Υπάρχει κάτι μαγικό στην Αθήνα το τρίτο δεκαήμερο του Γενάρη. Η πόλη αποβάλλει τη “γιορτινή της κάπα” και επιστρέφει στους δικούς της, πιο ήρεμους ρυθμούς, αλλά ο πεζόδρομος της Διονυσίου Αρεοπαγίτου παραμένει πάντα η ζωντανή καρδιά της. Χθες, το κέντρο της Αθήνας μας υποδέχτηκε με μια τσουχτερή, αλλά υποφερτή ψύχρα. Για εμάς τους ντόπιους, ήταν η μέρα που σφίξαμε λίγο παραπάνω τα κασκόλ μας. Για τους εκατοντάδες επισκέπτες όμως, ο καιρός ήταν απλώς το σκηνικό για ένα όνειρο ζωής.
Περπατώντας ανάμεσά τους, έβλεπες πρόσωπα φωτεινά, γεμάτα ενθουσιασμό. Τουρίστες από κάθε γωνιά του πλανήτη, με τα σακίδια στην πλάτη και το βλέμμα στραμμένο ψηλά, στον Ιερό Βράχο. Οι φωτογραφίες αποτυπώνουν ακριβώς αυτή την αντίθεση. Τα φυλλοβόλα δέντρα έχουν πάρει αυτές τις υπέροχες κεχριμπαρένιες αποχρώσεις, πλαισιώνοντας το λευκό μάρμαρο του Παρθενώνα. Κόσμος κάθε ηλικίας να κατηφορίζει προς το Μουσείο της Ακρόπολης, απολαμβάνοντας τον καθαρό αέρα.
Μια ηρεμία που μόνο ο αθηναϊκός χειμώνας μπορεί να προσφέρει, μακριά από την αποπνικτική ζέστη του καλοκαιριού. Για πολλούς από αυτούς τους ανθρώπους, αυτή η βόλτα δεν ήταν απλώς ένας περίπατος. Ήταν η στιγμή που «ξεκλείδωσαν» μια επιθυμία ετών. Να περπατήσουν εκεί που περπάτησε η ιστορία. Το κρύο; Μια μικρή λεπτομέρεια μπροστά στο δέος της Ακρόπολης που δεσπόζει πάνω από τα κεφάλια μας, αγέρωχη και αιώνια.
