Είναι συγκινητικό να βλέπει κανείς τέτοιες φωτογραφίες που κουβαλούν τόση προσωπική και επαγγελματική ιστορία. Η Βερανζέρου 34 και η περιοχή της Πλατείας Βάθη αποτελούσαν για δεκαετίες την «καρδιά» του συνδικαλισμού και των τεχνικών επαγγελμάτων στην Αθήνα. Η αναφορά στη «Φωνή των Τεχνικών» ανασύρει μνήμες από μια εποχή που ο τύπος των σωματείων ήταν το κύριο μέσο επικοινωνίας και διεκδίκησης. Καμιά σχέση με ότι συμβαίνει σήμερα.
Το να διαχειρίζεσαι μια εφημερίδα, εβδομαδιαία τότε, που απευθυνόταν σε 18.000 μέλη την περίοδο της μεγάλης ακμής του συνδικαλιστικού κινήματος στον ΟΤΕ (από το ’81 και μετά) ήταν σίγουρα μια θέση με τεράστια ευθύνη, αλλά υπήρχε και πλούσιο υλικό για έναν δημοσιογράφο. Οι καιροί άλλαξαν, όπως και οι εποχές. Οι εικόνες δείχνουν την εξέλιξη του κτιρίου σήμερα: Η πρόσοψη: Διατηρεί αυτό το χαρακτηριστικό αρχιτεκτονικό στυλ των κτιρίων γραφείων του κέντρου της δεκαετίας του ’60-’70.
Το ισόγειο: Στη θέση των παλιών καταστημάτων υπάρχει πλέον ένα μοντέρνο καφέ με vintage αισθητική (η κόκκινη Vespa και η διακόσμηση ξεχωρίζουν), δίνοντας μια νέα πνοή στη στοά. Το εσωτερικό: Οι ανελκυστήρες και το κλιμακοστάσιο με το μάρμαρο παραμένουν σχεδόν αναλλοίωτα, θυμίζοντας έντονα την ατμόσφαιρα των γραφείων που έζησα τόσα χρόνια.
Κι εδώ στην κλειστή από χρόνια πόρτα στον ημιώροφο του κτιρίου ήταν το Κυλικείου του Κώστα. Η «ανάσα» στο διάλειμμα μας. Με ωραίους μεζέδες για ουζάρισμα, αφορμή να βρεθούμε με συναδέλφους και να μιλήσουμε για τη δουλειά στο έντυπο που ετοιμάζαμε. Δυστυχώς δεν κράτησε πολύ αυτό. Κάποια στιγμή, εντελώς ξαφνικά έκλεισε το Κυλικείο. Οι αναμνήσεις όμως μένουν… Κι ένα τυχαίο πέρασμα πριν λίγες μέρες από την περιοχή ήταν η αφορμή γι’ αυτό το δημοσίευμα.