Αρχείο κατηγορίας Δημοσιογραφικά

Υπάρχουν δρόμοι στην Αθήνα που τους διασχίζεις για να πας κάπου, και δρόμοι που τους περπατάς για να «νιώσεις» την πόλη. Η Σόλωνος ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Για εμάς, είναι ο γνώριμος δρόμος της επιστροφής, το επόμενο βήμα μετά την Πανεπιστημίου, η διαδρομή που μας οδηγεί στην πλατεία Βάθη και τελικά στο σπίτι μας. Περπατώντας δίπλα στα Εξάρχεια, η Σόλωνος κουβαλάει μια ιδιαίτερη αύρα.

Είναι ο δρόμος των εκδοτικών οίκων, των παλαιών βιβλιοπωλείων και των φοιτητικών στεκιών. Αν σταθείς για μια στιγμή και κλείσεις τα μάτια, μπορείς σχεδόν να ακούσεις τον ήχο από τις παλιές τυπογραφικές μηχανές και τις έντονες συζητήσεις των φοιτητών στα καφενεία των περασμένων δεκαετιών. Δεν μας αρέσει να βιαζόμαστε. Σταματάμε μπροστά από τις πολυκατοικίες του μεσοπολέμου που στέκονται δίπλα στα σύγχρονα κτίρια γραφείων.

Κοιτάμε τα γκράφιτι στους τοίχους —αυτή τη σύγχρονη “κραυγή” της πόλης— και μετά τα ψηλά δέντρα που προσφέρουν λίγη σκιά στα στενά της περιοχής. Ποιοι έζησαν εδώ; Ποιοι άνθρωποι ανέβηκαν αυτά τα μαρμάρινα σκαλοπάτια πριν από 50 ή 60 χρόνια; Πώς άλλαξε ο δρόμος; Από το κομψό κέντρο της αστικής Αθήνας, στη ζωντανή, εναλλακτική και ενίοτε “σκληρή” γοητεία του σήμερα.

Λένε πως αν λες την αλήθεια χωρίς “φίλτρα”, μένεις μόνος. Οι 41.000 μοναδικοί επισκέπτες στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ αποδεικνύουν το αντίθετο. Σε έναν κόσμο που συχνά “νερώνει” την άποψή του για να αρέσει σε όλους, εμείς επιλέγουμε να τα λέμε έξω από τα δόντια. Στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, οι απόψεις δεν “νερώνονται” και τα πράγματα λέγονται με το όνομά τους. Η εμπιστοσύνη σας είναι η δύναμή μας. Για εμάς, αυτός ο αριθμός δεν είναι απλά στατιστική· είναι η δική σας εμπιστοσύνη σε μια φωνή που δεν συμβιβάζεται. Συνεχίζουμε καθημερινά, με την ίδια ορμή. Σας ευχαριστούμε που είστε εδώ. Συνταξιδιώτες, στο ίδιο όμορφο καθημερινό ταξίδι!

Στο κέντρο της Αθήνας, εκεί που το μάρμαρο συναντά την ιστορία, μια ακόμα φουρνιά νέων ανθρώπων συγκεντρώθηκε για να σφραγίσει μια διαδρομή ετών. Χαρτιά, ανθοδέσμες, πανό με πειράγματα και ο ήχος των κλείστρων που προσπαθούν να φυλακίσουν τη στιγμή. Κοιτάζοντας αυτές τις εικόνες, ο νους δεν πάει στις σημειώσεις, στα αμφιθέατρα ή στους βαθμούς.

Πάει στην ίδια την ανθρώπινη φύση. Στην ανάγκη μας να εφεύρουμε σταθμούς «ευτυχίας» για να πάρουμε μια ανάσα πριν τη μεγάλη βουτιά στην πραγματικότητα. Συνηθίζουμε να γιορτάζουμε την κατάκτηση της γνώσης. Αλλά τι είναι η γνώση χωρίς την καλλιέργεια της ψυχής; Οι φωτογραφίες δείχνουν μελλοντικούς επιστήμονες, όμως η κοινωνία μας δεν πάσχει από έλλειψη πτυχίων. Πάσχει από έλλειψη ανθρώπων.

