Αρχική » Αθήνα

Αρχείο κατηγορίας Αθήνα

Το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:
Οι επισκέπτες μας

0 7 2 8 4 4

Μπορείτε να σχολιάσετε τα θέματα μας...
Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν να μας γράφετε. Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.
Α και κάτι ακόμα. Επειδή δεχόμασταν μεγάλη επίθεση από αυτόματα μηχανήματα για δικούς τους διαφημιστικούς λόγους θα μπείτε στον μικρό κόπο να... αποδείξετε ότι είστε άνθρωποι. Τόσο απλή δοκιμασία που θα γελάσετε!

Ακραία καιρικά φαινόμενα χειμώνα - καλοκαίρι...

Η ζωή μας ανάμεσα στις εποχές. Η φύση γύρω μας αλλάζει, αναγεννιέται από το χειμώνα. Κι εμείς το ίδιο! Το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο ευδιάκριτα ανάμεσα στις εποχές. Τώρα όχι πια...
Το καλοκαίρι του 2025 που ζούμε ήδη είναι ίσως το πιο θερμό των τελευταίων δεκαετιών. Μοιάζει με αυτό του 2024... Γεμάτο καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε στο έπακρο. Και ο χειμώνας ήταν γεμάτος ακραία καιρικά φαινόμενα. Κρύο, άνυδρος καιρός, επικίνδυνος... Εμείς, που έχουμε επιλέξει να γνωρίζουμε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Υπομονή λοιπόν και δύναμη. Όλα εξελίσσονται όπως έχει προβλεφθεί!
Οκτώβριος 2026
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Ένα site που φτιάχτηκε μέσα στην πανδημία, όταν η Σούλα αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που αγαπάει και λατρεύει να φτιάχνει. Τα χειροποίητα κοσμήματα! Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ…

Η αγγειοπλαστική παράδοση του Θραψανού Ηρακλείου Κρήτης

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου. Δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα από τη ΦΩΝΗ του Μαλεβιζίου που δημοσιεύτηκε το 2026.

Ένας Θραψανιώτης Αγγειοπλάστης μιλά στην T.V.

Η ώρα του δειλινού...

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Μια ανάσα καλοκαιρινή στην Τζιά

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ραδιόφωνα

Πατήστε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ  κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να ακούσετε επιλεγμένα, μουσικά, διαδικτυακα ραδιόφωνα που εκπέμπουν και στα FM... Άρα, μπορείτε να τα ακούσετε και από ένα συμβατικό ραδιόφωνο ή από το κινητό σας...

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Στήλες για τα media:

Οι εφημερίδες της Κρήτης:

Αξιόλογα Site:

Στο Πήλιο, Μάιος του 2022

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ θα δείτε  αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αγγειοπλάστες του σήμερα

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης του Κουμαλή, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο Κωστής Θεοδωράκης και ο εγγονός του, ο Μανώλης Βολυράκης και δίπλα του ο γιος του, ο Αγησίλαος. Δείτε ΕΔΩ ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό "Κ" που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να καταλάβετε τι λέω…

Οι γονείς μου, Λευτέρης και Παπαδιώ

Ο πατέρας μου και η μάνα μου, ο Λευτέρης και η Παπαδιώ, σε μια φωτογραφία από το γάμο της Ελένης, της κόρης της Γεωργίας μας. Ήταν σε ένα κέντρο στα Πεζά, όπου έκαναν το γλέντι. Για πάντα στην καρδιά μου, ως ότι πιο ακριβό έχω. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ στο νέο κόσμο!

Το σπίτι μας στο χωριό

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!
Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 183

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" τ. 184 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ Κι ΕΔΩ το τ.183, ΕΔΩ το τ. 182, ΕΔΩ το τ.181 ΕΔΩ το τ. 180, ΕΔΩ το τ. 179, ΕΔΩ το τ.178, ΕΔΩ το τ. 177, ΕΔΩτο τ. 176, ΕΔΩ τ. 175, ΕΔΩ το τ. 174, ΕΔΩ το τ. 173, ΕΔΩ το τ. 172, ΕΔΩ το τ. 171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩτο site του Σωματείου που επιμελούμαστε δημοσιογραφικά...

