Η μαγεία της ανατολής του ήλιου σε τρεις εικόνες
Υπάρχουν εικόνες που, όσο συνηθισμένες κι αν είναι, δεν παύουν ποτέ να μας συγκινούν. Η ανατολή του ήλιου είναι μία από αυτές. Ένα καθημερινό θαύμα που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας, αλλά οι περισσότεροι το χάνουμε, είτε γιατί κοιμόμαστε είτε γιατί η καθημερινότητα μάς έχει μάθει να τρέχουμε χωρίς να σηκώνουμε το βλέμμα προς τον ουρανό.
Οι τρεις φωτογραφίες που συνοδεύουν αυτό το κείμενο τραβήχτηκαν με διαφορά λίγων μόνο λεπτών. Κι όμως, κάθε μία αποτυπώνει μια διαφορετική στιγμή, ένα διαφορετικό παιχνίδι φωτός και χρωμάτων. Ο ουρανός αλλάζει διαρκώς, οι αποχρώσεις μεταμορφώνονται από στιγμή σε στιγμή και ο ήλιος, καθώς ανεβαίνει αργά στον ορίζοντα, χαρίζει ένα μοναδικό θέαμα που καμία φωτογραφική μηχανή δεν μπορεί να αποδώσει στην πραγματική του διάσταση.
Είναι από εκείνες τις στιγμές που η φύση μάς υπενθυμίζει πόσο σπουδαία είναι τα απλά πράγματα. Δεν χρειάζονται εντυπωσιακά τοπία ούτε σπάνια φαινόμενα για να νιώσει κανείς δέος. Αρκεί να βρεθεί την κατάλληλη ώρα στο κατάλληλο σημείο και να αφιερώσει λίγα λεπτά για να παρακολουθήσει το ξεκίνημα μιας καινούριας ημέρας.
Κάθε ανατολή κουβαλά μαζί της έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Είναι μια νέα αρχή, μια καινούρια ευκαιρία, μια υπενθύμιση ότι, όποιες δυσκολίες κι αν προηγήθηκαν, η ζωή συνεχίζει τον δρόμο της. Ο ήλιος ανατέλλει αδιάκοπα, χωρίς να κάνει διακρίσεις, χαρίζοντας το φως του σε όλους.
Όσοι έχουν την τύχη να ζουν σε μέρη όπου ο ορίζοντας ανοίγεται μπροστά τους γνωρίζουν καλά αυτό το προνόμιο. Μπορούν να απολαμβάνουν καθημερινά την αλλαγή των χρωμάτων, την ηρεμία των πρώτων πρωινών ωρών και εκείνη τη μοναδική σιωπή που επικρατεί λίγο πριν ξυπνήσει ο κόσμος. Είναι στιγμές που γεμίζουν την ψυχή περισσότερο από όσο μπορεί να περιγράψει κανείς με λόγια.
Οι φωτογραφίες αυτές δεν καταγράφουν μόνο μια όμορφη ανατολή. Καταγράφουν την αξία της παρατήρησης. Την αξία του να σταματάμε για λίγο τους γρήγορους ρυθμούς της ζωής και να αφήνουμε τη φύση να μας προσφέρει απλόχερα τις εικόνες της. Γιατί πολλές φορές η μεγαλύτερη ομορφιά βρίσκεται μπροστά μας, αρκεί να έχουμε τον χρόνο και τη διάθεση να τη δούμε.
Ας μη θεωρούμε λοιπόν δεδομένο το πρώτο φως της ημέρας. Κάθε ανατολή είναι διαφορετική, όπως διαφορετική είναι και κάθε μέρα που μας χαρίζεται. Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μήνυμα που μας στέλνει η φύση: να υποδεχόμαστε κάθε νέο ξημέρωμα με ευγνωμοσύνη, αισιοδοξία και την ελπίδα ότι η μέρα που αρχίζει θα είναι λίγο καλύτερη από την προηγούμενη.
