Αρχική » Αθήνα

Αρχείο κατηγορίας Αθήνα

Το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:
Οι επισκέπτες μας

0 5 1 8 7 0

Μπορείτε να σχολιάσετε τα θέματα μας...
Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν να μας γράφετε. Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.

Ακραία καιρικά φαινόμενα χειμώνα - καλοκαίρι...

Η ζωή μας ανάμεσα στις εποχές. Η φύση γύρω μας αλλάζει, αναγεννιέται από το χειμώνα. Κι εμείς το ίδιο! Το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο ευδιάκριτα ανάμεσα στις εποχές. Τώρα όχι πια...
Το καλοκαίρι του 2025 που ζούμε ήδη είναι ίσως το πιο θερμό των τελευταίων δεκαετιών. Μοιάζει με αυτό του 2024... Γεμάτο καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε στο έπακρο. Και ο χειμώνας ήταν γεμάτος ακραία καιρικά φαινόμενα. Κρύο, άνυδρος καιρός, επικίνδυνος... Εμείς, που έχουμε επιλέξει να γνωρίζουμε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Υπομονή λοιπόν και δύναμη. Όλα εξελίσσονται όπως έχει προβλεφθεί!
Ιούνιος 2026
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

Ένα site που φτιάχτηκε μέσα στην πανδημία, όταν η Σούλα αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που αγαπάει και λατρεύει να φτιάχνει. Τα χειροποίητα κοσμήματα! Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ

Η αγγειοπλαστική παράδοση του Θραψανού Ηρακλείου Κρήτης

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου. Δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα από τη ΦΩΝΗ του Μαλεβιζίου που δημοσιεύτηκε το 2026.

Ένας Θραψανιώτης Αγγειοπλάστης μιλά στην T.V.

Η ώρα του δειλινού...

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Μια ανάσα καλοκαιρινή στην Τζιά

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ραδιόφωνα

Πατήστε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ  κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να ακούσετε επιλεγμένα, μουσικά, διαδικτυακα ραδιόφωνα που εκπέμπουν και στα FM... Άρα, μπορείτε να τα ακούσετε και από ένα συμβατικό ραδιόφωνο ή από το κινητό σας...

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Στήλες για τα media:

Οι εφημερίδες της Κρήτης:

Αξιόλογα Site:

Στο Πήλιο, Μάιος του 2022

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ θα δείτε  αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αγγειοπλάστες του σήμερα

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης του Κουμαλή, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο Κωστής Θεοδωράκης και ο εγγονός του, ο Μανώλης Βολυράκης και δίπλα του ο γιος του, ο Αγησίλαος. Δείτε ΕΔΩ ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό "Κ" που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να καταλάβετε τι λέω…

Οι γονείς μου, Λευτέρης και Παπαδιώ

Ο πατέρας μου και η μάνα μου, ο Λευτέρης και η Παπαδιώ, σε μια φωτογραφία από το γάμο της Ελένης, της κόρης της Γεωργίας μας. Ήταν σε ένα κέντρο στα Πεζά, όπου έκαναν το γλέντι. Για πάντα στην καρδιά μου, ως ότι πιο ακριβό έχω. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ στο νέο κόσμο!

Το σπίτι μας στο χωριό

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!
Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 181

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" τ. 182 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ.181 ΕΔΩ το τ. 180, ΕΔΩ το τ. 179, ΕΔΩ το τ.178, ΕΔΩ το τ. 177, ΕΔΩτο τ. 176, ΕΔΩ τ. 175, ΕΔΩ το τ. 174, ΕΔΩ το τ. 173, ΕΔΩ το τ. 172, ΕΔΩ το τ. 171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩτο site του Σωματείου που επιμελούμαστε δημοσιογραφικά...

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 447

Έτοιμο και το και το 448 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ Κι ΕΔΩ το τ.447, ΕΔΩ το τ.466, ΕΔΩ το τ.445, ΕΔΩ το τ.444, ΕΔΩ, το τ. 443, ΕΔΩ το τ. 442, ΕΔΩ το τ. 441, ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ. 439, ΕΔΩ το τ. 438, ΕΔΩτο τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434,  ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431,  ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394  ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Ο τόπος που αγαπώ

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Χρηστικά Site:

Γνωρίζοντας την Αθήνα!

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Θα χαρώ πολύ να δω εκτεταμένα τις απόψεις σας. Γράψτε μου εδώ: nikosth2004@yahoo.gr

Για την επικοινωνία μας στείλτε μου SMS στο τηλέφωνο 6932212755 που εξυπηρετείται από την VODAFON. 

Είμαστε στον 22ο χρόνο!