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 450

Έτοιμο και το 450 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ. 449, ΕΔΩ το τ. 448, ΕΔΩ το τ. 447, ΕΔΩ το τ. 466, ΕΔΩ το τ. 445, ΕΔΩ το τ. 444, ΕΔΩ, το τ. 443, ΕΔΩ το τ. 442, ΕΔΩ το τ. 441, ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ. 439, ΕΔΩ το τ. 438, ΕΔΩτο τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434,  ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431,  ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394  ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Ο τόπος που αγαπώ

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Χρηστικά Site:

Γνωρίζοντας την Αθήνα!

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Θα χαρώ πολύ να δω εκτεταμένα τις απόψεις σας. Γράψτε μου εδώ: [email protected]

Για την επικοινωνία μας στείλτε μου SMS στο τηλέφωνο 6932212755 που εξυπηρετείται από την VODAFON. 

Είμαστε στον 23ο χρόνο! Και είστε στον ανανεωμένο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Ποιος είναι ο δημοσιογράφος, Νίκος Ελ. Θεοδωράκης, που έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και διαχείρισης αυτoύ του Site σε καθημερινή βάση; Δείτε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε επίσης λίγα πράγματα για την ιστορία αυτού του ιστότοπου.

Περάσαμε υπέροχα στην Τέμενη Αιγίου

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχει ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Πράσινη όαση ιστορίας και ανθρώπινης επαφής

25 Οκτωβρίου 2026 / Σχολιάστε

Στην καρδιά της πρωτεύουσας, εκεί όπου η βοή της Πατησίων διασταυρώνεται με την ιστορία, η προέκταση της οδού Τοσίτσα αποκαλύπτει μια εντελώς διαφορετική πτυχή της πόλης. Ανάμεσα στο επιβλητικό συγκρότημα του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, απλώνεται ένας όμορφος πεζόδρομος – παρκάκι, γεμάτος δέντρα, παγκάκια και σκιερά μονοπάτια. Περπατώντας στην περιοχή έναν ηλιόλουστο, δυνατό Οκτώβρη, η αξία αυτού του αστικού καταφυγίου γίνεται αμέσως αντιληπτή.

Τα πυκνά φυλλώματα των δέντρων προσφέρουν μια απλόχερη δροσιά, επιτρέποντας στους περιπατητές να κάνουν μια στάση και να ανασάνουν μακριά από τη συνεχή κίνηση των κεντρικών αρτηριών. Το παρκάκι αυτό λειτουργεί ως ένας ζωντανός χώρος συνάντησης. Είτε αποφασίσεις να το επισκεφθείς με παρέα για να συζητήσεις σε ένα από τα παγκάκια, είτε βρεθείς εκεί μόνος σου, το περιβάλλον εμπνέει οικειότητα. Η ατμόσφαιρα θυμίζει έντονα την ελληνική επαρχία· πάντα θα βρεθεί ένας διερχόμενος που θα επιδιώξει να πιάσει κουβέντα, να ανταλλάξει μια δυο λέξεις ή ένα χαμόγελο, όπως ακριβώς συμβαίνει όταν φτάνει ένας «ξένος» σε ένα χωριό.

Άλλωστε, η Αθήνα, παρά το μέγεθός της και τα εκατομμύρια των κατοίκων της, παραμένει στο βάθος ένα μεγάλο, πολυσύχναστο «χωριό». Πέρα από την ανάσα δροσιάς και κοινωνικότητας, ο πεζόδρομος της Τοσίτσα φέρει έντονο το αποτύπωμα της ιστορικής μνήμης. Ανάμεσα στα δέντρα και τα παρτέρια βρίσκονται τοποθετημένα αγάλματα και μαρμάρινες αναμνηστικές πλάκες από τον Δήμο Αθηναίων. Στα φωτογραφικά στιγμιότυπα ξεχωρίζει η μαρμάρινη στήλη ιστορικής μνήμης, η οποία τοποθετήθηκε επί δημαρχίας Δημήτρη Αβραμόπουλου (το 2000).

Η πλάκα αυτή είναι αφιερωμένη στην Εθνική Αντίσταση και τη διαδήλωση των Αθηναίων μαθητών και σπουδαστών της 3ης Μαρτίου 1943, θυμίζοντας στους περαστικούς τους αγώνες και τις θυσίες της νεολαίας της εποχής. Ο συνδυασμός του φυσικού πρασίνου, της ιστορικής κληρονομιάς και της ανθρώπινης επαφής καθιστά την προέκταση της Τοσίτσα ένα μοναδικό σημείο στον αστικό ιστό. Είτε αναζητάς λίγο ίσκιο μια ζεστή φθινοπωρινή μέρα, είτε μια αφορμή για μια απρόσμενη συζήτηση, αυτό το μικρό πάρκο παραμένει μια σταθερή υπενθύμιση της ανθρώπινης πλευράς της Αθήνας.