Ο καύσωνας δεν δοκιμάζει μόνο τους ανθρώπους…
Ο καύσωνας που επιμένει εδώ και ημέρες δεν επηρεάζει μόνο την καθημερινότητά μας. Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που αναζητούν λίγη σκιά, λίγη δροσιά και μια ανάσα ανακούφισης. Η ίδια η φύση δείχνει τα σημάδια της εξάντλησης, καθώς προσπαθεί να αντέξει τις ακραίες θερμοκρασίες και την παρατεταμένη ανομβρία. Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το σημερινό κείμενο μιλούν από μόνες τους. Πριν από μόλις δύο μήνες, τα ίδια αυτά φυτά ήταν καταπράσινα, γεμάτα ζωή, δροσιά και χρώμα. Σήμερα, μοιάζουν με ξερά φρύγανα. Τα φύλλα τους έχουν χάσει τη ζωντάνια τους, οι βλαστοί έχουν ξεραθεί και η εικόνα τους προκαλεί μια μικρή θλίψη σε όποιον θυμάται πώς ήταν πριν από λίγο καιρό.
Έτσι είναι, όμως, η φύση. Ακολουθεί τον δικό της κύκλο, με τις εποχές, τις μεταβολές και τις δυσκολίες της. Η άνοιξη χαρίζει χρώματα και αρώματα, το καλοκαίρι δοκιμάζει τις αντοχές κάθε ζωντανού οργανισμού και το φθινόπωρο προετοιμάζει τη γη για έναν νέο κύκλο ζωής. Κάθε περίοδος έχει τη δική της ομορφιά, αλλά και τις δικές της δοκιμασίες. Καμιά φορά πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται δυνατά για πράγματα που, κατά βάθος, γνωρίζω πολύ καλά. Γιατί να μαραίνεται τόσο γρήγορα ό,τι πριν από λίγο καιρό έσφυζε από ζωή; Γιατί να είναι τόσο σύντομη η διάρκεια αυτής της ομορφιάς;
Ίσως γιατί η ίδια η φύση μάς υπενθυμίζει διαρκώς ότι τίποτα δεν μένει αμετάβλητο. Όλα αλλάζουν, όλα εξελίσσονται και όλα ακολουθούν τον δρόμο που τους έχει δοθεί. Μέσα σε αυτή τη διαρκή εναλλαγή βρίσκεται ίσως και ένα μάθημα για όλους μας. Να εκτιμούμε περισσότερο τις μικρές στιγμές, την ανθισμένη αυλή, το πράσινο ενός φυτού, το άρωμα ενός λουλουδιού, πριν αυτά δώσουν τη θέση τους σε μια διαφορετική εικόνα. Γιατί η ομορφιά δεν βρίσκεται μόνο στη διάρκειά της, αλλά και στη δυνατότητά της να μας συγκινεί όσο υπάρχει.
Ο άνθρωπος έχει το προνόμιο να κατανοεί, να δημιουργεί και να φροντίζει. Παρά τις αδυναμίες και τις ατέλειές του, μπορεί να συμβάλει ώστε το περιβάλλον γύρω του να διατηρείται όσο γίνεται πιο όμορφο και πιο ζωντανό. Ένα ποτισμένο λουλούδι, ένας περιποιημένος κήπος, ένα δέντρο που φυτεύεται σήμερα είναι μικρές πράξεις με μεγάλη σημασία. Ίσως τελικά η ζωή να αποτελείται από αυτές ακριβώς τις μικρές χαρές. Από μια εικόνα της φύσης που μας συγκινεί, από λίγο πράσινο που αντιστέκεται στη ζέστη, από την ελπίδα ότι, μόλις περάσει ο καύσωνας, η γη θα ξαναβρεί τη δύναμή της και θα ντυθεί και πάλι στα χρώματα που τόσο αγαπάμε.
Μικρές εικόνες που δίνουν χρώμα στην Αθήνα
Η Αθήνα είναι μια πόλη που δεν σταματά ποτέ να εκπλήσσει. Αρκεί να περπατήσεις χωρίς βιασύνη, να αφήσεις για λίγο στην άκρη τον προορισμό σου και να παρατηρήσεις όσα βρίσκονται γύρω σου. Τότε ανακαλύπτεις μικρές λεπτομέρειες που συνήθως περνούν απαρατήρητες, αλλά είναι αυτές που δίνουν στην πόλη τον ιδιαίτερο χαρακτήρα της.
Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το σημερινό κείμενο είναι χαρακτηριστικές. Δεν πρόκειται για κάποιο γνωστό μνημείο ούτε για κάποιο πολυσυζητημένο αξιοθέατο. Είναι απλές εικόνες της καθημερινότητας, που όμως έχουν τη δική τους ξεχωριστή ομορφιά.
