Στις αρχές Ιουλίου, βρεθήκαμε στην Κόρινθο. Ήταν μια μέρα ζεστή, από αυτές που “σκάει” ο τζίτζικας, αλλά η πόλη έσφυζε από ζωή. Αφορμή για την επίσκεψή μας ήταν κάποιες δουλειές που έπρεπε να κάνουμε και, όπως πάντα, ο πειρασμός για μια βόλτα στο λιμάνι ήταν ακατανίκητος. H φωτογραφία αποτυπώνει την ηρεμία του λιμανιού την ώρα του δειλινού. Τα σκάφη είναι αραγμένα, και τα φώτα της πόλης αρχίζουν να ανάβουν. Ο ουρανός είναι γεμάτος από σύννεφα, που προσθέτουν μια δραματικότητα στη σκηνή.

Παρκάραμε το αυτοκίνητο στο λιμάνι, όπου ο Δήμος παρέχει δωρεάν χώρο στάθμευσης. Ήμασταν τυχεροί και βρήκαμε θέση, κάτι που δεν είναι πάντα εύκολο, ειδικά τις ζεστές μέρες του καλοκαιριού. O ήλιος έχει δύσει, και ο ουρανός έχει πάρει μια βαθιά μπλε απόχρωση. Τα φώτα του λιμανιού αντανακλώνται στο νερό, δημιουργώντας μια υπέροχη ατμόσφαιρα.

Η Σούλα και η Νίτσα κατευθύνθηκαν στα μαγαζιά για ψώνια, κι εγώ έμεινα πίσω, με την κάμερά μου, για να απαθανατίσω την ομορφιά του δειλινού. Η ώρα αυτή, με το ζεστό φως του ήλιου να δύει και να χρωματίζει τον ουρανό με αποχρώσεις του πορτοκαλί και του μωβ, είναι η αγαπημένη μου. Αυτή η φωτογραφία εστιάζει στην πόλη της Κορίνθου. Τα κτίρια είναι φωτισμένα, και ο ουρανός είναι γεμάτος από σύννεφα. Η σκηνή είναι γεμάτη από ζωή, και αποπνέει μια αίσθηση ζεστασιάς και φιλοξενίας.

Οι φωτογραφίες, όπως βλέπετε ακολουθούν την περιπλάνηση του μυαλού μου. Κάθε λήψη είναι μια αποτύπωση μιας στιγμής, ενός συναισθήματος, μιας ομορφιάς που με συναρπάζει. Αυτή η λήψη δείχνει τον φάρο της Κορίνθου, που στέκεται περήφανος στην είσοδο του λιμανιού. Ο φάρος είναι ένας σύμβολο ελπίδας και ασφάλειας, και η παρουσία του προσθέτει μια αίσθηση ιστορίας και παράδοσης στη σκηνή. Ο ψαράς δίπλα, με τον οποίο μίλησα, ήταν απογοητευμένος. Δεν έπιασε τίποτα εκείνη την ημέρα…

Υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος μοιάζει να σταματά, και το απόγευμα στα Λουτρά Ωραίας Ελένης είναι σίγουρα μία από αυτές. Όταν ο ήλιος αρχίζει να χαμηλώνει και τα χρώματα του ουρανού γλυκαίνουν, η θάλασσα μας καλεί για μια αναζωογονητική βουτιά. Είναι η τέλεια ώρα για να αφήσουμε πίσω την έννοια της καθημερινότητας, να ρεμβάσουμε κοιτάζοντας τον ορίζοντα και να απολαύσουμε την καλή παρέα.

Αυτήν ακριβώς τη μαγεία επιλέξαμε να ζήσουμε, και η φιλοξενία στο μπαράκι του Μπίλι αποδείχθηκε η ιδανική επιλογή! Με το κύμα να σκάει λίγα μέτρα πιο πέρα, η ατμόσφαιρα ήταν απλά εξαιρετική.

Τι καλύτερο, λοιπόν, από ένα κρύο τσιπουράκι για να συνοδεύσει τις συζητήσεις μας; Και φυσικά, δεν μείναμε μόνο εκεί. Οι μεζέδες που μας σέρβιραν ήταν προσεγμένοι, φτιαγμένοι με μεράκι και αυθεντικές γεύσεις, απογειώνοντας την εμπειρία μας.

Ήταν ένα απόγευμα γεμάτο απλές, αλλά τόσο ουσιαστικές απολαύσεις. Αν ψάχνετε το ιδανικό μέρος για να χαλαρώσετε και να γευτείτε καλό φαγητό με θέα τη θάλασσα, τα Λουτρά Ωραίας Ελένης και το μπαράκι του Μπίλι σας περιμένουν!

