Αρχείο κατηγορίας Επικαιρότητα

Κάποιες πρωινές βόλτες στην Αθήνα ξυπνούν αναμνήσεις που νομίζεις πως είχες ξεχάσει. Η βόλτα στη λαϊκή αγορά του Κολωνού, ανάμεσα στους πάγκους με τα φρούτα εποχής, είναι μία από αυτές. Καθώς περπατάς ανάμεσα στους πάγκους, η μυρωδιά από το ώριμο πεπόνι και τη δροσερή σάρκα του καρπουζιού σε ταξιδεύει αμέσως. Θα ήθελα, δεν το κρύβω, να ήταν αλλιώς τα πράγματα. Να ανέβαινα το πρωί στο δικό μου μποστάνι, να έσκυβα και να διάλεγα μόνος μου τα καλύτερα γεννήματα της γης.

Να έκοβα τα καρπούζια με το τσαμπί τους, τα πεπόνια που μοσχοβολούν από απόσταση, τα σταφύλια με την άχνη πάνω στις ρώγες τους και τις βαθυκόκκινες, ζουμερές βανίλιες. Όπως κάναμε κάποτε στο χωριό, τότε που η γεύση ήταν αυθεντική και η επαφή με τη γη, καθημερινή τελετουργία. Στην Αθήνα, όμως, αυτή τη δυνατότητα δεν την έχεις. Εδώ, ο κήπος μας είναι ο πάγκος του παραγωγού. Και πάλι καλά, λέω μέσα μου, που τα βρίσκεις όλα αυτά στη λαϊκή αγορά της γειτονιάς, έστω κι αν οι τιμές πλέον έχουν γίνει λίγο… «αλμυρές» για τα δεδομένα της εποχής.

Σήμερα διάλεξα αυτούς τους θησαυρούς που μ’ αρέσει να έχουμε πάντα περίσσιους στο σπίτι: Τα σταφύλια, με τις γυαλιστερές, ξανθές και μαύρες ρώγες τους στοιβασμένες προσεκτικά στους πάγκους, έτοιμες να προσφέρουν τη γλυκιά τους τραγανότητα. Τις βανίλιες, βαθύχρωμες και βελούδινες, που υπόσχονται αυτή την τέλεια ισορροπία γλύκας και οξύτητας. Τα καρπούζια, κατακόκκινα και «μέλι», κομμένα στη μέση για να φαίνεται η τραγανή τους σάρκα που σε προκαλεί να τα δοκιμάσεις. Τα ευωδιαστά πεπόνια, που γεμίζουν το χώρο με το μελένιο τους άρωμα.

Αυτά είναι τα φρούτα που αγαπώ να τα τρώω παγωμένα. Να τα βγάζω από το ψυγείο τις θερμές ώρες του τις όμορφες ώρες του καλοκαιρινού απογεύματος, όταν η ζέστη της πόλης γίνεται ανυπόφορη κι αυτά να προσφέρουν αυτή τη μοναδική, δροσερή ανακούφιση. Μπορεί το τσιμέντο να μας περιβάλλει, αλλά όσο υπάρχουν αυτές οι γωνιές, όπως η λαϊκή αγορά του Κολωνού, η γεύση του ελληνικού καλοκαιριού και η ανάμνηση του χωριού θα μένουν πάντα ζωντανές στο τραπέζι μας.

Η αλλαγή του καιρού, αυτή που μας υποσχέθηκαν οι μετεωρολόγοι εδώ και μέρες, έκανε αισθητή την παρουσία της κυρίως… ψυχολογικά στο κέντρο της Αθήνας. Ναι, η θερμοκρασία έχει σημειώσει μια ελαφρά πτώση –κάτι που γίνεται αντιληπτό κυρίως τις πρώτες πρωινές ώρες– προσφέροντας μια μικρή ανακούφιση. Ωστόσο, η “βαρύτητα” που νιώσαμε το μεσημέρι, δεν είχε σχέση με την αναμενόμενη δροσιά, αλλά με κάτι πολύ πιο γνώριμο στην πρωτεύουσα: την αποπνικτική υγρασία.

