Ο Κούνδουρος στη Τζιά είναι μια περιοχή που τα τελευταία χρόνια βιώνει μια εντυπωσιακή, σχεδόν καταιγιστική ανάπτυξη και ανοικοδόμηση. Το τοπίο γύρω σου σε μαγνητίζει: μια ήρεμη, βαθιά θάλασσα που εναλλάσσεται απότομα από τα αβαθή νερά της στους άγριους βράχους, κι από εκεί σε φιλόξενες, χρυσές αμμουδιές. Όμως, αν στρέψεις το βλέμμα λίγο πιο μακριά από την ακτογραμμή, η εικόνα αλλάζει ρυθμό.
Γυρίζοντας την περιοχή, χάνεις γρήγορα τον λογαριασμό. Οι νέες οικοδομές που βρίσκονται σε εξέλιξη είναι τόσες πολλές, που δεν προλαβαίνεις να τις μετρήσεις. Μια κατασκευαστική δραστηριότητα σε πλήρη ένταση. Εργαζόμενοι, εργολάβοι, πολιτικοί μηχανικοί… ένας ολόκληρος μελισσώνας ανθρώπων που δουλεύουν με μια συγκλονιστική αφοσίωση. Δουλεύουν με τέτοιο πάθος και ρυθμό, σαν να επρόκειτο να ζήσουν για πάντα.
Κοιτάζοντας αυτή την εικόνα, δεν μπορείς να μην κάνεις μια βαθύτερη σκέψη για την ίδια την ανθρώπινη φύση. Οι άνθρωποι είμαστε πλασμένοι να κάνουμε σχέδια, να χτίζουμε, να δημιουργούμε και να παλεύουμε καθημερινά για να υλοποιήσουμε τα οράματά μας. Είναι η εσωτερική μας ανάγκη να αφήσουμε ένα αποτύπωμα στον χώρο.
Το παράδοξο, ίσως και το «κακό» για εμάς, είναι ότι αυτή η αστείρευτη ορμή για δημιουργία έρχεται αντιμέτωπη με ένα πολύ συγκεκριμένο, προκαθορισμένο προσδόκιμο όριο ζωής. Χτίζουμε για το «πάντα», έχοντας στη διάθεσή μας μόνο ένα «για λίγο». Κι όμως, αυτή ακριβώς η αντίθεση είναι που κάνει την προσπάθεια των ανθρώπων τόσο συγκινητική, όσο και το ίδιο το κυκλαδίτικο τοπίο που τους φιλοξενεί.