Ποιος είναι ο δημοσιογράφος, Νίκος Ελ. Θεοδωράκης, που έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και διαχείρισης αυτoύ του Site σε καθημερινή βάση; Δείτε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε επίσης λίγα πράγματα για την ιστορία αυτού του ιστότοπου.

Περάσαμε υπέροχα στην Τέμενη Αιγίου

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχει ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Το μετρό του Συντάγματος έχει το δικό του πιάνο!

Μια υπέροχη έκπληξη περιμένει τις τελευταίες ημέρες τους επιβάτες και τους επισκέπτες στον σταθμό του Μετρό στο Σύνταγμα. Ένα πανέμορφο, μαύρο πιάνο με ουρά έχει τοποθετηθεί σε κεντρικό σημείο του σταθμού, προσφέροντας σε όποιον το επιθυμεί τη δυνατότητα να καθίσει και να μοιραστεί τη μουσική του με τους περαστικούς. Πρόκειται για μια εξαιρετική πρωτοβουλία της διοίκησης της ΣΤΑΣΥ, η οποία φέρνει την Αθήνα πιο κοντά στα διεθνή πρότυπα.

Αντίστοιχες εικόνες συναντά κανείς συχνά σε μεγάλα αεροδρόμια του εξωτερικού, καθώς και σε σταθμούς του Μετρό στο Παρίσι και το Λονδίνο, όπου η μουσική γίνεται γέφυρα επικοινωνίας στην καθημερινότητα των πολιτών. Σύμφωνα με το σχετικό ρεπορτάζ που παρουσίασε η ΕΡΤ, η τάση αυτή ξεκίνησε από τη Μεγάλη Βρετανία το 2008 και έχει αγκαλιαστεί θερμά από το κοινό. Το πιάνο στο Σύνταγμα είναι διαθέσιμο ανά πάσα ώρα και στιγμή για να εκφράσουν οι επιβάτες τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες.

Μάλιστα, η κάμερα της ΕΡΤ κατέγραψε τη μικρή Λένα, μια 14χρονη μαθήτρια μουσικού σχολείου από την Πολωνία που βρέθηκε στην Ελλάδα για διακοπές, να μαγεύει τους περαστικούς παίζοντας ένα απαιτητικό κομμάτι κλασικής μουσικής. Όπως αναφέρθηκε, το πιάνο συγκεντρώνει το ενδιαφέρον πολλών ερασιτεχνών και επαγγελματιών μουσικών, ιδιαίτερα κατά τις απογευματινές ώρες, μετατρέποντας τον σταθμό σε ένα αυτοσχέδιο, ζωντανό ρεσιτάλ.

Πριν από μερικές μέρες βρεθήκαμε και εμείς εκεί και είχαμε την τύχη να ζήσουμε από κοντά αυτή την όμορφη ατμόσφαιρα. Πετύχαμε έναν νεαρό που καθόταν στο πιάνο και πλημμύριζε τον χώρο με τις υπέροχες, διαχρονικές μελωδίες του Μάνου Χατζηδάκι. Το αποτέλεσμα ήταν πραγματικά μαγικό. Δεν ήμασταν οι μόνοι που σταματήσαμε· αρκετός κόσμος άφησε για λίγο τη βιασύνη της καθημερινότητας, κάθισε τριγύρω και τον χάζευε, απολαμβάνοντας τη στιγμή.

Στην Πλ. Πανταζοπούλου που αλλάζει πρόσωπο

Κυριακή, λίγο πριν το μεσημέρι. Ο ήλιος λούζει τους δρόμους, η θερμοκρασία είναι ιδανική για βόλτα, και η συνταγή είναι δοκιμασμένη: καλή παρέα, χαλαρή διάθεση και ένας καλός σκοπός που μας έφερε στα πέριξ της πλατείας Πανταζοπούλου στα Σεπόλια. Κοιτάζοντας γύρω σου το σκηνικό σήμερα, δεν μπορείς να μην αναλογιστείς το χθες. Γιατί, όπως όλη η παλιά Αθήνα, έτσι κι αυτή η γωνιά έχει αλλάξει ριζικά.

Πολλοί ίσως αναρωτιούνται τι υπήρχε παλιότερα εδώ. Για τις νεότερες γενιές, τα Σεπόλια είναι άλλη μια πυκνοκατοικημένη αστική γειτονιά. Οι παλιότεροι, όμως, θυμούνται μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Η ίδια η λέξη «Σεπόλια» εξάλλου (από το «εσωπόλια» / «έσω πόλις») μαρτυρά μια περιοχή που κάποτε βρισκόταν «έξω» από τον κύριο αστικό ιστό, γεμάτη με περιβόλια, ελαιώνες και τρεχούμενα νερά από τον Κηφισό.

