Η εικονογράφηση και τα πρόσωπα στις παραπάνω τρεις φωτογραφίες είναι φανταστικά. Αποτυπώνουν μόνο τις σκέψεις που θα δείτε παρακάτω…
Η ζωή κυλάει σαν ένα ορμητικό ποτάμι, γεμάτο στροφές, εμπόδια και στιγμές γαλήνης. Στο κυνήγι της καθημερινότητας, συχνά ξεχνάμε τον προορισμό μας, παρασυρμένοι από την ανάγκη να προλάβουμε, να ολοκληρώσουμε, να “πνίξουμε” τις ανησυχίες μας. Τρέχουμε σαν τρελοί, αφήνοντας τις εκκρεμότητες να στοιβάζονται, ενώ ο χρόνος, αμείλικτος, γλιστράει μέσα από τα δάχτυλά μας. Και ξεχνάμε να ζήσουμε.
Ξεχνάμε να απολαύσουμε τις μικρές, καθημερινές στιγμές που δίνουν γεύση στη ζωή: το ζεστό φλιτζάνι καφέ το πρωί, τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος μετά τη βροχή, το γέλιο ενός παιδιού. Ξεχνάμε να δώσουμε χαμόγελα και χαρά στους γύρω μας, να προσφέρουμε μια αγκαλιά σε όσους τη χρειάζονται, να ακούσουμε πραγματικά τον πόνο και τις ανάγκες των συνανθρώπων μας.
Και μια στιγμή, έρχεται το τέλος… Ξαφνικά, ή ίσως όχι και τόσο ξαφνικά, καθώς τα σημάδια υπήρχαν πάντα εκεί, προετοιμάζοντάς μας για το αναπόφευκτο. Σε αυτό το σύστημα πραγμάτων, η ζωή φαίνεται σαν ένας συνεχής αγώνας, μια διαρκής προσπάθεια να νικήσουμε τον χρόνο. Αλλά η αληθινή ζωή δεν μπορεί να είναι έτσι.
Η αληθινή ζωή, όπως την οραματιζόμαστε, θα είναι διαφορετική. Άνθρωποι θα την απολαμβάνουν καθώς θα έχουν μια δημιουργική εργασία, που θα τους προσφέρει ικανοποίηση και νόημα. Θα ζουν σε αρμονία με τη φύση και με τους συνανθρώπους τους, καλλιεργώντας σχέσεις αγάπης και σεβασμού. Θα έχουν τον χρόνο να αναπτύξουν τα ταλέντα τους, να εξερευνήσουν τον κόσμο, να ανακαλύψουν την ομορφιά της δημιουργίας.
Προσδοκούμε εκείνη την ημέρα, την ημέρα που η ζωή θα είναι μια συνεχής γιορτή, μια ατελείωτη ανακάλυψη. Μέχρι τότε, ας προσπαθήσουμε να ζούμε την κάθε στιγμή με νόημα και συνείδηση. Ας αγκαλιάσουμε τις μικρές χαρές της καθημερινότητας, ας προσφέρουμε αγάπη και στήριξη στους γύρω μας, ας μην ξεχνάμε να ζούμε. Γιατί η ζωή είναι ένα δώρο, και το πώς θα την αξιοποιήσουμε εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς.
Συμφωνώ και επαυξάνω.
Λίγο ακόμη!!!!!