Η ώρα άλλαξε! Γυρίσατε μια ώρα πίσω τα ρολόγια;

Τα ξημερώματα της Κυριακής 25 Οκτωβρίου 2026 πραγματοποιήθηκε η αλλαγή ώρας, με τους δείκτες των ρολογιών να γυρνούν μία ώρα πίσω, από τις 04:00 στις 03:00.

Η αλλαγή στη χειμερινή ώρα γίνεται παραδοσιακά την τελευταία Κυριακή του Οκτωβρίου κάθε έτους.

Φέτος, η τελευταία Κυριακή είναι στις 25 του μήνα, μία ημερομηνία που είναι λίγο πιο νωρίς από ό,τι συνήθως.

Η ρύθμιση γίνεται πάντα ξημερώματα Κυριακής ώστε να ελαχιστοποιηθούν τα προβλήματα στις μετακινήσεις και την καθημερινότητα.

Όσον αφορά τις αυτόματες συσκευές, δηλαδή τα κινητά τηλέφωνα, οι υπολογιστές και οι «smart» συσκευές ενημερώνονται συνήθως αυτόματα.

Δεν πρέπει να ξεχάσετε να ρυθμίσετε χειροκίνητα τα αναλογικά ρολόγια, τα μη αυτόματα ξυπνητήρια και τα ρολόγια αυτοκινήτων.

Το ζήτημα της κατάργησης της αλλαγής της ώρας

Η συζήτηση για την κατάργηση της εποχικής αλλαγής της ώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση παραμένει ανοιχτή εδώ και χρόνια, καθώς το 2018, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε καταθέσει πρόταση για τον τερματισμό της πρακτικής της μετακίνησης των δεικτών δύο φορές τον χρόνο.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο είχε ταχθεί υπέρ της αλλαγής του ισχύοντος συστήματος.

Μέχρι σήμερα δεν έχει ληφθεί η απαιτούμενη τελική απόφαση, με αποτέλεσμα να εξακολουθεί να εφαρμόζεται το υφιστάμενο καθεστώς.

Η μεταμόρφωση της αθηναϊκής αγοράς

23 Οκτωβρίου 2026 / Σχολιάστε

Η οδός Ευρυπίδου υπήρξε ανέκαθεν η «καρδιά» της παραδοσιακής εμπορικής Αθήνας. Για δεκαετίες, το τμήμα από την Αθηνάς έως τη Σωκράτους ταυτίστηκε με τις μυρωδιές από τα μπαχαρικά, τα βότανα, τα αλλαντικά και τις κλασικές ελληνικές επιγραφές από εργαστήρια σφραγίδων, επιγραφών και ειδών κιγκαλερίας. Σήμερα, όμως, μια βόλτα στον ιστορικό αυτό δρόμο αποκαλύπτει μια εντελώς νέα πραγματικότητα: δίπλα στα παραδοσιακά στέκια, μια νέα εμπορική δύναμη έχει καταλάβει τη δική της ξεχωριστή θέση. Η αντίθεση είναι εμφανής σε κάθε βήμα. Από τη μία πλευρά, βλέπουμε τις πυκνοκατοικημένες γωνίες με τις κλασικές μεταλλικές και πλαστικές πινακίδες, τις σφραγίδες και τις επιγραφές που θυμίζουν την παλιά Αθήνα.

Από την άλλη, οι προσόψεις των καταστημάτων έχουν γεμίσει με επιβλητικές ταμπέλες με κινέζικους χαρακτήρες, όπως τα καταστήματα FUDA (Ευρυπίδου 49), Baoxing Trading Company και Yan Lin Trading Company (Ευρυπίδου 47). Τα καταστήματα αυτά προσφέρουν μια απέραντη ποικιλία προϊόντων σε χαμηλές τιμές —από είδη σπιτιού, ηλεκτρονικά και διακοσμητικά τεχνητά λουλούδια μέχρι είδη ένδυσης και μικροπράγματα που ξεκινούν ακόμη και «Από 1€».  Η σταδιακή αντικατάσταση των εγχώριων μικρομεσαίων επαγγελματιών από Κινέζους εμπόρους δεν έγινε τυχαία. Βασίζεται σε συγκεκριμένους οικονομικούς και κοινωνικούς παράγοντες.