Δεν έχει σημασία αν το πτυχίο γράφει Νομική, Φιλοσοφία ή Μαθηματικά. Αυτά είναι τα «ρούχα» που θα φορέσουμε για να βγούμε στον στίβο της εργασίας. Το ερώτημα που παραμένει αμείλικτο πίσω από τα χαμόγελα των Προπυλαίων είναι ένα: Θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι; Η τελετή τελειώνει, οι ανθοδέσμες μαραίνονται και τα πανό διπλώνονται. Η «σκληρή πραγματικότητα» που περιμένει έξω από τα κάγκελα του Πανεπιστημίου δεν ενδιαφέρεται για την τήβεννο ή τον όρκο.

Υπάρχουν γωνιές στην Αθήνα που αν κλείσεις τα μάτια, μπορείς ακόμα να μυρίσεις το βρεγμένο χώμα και την ευωδιά της φρέσκιας πρασινάδας. Για πολλούς από εμάς, τα Σεπόλια της δεκαετίας του 1980 δεν ήταν η πυκνοκατοικημένη γειτονιά που ξέρουμε σήμερα, αλλά ένας απέραντος “κήπος”. Πριν το τσιμέντο κυριαρχήσει, η περιοχή δίπλα στον Κηφισό ήταν ο τροφοδότης της πρωτεύουσας.

Τεράστιες καταπράσινες εκτάσεις και λαχανόκηποι άπλωναν το δικό τους δίχτυ προστασίας πάνω από τη γειτονιά, προσφέροντας ανάσες δροσιάς και μια αίσθηση “χωριού” μέσα στην πόλη. Όλα άρχισαν να αλλάζουν όταν μια άγνωστη τότε λέξη άρχισε να ψιθυρίζεται στις γειτονιές: Μετρό. Η είδηση ότι το κράτος θα αγόραζε αυτές τις εκτάσεις για να δημιουργήσει το αμαξοστάσιο και τον σταθμό, έπεσε σαν βόμβα.

Η γη των Σεπολίων, από αγροτική, έγινε ξαφνικά “χρυσάφι”. Η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει. Οι μικρές, χαμηλές μονοκατοικίες και τα διώροφα με τις αυλές άρχισαν να γκρεμίζονται. Στη θέση τους υψώθηκαν πολυκατοικίες-μεγαθήρια, καθώς όλοι ήθελαν ένα διαμέρισμα “δίπλα στο Μετρό”. Οι λαχανόκηποι παραχώρησαν τη θέση τους σε εργοτάξια, γερανούς και τελικά στο ατσάλι.

Σήμερα, περπατώντας γύρω από το Αμαξοστάσιο των Σεπολίων, οι εικόνες μαρτυρούν τη νέα πραγματικότητα. Οι φωτογραφίες μας δείχνουν έναν κόσμο περίφρακτο, τεχνικό, απαραίτητο για τη λειτουργία της πόλης, αλλά τόσο ξένο προς το παρελθόν του. Εκεί που κάποτε φύτρωναν ζαρζαβατικά, τώρα ορθώνεται ο τσιμεντένιος πύργος ελέγχου με τις μεταλλικές σκάλες, επιβλέποντας την κίνηση των συρμών.

Επανερχόμαστε στο Πάρκο Ριζάρη. Μετά την πρόσφατη αναφορά μας στον «ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ» (δείτε ΕΔΩ), μια νέα βόλτα στον χώρο, μας έκανε να σταθούμε λίγο περισσότερο και να παρατηρήσουμε τις λεπτομέρειες. Τελικά, τίποτα δεν είναι τυχαίο στην ομορφιά αυτού του πάρκου. Περπατώντας στα λιθόστρωτα μονοπάτια του, συνειδητοποιείς αμέσως ότι εδώ υπάρχει σχεδιασμός.

