε αυτή την αβεβαιότητα, εμείς επιλέξαμε να περπατήσουμε. Ξεκινήσαμε με τα πόδια, με προορισμό έναν χώρο που κουβαλάει τη δική του, σιωπηλή ιστορία: τον εγκαταλειμμένο σταθμό του ΟΣΕ Πελοποννήσου. Ένα αρχιτεκτονικό στολίδι του παρελθόντος, που πλέον στέκει εκεί, ξεχασμένο από το χρόνο, ανάμεσα στις γραμμές και τη σκουριά.
Υπάρχει μια παράξενη, μελαγχολική γοητεία στα εγκαταλειμμένα κτίρια. Σου θυμίζουν ότι όλα κάνουν τον κύκλο τους. Κάπου κάπου, σταματούσαμε για μια φωτογραφία. Για να «κλέψουμε» μια στιγμή από τον χρόνο. Για να κρατήσουμε μια ανάμνηση. Αυτή η βόλτα μάς θύμισε κάτι πολύ σημαντικό: ότι τελικά, υπάρχει ακόμα ομορφιά μέσα στην ασχήμια αυτού του κόσμου. Δεν χρειάζεται να ταξιδέψεις μακριά για να τη βρεις.
Μερικές φορές κρύβεται σε ένα παλιό βαγόνι, στις αχτίδες του ήλιου που πέφτουν πάνω σε έναν μισογκρεμισμένο τοίχο, ή απλώς στη συντροφιά και στο περπάτημα χωρίς συγκεκριμένο σκοπό. Απέναντι σε όλα όσα δεν μπορούμε να ελέγξουμε, ας κρατήσουμε αυτές τις μικρές, όμορφες στιγμές σταθερότητας που δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι.
Από το Κάστρο του Φαναρίου στα Κανάλια…
Η ελληνική περιφέρεια αυτή την εποχή είναι στα καλύτερά της. Το βαθύ μπλε του ουρανού συναντά το έντονο πράσινο της ανοιξιάτικης γης, δημιουργώντας ένα σκηνικό που σε καλεί να το εξερευνήσεις. Στεκόμαστε λίγο έξω από το Φανάρι Καρδίτσας. Από μακριά, το βλέμμα μαγνητίζει αμέσως το επιβλητικό Βυζαντινό Κάστρο. Χτισμένο σε μια θέση στρατηγική, δεσπόζει πάνω από τον κάμπο, θυμίζοντας την πλούσια ιστορία της περιοχής που υπήρξε πέρασμα και οχυρό για αιώνες.
Οι πέτρινοι τοίχοι του μοιάζουν να φυλάνε ακόμα μυστικά από την εποχή των Παλαιολόγων. Κατεβάζοντας όμως το βλέμμα χαμηλά, ο δρόμος ξετυλίγεται μπροστά μας και μας οδηγεί προς μια άλλη κατεύθυνση, πιο προσωπική και συναισθηματική. Είναι ο δρόμος που πάει για τα Κανάλια. Αυτό το χωριό δεν είναι απλώς ένας προορισμός στον χάρτη· είναι ο τόπος του φίλου μας του Άρη.
Είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε τα Κανάλια μέσα από τα δικά του μάτια, με τις δικές του ιστορίες και τη δική του αγάπη για το χωριό του, πριν «φύγει» από κοντά μας. Σήμερα, η διαδρομή αυτή αποκτά μια άλλη αξία. Κάθε στροφή του δρόμου, κάθε εικόνα από τα σπίτια που αχνοφαίνονται στο βάθος, είναι ένας φόρος τιμής στη μνήμη του. Η ομορφιά της ελληνικής υπαίθρου είναι πάντα εκεί, αλλά είναι οι άνθρωποι που αγαπήσαμε αυτοί που δίνουν την τελική πινελιά και το νόημα σε κάθε μας οδοιπορικό.
Εκεί που ο χρόνος σταματά κάτω από τα πλατάνια
Η επιστροφή από τους Γόννους δεν είναι ποτέ ένας οριστικός αποχαιρετισμός· είναι περισσότερο μια υπόσχεση. Περάσαμε μια εβδομάδα σε αυτόν τον ευλογημένο τόπο της Λάρισας, γεμίζοντας τις αποσκευές μας με εικόνες, αρώματα και, κυρίως, με την αυθεντική φιλοξενία των ανθρώπων του.
