Αρχείο κατηγορίας Δημοσιογραφικά

Υπάρχουν σημεία στην Αθήνα που νομίζεις πως τα ξέρεις απ’ έξω. Το Πολυτεχνείο είναι ένα από αυτά. Έχουμε γράψει για την ιστορία του, για το βάρος του ονόματός του, για τη σημασία του. Χθες, όμως, αποφασίσαμε να αφήσουμε την ιστορία για λίγο στην άκρη και να περπατήσουμε το γύρο του τετραγώνου με μια διαφορετική, σχεδόν περιπατητική διάθεση. Εστιάσαμε το βλέμμα μας στη Στουρνάρη.

Εκεί που οι τοίχοι του ιστορικού ιδρύματος γίνονται καμβάς για τη φωνή της πόλης — άλλοτε με συνθήματα και αφίσες που δηλώνουν παρόν στα παγκόσμια γεγονότα, και άλλοτε με τα σημάδια του χρόνου πάνω στο μάρμαρο και το χρώμα. Περπατώντας, η ματιά εναλλάσσεται. Η επιβλητική αρχιτεκτονική και οι κλασικές γραμμές του Πολυτεχνείου, που στέκουν αγέρωχες παρά τη φθορά και τα γκράφιτι.

Η κίνηση της πόλης: Τα κίτρινα ταξί, οι μηχανές που ελίσσονται στο μποτιλιάρισμα της Πατησίων, οι πολυκατοικίες με τα αμέτρητα μπαλκόνια που κοιτάζουν αφ’ υψηλού τη βοή του δρόμου. Η καθημερινή ανάπαυλα.Μια στάση για καφέ στο “White Turtle”, εκεί που οι φοιτητές, οι περαστικοί και οι μόνιμοι κάτοικοι γίνονται ένα, σε μια γωνιά που μοιάζει να βγάζει τη γλώσσα στη βιασύνη της πόλης.

Γιατί συχνά η ομορφιά κρύβεται στη λεπτομέρεια που προσπεράσαμε χίλιες φορές. Στο φως που πέφτει πάνω στην πινακίδα της οδού Πατησίων, στη γεωμετρία μιας μπλε πολυκατοικίας που ξεχωρίζει στον ορίζοντα, στο ζωντανό μωσαϊκό των ανθρώπων που διασταυρώνονται στα στενά των Εξαρχείων. Δεν κάναμε ανασκαφή στο παρελθόν. Κάναμε μια βουτιά στο τώρα.

Σε μια Αθήνα που τρέχει με εξαντλητικούς ρυθμούς, ο Λόφος του Κολωνού παραμένει ένας από τους λίγους προορισμούς που προσφέρουν την πολυτέλεια της ηρεμίας. Ένας περίπατος ανάμεσα στα δέντρα και τα πέτρινα μονοπάτια του είναι το ιδανικό “αντίδοτο” για την καθημερινότητά μας. Όμως, η εικόνα που αντικρίζει ο επισκέπτης σήμερα, απέχει πολύ από το ειδυλλιακό τοπίο που θα έπρεπε να είναι. Εκεί που περιμένεις να καθίσεις σε ένα πέτρινο παγκάκι για να ξεκουραστείς και να απολαύσεις τη φύση, έρχεσαι αντιμέτωπος με μια άλλη πραγματικότητα.

Τα παγκάκια, οι τοίχοι και οι διαδρομές έχουν μετατραπεί σε καμβά για συνθήματα και άναρχα γκράφιτι. Είναι άραγε αυτή μια αυθεντική «έκφραση γνώμης»; Ή μήπως είναι απλώς μια πράξη που υποβαθμίζει τον δημόσιο χώρο και προσβάλλει την αισθητική όλων μας; Το ερώτημα που προκύπτει αυθόρμητα από κάθε πολίτη είναι ένα: Υπάρχει κάποια αρμόδια αρχή που να ενδιαφέρεται; Δεν αρκεί μόνο η ύπαρξη του πράσινου.