Ανάμεσά τους ξεχωρίζει ένας φούρνος, όχι μόνο για την προσεγμένη του εικόνα αλλά και για την ευρηματική του ονομασία. Ένας τίτλος που τραβάει αμέσως την προσοχή του περαστικού, προκαλεί ένα χαμόγελο και αποδεικνύει πως η φαντασία και το μεράκι μπορούν να κάνουν ακόμη και μια επαγγελματική επιγραφή να αποκτήσει τη δική της προσωπικότητα. Είναι από εκείνες τις μικρές πινελιές που κάνουν μια γειτονιά πιο ανθρώπινη και πιο οικεία.
Λίγα μέτρα πιο πέρα, το βλέμμα συναντά όμορφα σπίτια, προσεγμένα και καλοδιατηρημένα. Κατοικίες που μαρτυρούν τη φροντίδα των ανθρώπων που ζουν σε αυτές, με αρχιτεκτονικές λεπτομέρειες που εξακολουθούν να ξεχωρίζουν μέσα στο σύγχρονο αστικό τοπίο. Κάθε σπίτι μοιάζει να αφηγείται τη δική του ιστορία, κουβαλώντας μνήμες μιας άλλης εποχής αλλά και τη ζωή του σήμερα.
Και φυσικά υπάρχουν οι μικρές εκπλήξεις της φύσης. Κήποι γεμάτοι τριανταφυλλιές, πολύχρωμα λουλούδια που ανθίζουν πεισματικά μέσα στην καρδιά της μεγαλούπολης. Ανάμεσα στο τσιμέντο και την άσφαλτο, τα τριαντάφυλλα θυμίζουν ότι η ομορφιά βρίσκει πάντα τον τρόπο να κάνει την εμφάνισή της, αρκεί να υπάρχει κάποιος που θα τη φροντίσει.
Αυτή είναι η πραγματική Αθήνα. Δεν είναι μόνο η κίνηση, οι θόρυβοι και οι γρήγοροι ρυθμοί. Είναι και οι γειτονιές της, οι άνθρωποί της, οι μικρές επιχειρήσεις, τα όμορφα σπίτια και οι αυλές με τα λουλούδια. Είναι μια πόλη με πολλές όψεις, που μπορεί να ικανοποιήσει ακόμη και τον πιο απαιτητικό παρατηρητή.
Αρκεί να περπατήσεις με ανοιχτά μάτια. Γιατί η Αθήνα έχει απ’ όλα. Και κάθε γωνιά της κρύβει μια μικρή ιστορία που περιμένει κάποιον να τη δει, να τη φωτογραφίσει και να τη μοιραστεί με τους άλλους. Ίσως τελικά η μεγαλύτερη γοητεία της να βρίσκεται ακριβώς σε αυτές τις καθημερινές εικόνες, που όλοι προσπερνούν, αλλά λίγοι πραγματικά προσέχουν.
Ανάσα δροσιάς εκεί όπου ο καύσωνας… δεν φτάνει
Την ώρα που οι περισσότερες περιοχές της χώρας δοκιμάζονται από έναν παρατεταμένο καύσωνα, με τη θερμοκρασία να ξεπερνά ακόμη και τους 40 βαθμούς Κελσίου, υπάρχουν ακόμη μέρη που θυμίζουν πως το ελληνικό καλοκαίρι δεν είναι μόνο ζέστη και αποπνικτική ατμόσφαιρα. Είναι και η δροσιά του βουνού, η ηρεμία της φύσης και οι όμορφες στιγμές με καλή παρέα. Τι καλύτερο δώρο μπορεί να κάνει κανείς στον εαυτό του τέτοιες ημέρες από μια εκδρομή σε υψόμετρο χιλίων περίπου μέτρων;
Κάτω από τον πυκνό ίσκιο των δέντρων, μακριά από το τσιμέντο και τη βοή της πόλης, ο χρόνος κυλά διαφορετικά. Η θερμοκρασία είναι αισθητά χαμηλότερη, ο αέρας καθαρός και κάθε ανάσα σε γεμίζει με μια αίσθηση αναζωογόνησης. Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν το κείμενο μεταφέρουν αυτή ακριβώς την εικόνα. Μια όμορφη αντροπαρέα απολαμβάνει τη φύση, το γεύμα και τη συντροφιά, χωρίς βιασύνη και χωρίς το άγχος της καθημερινότητας. Είναι από εκείνες τις απλές στιγμές που τελικά αποδεικνύονται οι πιο πολύτιμες.
