Αρχείο κατηγορίας Δημοσιογραφικά

Περιδιαβαίνοντας τη γειτονιά που μένουμε, ο χρόνος φαίνεται να κυλά με άλλους, πιο ανθρώπινους ρυθμούς. Είναι ο καλύτερος τρόπος για να γνωρίσεις τον τόπο σου σε βάθος, να τον κάνεις πιο οικείο και ζεστό, μετατρέποντάς τον σε ένα πραγματικό καταφύγιο για εμάς τους κατοίκους της. Σήμερα, η βόλτα μας μάς οδηγεί σε μια χαρακτηριστική στάση: στη γωνία Πρεβέζης και Ραιδεστού, σε απόσταση “αναπνοής” από τον ιστορικό Λόφο Ίππιου Κολωνού.  Καθώς στεκόμαστε στη γωνία, το βλέμμα συναντά εικόνες που σπανίζουν στην Αθήνα του σήμερα.

Τα κτίρια εδώ διατηρούν μια χαμηλή, φιλική κλίμακα· τα σπίτια στην πλειονότητά τους είναι διώροφα ή το πολύ τριώροφα, αφήνοντας τον αττικό ουρανό και το φως του ήλιου να απλώνονται ελεύθερα πάνω από τα στενά. Μια καταπράσινη νεραντζιά, φορτωμένη με τους καρπούς της, ομορφαίνει το πεζοδρόμιο πλάι στην πινακίδα της οδού Πρεβέζης, θυμίζοντάς μας πως η φύση βρίσκει πάντα τρόπο να τρυπώνει ανάμεσα στο τσιμέντο. Για λίγες στιγμές, καθώς στέκεσαι εδώ, ξεχνάς ότι βρίσκεσαι στην καρδιά μιας μεγαλούπολης. Το σκηνικό αποπνέει την αίσθηση και τη θαλπωρή ενός απομακρυσμένου χωριού.

Αυτό που κάνει αυτή τη γειτονιά πραγματικά ξεχωριστή, όμως, δεν είναι μόνο η αρχιτεκτονική της ταυτότητα ή η γαλήνη των δρόμων της, αλλά οι ίδιοι οι άνθρωποι. Εδώ, η επικοινωνία δεν είναι απρόσωπη. Για να σου μιλήσουν, οι κάτοικοι δεν θα κατεβάσουν το κεφάλι· θα ανοίξουν τα παράθυρα ή θα βγουν στα μπαλκόνια τους για μια ζεστή, αυθόρμητη καλημέρα και μια κουβέντα από καρδιάς. Είναι μια πολυτέλεια που δύσκολα συναντάς πια στη σύγχρονη πόλη, ένας ζωντανός δεσμός κοινότητας που αντιστέκεται στη μοναξιά του αστικού τοπίου. Στη γωνία Πρεβέζης και Ραιδεστού, η Αθήνα αποδεικνύει πως διαθέτει ακόμη ψυχή, αρκεί να περπατάς με ανοιχτά μάτια και ανοιχτή καρδιά.

Μια από τις πιο αγαπημένες παραστάσεις της τελευταίας δεκαετίας επέτρεψε από 3 Οκτωβρίου στο θέατρο Ιλίσια Βολανάκης. Ο Γρηγόρης Βαλτινός επανήλθε με το “Κάθε Τρίτη με τον Μόρι”, το έργο που το 2019 τιμήθηκε με Βραβείο Αθηνοράματος και κέρδισε επάξια μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά των θεατών. Στο πλευρό του βρίσκεται ο Γιάννης Σαρακατσάνης, ένας ηθοποιός με ευαισθησία, που ξέρει να ισορροπεί ανάμεσα στην τρυφερότητα, το χιούμορ και τη σκληρή αλήθεια της ανθρώπινης ύπαρξης.