Ακόμα όμως και σε πιο πρόσφατες δεκαετίες, πριν τις μεγάλες εργασίες ανάπλασης, η περιοχή γύρω από την πλατεία Πανταζοπούλου διατηρούσε μια έντονη αίσθηση γειτονιάς. Οι παλιότεροι κάτοικοι έχουν να το λένε: εδώ έβρισκες εκείνα τα φοβερά, αυθεντικά ταβερνάκια. Μικρές γωνιές με απίθανους μεζέδες, χύμα κρασί και, πάνω απ’ όλα, χαμογελαστά, φιλόξενα πρόσωπα που σε έκαναν να νιώθεις σαν στο σπίτι σου.

Σήμερα, το αστικό τοπίο έχει μεταμορφωθεί. Σύγχρονες, μεγάλες πολυκατοικίες έχουν πάρει τη θέση των παλιών χαμηλών σπιτιών με τις αυλές, όπως αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στις φωτογραφίες και Η καθημερινότητα της γειτονιάς εξυπηρετείται πλέον από σχολεία, τοπικές δομές –όπως η Λέσχη Φιλίας του Δήμου Αθηναίων που βλέπουμε– και μια έντονη αίσθηση ζωντάνιας κάτω από τη σκιά των δέντρων, που ευτυχώς συνεχίζουν να δίνουν ανάσες πράσινου στους δρόμους

Μια κρυφή, γλυκιά όαση στην Ακαδημία Πλάτωνος

Για ακόμα μια χρονιά, έδωσα το καθιερωμένο μου ραντεβού με τις μουριές στο ανοιχτό αρχαιολογικό πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνος. Μια ανάσα από την καθημερινότητα της πόλης, μόλις δύο βήματα από το σπίτι, αυτό το πάρκο κρύβει θησαυρούς που περιμένουν όσους ξέρουν ακόμα να παρατηρούν τη φύση γύρω τους. Αυτή την περίοδο, τα δέντρα βρίσκονται στα καλύτερά τους.

Οι φυλλωσιές τους είναι γεμάτες από λευκά, πεντανόστιμα και μελωμένα μούρα. Το πιο παράξενο, όμως, είναι η αφθονία τους. Μεγάλες ποσότητες μένουν ανέγγιχτες στα κλαδιά, λες και οι περισσότεροι περαστικοί δεν έχουν πάρει είδηση την ύπαρξή τους, ή ίσως λιγόστεψαν πια εκείνοι που αναγνωρίζουν την πραγματική, αυθεντική αξία αυτών των καρπών.

Τις τελευταίες δύο ημέρες, με αφορμή κάποιες εξωτερικές δουλειές, ο δρόμος μου με έβγαλε ξανά από εκεί. Δεν έχασα την ευκαιρία. Στάθηκα κάτω από τη σκιά τους και άρχισα να τα τρυγώ, απολαμβάνοντάς τα επιτόπου — ακριβώς όπως κάναμε παλιά, με την ίδια παιδική ανεμελιά, τότε στο χωριό.

Σε πείσμα των γρήγορων ρυθμών της Αθήνας, η Ακαδημία Πλάτωνος μάς υπενθυμίζει ότι οι πιο όμορφες απολαύσεις παραμένουν απλές, γενναιόδωρες και, ευτυχώς, ακόμα ελεύθερες για όλους μας. Και τα μούρα, ξέρετε, δεν κρατάνε πολύ καιρό. Ίσα μέχρι τα μέσα Ιούνιου. Μετά τέλος…

Απόψε είναι η δεύτερη πανσέληνος του Μαϊου

Σήμερα, Κυριακή 31 Μαΐου 2026, θα παρακολουθήσουμε ένα πολύ ιδιαίτερο αστρονομικό φαινόμενο. Το να έχουμε δύο πανσελήνους μέσα στον ίδιο ημερολογιακό μήνα είναι κάτι σχετικά σπάνιο και αυτή η δεύτερη πανσέληνος έχει το δικό της, ξεχωριστό όνομα: «Μπλε Φεγγάρι» (Blue Moon).

Ας δούμε τι ακριβώς σημαίνει αυτό και τι αξίζει να έχετε στο νου σας καθώς θα κοιτάζετε τον νυχτερινό ουρανό:

Παρά το όνομά του, το φεγγάρι δεν πρόκειται να αλλάξει χρώμα και να γίνει μπλε (εκτός αν υπάρχει στην ατμόσφαιρα μεγάλη συγκέντρωση σκόνης ή καπνού από κάποια ηφαιστειακή έκρηξη ή πυρκαγιά).