Χρειάζεται συντήρηση, φροντίδα και άμεση αποκατάσταση των ζημιών. Το να σβηστούν αυτές οι ασχήμιες και να καθαριστούν οι πέτρινες κατασκευές είναι το ελάχιστο που οφείλει ο δήμος και οι αρμόδιοι φορείς σε έναν χώρο με τόσο βαριά ιστορία. Ο Λόφος του Κολωνού μας ανήκει. Είναι χρέος μας να τον σεβόμαστε, αλλά είναι και χρέος της πολιτείας να τον προστατεύει από την υποβάθμιση.

Στην κορυφή του κατάφυτου λόφου του Κολωνού, εκεί που ο Σοφοκλής τοποθέτησε το τέλος του Οιδίποδα και την ιερή κατοικία των Ευμενίδων, υψώνονται σήμερα μερικά από τα πιο ατμοσφαιρικά μνημεία της Αθήνας. Αν ανηφορίσετε πίσω από το θερινό δημοτικό θέατρο, απέναντι από το σημείο που κάποτε έσφυζε από ζωή το θρυλικό καφέ του Καπράλου, θα βρεθείτε μπροστά σε μια περιφραγμένη γωνιά γεμάτη μνήμη και μάρμαρο.

Τα μνημεία που βλέπουμε σήμερα είναι αφιερωμένα σε δύο κορυφαίους μελετητές του ελληνικού πολιτισμού, οι οποίοι ζήτησαν να ταφούν ή να τιμηθούν σε αυτόν τον ιερό λόφο, λόγω της αγάπης τους για την αρχαιότητα: Charles Lenormant (Σαρλ Λενορμάν): Ο Γάλλος αρχαιολόγος και φιλέλληνας πέθανε στην Αθήνα το 1859. Η επιθυμία του ήταν να αναπαυθεί στον Κολωνό. Η μαρμάρινη επιτύμβια στήλη (σε σχήμα αρχαίου λουτροφόρου αγγείου) που βλέπουμε, φιλοτεχνήθηκε προς τιμήν του. Μάλιστα, η καρδιά του τάφηκε στην κορυφή του λόφου, μέσα σε μια μαρμάρινη λήκυθο.

Karl Ottfried Müller (Καρλ Ότφριντ Μίλερ): Δίπλα βρίσκεται η στήλη του μεγάλου Γερμανού αρχαιολόγου, ο οποίος πέθανε επίσης στην Αθήνα το 1840. Ο Μίλερ ήταν από τους πρώτους που ταύτισαν τον λόφο αυτό με τον αρχαίο δήμο του Ιππίου Κολωνού. Η μαρμάρινη πλάκα πάνω στον βράχο είναι μια πιο σύγχρονη προσθήκη-αφιέρωμα στον “οικοδεσπότη” του λόφου, τον Σοφοκλή. Αναγράφει το όνομά του, την ιδιότητά του ως “Κολωνιάτης” και παραθέτει τους τίτλους των κορυφαίων έργων του, όπως ο Οιδίπους Τύραννος και ο Οιδίπους επί Κολωνώ.

Υπάρχουν σημεία στην Αθήνα που μοιάζουν να έχουν «παγώσει» στον χρόνο, κουβαλώντας τις σκιές μιας εποχής που πέρασε ανεπιστρεπτί. Η Πλατεία Λαυρίου, ένα βήμα από τη βουή της Ομόνοιας και την κίνηση της Κάνιγγος, είναι ακριβώς ένα τέτοιο σημείο. Κάποτε, η πλατεία αυτή έσφυζε από ζωή με έναν πολύ συγκεκριμένο τρόπο. Ήταν το «άτυπο γραφείο» των μαστόρων.

Εκεί, από νωρίς το πρωί, έβρισκες τον μπογιατζή, τον υδραυλικό ή τον τεχνίτη για τις δουλειές του σπιτιού. Μια πιάτσα με δικούς της κώδικες και μια αίγλη λαϊκή, αυθεντική. Σήμερα, αυτή η δραστηριότητα αποτελεί μακρινή ανάμνηση. Οι πρόσφατες εικόνες της πλατείας αποτυπώνουν την ερημιά μιας μεταβατικής εποχής, εκεί που ο χειμώνας συναντά την άνοιξη. Παρά την εγκατάλειψη, το σιντριβάνι παραμένει σε λειτουργία, μια μικρή όαση δροσιάς ανάμεσα στα γκρίζα κτίρια και τα γκράφιτι.