Δεν είναι απλώς ένας χώρος με δέντρα, αλλά μια μελετημένη ανάπλαση που σέβεται τον επισκέπτη και το αστικό τοπίο. Η ροή των μονοπατιών οδηγούν το βλέμμα και το βήμα με έναν τρόπο φυσικό. Η επιλογή των υλικών, η πέτρα και το πράσινο δένουν αρμονικά, δημιουργώντας μια αίσθηση ηρεμίας μέσα στην καρδιά της Αθήνας. Η καθαρότητα των γραμμών, ακόμα και τα σημεία ξεκούρασης και ο φωτισμός δείχνουν μια φροντίδα που σπάνια συναντάμε σε δημόσιους χώρους.

Όπως μαρτυρά και η μαρμάρινη στήλη στην είσοδο, η ανάπλαση αυτή είναι καρπός της ευγενικής προσφοράς του Ιδρύματος «Νικόλας Δ. Πατέρας», εις μνήμην του Διαμαντή Ν. Πατέρα. Η υλοποίηση αυτή έγινε επί δημαρχίας Νικήτα Κακλαμάνη και παραδόθηκε στους Αθηναίους τον Νοέμβριο του 2009. Είναι πραγματικά ελπιδοφόρο και συγκινητικό να βλέπουμε τέτοιες ιδιωτικές πρωτοβουλίες και χορηγίες να μεταμορφώνουν την καθημερινότητα των δημοτών.

Υπάρχουν κάποιες δουλειές που δεν τελειώνουν ποτέ με τη συνταξιοδότηση… Είναι εκείνες που γίνονται από μεράκι, από εκείνη την εσωτερική ανάγκη να παραμείνεις δημιουργικός και να προσφέρεις σε μια κοινότητα που σε αγκάλιασε για δεκαετίες. Χθες, ολοκληρώθηκε το τεύχος 181 της τριμηνιαίας έκδοσης «ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος». Για εμάς, δεν είναι απλώς άλλος ένας αριθμός στη σειρά. Είναι η συνέχεια μιας παράδοσης 31 ετών, μια σταθερή γέφυρα επικοινωνίας για τους συνταξιούχους των ΗΣΑΠ που μας εμπιστεύονται για την ενημέρωσή τους. 

Σε μια εποχή που η ψηφιακή ταχύτητα συχνά θυσιάζει την ουσία και τα αυθεντικά συνδικαλιστικά έντυπα τείνουν να εκλείψουν, το Σωματείο Συνταξιούχων ΗΣΑΠ επιμένει να επενδύει σε αυτό το προνόμιο. Μετά τη συνταξιοδότηση, επιλέξαμε να κρατήσουμε ελάχιστες, συγκεκριμένες δουλειές. Αυτή η έκδοση είναι η κορυφαία ανάμεσά τους. Της βάλαμε «πολλή αγάπη» – αυτή την αγάπη που νιώθεις όταν ξέρεις ότι το κείμενο σου θα διαβαστεί στο δικό του χρόνο, με τη δική του νοσταλγία. Μια αναμνηστική φωτογραφία στο τυπογραφία. Διαβάστε την πρώτοι από ΕΔΩ…

Στον «ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ», ποτέ δεν κυνηγήσαμε τα «κλικ» με φθηνούς εντυπωσιασμούς. Πιστεύαμε πάντα ότι η αλήθεια, η ποιότητα και η καθαρή ματιά στα πράγματα έχουν τη δική τους δύναμη. Σήμερα, η δική σας ανταπόκριση μας δικαιώνει. Ξεπεράσαμε τους 40.000 μοναδικούς επισκέπτες και η χαρά μας δεν περιγράφεται! Συνεχίζουμε μαζί, προσεγγίζοντας τη ζωή από την πλευρά που της αξίζει: την αληθινή. Σας ευχαριστούμε που είστε κομμάτι αυτής της προσπάθειας.