Και, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα στις εκδρομές, η βόλτα ανοίγει την όρεξη. Ένα καλό φαγητό στη σκιά των δέντρων αποκτά άλλη γεύση, ενώ λίγο αργότερα έρχεται σχεδόν φυσιολογικά η ανάγκη για έναν σύντομο υπνάκο. Το εντυπωσιακό είναι ότι εκεί πάνω η δροσιά είναι τέτοια, ώστε μια κουβέρτα δεν είναι καθόλου υπερβολή. Ακόμη και οι κάλτσες δύσκολα βγαίνουν από τα πόδια, γιατί η θερμοκρασία μπορεί να σε κάνει να αναζητήσεις λίγη παραπάνω ζεστασιά. Η αντίθεση με όσα βιώνουμε στις πόλεις είναι πραγματικά εντυπωσιακή.
Εδώ, η άσφαλτος καίει, οι μετακινήσεις γίνονται με δυσκολία και η ζέστη δεν υποχωρεί ούτε μετά τη δύση του ήλιου. Εκεί, λίγες δεκάδες χιλιόμετρα μακριά και αρκετές εκατοντάδες μέτρα ψηλότερα, η φύση προσφέρει απλόχερα αυτό που όλοι αναζητούν αυτές τις ημέρες: δροσιά, ηρεμία και ξεκούραση. Χαίρομαι πραγματικά τους φίλους μου που βρίσκουν τον χρόνο και την ευκαιρία να οργανώνουν τέτοιες μικρές αποδράσεις. Είναι μια υπενθύμιση ότι η ευτυχία συχνά βρίσκεται στα απλά πράγματα: σε μια καλή παρέα, σε ένα τραπέζι στη φύση, σε λίγες ώρες μακριά από την πίεση της καθημερινότητας.
Ένα ακόμα βήμα στην πορεία του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ
Όταν οι αριθμοί αποκτούν τη δική τους ξεχωριστή σημασία. Όχι γιατί αποτελούν αυτοσκοπό, αλλά γιατί αποτυπώνουν την εμπιστοσύνη και το ενδιαφέρον των ανθρώπων. Το γεγονός ότι το site ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ ξεπέρασε τις 56.000 επισκέψεις από διαφορετικές διευθύνσεις IP είναι μια τέτοια στιγμή. Είναι ένα ακόμα μικρό, αλλά ουσιαστικό βήμα σε μια διαδρομή που χτίστηκε με συνέπεια, μεράκι και αγάπη για τον τόπο μας.
Μάλιστα, η νέα αυτή επίδοση έρχεται σε μια περίοδο όπου η Ελλάδα δοκιμάζεται από ιδιαίτερα υψηλές θερμοκρασίες. Ίσως οι ζεστές αυτές ημέρες να κρατούν περισσότερους ανθρώπους στο σπίτι, ίσως πάλι να τους δίνουν τον χρόνο να αναζητήσουν πληροφορίες, αναμνήσεις και ειδήσεις από τον τόπο τους. Όποια κι αν είναι η αιτία, το αποτέλεσμα είναι ότι ολοένα και περισσότεροι ανακαλύπτουν τις σελίδες του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ και γίνονται συνοδοιπόροι σε αυτή την όμορφη προσπάθεια.
Από την πρώτη ημέρα λειτουργίας του, το site δεν δημιουργήθηκε με στόχο τους αριθμούς ούτε για να κυνηγήσει εντυπώσεις. Σκοπός του ήταν και παραμένει να καταγράφει την καθημερινότητα, την ιστορία, τις παραδόσεις, τους ανθρώπους και τα γεγονότα που αξίζει να μείνουν ζωντανά στη μνήμη. Να αποτελεί έναν χώρο όπου ο καθένας μπορεί να βρει κάτι που τον αγγίζει, να ενημερωθεί, να θυμηθεί ή να μάθει κάτι καινούργιο.
Η συνεχώς αυξανόμενη επισκεψιμότητα δείχνει ότι αυτή η προσπάθεια βρίσκει ανταπόκριση. Κάθε επίσκεψη αποτελεί μια μικρή ψήφο εμπιστοσύνης και μια υπενθύμιση ότι η ποιοτική, τοπική ενημέρωση εξακολουθεί να έχει αξία. Γι’ αυτό και αισθανόμαστε την ανάγκη να ευχαριστήσουμε όλους όσοι επισκέπτονται το site, είτε το κάνουν καθημερινά είτε περιστασιακά. Η παρουσία σας είναι η μεγαλύτερη επιβράβευση.
