Φαίνεται πως ο Μάρτιος αποφάσισε φέτος να μας συστηθεί με το κρύο του χειμώνα. Παρόλο που η ημερολογιακή Άνοιξη είναι προ των πυλών και η εαρινή ισημερία απέχει ακόμα μερικές εβδομάδες, η Αθήνα αυτές τις μέρες μας θυμίζει πως ο Φλεβάρης αφήνει πίσω του μια γερή δόση παγωνιάς. Περπατώντας χθες στην οδό Χειμάρρας, χαμηλά στα Σεπόλια, ένιωσα αυτό το τσουχτερό κρύο που σε κάνει να σφίγγεις το μπουφάν σου, αλλά ταυτόχρονα σε καλεί να παρατηρήσεις τις λεπτομέρειες της γειτονιάς με άλλη ματιά.
Εκεί, μια ανάσα από το Μετρό, η πόλη αποκαλύπτει το αληθινό της πρόσωπο. Σε αυτόν τον σύντομο περίπατο, στάθηκα σε τρία σημεία που μου τράβηξαν την προσοχή: Από τη μία, η κλασική γοητεία των παλιών διώροφων με τα πράσινα παντζούρια και τις κεραμοσκεπές —κτίρια που αντέχουν στον χρόνο και κουβαλούν μνήμες μιας άλλης Αθήνας— και από την άλλη, οι σύγχρονες γραμμές των νέων πολυκατοικιών με τα προσεγμένα μπαλκόνια.
Τα γυμνά κλαδιά των δέντρων κόντρα στον συννεφιασμένο ουρανό δημιουργούν μια μελαγχολική αλλά πανέμορφη γεωμετρία, ενώ οι ανθισμένες γλάστρες στα μπαλκόνια δίνουν το «σύνθημα» πως η Άνοιξη είναι ήδη εδώ και περιμένει τη σειρά της. Τα σταθμευμένα αυτοκίνητα, οι πινακίδες, η ησυχία του δρόμου πριν την είσοδο του Μαρτίου. Μια γειτονιά που ζει, αναπνέει και μεταμορφώνεται.