Οι αφετηρίες των λεωφορείων και οι περαστικοί με τις τσάντες στα χέρια θυμίζουν ότι η πλατεία παραμένει ένας συγκοινωνιακός κόμβος, ακόμα κι αν έχει χάσει τον κοινωνικό της χαρακτήρα. Με το Αστυνομικό Τμήμα της Ομόνοιας στην οδό Βερανζέρου να βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής και τα παλιά εμπορικά καταστήματα να προσπαθούν να επιβιώσουν, η Πλατεία Λαυρίου παραμένει μια περιοχή αντιθέσεων.

Στον πεζόδρομο της Αιόλου 71, εκεί όπου ο παλμός της παλιάς Αθήνας συναντά τη σύγχρονη αγορά, το κατάστημα Αποστολάκος συνεχίζει να γράφει τη δική του ιστορία στο καλό, ποιοτικό παπούτσι. Με μια διαδρομή ετών που βασίζεται στην εμπιστοσύνη, αποτελεί τον απόλυτο προορισμό για όσους δεν συμβιβάζονται με τίποτα λιγότερο από το άριστο.

Μπαίνοντας στο κατάστημα, η τεράστια γκάμα σε δύο ορόφους σε προκαλεί να αφιερώσεις χρόνο στην έρευνα. Εδώ, το παπούτσι δεν είναι απλώς αξεσουάρ, είναι επένδυση στην άνεση και το στυλ. Γυναικεία Συλλογή: Από κομψές μπότες και διαχρονικές γόβες μέχρι αναπαυτικά sneakers και καθημερινά flat (Tamaris, Ragazza κ.α.). Ανδρική Συλλογή: Δερμάτινα δετά, casual επιλογές και αθλητικά κορυφαίων brands (Skechers, U.S. Polo Assn., Boxer κ.α.) που καλύπτουν κάθε ανάγκη, από το γραφείο μέχρι τη βόλτα.

Αυτό που κάνει τον “Αποστολάκο” να ξεχωρίζει δεν είναι μόνο τα ράφια του, αλλά οι άνθρωποί του. Σε έναν κόσμο που κινείται γρήγορα και απρόσωπα, οι έμπειρες πωλήτριες του καταστήματος λειτουργούν ως σύμβουλοι. Με γνώση και υπομονή, θα σε καθοδηγήσουν να βρεις αυτό που πραγματικά σου ταιριάζει, συνδυάζοντας το γούστο σου με την εργονομία που χρειάζεται το πόδι σου.

Γιατί να το Επισκεφθείτε; Η ποιότητα είναι δεδομένη, αλλά οι τιμές παραμένουν λογικές και “συζητήσιμες”, προσφέροντας πραγματικές ευκαιρίες για επώνυμα υποδήματα. Στην καρδιά της Αθήνας, ιδανικό για μια στάση κατά τη διάρκεια της βόλτας σας στο κέντρο. Δεν είναι τυχαίο ότι γενιές Αθηναίων το επισκέπτονται κάθε χρόνο για τις αγορές τους. Στοιχεία Επικοινωνίας: 📍 Αιόλου 71, Αθήνα 🌐 www.apostolakosshoes.gr

Στην πολύβουη Αθήνα, ανάμεσα στις οδούς Αθηνάς και Αιόλου, η οδός Λυκούργου κρύβει αρχιτεκτονικά «διαμάντια» που συχνά προσπερνάμε βιαστικά. Ένα από αυτά είναι το Μέγαρο Δεβερίκου στον αριθμό 9. Η επιβλητική του ονομασία στην είσοδο προκαλεί την περιέργεια: Γιατί «Μέγαρο»; Και ποιος ήταν ο Δεβερίκας που άφησε το στίγμα του στο κέντρο της πόλης; Η οικογένεια Δεβερίκου υπήρξε εμβληματική για το αθηναϊκό εμπόριο του 20ού αιώνα.