Υπάρχει όμως κάτι που μας λείπει. Παλιότερα οι δημοσιεύσεις συνοδεύονταν από περισσότερα σχόλια, παρατηρήσεις, αναμνήσεις και προσωπικές μαρτυρίες. Δημιουργούνταν ένας όμορφος διάλογος, που συχνά συμπλήρωνε ή εμπλούτιζε το περιεχόμενο των άρθρων. Τον τελευταίο καιρό αυτή η συμμετοχή έχει περιοριστεί και ομολογουμένως μας λείπει.
Θα θέλαμε, λοιπόν, να σας προσκαλέσουμε ξανά να γίνετε πιο ενεργοί. Μην διστάζετε να σχολιάζετε, να εκφράζετε τη γνώμη σας, να προσθέτετε πληροφορίες ή να μοιράζεστε τις δικές σας εμπειρίες. Ένα απλό σχόλιο μπορεί να ανοίξει μια ενδιαφέρουσα συζήτηση και να δώσει ακόμη μεγαλύτερη αξία σε κάθε δημοσίευση.
Ο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗΣ δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που τον διαχειρίζονται. Είναι όλοι εσείς που τον διαβάζετε, τον στηρίζετε και τον κρατάτε ζωντανό. Συνεχίζουμε ήρεμα, αθόρυβα, χωρίς μεγάλες επιδιώξεις, με την ίδια αγάπη και την ίδια συνέπεια. Και κάθε νέο βήμα που κάνουμε, ανήκει σε όλους μας.
Η Αθήνα του καύσωνα, θυμίζει Δεκαπενταύγουστο
Ο καύσωνας που πλήττει αυτές τις ημέρες τη χώρα έχει αλλάξει εντελώς τον ρυθμό της καθημερινότητας. Οι ειδικοί συνιστούν στους πολίτες να αποφεύγουν τις άσκοπες μετακινήσεις, ιδιαίτερα τις μεσημεριανές ώρες, και οι περισσότεροι φαίνεται πως ακολουθούν τις οδηγίες. Το αποτέλεσμα είναι μια εικόνα που δύσκολα συναντά κανείς στην καρδιά του καλοκαιριού, εκτός ίσως από τις ημέρες του Δεκαπενταύγουστου: μια Αθήνα σχεδόν άδεια. Χθες χρειάστηκε να μετακινηθώ δύο φορές, μία το πρωί και μία το απόγευμα, με τη μοτοσικλέτα μου, από τον Κολωνό προς το Γαλάτσι.
Οι εικόνες που αντίκρισα ήταν πραγματικά εντυπωσιακές και οι φωτογραφίες που συνοδεύουν αυτό το κείμενο αποτυπώνουν με τον καλύτερο τρόπο την πραγματικότητα. Δρόμοι που συνήθως «βουλιάζουν» από αυτοκίνητα ήταν σχεδόν έρημοι, οι μεγάλες λεωφόροι είχαν ελάχιστη κυκλοφορία και σε αρκετά σημεία έδιναν την αίσθηση ότι η πόλη είχε… πατήσει παύση. Η διαδρομή ολοκληρώθηκε μέσα σε μόλις 25 λεπτά, χωρίς την παραμικρή καθυστέρηση. Όποιος γνωρίζει την κίνηση της Αθήνας αντιλαμβάνεται πόσο σπάνιο είναι αυτό. Η απουσία μποτιλιαρίσματος έκανε τη μετακίνηση εύκολη και ξεκούραστη, κάτι που υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ακόμη και ιδανικό.
Υπήρχε όμως ένας παράγοντας που δεν άφηνε κανένα περιθώριο να απολαύσει κανείς αυτή την ασυνήθιστη εικόνα. Η θερμοκρασία ήταν εξαιρετικά υψηλή, η ατμόσφαιρα αποπνικτική και η ζέστη γινόταν αισθητή σε κάθε στιγμή της διαδρομής. Σε αρκετές περιοχές ο υδράργυρος ξεπέρασε τους 41 βαθμούς Κελσίου, μετατρέποντας ακόμη και μια σύντομη μετακίνηση σε δοκιμασία. Η άδεια πόλη δεν ήταν αποτέλεσμα μιας γιορτής ή μιας αργίας, αλλά της ανάγκης των ανθρώπων να προστατευθούν από τις ακραίες καιρικές συνθήκες. Οι φωτογραφίες αποκτούν έτσι ιδιαίτερη αξία. Δεν δείχνουν απλώς άδειους δρόμους και μειωμένη κυκλοφορία.