Οι προγνώσεις έκαναν λόγο για μεταμεσημεριανές μπόρες, ίσως και καταιγίδες, που θα “έπλεναν” την πόλη. Πράγματι, κατά τις 13:00, ο ουρανός πάνω από το κέντρο άρχισε να αλλάζει απότομα. Μέσα σε λίγα λεπτά, γέμισε με βαριά, γκρίζα, σχεδόν μολυβένια σύννεφα, δημιουργώντας μια έντονη αίσθηση αναμονής. Η ατμόσφαιρα σκοτείνιασε, η υγρασία ανέβηκε κατακόρυφα, και η αίσθηση ότι “ετοιμάζεται να ρίξει” ήταν διάχυτη παντού. Βρισκόμασταν στην οδό Πανεπιστημίου εκείνη ακριβώς την ώρα, καταγράφοντας με τον φακό την αντίθεση ανάμεσα στη μεγαλοπρέπεια των κτιρίων και τον απειλητικό ουρανό.

Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, οι ελληνικές σημαίες στην κορυφή του κτιρίου του Τ.Σ.Α.Υ. κυμάτιζαν κάτω από ένα πυκνό στρώμα νεφών, ενώ το ξενοδοχείο “Τιτάνια” φαινόταν ακόμα πιο επιβλητικό μέσα στη μουντάδα. Στο βάθος, η Ακρόπολη αν και πνιγμένη στη συννεφιά, παρέμενε το σταθερό σημείο αναφοράς. Η κίνηση στους δρόμους συνεχιζόταν κανονικά, με τους πεζούς να ρίχνουν βιαστικές ματιές στον ουρανό, περιμένοντας να ανοίξουν οι κρουνοί. Και όμως, η βροχή δεν ήρθε μέχρι τις 7 το απόγευμα που άνοιξαν οι ουρανοί, επιθετικά σαν μπουρίνι.

Αυτό που έμεινε ήταν μια “κοροϊδία” του καιρού: ένας ουρανός έτοιμος για καταιγίδα, που τελικά μας χάρισε μόνο περισσότερη υγρασία, κάνοντας την ατμόσφαιρα ακόμα πιο βαριά. Η Πανεπιστημίου, όπως αποτυπώνεται στις εικόνες με τα κίτρινα ταξί, τα λεωφορεία, τους πεζούς να περιμένουν στα φανάρια, έδειχνε μια πόλη που είχε “παγώσει” σε μια στιγμή αναμονής που δεν δικαιώθηκε. Ακόμα και η Ακαδημία Αθηνών με τον γερανό των έργων στο βάθος, έμοιαζε να περιμένει μάταια ένα ξέσπασμα δροσιάς. Και ευτυχώς, έξι ώρες αργότερα, ήρθε!

Ένα απλό «μπράβο» ήταν αρκετό για να μετατραπεί ένας καθημερινός περίπατος στο πάρκο σε ένα μάθημα… επιθετικής φιλοζωίας! Όλα ξεκίνησαν χθες το απόγευμα, όταν την προσοχή μας έπεσε ένα εντυπωσιακό, σχεδόν κινηματογραφικό θέαμα. Ένα τεράστιο σμήνος από περιστέρια—εκατοντάδες πουλιά να φτερουγίζουν στον αέρα, να πετούν χαμηλά και να σχηματίζουν μια ζωντανή «ουρά»—ακολουθούσε πιστά μια κυρία που περπατούσε στο πλακόστρωτο μονοπάτι του πάρκου.

Όπως ήταν φυσικό, η περιέργειά μας μας ώθησε να πλησιάσουμε για να δούμε τι ακριβώς συνέβαινε. Το «μυστήριο» λύθηκε αμέσως. Η κυρία, εξοπλισμένη με το καροτσάκι της αγοράς και μεγάλες τσάντες, δεν έκανε απλώς τη βόλτα της· είχε βγει σε μια καλά οργανωμένη αποστολή. Σκόρπιζε απλόχερα στο έδαφος κιλά από σιτάρι, δημιουργώντας ένα αληθινό συμπόσιο για τα πεινασμένα πουλιά, τα οποία είχαν κατακλύσει το σημείο, καλύπτοντας σχεδόν κάθε σπιθαμή του εδάφους.

Συγκινημένοι από την εικόνα και θεωρώντας πως επρόκειτο για μια όμορφη, ανιδιοτελή πράξη αγάπης προς τα ζώα, την πλησιάσαμε. Με χαμόγελο και διάθεση να αναγνωρίσουμε την προσπάθειά της, θελήσαμε να της δώσουμε ένα θερμό «μπράβο» για την πρωτοβουλία της.

Εκεί όμως μας περίμενε η μεγάλη έκπληξη.

