Η «κρυμμένη» μουριά που βρήκαμε στο Βουρκάρι


Η Τζιά είναι ένας τόπος γεμάτος εκπλήξεις, αλλά μέχρι την τελευταία μέρα του ταξιδιού μου, πίστευα ότι μια συγκεκριμένη γλυκιά ανάμνηση θα έμενε ανεκπλήρωτη.
Γυρίζοντας το νησί, συνάντησα πολλές μουριές. Παντού πράσινο, πλούσια φύλλα, αλλά… καθόλου μούρα. Στο χωριό μου, αυτές τις μουριές που δεν βγάζουν καρπό τις λέμε «αρσενικές». Είχα αρχίσει να συμβιβάζομαι με την ιδέα ότι φέτος δεν θα δοκίμαζα τον αγαπημένο μου καλοκαιρινό καρπό.
Όμως, το νησί κρατούσε το καλύτερο για το τέλος.
Ο «τρύγος» της τελευταίας στιγμής
Εκεί που δεν το φανταζόμασταν καν, λίγο πριν πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής, κάναμε μια τελευταία βόλτα στο Βουρκάρι. Και ξαφνικά, μπροστά μας, ορθώθηκε ακριβώς η μουριά που έψαχνα!
Δεν ήταν απλά μια μουριά· ήταν ένας επίγειος παράδεισος γεμάτος καρπούς. Για πάνω από ένα τέταρτο της ώρας, ο χρόνος σταμάτησε. Στάθηκα κάτω από τα κλαδιά της και την «τρύγησα» με την ψυχή μου.
- Οι καρποί της; Μεγάλοι, κατακόκκινοι και βαθιοί μαύροι.
- Η γεύση τους; Απόλυτα ώριμη, ζουμερή και απίστευτα γλυκιά.
Υπάρχει μια ιδιαίτερη μαγεία στο να γεύεσαι τους καρπούς της φύσης απευθείας από το δέντρο, ειδικά όταν σε βρίσκουν εκείνοι, την πιο απρόσμενη στιγμή.

Μια στάση, που είχε κάτι ωραίο να μας δώσει

Η Κορησσία, όπου επιλέξαμε να μείνουμε σε αυτό μας το ταξίδι, προσφέρει μια υπέροχη βάση, αλλά όταν βρίσκεσαι στην Κέα (Τζιά), υπάρχει ένας προορισμός που απλά δεν γίνεται να προσπεράσεις. Μια σύντομη και πανέμορφη διαδρομή δίπλα στη θάλασσα σε φέρνει στο Βουρκάρι. Το Βουρκάρι είναι το κοσμοπολίτικο λιμανάκι του νησιού.

Ένας τόπος παραθαλάσσιος, γεμάτος ζωντάνια, όπου τα πολυτελή κότερα και τα ιστιοπλοϊκά λικνίζονται απαλά στα γαλαζοπράσινα, διάφανα νερά, δημιουργώντας ένα σκηνικό που μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής. Περπατώντας κατά μήκος του προβλήτα, η αίσθηση της κυκλαδίτικης αύρας σε κατακλύζει. Από τη μία πλευρά, οι παραδοσιακές ξύλινες ψαρόβαρκες με τα δίχτυα τους δεμένες πλάι-πλάι με σύγχρονα σκάφη αναψυχής, κι από την άλλη, ο κόσμος που απολαμβάνει τη βόλτα του.

Παρά τον κοσμοπολίτικο αέρα του, το χωριό διατηρεί μια αυθεντική κομψότητα. Τα εμπορικά μαγαζιά του είναι προσεγμένα και γεμάτα γούστο, ενώ τα καφέ και τα μεζεδοπωλεία προσφέρουν την ιδανική κρυψώνα για να πάρεις μια ανάσα δροσιάς μέσα στην καλοκαιρινή ζέστη, απολαμβάνοντας έναν παγωμένο καφέ ή ένα ντόπιο κέρασμα.

Πάντα έχει κάτι να μας δώσει αυτός ο τόπος κάθε φορά που τον επισκεπτόμαστε. Αλλά τούτη τη φορά, νιώσαμε ότι μας πρόσεξε ιδιαίτερα. Ανάμεσα στις βόλτες, τις γεύσεις και τις εικόνες, μας αποκάλυψε και αυτό που ψάχναμε με επιμονή σε ολόκληρο το νησί: τη δική μας μουριά, φορτωμένη με ζουμερά μούρα, σαν ένα μικρό, γλυκό καλωσόρισμα της φύσης.























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…