Ανταγωνιστικές Τιμές & Οικονομίες Κλίμακας: Η απευθείας εισαγωγή προϊόντων από τη μαζική παραγωγή της Κίνας επιτρέπει εξαιρετικά χαμηλές τιμές λιανικής και χονδρικής.  Προσαρμοστικότητα & Ευέλικτα Ωράρια: Οι Κινέζοι έμποροι είναι γνωστοί για την εργατικότητά τους. Λειτουργούν με διευρυμένα ωράρια, μένουν ανοιχτοί τις Κυριακές και προσαρμόζονται άμεσα στις ανάγκες της εγχώριας ζήτησης. Άμεση Επικοινωνία: Παρά το γλωσσικό εμπόδιο, έχουν αναπτύξει έναν πρακτικό τρόπο συνεννόησης μιλώντας βασικά ελληνικά, γεγονός που διευκολύνει τις καθημερινές συναλλαγές με το καταναλωτικό κοινό.

Καθώς πολλοί αυτόχθονες επαγγελματίες συνταξιοδοτούνται ή αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στα αυξημένα λειτουργικά κόστη, τα άδεια καταστήματα περνούν στα χέρια των Κινέζων επιχειρηματιών. Η Ευρυπίδου δεν έχασε τον ζωντανό της χαρακτήρα, αλλά μεταμορφώθηκε σε έναν πολυπολιτισμικό κόμβο, όπου η παραδοσιακή αθηναϊκή αγορά συνυπάρχει καθημερινά με τη σύγχρονη παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Η δική σας γνώμη; Προτιμάτε τη γραφικότητα των παλιών παραδοσιακών μαγαζιών της Ευρυπίδου ή την οικονομική ποικιλία που προσφέρουν τα νέα κινέζικα καταστήματα;

Όαση ηρεμίας, στην πίσω πλευρά του ΚΑΤ

22 Οκτωβρίου 2026 / Σχολιάστε

Στο μυαλό των περισσότερων ανθρώπων, η επίσκεψη σε ένα νοσοκομείο είναι συνδεδεμένη με άγχος, βιασύνη, ατελείωτους διαδρόμους και μια γενικότερη αίσθηση αναστατώσεως. Κι όμως, μέσα στην καθημερινή ένταση ενός από τα μεγαλύτερα και πιο βεβαρημένα νοσοκομεία της Αττικής, του KAT, υπάρχει ένας χώρος που καταφέρνει να λειτουργεί ως ένα πραγματικό καταφύγιο.

Βρίσκεται στην πίσω μεριά του νοσοκομειακού συγκροτήματος, μακριά από τη φασαρία της κεντρικής εισόδου και της λεωφόρου. Το κυλικείο του ΚΑΤ δεν θυμίζει σε τίποτα τους συνηθισμένους, απρόσωπους χώρους που συναντά κανείς σε δημόσια ιδρύματα. Περιτριγυρισμένο από περιποιημένους πράσινους θάμνους και δέντρα, προσφέρει μια αναπάντεχη αίσθηση ηρεμίας και απομόνωσης.

Ο σχεδιασμός του είναι προσεγμένος και μοντέρνος. Η κατασκευή συνδυάζει μεγάλες γυάλινες επιφάνειες, σύγχρονες γραφιστικές λεπτομέρειες στους εξωτερικούς τοίχους και κομψές ριγέ τέντες. Με τη φωτεινή, θερμή επιγραφή «κυλικείο» να δεσπόζει στην είσοδο, προσκαλεί τους επισκέπτες να κάνουν μια παύση. Ανάλογα με τις διαθέσεις του καιρού, μπορεί κανείς να επιλέξει να καθίσει στον ζεστό εσωτερικό χώρο ή να απολαύσει τον αέρα στους εξωτερικούς χώρους.

Τα εξωτερικά τραπεζάκια, τοποθετημένα δίπλα στο πράσινο, προσφέρουν το ιδανικό περιβάλλον για να χαλαρώσει κανείς. Εδώ μπορείτε να απολαύσετε τον καφέ της προτίμησής σας —από έναν προσεγμένο espresso μέχρι τον κλασικό ελληνικό— και να συνοδεύσετε το ρόφημά σας με μια ποικιλία από σνακ, φρέσκα σαντουιτς ή γλυκίσματα. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι το ίδιο το γεύμα του νοσοκομείου είναι εξαιρετικά προσεγμένο και γευστικό, κάτι που εκπλήσσει ευχάριστα όσους βρίσκονται εκεί.