Ο Σπυρίδων Δεβερίκας, στον οποίο οφείλεται το όνομα, ήταν ένας από τους σημαντικότερους οπτικούς και εμπόρους φωτογραφικών ειδών της εποχής. Η χρήση του όρου «Μέγαρον» στις δεκαετίες του ’50 και του ’60 δεν ήταν υπερβολή, αλλά δήλωση κύρους. Τα κτίρια αυτά σχεδιάστηκαν για να στεγάσουν την ανερχόμενη αστική τάξη των επαγγελματιών —γιατρούς, δικηγόρους και εμπόρους— προσφέροντας σύγχρονες (για τότε) ανέσεις, όπως ανελκυστήρες και εσωτερικές εμπορικές στοές.

Οι πρόσφατες φωτογραφίες από το εσωτερικό του Μεγάρου αποκαλύπτουν μια γοητευτική αντίθεση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα: Μπαίνοντας, η εσωτερική στοά λειτουργεί ως ένας μικρόκοσμος. Η επιγραφή «ΟΠΤΙΚΑ» με την κλασική γραμματοσειρά στον τοίχο, παραπέμπει απευθείας στην αρχική δραστηριότητα της οικογένειας Δεβερίκου. Ένα από τα πιο σπάνια πλέον στοιχεία είναι το παλιό ξύλινο φυλάκιο του θυρωρού που δεσπόζει δίπλα στη μαρμάρινη σκάλα. Κάποτε, ο θυρωρός ήταν η «ψυχή» του μεγάρου, γνωρίζοντας κάθε ένοικο και κάθε επισκέπτη.

Οι μεταλλικές θύρες των ασανσέρ, με την πατίνα του χρόνου, μαρτυρούν τις χιλιάδες διαδρομές που έχουν κάνει από τον προηγούμενο αιώνα μέχρι σήμερα. Σήμερα, το Μέγαρο Δεβερίκου συνεχίζει να είναι ζωντανό. Στο βάθος της στοάς, το κατάστημα “Around You” φέρνει μια νέα πνοή με παιχνίδια και είδη μοντελισμού, ενώ οι υπηρεσίες φωτογραφίας και οπτικών (όπως το κατάστημα Χαλκιάδης στην πρόσοψη) διατηρούν την ιστορική συνέχεια του κτιρίου.

Υπάρχουν κάποιες διαδρομές στην Αθήνα που, όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν χάνουν ποτέ τη σημασία τους. Μια από αυτές είναι η κλασική βόλτα με τον Ηλεκτρικό. Χθες, βρεθήκαμε στις αποβάθρες του σταθμού της Αττικής με προορισμό την Ομόνοια, και η εμπειρία μάς θύμισε για ακόμα μια φορά γιατί αυτό το μέσο έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά των Αθηναίων.

Το «παλιό» είναι αλλιώς. Παρά την ταχύτητα και τον εκσυγχρονισμό των νέων γραμμών του Μετρό, ο Ηλεκτρικός διατηρεί μια αυθεντικότητα. Οι ανοιχτοί σταθμοί, ο ήχος των γραμμών και η αίσθηση ότι κινείσαι «πάνω» από την πόλη, δίνουν στη διαδρομή μια γοητεία που δεν ξεθωριάζει στον χρόνο. Είναι μια σύνδεση με την ιστορία της πόλης, ένας συνδετικός κρίκος που μοιάζει να αντέχει κόντρα σε όλα.

Η «σκιά» στο βαγόνι. Ωστόσο, αυτή η γοητεία δέχεται ένα ισχυρό πλήγμα μόλις ο συρμός μπαίνει στον σταθμό. Η εικόνα πολλών βαγονιών είναι, δυστυχώς, απαράδεκτη. Οι λεγόμενες «εικαστικές παρεμβάσεις» στο εξωτερικό τους –τα γνωστά σε όλους γκράφιτι που καλύπτουν πλέον κάθε σπιθαμή του μετάλλου– δεν προσφέρουν τέχνη, αλλά μια εικόνα εγκατάλειψης και βανδαλισμού.