Αν οι Γόννοι έχουν ένα κέντρο βάρους, αυτό είναι αναμφίβολα η πλατεία τους. Εκεί που οι τεράστιοι, επιβλητικοί πλάτανοι απλώνουν τη σκιά τους σαν μια μεγάλη αγκαλιά, προστατεύοντας τις κουβέντες και τις στιγμές μας. Στα τραπεζάκια του «Πλάτανου» και στα «Δύο Δέντρα», η ιεροτελεστία είναι απλή αλλά ουσιαστική: Ο πρωινός καφές, που συνοδεύεται από την ησυχία της φύσης και το κελάηδισμα των πουλιών.
Το μεσημεριανό τσιπουράκι, που φέρνει κοντά τις παρέες και ανοίγει τις καρδιές. Οι ιστορίες του τόπου, που ξεδιπλώνονται αργά, ανάμεσα σε πολιτικές συζητήσεις και τοπικά νέα. Κοιτάζοντας την προτομή του Στέφανου Βαλασσόπουλου και την πέτρινη βρύση που δροσίζει την πλατεία, συνειδητοποιείς τη βαθιά ιστορία αυτού του χωριού.
Είναι ένας τόπος που σε καλεί να χαμηλώσεις τους ρυθμούς σου, να ακούσεις το τρεχούμενο νερό και να στοχαστείς. Μια εβδομάδα στάθηκε αρκετή για να αγαπήσουμε τους Γόννους, αλλά σίγουρα όχι αρκετή για να τους «μάθουμε» ολοκληρωτικά. Και ίσως αυτό να ήταν το κέρδος μας. «Σκόπιμα αφήσαμε κάτι πίσω μας… μια εκκρεμότητα, μια αφορμή για την επόμενη φορά. Γιατί στους Γόννους δεν πηγαίνεις απλώς· επιστρέφεις.»
Κόκκινες πινελιές στην ελληνική ύπαιθρο
Η άνοιξη στην ελληνική επαρχία δεν είναι απλώς μια εποχή, είναι μια πανδαισία αισθήσεων. Πρόσφατα, είχαμε την τύχη να βρεθούμε στην καρδιά της φύσης, εκεί όπου το πράσινο των αγρών συναντά το απέραντο γαλάζιο του ουρανού. Περπατώντας ανάμεσα στα ανθισμένα χωράφια, η ματιά μας δεν μπορούσε παρά να σταθεί σε έναν από τους πιο εμβληματικούς πρωταγωνιστές της εποχής: την παπαρούνα.
Αν και εμείς οι ίδιοι δεν σταματήσαμε να φωτογραφίζουμε αυτές τις κατακόκκινες κηλίδες που στολίζουν τους δρόμους και τα μονοπάτια, οι φωτογραφίες που μας έστειλε ο φίλος μας, ο Ηλίας, ήταν πραγματικά κάτι το ξεχωριστό. Μας θύμισαν πως η ομορφιά κρύβεται στην απλότητα ενός αγριολούλουδου που λυγίζει στον άνεμο, αλλά παραμένει περήφανο και λαμπερό.
Στις φωτογραφίες του Ηλία, η παπαρούνα δεν είναι μόνη. Συναντάται σε όμορφα μπουκέτα μαζί με κίτρινα αγριολούλουδα, χαμομήλια και το διακριτικό μωβ των ίριδων, δημιουργώντας μια σύνθεση που μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής. Είτε μέσα σε ένα απλό βάζο στο τραπέζι, είτε κρατημένες με αγάπη σε ένα μπουκέτο με φόντο τον κατακάθαρο ουρανό, οι παπαρούνες αυτές μας ταξιδεύουν στην ηρεμία της εξοχής.
Σας προσκαλούμε να απολαύσετε αυτές τις εικόνες και να αφήσετε για λίγο το βλέμμα σας να ξεκουραστεί σε αυτό το έντονο κόκκινο που συμβολίζει την αναγέννηση της φύσης. Είναι αυτές οι μικρές στιγμές και οι “διαφορετικές” ματιές των φίλων μας που κάνουν την καθημερινότητα πιο όμορφη.
Ευχαριστούμε τον Ηλία για το υπέροχο φωτογραφικό υλικό.