Το έργο των Jeffrey Hatcher και Mitch Albom, βασισμένο στο παγκόσμιο best seller “Tuesdays with Morrie”, έχει ταξιδέψει σε δεκάδες χώρες και έχει συγκινήσει εκατομμύρια αναγνώστες και θεατές. Η πλοκή ξεκινά όταν ο Μιτς, ένας πρώην φοιτητής που έχει βυθιστεί στη φρενίτιδα της καριέρας και της καθημερινότητας, ξανασυναντά τον παλιό του καθηγητή κοινωνιολογίας, τον χαρισματικό Μόρι Σουόρτς. Ο Μόρι, που βρίσκεται αντιμέτωπος με το τέλος της ζωής του, δεν χάνει το πάθος του για διδασκαλία και μετατρέπει τις εβδομαδιαίες συναντήσεις τους σε ένα μάθημα ζωής. 

Κάθε Τρίτη, οι δυο τους μιλούν για τον έρωτα, την οικογένεια, την απώλεια, την ευτυχία, αφήνοντας στο κοινό μια παρακαταθήκη σοφίας που αγγίζει τον καθένα ξεχωριστά. “Σκέψεις πάνω στο θέμα της ανάγκης για επικοινωνία και της καθαρής αγάπης γεννά το έργο αναβαπτίζοντας το δράμα στην κολυμπήθρα του χιούμορ. Και είναι εντυπωσιακό με πόσο πάθος και συγκίνηση το μεταφέρει στη σκηνή ο Γρηγόρης Βαλτινός, μην παραλείποντας τις σωστά στοχευμένες κωμικές πινελιές κάποιες στιγμές” έγραφε η Μαρία Κρύου στην κριτική του “α” για την παράσταση, το 2019

Η σκηνοθετική προσέγγιση του Γρηγόρη Βαλτινού εστιάζει στην αλήθεια των διαλόγων και την αμεσότητα της ανθρώπινης επαφής. Χωρίς περιττούς εντυπωσιασμούς, η παράσταση δίνει χώρο στους ηθοποιούς να αναδείξουν τον συναισθηματικό πυρήνα του έργου. Ο Βαλτινός, με τη βαθιά του εμπειρία, αποτυπώνει με συγκινητική απλότητα τον σοφό και τρυφερό Μόρι, ενώ ο Σαρακατσάνης δίνει δυναμισμό και ευαισθησία στον Μιτς, συνθέτοντας ένα συγκλονιστικό θεατρικό δίδυμο. Δεν είναι δικό μου. Είναι αντιγραφή από το ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ.

Υπάρχουν στιγμές που η πόλη σε εκπλήσσει εκεί ακριβώς που δεν το περιμένεις. Περπατώντας επί της λεωφόρου Θηβών στο Ίλιον, ανάμεσα στη βοή των αυτοκινήτων και τους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας, το βλέμμα σταματά σε μια μικρή, καταπράσινη γωνιά. Έναν τόπο που ορίζεται από τις οδούς Μαλαισίας, Φιλοπρόοδων και Φλωρίνης, αλλά στερείται ενός επίσημου ονόματος. Μια ανώνυμη πλατεία, από αυτές που συναντά κανείς συχνά στον αττικό ιστό, η οποία όμως καταφέρνει να ξεχωρίσει από την πρώτη κιόλας ματιά.

Αν και μικρή σε έκταση, η συγκεκριμένη πλατεία αποτελεί υπόδειγμα καλοσχεδιασμένου και φροντισμένου αστικού πράσινου.  Τέσσερα διαμορφωμένα μονοπάτια με καθαρές πλάκες διασχίζουν την έκτασή της, οδηγώντας τον περιπατητή ανάμεσα σε περιποιημένα παρτέρια, ψηλά δέντρα και φρεσκοκουρεμένο γκαζόν. Τα ξύλινα παγκάκια με τις γήινες, κόκκινες βάσεις είναι τοποθετημένα με τέτοιο τρόπο ώστε να προσφέρουν τόσο απομόνωση όσο και θέα προς τις ηλιόλουστες πλευρές του πάρκου.  Αυτό που κάνει τη μικρή αυτή όαση να διαφέρει δεν είναι μόνο η αρχιτεκτονική της διάταξη, αλλά η εμφανής φροντίδα των ανθρώπων της.

