Υπάρχουν στιγμές που η καθημερινότητα μας φέρνει αντιμέτωπους με εικόνες που «γρατζουνάνε» την ψυχή. Χθες το πρωί, στον παράλληλο δρόμο πάνω από τη γέφυρα της Λένορμαν, το βλέμμα μου σταμάτησε σε αυτόν τον άνθρωπο. Δεν ήταν απλά ένας περαστικός. Ήταν η προσωποποίηση της σκληρής βιοπάλης. Μια ζωή στοιβαγμένη σε τέσσερις ρόδες. Με το σώμα σκυμμένο από το βάρος, σαν υποζύγιο μιας άλλης εποχής, έσπρωχνε ένα καρότσι που έμοιαζε έτοιμο να λυγίσει. Εκατοντάδες χαρτόνια, δεμένα με κόπο, στοιβαγμένα με μαθηματική ακρίβεια για να χωρέσει όσο το δυνατόν περισσότερο «μεροκάματο».
Πόση αξιοπρέπεια χωράει σε λίγα ευρώ; Αναρωτιέται κανείς: πόσα θα βγάλει από αυτό το τεράστιο φορτίο; Η τιμή του ανακυκλώσιμου χαρτιού είναι πενιχρή. Για εμάς είναι σκουπίδια· για εκείνον είναι το ψωμί της ημέρας, ο λογαριασμός που πρέπει να πληρωθεί, η ίδια η επιβίωση. Και όλα αυτά, με μια σιωπηλή αξιοπρέπεια που σε κάνει να αισθάνεσαι άβολα για τα δικά σου «μικρά» προβλήματα. Οι «Αόρατοι» ανάμεσά μας. Αυτοί οι άνθρωποι ζουν στις παρυφές της δικής μας καθημερινότητας.