Ο όρος είναι καθαρά μεταφορικός και προέρχεται από την αγγλική έκφραση “once in a blue moon”, που σημαίνει κάτι που συμβαίνει εξαιρετικά σπάνια. Επειδή ο συνοδικός μήνας (ο κύκλος της Σελήνης από πανσέληνο σε πανσέληνο) διαρκεί περίπου 29,5 ημέρες, και οι περισσότεροι δικοί μας μήνες έχουν 30 ή 31 ημέρες, ανά περίπου 2,7 χρόνια τυχαίνει ένας μήνας να έχει δύο πανσελήνους.

Τι να έχετε στο νου σας κοιτάζοντας τον ουρανό;

  • Η ψευδαίσθηση της Σελήνης: Όταν το φεγγάρι θα αρχίσει να ανατέλλει και θα βρίσκεται χαμηλά στον ορίζοντα, θα σας φανεί τεράστιο. Αυτό είναι ένα οπτικό τρικ του εγκεφάλου μας (που συγκρίνει το μέγεθός του με δέντρα ή κτίρια στην ανατολή) και προσφέρει την καλύτερη ευκαιρία για εντυπωσιακές φωτογραφίες.
  • Καθαρός Ουρανός & Φωτορύπανση: Για να απολαύσετε τη λάμψη της στο έπακρο, αν έχετε τη δυνατότητα, επιλέξτε ένα σημείο με όσο το δυνατόν λιγότερα τεχνητά φώτα. Ακόμα και μέσα από την πόλη, όμως, η φωτεινότητά της θα είναι καθηλωτική.
  • Συναισθηματική φόρτιση: Παραδοσιακά, οι πανσέληνοι συνδέονται με κορύφωση των συναισθημάτων και ένταση. Το «Μπλε Φεγγάρι», λόγω της σπανιότητάς του, θεωρείται από πολλούς μια ιδανική στιγμή για «κλείσιμο κύκλων» – μια ευκαιρία να αφήσετε πίσω σας ό,τι δεν σας εξυπηρετεί πια, καθώς ο Μάιος μας αποχαιρετά.

Ετοιμάστε, λοιπόν, ένα δροσερό ρόφημα, βγείτε στο μπαλκόνι ή σε μια ταράτσα αύριο το βράδυ και απολαύστε αυτό το σπάνιο διπλό δώρο του Μαΐου!

Μια επίσκεψη στην Επίδαυρο με τη Βικτώρια!

Η Βικτώρια έμεινε λίγες μέρες κοντά μας, αλλά οι στιγμές που ζήσαμε μαζί της ήταν τόσες πολλές και γεμάτες, που ακόμα και με δύο αναρτήσεις την ημέρα στο site, δεν προλαβαίναμε να καλύψουμε την επικαιρότητα! Και ρίξετε μια ματιά πίσω, είμαι βέβαιος ότι θα το διαπιστώσετε αυτό.

Μέσα σε αυτόν τον δημιουργικό «πυρετό», ξαφνικά διαπιστώσαμε πως είχαμε αφήσει έξω από τις δημοσιεύσεις μας κάτι που άρεσε πάρα πολύ στη Βικτώρια: την επίσκεψή μας στο μοναδικό Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, καθώς και την περιήγησή μας στο Μουσείο και τον Αρχαιολογικό χώρο.

Ήρθε, λοιπόν, η ώρα να αποκαταστήσουμε αυτό το κενό! Ξεκινάμε σήμερα το αφιέρωμά μας από το επιβλητικό αρχαίο θέατρο, με τις απαραίτητες αναμνηστικές φωτογραφίες στις κερκίδες του, και τις επόμενες μέρες θα δούμε μαζί και τα υπόλοιπα αξιοθέατα της περιοχής. Ελάτε να σας τα δείξουμε και να ταξιδέψετε μαζί μας…

Ανακαλύπτοντας την πράσινη καρδιά της Αθήνας

Η καθημερινότητα στην Αθήνα μάς κάνει να ξεχνάμε τους θησαυρούς που κρύβονται στην καρδιά της. Χρειάζεται μερικές φορές το φρέσκο βλέμμα ενός δικού μας ανθρώπου από το εξωτερικό για να μας θυμίσει την ιστορία, τη γαλήνη και την απαράμιλλη γοητεία σημείων που συχνά προσπερνάμε. Κάπως έτσι, την περασμένη Κυριακή γύρω στις 10:30 το πρωί, βρεθήκαμε να περπατάμε στα σκιερά μονοπάτια του Εθνικού Κήπου μαζί με τη Βικτώρια.