Παρότι η παρουσία μας εκεί ήταν τυχαία, ως απλοί περαστικοί, ήταν αδύνατο να μην διακρίνουμε το μεράκι και την προσοχή με την οποία ο Δήμος και οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα διατηρούν τον χώρο.  Ούτε ένα σκουπίδι, παρτέρια γεμάτα με προσεκτικά τοποθετημένα φυτά και ξύλινες ζαρντινιέρες που προσθέτουν μια αίσθηση ζεστασιάς και περιποίησης. Χθες το πρωί, γύρω στις 10:00, ο καιρός χάρισε στη γωνιά αυτή μια μοναδική ηλιοφάνεια. Παρά τη διακριτική ψύχρα του φθινοπώρου, το φως που διαπερνούσε τις φυλλωσιές των δέντρων δημιουργούσε ένα σκηνικό που σε καλούσε να κάνεις μια στάση.

Να καθίσεις σε ένα από τα παγκάκια, να αφήσεις για λίγο στην άκρη τις υποχρεώσεις και να απολαύσεις τη στιγμή. Στους ψηφιακούς χάρτες της Google, ο χώρος αποτυπώνεται απλώς ως πράσινο με τα τέσσερα μονοπάτια του. Καμία πινακίδα δεν αποκαλύπτει την ονομασία της στους δρόμους που την περιβάλλουν. Ίσως οι ντόπιοι να της έχουν δώσει το δικό τους, ανεπίσημο όνομα. Ίσως πάλι να μην χρειάζεται καν όνομα. Γιατί τελικά, η ομορφιά ενός δημόσιου χώρου δεν κρίνεται από τις πινακίδες, αλλά από την ηρεμία που προσφέρει στους κατοίκους και τους περαστικούς της πόλης.

Η αναζήτηση για το τέλειο έπιπλο που θα μεταμορφώσει το σαλόνι δεν είναι ποτέ μια απλή υπόθεση. Κρύβει μέσα της εξερεύνηση, διαπραγματεύσεις, πολλές φορές διαφωνίες, αλλά κυρίως, μικρές ιστορίες καθημερινότητας που αξίζει να διηγηθείς. Η χθεσινή αποστολή ξεκίνησε με έναν ξεκάθαρο στόχο: την αγορά ενός καναπέ για το σαλόνι μιας καλής φίλης.  Ως αφετηρία της έρευνας αγοράς επιλέχθηκε το γνωστό πολυκατάστημα ΙΚΕΑ. Εκεί, οι επιλογές σε σχέδια και στυλ είναι αμέτρητες, όμως η συγκεκριμένη αναζήτηση ζητούσε κάτι διαφορετικό, μια πιο εξειδικευμένη ταυτότητα που δεν στάθηκε δυνατό να εντοπιστεί στα έτοιμα τυποποιημένα πρότυπα.

Η λύση, ωστόσο, δεν άργησε να βρεθεί. Η πορεία οδήγησε τα βήματα στο SOFA.gr (MODERN), έναν χώρο αποκλειστικά αφιερωμένο και εξειδικευμένο στον σχεδιασμό και την κατασκευή καναπέδων. Μπαίνοντας στο κομψό και φωτεινό κατάστημα, με τις μεγάλες τζαμαρίες και την προσεγμένη εσωτερική διακόσμηση που φιλοξενεί μοντέρνες προτάσεις και αμέτρητα δειγματολόγια υφασμάτων, έγινε αμέσως φανερό ότι η αναζήτηση έφτανε στο τέλος της. Οι επιλογές σε γραμμές, ποιότητες και αποχρώσεις ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόταν το νέο σαλόνι.  Βέβαια, επειδή η τελική κριτής έλειπε, επιστρατεύτηκε η σύγχρονη τεχνολογία.

