Στην Πλ. Πανταζοπούλου που αλλάζει πρόσωπο

Κυριακή, λίγο πριν το μεσημέρι. Ο ήλιος λούζει τους δρόμους, η θερμοκρασία είναι ιδανική για βόλτα, και η συνταγή είναι δοκιμασμένη: καλή παρέα, χαλαρή διάθεση και ένας καλός σκοπός που μας έφερε στα πέριξ της πλατείας Πανταζοπούλου στα Σεπόλια. Κοιτάζοντας γύρω σου το σκηνικό σήμερα, δεν μπορείς να μην αναλογιστείς το χθες. Γιατί, όπως όλη η παλιά Αθήνα, έτσι κι αυτή η γωνιά έχει αλλάξει ριζικά.

Πολλοί ίσως αναρωτιούνται τι υπήρχε παλιότερα εδώ. Για τις νεότερες γενιές, τα Σεπόλια είναι άλλη μια πυκνοκατοικημένη αστική γειτονιά. Οι παλιότεροι, όμως, θυμούνται μια εντελώς διαφορετική εικόνα. Η ίδια η λέξη «Σεπόλια» εξάλλου (από το «εσωπόλια» / «έσω πόλις») μαρτυρά μια περιοχή που κάποτε βρισκόταν «έξω» από τον κύριο αστικό ιστό, γεμάτη με περιβόλια, ελαιώνες και τρεχούμενα νερά από τον Κηφισό.

Ακόμα όμως και σε πιο πρόσφατες δεκαετίες, πριν τις μεγάλες εργασίες ανάπλασης, η περιοχή γύρω από την πλατεία Πανταζοπούλου διατηρούσε μια έντονη αίσθηση γειτονιάς. Οι παλιότεροι κάτοικοι έχουν να το λένε: εδώ έβρισκες εκείνα τα φοβερά, αυθεντικά ταβερνάκια. Μικρές γωνιές με απίθανους μεζέδες, χύμα κρασί και, πάνω απ’ όλα, χαμογελαστά, φιλόξενα πρόσωπα που σε έκαναν να νιώθεις σαν στο σπίτι σου.

Σήμερα, το αστικό τοπίο έχει μεταμορφωθεί. Σύγχρονες, μεγάλες πολυκατοικίες έχουν πάρει τη θέση των παλιών χαμηλών σπιτιών με τις αυλές, όπως αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στις φωτογραφίες και Η καθημερινότητα της γειτονιάς εξυπηρετείται πλέον από σχολεία, τοπικές δομές –όπως η Λέσχη Φιλίας του Δήμου Αθηναίων που βλέπουμε– και μια έντονη αίσθηση ζωντάνιας κάτω από τη σκιά των δέντρων, που ευτυχώς συνεχίζουν να δίνουν ανάσες πράσινου στους δρόμους
Τελευταίες «εστίες» της παράδοσης στην Κρήτη

Παρά τη σταδιακή εξαφάνιση πολλών παραδοσιακών τεχνών, υπάρχουν ακόμη χωριά και ορεινές περιοχές της Κρήτης όπου ορισμένα επαγγέλματα συνεχίζουν να επιβιώνουν. Εκεί, οι τελευταίοι τεχνίτες και κτηνοτρόφοι προσπαθούν να κρατήσουν «ζωντανές» τις γνώσεις και τις τεχνικές που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά εδώ και αιώνες.
Από την αγγειοπλαστική του Θραψανό μέχρι τα μιτάτα του Ψηλορείτη, η παράδοση εξακολουθεί να αποτελεί κομμάτι της καθημερινής ζωής…
Τα παραδοσιακά επαγγέλματα της Κρήτη δεν είναι απλώς δουλειές του παρελθόντος, είναι ζωντανά κομμάτια της ιστορίας, της λαϊκής τέχνης και της πολιτιστικής ταυτότητας του νησιού. Μέσα από αυτά τα επαγγέλματα διατηρούνται τεχνικές αιώνων, κρητικές λέξεις, συνήθειες και τρόποι ζωής που συνδέουν το χθες με το σήμερα.
Σε μια εποχή μαζικής παραγωγής και γρήγορης κατανάλωσης, οι τελευταίοι τεχνίτες της Κρήτης συνεχίζουν να θυμίζουν ότι η αξία της χειροποίητης δημιουργίας δεν μπορεί να αντικατασταθεί…
Και τα παραδοσιακά επαγγέλματα που εξαφανίζονται

Από το CRETΑONE…























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…