Παρά τα τόσα καλοκαίρια που επισκέπτεται την Ελλάδα, η αλήθεια είναι πως δεν είχε τύχει ποτέ να την ξεναγήσουμε σε αυτόν τον ιστορικό πνεύμονα πρασίνου. Συνήθως, οι επιθυμίες των νέων κοριτσιών περιστρέφονται γύρω από τις γεμάτες ζωντάνια βιτρίνες της οδού Ερμού ή τις καταγάλανες παραλίες κάποιου νησιού. Η Βικτώρια, όμως, έκανε την έκπληξη. Έχοντας δείξει γνήσιο ενδιαφέρον, διάβασε, μελέτησε και έμαθε για την πλούσια ιστορία του Κήπου και μας ζήτησε να τον περπατήσουμε μαζί.

Αν και ζει σε μια χώρα όπου το πράσινο αφθονεί, η ίδια παραδέχτηκε πως η αίσθηση εδώ είναι εντελώς διαφορετική. Η μεσογειακή βλάστηση, το παιχνίδισμα του ήλιου μέσα από τις φυλλωσιές και τα διάσπαρτα αρχαία σπαράγματα που ξεπροβάλλουν ανάμεσα στα δέντρα δημιουργούν μια μοναδική ατμόσφαιρα, γεμάτη μυστικισμό και γαλήνη. Η διαδρομή μας είχε απ’ όλα: από τις γραφικές ξύλινες γέφυρες πάνω από τις μικρές λίμνες, μέχρι τα εντυπωσιακά μαρμάρινα απομεινάρια, όπως οι αρχαίοι κίονες που στέκουν ως σιωπηλοί μάρτυρες του παρελθόντος.

Φυσικά, από έναν τέτοιο κυριακάτικο περίπατο δεν θα μπορούσε να λείπει η απαραίτητη στάση για ξεκούραση. Το ιστορικό καφενεδάκι του Κήπου, «πνιγμένο» μέσα στην πυκνή αναρριχώμενη βλάστηση και φωτισμένο με τις γιρλάντες του, μας υποδέχτηκε για ένα απολαυστικό καπουτσίνο που της άρεσε πάρα πολύ. Καθίσαμε εκεί για περισσότερες από δύο ώρες, συζητώντας, χαλαρώνοντας και απολαμβάνοντας την ηρεμία, μακριά από τη βουή του κέντρου.

Πώς πέρασαν έτσι οι μέρες… Έφυγε η Βικτώρια

Χθες το απόγευμα, ο δρόμος μας έφερε για ακόμα μια φορά στο αεροδρόμιο. Αυτή τη φορά, για το πιο δύσκολο κομμάτι κάθε επίσκεψης: τον αποχαιρετισμό. Η Βικτώρια πήρε τον δρόμο της επιστροφής. Πρώτος σταθμός για μια σύντομη ανάσα κοντά στη θεία της, την Ντενίς, και έπειτα η μεγάλη πτήση της επιστροφής για το μακρινό Νορθ Βανκούβερ του Καναδά.

Κοιτάζω τις φωτογραφίες και αναρωτιέμαι: Πώς πέρασαν έτσι οι μέρες; Ξέραμε από την αρχή ότι ο χρόνος μας μαζί θα ήταν περιορισμένος. Γι’ αυτό και προσπαθήσαμε να «κλέψουμε» κάθε δευτερόλεπτο, να εκμεταλλευτούμε την κάθε στιγμή, να γεμίσουμε τις αποσκευές της με αγκαλιές, γέλια και ελληνικό ήλιο. Κι όμως, παρά την προσπάθειά μας, ο χρόνος αποδείχτηκε για άλλη μια φορά αμείλικτος. Αυτές οι μέρες δεν πέρασαν απλώς… έφυγαν σαν αέρας.

Η στιγμή της τελευταίας αγκαλιάς έξω από τις αναχωρήσεις κουβαλάει πάντα μια γλυκόπικρη γεύση. Από τη μία, η γεμάτη καρδιά από τις στιγμές που μοιραστήκαμε· από την άλλη, η απόσταση που έρχεται ξανά να μας θυμίσει πόσο μακριά είναι ο Καναδάς.

Βικτώρια μας, καλό ταξίδι και καλή επιστροφή στη βάση σου! Οι αναμνήσεις αυτών των ημερών θα μας κρατούν συντροφιά μέχρι την επόμενη φορά που θα βρεθούμε ξανά.

Εις το επανιδείν!