Με μια κλήση μέσω της κάμερας του Viber, η φίλη συνδέθηκε ζωντανά από το σπίτι, περιηγήθηκε ψηφιακά στον χώρο, είδε τις προτάσεις και έδωσε την πολυπόθητη «έγκριση» για την αγορά. Τα διαδικαστικά διευθετήθηκαν γρήγορα με τη βοήθεια του προσωπικού και οι υπογραφές έπεσαν, αφήνοντας την αίσθηση μιας αποστολής που στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία. Η επιστροφή επεφύλασσε μια ακόμη έκπληξη, αυτή τη φορά από τη φύση. Η μέρα είχε ξεκινήσει μελαγχολικά, υπό το σκηνικό μιας βαριάς χειμερινής βροχής.

Όμως, μετά από 4-5 ώρες ψάχνοντας στα διάφορα καταστήματα και τις διαδικασίες, ο καιρός αποφάσισε να κάνει ολική ανατροπή. Βγαίνοντας στον δρόμο, το σκηνικό θύμιζε καλοκαίρι, με έναν καυτό ήλιο να λούζει την πόλη και να δημιουργεί μια μοναδική αίσθηση αντίθεσης. Δύο εντελώς διαφορετικά πρόσωπα του καιρού σε μόλις ένα εικοσιτετράωρο! Η περιπέτεια ολοκληρώθηκε με τον πιο ζεστό τρόπο: επιστροφή στο σπίτι της φίλης, όπου ένα πλούσιο, στρωμένο τραπέζι περίμενε την παρέα για να γιορτάσει τη νέα προσθήκη στο σαλόνι και τις μικρές, απρόβλεπτες ομορφιές της ημέρας.

Η αφετηρία μας μάς οδήγησε στην καρδιά μιας γνήσιας λαϊκής συνοικίας της Αθήνας, στη γωνία της οδού Ραιδεστού και της Αγίας Σοφίας στα Σεπόλια. Καθώς στεκόμαστε σε αυτό το σημείο και ρίχνοντας μια προσεκτική ματιά γύρω μας, οι σκέψεις στράφηκαν φυσικά στην Αγίας Σοφίας. Η οδός αυτή ξεκινά από τη λεωφόρο Σεπολίων –δίπλα ακριβώς στην πλατεία Αγίου Μελετίου– και φτάνει μέχρι την πλατεία Πανταζοπούλου. Από την άλλη, η οδός Ραιδεστού ξεκινά από την Κωνσταντινουπόλεως, είναι κάθετη στις σιδηρογραμμές του ΟΣΕ και καταλήγει στην οδό Ιωαννίνων. Όπως αποτυπώνεται χαρακτηριστικά και στις φωτογραφίες από το οδοιπορικό μας, πρόκειται για μια ήρεμη γειτονιά της Αθήνας, ποτισμένη με τη ζεστασιά και τον μόχθο ανθρώπων της δουλειάς και του μεροκάμματου.

Οι διπλανές πολυκατοικίες, τα παλαιότερα κτίρια, τα δέντρα που σκιάζουν τα πεζοδρόμια και τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα κατά μήκος του δρόμου συνθέτουν το κλασικό αστικό τοπίο μιας αθηναϊκής συνοικίας. Στην Αγίας Σοφίας μένουν ακόμα και τώρα φίλοι και γνωστοί, γεγονός που κάνει τις επισκέψεις μας εδώ μια διαρκή υπόθεση παρέας, ζεστασιάς και επαφής με το παρελθόν. Για πολλούς από εμάς, η περιοχή αυτή δεν είναι απλώς ένας τόπος στον χάρτη. Κουβαλάει ισχυρά βιώματα φίλων των οποίων το πατρικό σπίτι βρισκόταν λίγο πιο κάτω από αυτό το σταυροδρόμι. Περπατώντας στα στενά, οι εικόνες ζωντανεύουν: παιδικές φωνές στα πεζοδρόμια, γείτονες που μιλούν στα μπαλκόνια, η αίσθηση μιας κοινότητας που γνώριζε τα πάντα για τον διπλανό της.

