Φαίνεται πως ο Μάρτιος αποφάσισε φέτος να μας συστηθεί με το κρύο του χειμώνα. Παρόλο που η ημερολογιακή Άνοιξη είναι προ των πυλών και η εαρινή ισημερία απέχει ακόμα μερικές εβδομάδες, η Αθήνα αυτές τις μέρες μας θυμίζει πως ο Φλεβάρης αφήνει πίσω του μια γερή δόση παγωνιάς. Περπατώντας χθες στην οδό Χειμάρρας, χαμηλά στα Σεπόλια, ένιωσα αυτό το τσουχτερό κρύο που σε κάνει να σφίγγεις το μπουφάν σου, αλλά ταυτόχρονα σε καλεί να παρατηρήσεις τις λεπτομέρειες της γειτονιάς με άλλη ματιά.

Εκεί, μια ανάσα από το Μετρό, η πόλη αποκαλύπτει το αληθινό της πρόσωπο. Σε αυτόν τον σύντομο περίπατο, στάθηκα σε τρία σημεία που μου τράβηξαν την προσοχή: Από τη μία, η κλασική γοητεία των παλιών διώροφων με τα πράσινα παντζούρια και τις κεραμοσκεπές —κτίρια που αντέχουν στον χρόνο και κουβαλούν μνήμες μιας άλλης Αθήνας— και από την άλλη, οι σύγχρονες γραμμές των νέων πολυκατοικιών με τα προσεγμένα μπαλκόνια.

Τα γυμνά κλαδιά των δέντρων κόντρα στον συννεφιασμένο ουρανό δημιουργούν μια μελαγχολική αλλά πανέμορφη γεωμετρία, ενώ οι ανθισμένες γλάστρες στα μπαλκόνια δίνουν το «σύνθημα» πως η Άνοιξη είναι ήδη εδώ και περιμένει τη σειρά της. Τα σταθμευμένα αυτοκίνητα, οι πινακίδες, η ησυχία του δρόμου πριν την είσοδο του Μαρτίου. Μια γειτονιά που ζει, αναπνέει και μεταμορφώνεται.

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που μας υπενθυμίζουν πόσο σημαντικό είναι να μοιραζόμαστε τον χρόνο μας με ανθρώπους που μιλούν την ίδια «γλώσσα» στην ψυχή. Η πρόσφατη συνάντησή μας στην ταβέρνα «Ρόδι» στα Σεπόλια, με τον Γιώργο και τη Χρυσούλα Γαλάνη, ήταν ακριβώς μια τέτοια στιγμή.

Πότε έχουν αξία τέτοιες συναντήσεις;  Όταν η ζωή σου διέπεται από την ίδια πίστη και τις ίδιες ηθικές αξίες, τότε η επικοινωνία γίνεται βαθιά και ουσιαστική, χωρίς προσπάθεια. Παρόλο που οι φίλοι μας ζουν μόνιμα στη Σουηδία, η απόσταση εκμηδενίζεται μπροστά στην ειλικρινή αγάπη και τον αμοιβαίο σεβασμό. Το να ακούς για τη ζωή τους εδώ και στο εξωτερικό και να μοιράζεσαι τις δικές σου σκέψεις, εμπλουτίζει τον πνευματικό σου ορίζοντα.

Η πραγματική κοινωνική συναναστροφή δεν είναι απλώς μια έξοδος για φαγητό, αλλά μια ανταλλαγή φωτός και ελπίδας ανάμεσα σε ανθρώπους που λατρεύουν τον ίδιο Θεό.

Τους ευχαριστούμε από καρδιάς για τις όμορφες ώρες που περάσαμε μαζί, το μεσημέρι της Τρίτης που μας πέρασε και κρατάμε την ανοιχτή πρόσκληση για τη Σουηδία ως μια υπόσχεση για μελλοντικές, εξίσου ευλογημένες στιγμές.

Υπάρχει μια ιδιαίτερη μαγεία στις στιγμές που ακολουθούν τη βροχή. Είναι η στιγμή που ο ήλιος ξεπροβάλλει δειλά, κάνοντας το πράσινο της γης να φαντάζει πιο έντονο, πιο αληθινό. Μέσα στην καρδιά του αστικού τοπίου, ο «μικρός πνεύμονας» της πόλης, το Παυσίλυπο, μεταμορφώνεται και μας καλεί. Σε έναν κόσμο που τρέχει με εξαντλητικούς ρυθμούς, συχνά προσπερνάμε την ομορφιά που βρίσκεται, ακριβώς δίπλα μας.

Όμως, η πραγματική πληρότητα κρύβεται στην ικανότητα να παρατηρείς: Τα μοβ και λευκά καλλωπιστικά φυτά που στολίζουν τα παρτέρια σαν φυσικά έργα τέχνης. Τους κατακόκκινους καρπούς των θάμνων που σπάνε τη μονοτονία του χειμώνα. Τον ανοιχτό ορίζοντα και τα παιχνιδίσματα των σύννεφων στον γαλανό ουρανό. Αυτές οι φωτογραφίες δεν είναι απλώς λήψεις ενός πάρκου· είναι μια υπενθύμιση.

Μια υπενθύμιση πως έχουμε ανάγκη να περπατήσουμε, να αναπνεύσουμε και να αφήσουμε για λίγο πίσω μας την πίεση της καθημερινότητας. Εμείς επιλέγουμε να προσέχουμε αυτά τα «μικρά». Τα κάνουμε μέρος της ζωής μας, τα εκτιμάμε και, μέσα από αυτά, παραμένουμε γεμάτοι και χαρούμενοι. Γιατί, τελικά, η ευτυχία είναι θέμα ματιάς.