Καταγράφουν μια ξεχωριστή στιγμή στην καθημερινότητα της πρωτεύουσας, μια εικόνα που δεν βλέπουμε συχνά και που αποτυπώνει πώς ένα έντονο φυσικό φαινόμενο μπορεί να αλλάξει τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. Είναι ευχάριστο να βλέπει κανείς μια Αθήνα χωρίς θόρυβο, χωρίς κορναρίσματα και χωρίς το συνηθισμένο κυκλοφοριακό χάος. Μακάρι, όμως, αυτό να οφειλόταν σε καλύτερο σχεδιασμό και όχι σε έναν επικίνδυνο καύσωνα που δοκιμάζει τις αντοχές όλων. Μέχρι να περάσει αυτό το δύσκολο κύμα ζέστης, η προσοχή, η ψυχραιμία και η τήρηση των οδηγιών προστασίας παραμένουν η καλύτερη επιλογή για όλους μας.
Παγκάκι, ίσκιος και η απόλυτη θερινή ραστώνη
Το είδαμε κι αυτό στους δρόμους της πόλης, σε μια από εκείνες τις ημέρες που ο υδράργυρος χτυπάει κόκκινο και η άσφαλτος μοιάζει να λιώνει κάτω από τα πόδια σου. Όταν η ζέστη γίνεται ανυπόφορη, ο άνθρωπος ψάχνει ενστικτωδώς να πιαστεί από κάπου, να βρει μια μικρή ανάσα δροσιάς, μια υποτυπώδη διέξοδο από το αστικό καμίνι. Και πού αλλού θα τη βρει; Εκεί όπου η φύση επιμένει ακόμα να προσφέρει το δικό της φυσικό κλιματιστικό: κάτω από τον παχύ ίσκιο των δέντρων ενός πάρκου.
Ο φακός κατέγραψε μια σκηνή γεμάτη απόλυτη θερινή ραστώνη. Ένας άνδρας, εξουθενωμένος προφανώς από το λιοπύρι, βρήκε το δικό του προσωπικό καταφύγιο. Ξαπλωμένος νωχελικά σε ένα πράσινο ξύλινο παγκάκι, με το χέρι να κρέμεται χαλαρά και το κεφάλι ακουμπισμένο σε μια αυτοσχέδια μαξιλαροθήκη, παραδόθηκε στη θαλπωρή της σκιάς. Δείχνει να κοιμάται βαθιά, αποκομμένος από τη βοή της πόλης, αλλά μπορεί και όχι – ίσως απλώς να απολαμβάνει με κλειστά μάτια τις λιγοστές σταγόνες δροσιάς που αφήνουν τα φυλλώματα να περάσουν.
Το εντυπωσιακό είναι πως ο «πρωταγωνιστής» μας δεν ενοχλήθηκε καθόλου από τα διαδοχικά «κλικ» της φωτογραφικής μηχανής. Όταν το σώμα ζητά επίμονα ξεκούραση και η θερμοκρασία σε εξαντλεί, οι γύρω θόρυβοι χάνουν τη σημασία τους. Γύρω του, το σκηνικό συμπληρώνουν μερικά περιστέρια που κόβουν βόλτες στο χώμα αναζητώντας τροφή, ενώ στο βάθος, πίσω από τα κάγκελα του πάρκου, η κίνηση των αυτοκινήτων συνεχίζεται κανονικά.
Λίγο πιο πέρα, οι μεγάλες πέτρες και τα δέντρα στέκονται σαν αιώνιοι φρουροί αυτής της μικρής πράσινης όασης. Και σιγά τώρα που τα τζιτζίκια, με το ασταμάτητο, μονότονο τραγούδι τους, θα του δημιουργούσαν πρόβλημα… Αντίθετα, μοιάζουν να λειτουργούν σαν το ιδανικό λευκό θόρυβο, ένα νανούρισμα που σε μεταφέρει μακριά από το τσιμέντο. Σε μια πόλη που φλέγεται, αυτό το παγκάκι μετατράπηκε στο πιο πολυτελές κρεβάτι του κόσμου.