Ωστόσο, οι γειτονιές της Αθήνας αλλάζουν. Τα κτίρια γερνούν, οι γενιές διαδέχονται η μία την άλλη και τα σημάδια του εκσυγχρονισμού προσπαθούν να χωρέσουν ανάμεσα στις παλιές μνήμες. Παρά τις αλλαγές όμως, το στίγμα της περιοχής παραμένει αυθεντικό. Είναι η αίσθηση του οικείου, το ρετρό αίσθημα των αθηναϊκών δρόμων κάτω από τον μουντό ή φωτεινό αττικό ουρανό, όπως ακριβώς φαίνεται στις λήψεις μας από την οδό Ραιδεστού.

Τα Σεπόλια, και ειδικότερα η γειτονιά γύρω από την Αγίας Σοφίας και τη Ραιδεστού, διατηρούν μια σπάνια γοητεία. Δεν είναι μια τουριστική βιτρίνα, ούτε μια αποστειρωμένη περιοχή. Είναι η αληθινή Αθήνα των καθημερινών ανθρώπων, εκείνων που μοχθούν, που κρατούν ζωντανές τις ανθρώπινες σχέσεις και συνεχίζουν να δίνουν ζωή στα στενά της πόλης μας. Κάθε επίσκεψη εδώ είναι μια υπενθύμιση ότι οι γειτονιές μας είναι οι ίδιες μας οι ζωές, δεμένες γερά με πέτρα, άσφαλτο και αναμνήσεις.

Έχουμε ξαναγράψει στο παρελθόν για την πλατεία Πανταζοπούλου, αναδεικνύοντας τον ζωντανό της παλμό, τις καθημερινές της συνήθειες και τον τρόπο με τον οποίο ενσωματώνεται στον αστικό ιστό της γειτονιάς. Ωστόσο, μια χθεσινή επίσκεψη στην περιοχή αποκάλυψε μια εντελώς διαφορετική, σχεδόν κινηματογραφική πλευρά της, η οποία αποτυπώνεται ανάγλυφα και στο νέο φωτογραφικό υλικό που τη συνοδεύει.

Οι ιδιαίτερες καιρικές συνθήκες, με τον μουντό, συννεφιασμένο ουρανό να κυριαρχεί πάνω από τα κτίρια και τα δέντρα, δημιούργησαν ένα σκηνικό που ελάχιστα θυμίζει την έντονη καλοκαιρινή ή την ανέμελη ανοιξιάτικη πολυκοσμία. Επιπλέον, η απουσία των παιδιών και των γονέων από το δημοτικό σχολείο που βρίσκεται σε άμεση γειτνίαση, λόγω της αργίας του Σαββάτου, αφαίρεσε τον συνηθισμένο θόρυβο και την παιδική φασαρία, αφήνοντας πίσω της μια ασυνήθιστη ησυχία.

Όπως φαίνεται καθαρά και στις φωτογραφίες, οι δρόμοι γύρω από την πλατεία είναι σχεδόν άδειοι, με ελάχιστη κίνηση οχημάτων παρκαρισμένων κατά μήκος του δρόμου, μακριά από τους καταιγιστικούς ρυθμούς των εργάσιμων ημερών. Η φύση γύρω από το πράσινο πάρκο και τα παρτέρια δείχνει πιο ήρεμη, φορτωμένη με αυτόν τον υφέρποντα χειμώνα που προαναγγέλλει την αλλαγή της εποχής. Είναι η αίσθηση εκείνη που μαζεύει τον κόσμο από τα ανοιχτά παγκάκια και τους δρόμους, οδηγώντας τους λίγους πιστούς φίλους σε ζεστές γωνιές στα γύρω καφέ για κουβέντα και ζεστασιά.

Εκεί ακριβώς βρεθήκαμε κι εμείς για λίγο, απολαμβάνοντας την ηρεμία του τοπίου. Η πλατεία Πανταζοπούλου υπό αυτό το πρίσμα δεν είναι απλώς ένας τόπος διέλευσης, αλλά ένας καμβάς που αλλάζει πρόσωπο ανάλογα με τον καιρό και τον χρόνο, θυμίζοντάς μας ότι κάθε γειτονιά κρύβει πολλές διαφορετικές εκδοχές του εαυτού της.