Το κυλικείο λειτουργεί συμπληρωματικά, δίνοντας την ευκαιρία να προσθέσει κανείς μια επιπλέον μικρή απόλαυση στη μέρα του. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί συνοδοί, ασθενείς, αλλά και μέλη του προσωπικού επιλέγουν σταθερά να μείνουν εδώ, αντί να βγουν στα πολυσύχναστα καφέ γύρω από το νοσοκομείο. Το διαπιστώσαμε και εμείς από κοντά κατά τη χθεσινή μας επίσκεψη: η ησυχία του σημείου, η άμεση εξυπηρέτηση από το χαμογελαστό προσωπικό και η αίσθηση ότι βρίσκεται κανείς σε μια μικρή πράσινη «όαση» κάνουν τη διαφορά.

Αν ο δρόμος σας σας φέρει στο ΚΑΤ, αξίζει να κάνετε μια βόλτα μέχρι την πίσω πλευρά του κτιρίου. Θα ανακαλύψετε ένα φιλόξενο στέκι που αποδεικνύει ότι ακόμα και στους πιο απαιτητικούς χώρους, η φροντίδα και η καλαισθησία μπορούν να δημιουργήσουν στιγμές πραγματικής ξεκούρασης.

“Επιστροφή” στα ίδια μέρη μετά από 14 χρόνια

22 Οκτωβρίου 2026 / Σχολιάστε

Για να βρεθεί κανείς στους διαδρόμους και στο προαύλιο του ΚΑΤ, του κατ’ εξοχήν νοσοκομείου ατυχημάτων της χώρας, δύο πράγματα μπορούν να συμβαίνουν: ή ο ίδιος χρειάζεται νοσηλεία και ιατρική φροντίδα, ή έρχεται για να επισκεφθεί κάποιον δικό του άνθρωπο. Πριν από δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια, βρέθηκα εκεί με την πρώτη ιδιότητα — αυτή του ασθενή. Παρά τις δύσκολες συνθήκες που συνεπάγεται μια νοσηλεία, η εμπειρία μου είχε αφήσει μια θετική ανάμνηση, χάρη στους ανθρώπους του νοσοκομείου και την τελική αποκατάσταση. Χθες, πέρασα ξανά την πύλη του, αυτή τη φορά ως επισκέπτης για να δούμε μια φίλη μας.

Ευτυχώς, όλα πήγαν καλά και η περιπέτεια της υγείας της είχε αίσιο τέλος. Όμως, καθώς περπατούσα στους γνώριμους χώρους, ήταν αδιανόητο να μην ταξιδέψει ο νους πίσω στο χρόνο. Τι παιχνίδια μπορεί να σου παίξει το μυαλό! Σαν να μην είχε περάσει ούτε μέρα, η μνήμη ενεργοποιήθηκε ακαριαία, ανασύροντας εικόνες, μυρωδιές και συναισθήματα που νόμιζα πως είχαν ξεθωριάσει. Συμπτωματικά, ήταν ακριβώς τέτοιες μέρες του Οκτώβρη, με τον ίδιο καθαρό, φθινοπωρινό ήλιο να λούζει τα κτίρια. Η βόλτα στον προαύλιο χώρο μετατράπηκε σε ένα μικρό φωτογραφικό οδοιπορικό. Πρώτη στάση, η επιβλητική κατασκευή στην είσοδο με τα μεγάλα γράμματα «Κ Α Τ».

Παρατηρώντας τους γιατρούς με τις λευκές ποδιές και τους περαστικούς να διασχίζουν το δρόμο, συνειδητοποίησα πόσο ζωντανός οργανισμός είναι αυτό το νοσοκομείο. Λίγο πιο μέσα, η χαρακτηριστική όψη του κεντρικού κτιρίου με την καμπυλωτή αρχιτεκτονική του και την επιγραφή «ΓΕΝΙΚΟΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΩΝ» ορθωνόταν μπροστά μου, επιβλητική όπως πάντα. Η ανηφόρα που οδηγεί στην κεντρική είσοδο και οι περιποιημένοι θάμνοι γύρω από το δρόμο παρέμεναν σχεδόν ίδια.  Στη συνέχεια, το βλέμμα σταμάτησε στην μπλε πινακίδα που σηματοδοτεί τα «ΕΠΕΙΓΟΝΤΑ / EMERGENCY» και το Γραφείο Κίνησης. Είναι το σημείο από όπου ξεκινά η αγωνία κάθε ασθενή και κάθε οικογένειας, η ράμπα που έχουν διασχίσει αμέσως μετά από ένα ατύχημα χιλιάδες άνθρωποι.

