Έξι μήνες πέρασαν γρήγορα, σαν νερό. Και να που βρεθήκαμε ξανά στον Χολαργό. Ο δρόμος μπροστά από το “METROPOLITAN” μας καλωσόρισε με το γνωστό του πρόσωπο: τα αυτοκίνητα παρκαρισμένα στη σειρά, οι πεζοί να πηγαινοέρχονται, η κίνηση της καθημερινότητας. Για εμάς, όμως, αυτή η τοποθεσία δεν είναι απλώς ένας δρόμος στην Αθήνα. Είναι ένας σταθμός. Ένα σημείο αναφοράς. Το επόμενο ραντεβού κλείστηκε για τον Μάρτιο του 2027. Ένας μακρινός χρονικός ορίζοντας. Αυτά τα ραντεβού κάθε εξάμηνο έχουν γίνει πια μέρος του ρυθμού μας. Είναι οι δείκτες που χωρίζουν το χρόνο μας σε “πριν” και “μετά”.
Και κάπως έτσι πορεύεται η ζωή μας στην καθημερινότητά της, μέσα σ’ αυτό το σύστημα πραγμάτων. Αυτό το σύστημα που μας περιβάλλει, όπως οι πινακίδες στους δρόμους του Χολαργού που μας δείχνουν κατευθύνσεις, μας βάζουν απαγορεύσεις και όρια. “Οδός Πυθαγόρα”, “Οδός Χίου” – ονόματα και κανόνες που προσπαθούν να βάλουν τάξη στο χάος. Όμως, παρά τους κανόνες, η αλήθεια είναι μία: Καμιά διασφάλιση για το αύριο, τίποτα το σίγουρο. Τις περισσότερες ώρες δεν ξέρουμε τι μας ξημερώνει. Αυτή η έλλειψη σιγουριάς είναι η σκιά που μας ακολουθεί, ο φόβος που μπορεί να παραλύσει.
Σε αυτό το τοπίο της αβεβαιότητας, πού βρίσκουμε τη δύναμη να συνεχίσουμε; Πού ριζώνει η ελπίδα; Η ελπίδα μας δεν είναι μια φρούδα προσδοκία. Είναι βασισμένη σε υποσχέσεις από εκείνους που μπορούν να τις δώσουν. Όπως η πράσινη πινακίδα του φαρμακείου που ξεπροβάλλει ανάμεσα στα δέντρα, σύμβολο φροντίδας και ανακούφισης, έτσι και αυτές οι υποσχέσεις μας κρατούν “ζωντανούς”, όρθιους, δυνατούς, δραστήριους, δημιουργικούς. Είναι η άγκυρά μας στην τρικυμία. Κι ευχαριστούμε Εκείνον που μας κάνει να νιώθουμε έτσι και μια χαρά μέσα μας. Αυτή η εσωτερική χαρά είναι το φως που διαπερνά τα σύννεφα της ανησυχίας.
Είναι η στιγμή της ηρεμίας, όπως ένας καφές σε ένα σκιερό πεζοδρόμιο κάτω από τις φυλλωσιές των δέντρων, μακριά από τη φασαρία. Μια στιγμή παύσης και ανάσας. Ακόμα κι αυτά τα ραντεβού κάθε εξάμηνο, μας κρατάνε σε εγρήγορση. Μας υπενθυμίζουν την αξία της στιγμής, την ανάγκη για φροντίδα, τη σημασία της ελπίδας. Και συνεχίζουμε! Όπως τα αυτοκίνητα που κινούνται στους δρόμους του Χολαργού, έτσι κι εμείς προχωράμε, βήμα-βήμα, μέρα-μέρα, με την πίστη και την ελπίδα ως οδηγούς μας. Ο Χολαργός μπορεί να είναι απλώς ένας σταθμός, αλλά το ταξίδι συνεχίζεται. Και είναι ένα όμορφο ταξίδι.