Αντί για ένα τυπικό «ευχαριστώ» ή έστω ένα ευγενικό χαμόγελο, η κυρία… μεταμορφώθηκε! Με μια αστραπιαία εναλλαγή διάθεσης, ξεκίνησε ένα απίστευτο κατηγορώ απέναντί μας, εγκαλώντας μας επειδή κυκλοφορούσαμε στο πάρκο, χωρίς να έχουμε μαζί μας προμήθειες για τα πουλιά.

«Δεν είστε πραγματικοί φιλόζωοι!» άρχισε να φωνάζει με στεντόρεια φωνή που αντηχούσε κάτω από τα δέντρα, αφήνοντάς μας άναυδους. «Ένα κιλό σιτάρι κάνει μόλις 90 λεπτά! Ενενήντα λεπτά έχει! Πώς βγαίνετε έξω χωρίς ένα σακουλάκι να ταΐσετε τα περιστέρια;» συνέχισε έξαλλη, στολίζοντάς μας κανονικά και αδιαφορώντας για τα βλέμματα των περαστικών που παρακολουθούσαν αποσβολωμένοι τη σκηνή.

Οι φωνές της δεν ήταν αστείο· ήταν μια ειλικρινής, αν και εντελώς παράδοξη, έκρηξη οργής. Για εκείνη, η φιλοζωία δεν είναι μια προαιρετική πράξη καλοσύνης, αλλά μια υποχρεωτική καθημερινή ταρίφα 90 λεπτών που οφείλει να πληρώνει κάθε ενεργός πολίτης!

Φύγαμε από το πάρκο με ανάμεικτα συναισθήματα: από τη μία η εικόνα μιας γυναίκας που φροντίζει με πάθος τα πουλιά της πόλης, κι από την άλλη η υπενθύμιση πως η ανθρώπινη συμπεριφορά παραμένει το πιο απρόβλεπτο θέαμα. Την επόμενη φορά πάντως που θα πάμε βόλτα, λέμε να κρατάμε κι ένα σακουλάκι σιτάρι—έτσι, για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο!

Μεσημέρι στην Αθήνα. Η πόλη “βράζει” κάτω από τον καυτό ήλιο. Ο θόρυβος της κίνησης είναι ανυπόφορος και η ζέστη που αναδύεται από την άσφαλτο κάνει την ατμόσφαιρα αποπνικτική. Για πολλούς, ειδικά για όσους δεν έχουν κλιματισμό στο διαμέρισμά τους, η κατάσταση είναι δύσκολη. Υπάρχει όμως μια όαση, ένας πνεύμονας πρασίνου που προσφέρει ανακούφιση και δροσιά: το Πάρκο Ριζάρη.  Βρίσκεται σε κεντρικό σημείο, κοντά στο σταθμό του μετρό Ευαγγελισμός.

Τι θα δεις εκεί; Μια γυναίκα να κάθεται σε ένα παγκάκι, βυθισμένη στο βιβλίο της ή στο κινητό της. Ο ίσκιος, το αεράκι και η ησυχία του πάρκου συνθέτουν το ιδανικό σκηνικό για στιγμές χαλάρωσης και συγκέντρωσης. Μια άλλη κάθεται σε ένα παγκάκι, απολαμβάνοντας τη μουσική στα ακουστικά της. Το πάρκο προσφέρει μια “μικρή απόδραση” από την καθημερινότητα, έναν χώρο όπου μπορεί κανείς να απολαύσει την ηρεμία και να φορτίσει τις μπαταρίες του. Μια νεαρή γυναίκα να κάθεται σε ένα παγκάκι, μιλώντας στο τηλέφωνο.

Το Πάρκο Ριζάρη είναι ένας χώρος για όλους, ένας τόπος συνάντησης και επικοινωνίας, ακόμα και σε μια μεγαλούπολη όπως η Αθήνα. Το Πάρκο Ριζάρη δεν είναι απλά μια “ανάσα” δροσιάς στην καυτή Αθήνα. Είναι ένας χώρος που προσφέρει Ησυχία: Μακριά από τον θόρυβο της πόλης, μπορεί κανείς να απολαύσει την ησυχία και να ηρεμήσει. Επικοινωνία: Αν και πολλοί προτιμούν την απομόνωση, το πάρκο προσφέρει ευκαιρίες για επικοινωνία και κοινωνικές επαφές. Πράσινο: Το πράσινο των δέντρων και των φυτών ηρεμεί το βλέμμα και βελτιώνει την ποιότητα του αέρα. Ασφάλεια: Το πάρκο είναι ένας ασφαλής χώρος, ιδανικός για παιδιά και οικογένειες.