Μ’ αρέσει εκεί που βρίσκομαι να παρακολουθώ τη ζωή στην καθημερινότητά της. Αυτή η απλή αλήθεια ήταν ο οδηγός μου σήμερα το πρωί. Οι καινούριες ανατολές μας αρέσουν, το ξέρετε όλοι εσείς, οι φίλοι μας. Έτσι λοιπόν, σήμερα, από την Άνω Αλμυρή Κορινθίας, αποφάσισα να μοιραστώ μαζί σας κάτι ξεχωριστό: τέσσερα στιγμιότυπα που ζήσαμε στο άνοιγμα μιας νέας μέρας, όπως τα κατέγραψα στο κινητό μου τηλέφωνο με διαφορά μερικών λεπτών…

Μας δίνουν την πρώτη, δειλή αχτίδα. Ο ήλιος, μια απαλή χρυσή σφαίρα, ίσα που ξεπροβάλλει πάνω από τον ορίζοντα, φωτίζοντας τον χωματόδρομο και την άκρη της αυλής μας. Τα χρώματα στον ουρανό ξεχωρίζουν, αλλά είναι ακόμα ήπια, σαν μια υπόσχεση. Λίγα λεπτά αργότερα, ο ήλιος έχει κερδίσει ύψος. Η λάμψη του γίνεται πιο έντονη, πιο ζεστή. Οι φυλλωσιές των δέντρων, που πριν ήταν απλές σιλουέτες, αρχίζουν να φωτίζονται από μέσα. Ο χωματόδρομος τώρα “λούζεται” στο φως, και το λευκό του σπιτιού γίνεται ακόμα πιο λαμπερό.

Αλλάζοντας οπτική γωνία, η ανατολή μας αποκαλύπτει μια άλλη πλευρά της ομορφιάς της. Τώρα, οι ακτίνες του ήλιου, σαν χρυσά βέλη, διαπερνούν τον γειτονικό ελαιώνα. Τα ξερά χόρτα στο χωράφι μοιάζουν να “φλέγονται” από το φως. Τα χρώματα αλλάζουν σιγά – σιγά, παίρνοντας αποχρώσεις του κεχριμπαριού και του χαλκού. Στο τελευταίο στιγμιότυπο, ο ήλιος είναι πια ψηλά, ολοκληρώνοντας την ανατολή του.

Το φως είναι πανίσχυρο, δημιουργώντας μια αίσθηση ζεστασιάς και ενέργειας. Η μέρα σηκώνεται για τα καλά. Η Άνω Αλμυρή είναι πλέον πλήρως φωτισμένη, έτοιμη για τη δράση της ημέρας. Καθώς βλέπω αυτές τις τέσσερις εικόνες, σκέφτομαι: Τι όμορφο να μπορείς να απαθανατίζεις αυτές τις μικρές, αλλά τόσο σημαντικές, αλλαγές στο φως και στο χρόνο. Τώρα, λοιπόν, είναι η ώρα να κάνουμε το πρόγραμμα μας. Με μέριμνα για την ώρα, μιας και οι θερμοκρασίες είναι ιδιαίτερα υψηλές για την εποχή… Αλλά αυτή η ανατολή μας έδωσε την απαραίτητη ενέργεια.

Υπάρχουν κάποιοι τόποι που τους συνδέεις με την απόλυτη χαλάρωση, και κάποιοι άνθρωποι που τους συνδέεις με την ίδια την έννοια της «πατρίδας» και της ζεστασιάς. Για εμάς, αυτές οι μέρες στην Αλμυρή Κορινθίας συνδυάζουν και τα δύο.

Βρισκόμαστε εδώ και λίγες μέρες στο σπίτι της αγαπημένης μας φίλης, της Νίτσας. Γνωριζόμαστε χρόνια τώρα και με το πέρασμα του χρόνου, αυτή η σχέση έχει γίνει μια βαθιά, αληθινή, αδελφική φιλία.

Μέσα σε έναν κόσμο που τρέχει με χίλια, συνειδητοποιείς πως υπάρχουν ακόμα ωραίοι άνθρωποι. Άνθρωποι αυθεντικοί, που δίνουν την ψυχή τους για τους φίλους τους χωρίς να ζητούν τίποτα σε αντάλλαγμα. Νιώθουμε βαθιά τυχεροί που μας έχει στην καρδιά της, και ακόμα πιο τυχεροί που την έχουμε κι εμείς στη ζωή μας.

Μια μικρή γεύση από το καταφύγιό μας

Κάθε γωνιά εδώ γύρω εκπέμπει αυτή την ηρεμία που τόσο είχαμε ανάγκη. Από την πρώτη στιγμή που φτάνεις και αντικρίζεις την ολάνθιστη είσοδο με τις βουκαμβίλιες, νιώθεις ότι μπαίνεις σε έναν μικρό επίγειο παράδεισο.

Ακόμα και η θέα από το εσωτερικό του σπιτιού προς την καταπράσινη αυλή, σε προσκαλεί να καθίσεις, να χαλαρώσεις και να απολαύσεις έναν καφέ με καλή κουβέντα.

Γεμίζουμε μπαταρίες, μοιραζόμαστε αναμνήσεις, κάνουμε σχέδια για το μέλλον και, πάνω από όλα, απολαμβάνουμε την αξία της αληθινής φιλοξενίας.

Σε ευχαριστούμε για όλα, Νίτσα μας!