Όμως, η εικόνα που με άγγιξε περισσότερο ήταν αυτή της εξωτερικής σιδερένιας σκάλας. Αυτή η πράσινη μεταλλική κατασκευή, πλαισιωμένη από τα δέντρα και τα φοινικοειδή, ήταν η δική μας διέξοδος τότε. Ήταν η σκάλα που χρησιμοποιούσαμε ως ασθενείς για να βγούμε για λίγο έξω από το θάλαμο, να αναπνεύσουμε καθαρό αέρα, να νιώσουμε τη ζεστασιά του ήλιου και να πάρουμε μια ανάσα αισιοδοξίας μακριά από τα κρεβάτια της νοσηλείας.  Φεύγοντας χθες από το ΚΑΤ, ένιωσα μια βαθιά ευγνωμοσύνη. Για τη φίλη μας που είναι πλέον καλά, αλλά και για τη δική μου διαδρομή που μου θύμισε πως όποια δυσκολία κι αν βρεθεί στο δρόμο μας, ο χρόνος και η φροντίδα μπορούν να τη μετατρέψουν σε μια απλή ανάμνηση.

Σωκράτους 57: H ιστορία της δημοσιογραφίας

21 Οκτωβρίου 2026 / Σχολιάστε

Σωκράτους 57, στην καρδιά του κέντρου της Αθήνας, μόλις λίγα βήματα από την πλατεία Ομονοίας. Για πολλούς, ένας ακόμα συνηθισμένος δρόμος του αστικού ιστού, με την κίνηση των οχημάτων, τα καταστήματα και τα γκράφιτι στους τοίχους. Για μένα, όμως, ένας τόπος γεμάτος αναμνήσεις, δημοσιογραφικό μελάνι και ζωντανή ιστορία. Εδώ στεγαζόταν η ιστορική εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», στο κτίριο που συνδέθηκε άρρηκτα με τη σπουδαία μορφή της Ελένης Βλάχου. Όταν προσλήφθηκα το 2009, το δημοσιογραφικό ορμητήριο βρισκόταν ακόμα εκεί.  Η καθημερινότητα τότε είχε έναν δικό της, μοναδικό ρυθμό. Το πρωί εργαζόμουν στην ΠΕΤ ΟΤΕ στη Βερανζέρου — μόλις 300 μέτρα μακριά.

Η απόσταση ήταν τόσο μικρή που, αντί να χάνω χρόνο για να επιστρέφω στο σπίτι μου στα Σεπόλια όταν σχολούσα στις 3 το μεσημέρι, βρήκα μια πολύ πιο πρακτική λύση: νοίκιασα ένα μικρό διαμέρισμα στην οδό Μενάνδρου. Εκεί ξεκουραζόμουν για δυο ώρες, γεμίζοντας μπαταρίες πριν μπω στις 5 το απόγευμα στις αίθουσες συντακτών της εφημερίδας. Αυτό το κτίριο έγινε το σκηνικό μεγάλων ιστορικών στιγμών της σύγχρονης εποχής. Εδώ με βρήκε το σοκ από το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης το 2001, σε ώρες που οι ειδήσεις έτρεχαν με καταιγιστικούς ρυθμούς και οι σελίδες της εφημερίδας άλλαζαν λεπτό προς λεπτό.

Από αυτό το κτίριο αποχωρήσαμε αργότερα, όταν μαζί με το υπόλοιπο συγκρότημα Αλαφούζου μετακομίσαμε στις νέες, σύγχρονες εγκαταστάσεις στον Πειραιά, κλείνοντας έναν μεγάλο κύκλο για τη Σωκράτους. Σήμερα, αν περπατήσει κανείς στη Σωκράτους, η εικόνα συνδυάζει το παρελθόν με το παρόν. Όπως αποτυπώνεται στις φωτογραφίες, το κτίριο στον αριθμό 57 διατηρεί την επιβλητική, κλασική του πρόσοψη. Έξω από την είσοδο κυματίζουν η ελληνική σημαία και η σημαία του Δήμου Αθηναίων, καθώς πλέον στους χώρους του στεγάζονται δημοτικές υπηρεσίες, εξυπηρετώντας καθημερινά τους πολίτες. Οι μαρμάρινες επενδύσεις, οι βαριές γυάλινες πόρτες και τα παράθυρα που φωτίζονται το σούρουπο θυμίζουν ότι αυτό το κτίριο παραμένει ζωντανό, έστω και με διαφορετικό ρόλο.