Ένας ιστορικός θησαυρός στο Μοναστηράκι…
Πόσες φορές έχετε σταθεί στην πλατεία Μοναστηρακίου, κοιτάζοντας το επιβλητικό κτίριο με την τοξωτή στοά που δεσπόζει πάνω από τις γραμμές του Ηλεκτρικού; Το τζαμί Τζισταράκη, χτισμένο το 1759 από τον τότε βοεβόδα της Αθήνας, Μουσταφά Αγά Τζισταράκη, δεν είναι απλώς ένα μνημείο· είναι ένας σιωπηλός μάρτυρας της πολυπολιτισμικής διαδρομής της πόλης. Η σχέση του κτιρίου με τον πολιτισμό ξεκίνησε ουσιαστικά το 1918, όταν παραχωρήθηκε για τη στέγαση του τότε “Μουσείου Ελληνικών Χειροτεχνημάτων”.
Μετά από διάφορες μετονομασίες και περιπέτειες, το 1973 πήρε τη μορφή που γνωρίζουμε πολλοί, στεγάζοντας μέρος των συλλογών του Μουσείου Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού. Σήμερα, το τζαμί λειτουργεί ως παράρτημα του Μουσείου, φιλοξενώντας την εξαιρετική Συλλογή Κεραμικής του Β. Κυριαζόπουλου. Η επιλογή του χώρου δεν είναι τυχαία, καθώς η αρχιτεκτονική του τζαμιού δημιουργεί μια μοναδική ατμόσφαιρα που αναδεικνύει την παραδοσιακή τέχνη.
Γιατί αξίζει να το επισκεφτείτε; Η Αρχιτεκτονική Λεπτομέρεια: Παρατηρώντας την είσοδο, βλέπει κανείς την περίτεχνη λιθογλυπτική που επιβιώνει μέχρι σήμερα. Είναι μια ευκαιρία να δει κανείς από κοντά πώς η οθωμανική αισθητική «συνομιλεί» με το αθηναϊκό φως. Μια Γειτονιά – Μωσαϊκό: Η επίσκεψη στο τζαμί δεν είναι ολοκληρωμένη αν δεν συνδυαστεί με τη γύρω περιοχή.
Σε απόσταση αναπνοής βρίσκονται: Η Βιβλιοθήκη του Αδριανού, που στέκει ακριβώς δίπλα, θυμίζοντας τη ρωμαϊκή δόξα. Το Λουτρό των Αέρηδων, το μοναδικό δημόσιο λουτρό της Αθήνας που σώζεται. Το Νέο Μουσείο Νεότερου Ελληνικού Πολιτισμού, που απλώνεται σε μια ολόκληρη γειτονιά της Πλάκας με δεκάδες κτίρια-εκθέματα. Η καθημερινότητα μας κάνει συχνά να «τυφλωνόμαστε» απέναντι στα μνημεία που συναντάμε στον δρόμο μας.
Υπέροχο ηλιοβασίλεμα στην Αναστασιά Σερρών
Είναι κάτι στιγμές που η φύση αποφασίζει να ζωγραφίσει την πιο ειλικρινή εκδοχή του εαυτού μας πάνω στον ορίζοντα. Για τον φίλο μου τον Ηλία, αυτή η εικόνα δεν είναι απλώς ένα «όμορφο τοπίο». Είναι το δικό του σημείο αναφοράς. Ίσως η φωτογραφία να τραβήχτηκε στην Αναστασιά Σερρών. Και η τοποθεσία να έχει τη δική της ιστορία, ίσως πάλι να μην έχει καμία σημασία. Γιατί την ώρα που ο ήλιος ακουμπά απαλά τη γραμμή των βουνών και το χρυσό φως «λούζει» τους αγρούς, ο χρόνος σταματά παντού με τον ίδιο μαγικό τρόπο.
Ο Ηλίας βλέπει τον εαυτό του μέσα σε αυτό το κάδρο…
Αυτή η φράση κρατά όλη την ουσία. Συχνά αναζητούμε την ομορφιά έξω από εμάς, όμως οι πιο δυνατές εικόνες είναι εκείνες που λειτουργούν σαν καθρέφτες.
- Είναι η ηρεμία πριν τη νύχτα;
- Είναι η υπόσχεση πως, ό,τι κι αν έγινε σήμερα, ο ήλιος θα δύσει με αξιοπρέπεια;
- Ή είναι η ζεστασιά ενός τόπου που μας κάνει να νιώθουμε, επιτέλους, “σπίτι” μας;
Σε έναν κόσμο που τρέχει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες, ο Ηλίας μας θυμίζει να στεκόμαστε για μια στιγμή ακίνητοι. Να βρούμε το δικό μας «ηλιοβασίλεμα» — εκείνο το σκηνικό όπου οι σκιές μικραίνουν και η αλήθεια μας λάμπει λίγο περισσότερο.