33 χρόνια Αγάπης, Πίστης και κοινής πορείας


Υπάρχουν κάποιες στιγμές στη ζωή που μας θυμίζουν την πραγματική αξία των συνοδοιπόρων που επιλέγουμε. Σήμερα, ο Στηβ και η Έστερ συμπληρώνουν 33 χρόνια κοινής πορείας. 33 χρόνια γεμάτα αληθινή αγάπη, αμοιβαίο σεβασμό, βαθιά αφοσίωση και αμέτρητες όμορφες αναμνήσεις.
Ένας γάμος που άντεξε στον χρόνο, που μεγάλωσε και καρποφόρησε, φέρνοντας στον κόσμο δύο υπέροχα παιδιά, τη Βικτώρια και τη Χλόη. Μαζί, ως μια δεμένη και αγαπημένη οικογένεια, έχουν ως θεμέλιο και πυξίδα τους τη λατρεία τους για τον Ιεχωβά, βαδίζοντας πάντα κοντά Του. Με αυτή την ακλόνητη πίστη στις καρδιές τους, ξέρουν πως έχουν όλο τον χρόνο και το μέλλον μπροστά τους για να συνεχίσουν να δημιουργούν όμορφες στιγμές.
Αυτή η ξεχωριστή επέτειος γίνεται ακόμα πιο φωτεινή όταν περιβάλλεται από την αγάπη των δικών τους ανθρώπων. Στα φωτογραφικά στιγμιότυπα αυτής της όμορφης περίστασης, βλέπουμε το ζευγάρι να μοιράζεται τη χαρά του με αγαπημένα πρόσωπα — ανάμεσά τους ο αδελφός της Έστερ, ο Κώστας, μαζί με τη σύζυγό του, την Άννυ, αποδεικνύοντας ότι οι οικογενειακοί δεσμοί είναι το πιο πολύτιμο στήριγμα της ζωής μας.
Τους ευχόμαστε ολόψυχα τα καλύτερα. Να είναι πάντα ευλογημένοι, ευτυχισμένοι, γεμάτοι υγεία και χαμόγελα. Είθε η κοινή τους πορεία να συνεχίζεται με την ίδια ομορφιά, πλάι-πλάι, σε αυτό το ταξίδι της ζωής… Μαζί και στην αιωνιότητα!

Δείτε περισσότερα κι ΕΔΩ…
Η χούφτα γεμάτη καλοκαίρι, από την Αναστασιά


Η αρχή του καλοκαιριού έχει τη δική της ξεχωριστή γεύση και φέτος, αυτή η γεύση μάς έρχεται απευθείας από τη Μακεδονία. Ο καλός μας φίλος, ο Ηλίας, από την Αναστασιά Σερρών, φρόντισε να μας θυμίσει τι σημαίνει αυθεντική φιλοξενία και βορειοελλαδίτικη «μεγάλη καρδιά».
Αυτές τις μέρες, ο Ηλίας μάς έστειλε ένα υπέροχο φωτογραφικό δείγμα από τη φετινή του σοδειά. Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους και μας ανοίγουν την όρεξη!
Στην πρώτη φωτογραφία, βλέπουμε τους καρπούς της προσπάθειάς του: ζουμερά, κατακόκκινα και ώριμα μαύρα μούρα, έτοιμα για κατανάλωση. Αν κάτι χαρακτηρίζει το κτήμα του Ηλία, είναι η αφθονία, αφού όπως λέει και ο ίδιος, «απ’ αυτά κι αν έχει!».
Κεράσια κάτω από τον γαλάζιο ουρανό
Η συνέχεια ανήκει στα κεράσια. Τα κατακόκκινα κεράσια κρέμονται από τα κλαδιά των δέντρων, λαμπιρίζοντας κάτω από τον κατακάθαρο σερραϊκό ουρανό. Δεν είναι, άλλωστε, η πρώτη φορά που απολαμβάνουμε τους θησαυρούς του. Στο παρελθόν, ο Ηλίας μάς έχει κακομάθει στέλνοντάς μας φρέσκα κεράσια με τον πιο παραδοσιακό, «φυσικό» τρόπο: με το ΚΤΕΛ, κατευθείαν από το δέντρο στο τραπέζι μας.
Η φύση σε πλήρη εξέλιξη
Στη τελευταία φωτογραφία αποτυπώνεται η ίδια η παραγωγική διαδικασία πάνω στα δέντρα, με τα μούρα να ωριμάζουν σταδιακά ανάμεσα στα καταπράσινα φύλλα, υποσχόμενα ακόμα περισσότερες γλυκές στιγμές για τη συνέχεια του καλοκαιριού.
Άνθρωποι σαν τον Ηλία, γεμάτοι μεράκι και γενναιοδωρία, μας θυμίζουν την ομορφιά της ελληνικής επαρχίας και τη δύναμη της αληθινής φιλίας.
Ηλία, σε ευχαριστούμε για τις εικόνες και τις γεύσεις! Και του χρόνου με υγεία!

Η ανθρώπινη ορμή συναντά το απέραντο γαλάζιο

Ο Κούνδουρος στη Τζιά είναι μια περιοχή που τα τελευταία χρόνια βιώνει μια εντυπωσιακή, σχεδόν καταιγιστική ανάπτυξη και ανοικοδόμηση. Το τοπίο γύρω σου σε μαγνητίζει: μια ήρεμη, βαθιά θάλασσα που εναλλάσσεται απότομα από τα αβαθή νερά της στους άγριους βράχους, κι από εκεί σε φιλόξενες, χρυσές αμμουδιές. Όμως, αν στρέψεις το βλέμμα λίγο πιο μακριά από την ακτογραμμή, η εικόνα αλλάζει ρυθμό.

Γυρίζοντας την περιοχή, χάνεις γρήγορα τον λογαριασμό. Οι νέες οικοδομές που βρίσκονται σε εξέλιξη είναι τόσες πολλές, που δεν προλαβαίνεις να τις μετρήσεις. Μια κατασκευαστική δραστηριότητα σε πλήρη ένταση. Εργαζόμενοι, εργολάβοι, πολιτικοί μηχανικοί… ένας ολόκληρος μελισσώνας ανθρώπων που δουλεύουν με μια συγκλονιστική αφοσίωση. Δουλεύουν με τέτοιο πάθος και ρυθμό, σαν να επρόκειτο να ζήσουν για πάντα.

Κοιτάζοντας αυτή την εικόνα, δεν μπορείς να μην κάνεις μια βαθύτερη σκέψη για την ίδια την ανθρώπινη φύση. Οι άνθρωποι είμαστε πλασμένοι να κάνουμε σχέδια, να χτίζουμε, να δημιουργούμε και να παλεύουμε καθημερινά για να υλοποιήσουμε τα οράματά μας. Είναι η εσωτερική μας ανάγκη να αφήσουμε ένα αποτύπωμα στον χώρο.

Το παράδοξο, ίσως και το «κακό» για εμάς, είναι ότι αυτή η αστείρευτη ορμή για δημιουργία έρχεται αντιμέτωπη με ένα πολύ συγκεκριμένο, προκαθορισμένο προσδόκιμο όριο ζωής. Χτίζουμε για το «πάντα», έχοντας στη διάθεσή μας μόνο ένα «για λίγο». Κι όμως, αυτή ακριβώς η αντίθεση είναι που κάνει την προσπάθεια των ανθρώπων τόσο συγκινητική, όσο και το ίδιο το κυκλαδίτικο τοπίο που τους φιλοξενεί.























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…