Γύρω του, η ατμόσφαιρα της Αθήνας παραμένει αυθεντική και ακατέργαστη. Τα καλώδια των τρολεϊ διασταυρώνονται στον ουρανό, τα εμπορικά καταστήματα, τα οπτικά, τα κλειστά ρολά με τα πολύχρωμα γκράφιτι και οι περαστικοί συνθέτουν το μωσαϊκό μιας γειτονιάς που αλλάζει χωρίς να χάνει τον χαρακτήρα της. Περνώντας ξανά από τη Σωκράτους 57, δεν βλέπω απλώς ένα δημόσιο κτίριο· βλέπω τα χρόνια της νιότης, την αγωνία της είδησης και τις αναμνήσεις μιας Αθήνας που συνεχίζει να γράφει τη δική της ιστορία.

Ένα παραδοσιακό ραφείο που είδαμε στο Αιγάλεω

20 Οκτωβρίου 2026 / Σχολιάστε

Ο κόσμος γύρω μας αλλάζει με ταχύτατους ρυθμούς, συμπαρασύροντας μαζί του επαγγέλματα, συνήθειες και μια ολόκληρη φιλοσοφία ζωής. Κάποτε, οι άνθρωποι ασχολούνταν παραδοσιακά με την κατασκευή ρούχων, επιλέγοντας εξαιρετικής ποιότητας υλικά που άντεχαν στον χρόνο. Οι έμπειροι μάστορες και ράφτες περιποιούνταν με μεράκι κάθε κοστούμι, σακάκι ή παντελόνι, χαρίζοντάς του διάρκεια και τέλεια εφαρμογή.  Σήμερα, στην εποχή της γρήγορης μόδας και των φθηνών ρούχων μιας χρήσεως, τα παραδοσιακά ραφεία τείνουν να εξαφανιστούν. Όμως, η ποιότητα, το γούστο και το μερακλίδικό αποτέλεσμα δεν μπορούν να αντικατασταθούν από καμία μαζική παραγωγή.

Περπατώντας στους δρόμους στο Αιγάλεω, ανακαλύψαμε μια ζωντανή γωνιά αυτής της αυθεντικής τέχνης: ένα συνοικιακό ραφείο που αντιστέκεται στον χρόνο. Πίσω από τη γυάλινη βιτρίνα με τις κίτρινες επιγραφές για «Μεταποιήσεις παντός τύπου ενδυμάτων, κουρτίνες, δερμάτινα», συναντά κανείς την εικόνα μιας άλλης εποχής. Στον ζεστό χώρο του εργαστηρίου, ανάμεσα σε ραπτομηχανές, κλωστές, μεζούρες και κρεμασμένα ρούχα που περιμένουν τη φροντίδα του μάστορα, η επικοινωνία με τον πελάτη παραμένει προσωπική και ανθρώπινη.

Εδώ, τα αγαπημένα μας ρούχα αποκτούν ξανά ζωή—είτε πρόκειται για μια απλή μεταποίηση είτε για τον καθαρισμό, τη βαφή και την περιποίηση δερμάτινων και σουέτ ενδυμάτων. Αυτά τα μικρά εργαστήρια δεν είναι απλώς καταστήματα· είναι κομμάτια της πολιτιστικής μας κληρονομιάς που μας υπενθυμίζουν τη σημασία της ποιότητας, της βιωσιμότητας και της ανθρώπινης επαφής.

Πληροφορίες καταστήματος:

  • Υπηρεσίες: Μεταποιήσεις παντός τύπου ενδυμάτων, κουρτίνες, δερμάτινα, καθαρισμοί & βαφές σουέτ/δερμάτινων.
  • Ωράριο λειτουργίας: Τρίτη – Πέμπτη – Παρασκευή: 09:00 έως 15:00 & 17:00 έως 21:00.
  • Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6932354458.

Πλοήγηση άρθρων

← Προηγούμενα άρθρα