Το χθεσινό Σάββατο ξημέρωσε με έναν καιρό ιδιαίτερο, «συννεφιασμένο και ολίγον βροχερό», από εκείνους που δοκιμάζουν τα αντανακλαστικά και τις διαθέσεις του αστικού περιπάτου. Παρά την απειλή της βροχής που κρεμόταν σαν σκιά πάνω από την πόλη, τα σχέδια δεν ματαιώθηκαν. Η διάθεση για εξερεύνηση και κίνηση παρέμεινε ζωντανή, έστω κι αν η μόνιμη ανησυχία μήπως η μπόρα ξαφνικά μας κάνει «λούτσα», συνόδευε κάθε μας βήμα. Γύρω στις 10:15 το πρωί, η διαδρομή μας έφερε σε ένα από τα χαρακτηριστικά σταυροδρόμια της πρωτεύουσας, στο φανάρι της Λένορμαν με την Άργους.

Ακινητοποιημένοι προσωρινά πάνω στη μηχανή, είχαμε την ευκαιρία να παρατηρήσουμε και να απαθανατίσουμε το τοπίο. Όπως μαρτυρούν και οι φωτογραφίες από τη συμβολή των οδών, η εικόνα ήταν απολύτως χαρακτηριστική μιας φθινοπωρινής αθηναϊκής μέρας: το σκηνικό μουντό, ο ουρανός ασυνήθιστα κλειστός και η κίνηση στους δρόμους αισθητά περιορισμένη. Τα αυτοκίνητα σταθμευμένα ή σε αργή ροή, οι πολυκατοικίες με τα χαρακτηριστικά τους μπαλκόνια και τις τέντες να χάνονται στη μουντάδα, και η ατμόσφαιρα να αποπνέει μια σπάνια, σχεδόν μελαγχολική ησυχία για τα δεδομένα της πολυσύχναστης περιοχής.

Η απουσία της συνηθισμένης βαριάς κίνησης δημιούργησε μια αίσθηση ψευδώνυμης γαλήνης. Οι γωνίες των δρόμων στη Λένορμαν και την Άργους έδειχναν σχεδόν έρημες, προσφέροντας μια διαφορετική οπτική της πόλης μακριά από τον συνήθη θόρυβο. Έτσι κύλησαν οι πρώτες ώρες της ημέρας, με τους δρόμους να κρατούν τα μυστικά τους κάτω από το γκρίζο πέπλο της ατμόσφαιρας. Καθώς το ρολόι προχωρούσε, η στρατηγική μας άλλαξε. Η μεσημεριανή εξέλιξη της ημέρας μάς βρήκε μακριά από τους δρόμους, καθώς επιλέξαμε την ασφάλεια και την άνεση του σπιτιού για μια απαραίτητη ξεκούραση.

Ήταν μια σοφή επιλογή, καθώς λίγο αργότερα ο ουρανός βάρυνε ακόμα περισσότερο και η απειλή της βροχής έγινε πιο αισθητή, με το νερό να πέφτει πιθανότατα σε γειτονικές περιοχές. Σε αυτό το σκηνικό ήρθε να προστεθεί και η γνωστή παρουσία της αφρικανικής σκόνης στην ατμόσφαιρα, όπως είχαν προειδοποιήσει οι μετεωρολόγοι, δίνοντας μια πιο θολή υφή στον ορίζοντα και εντείνοντας την αίσθηση της αβεβαιότητας στον καιρό. Το μεγάλο ερώτημα παραμένει: θα αλλάξει αυτή η κατάσταση τις επόμενες μέρες ή θα συνεχίσουμε να κινούμαστε ανάμεσα σε σύννεφα και σκόνη; Ο καιρός θα δείξει, και εμείς θα είμαστε εδώ έτοιμοι να καταγράψουμε την επόμενη εικόνα της πόλης.