Υπάρχουν κάποιοι τόποι που ηρεμούν το βλέμμα και ξυπνούν τις πιο βαθιές μας αναμνήσεις. Ένας τέτοιος επίγειος παράδεισος της καθημερινής φροντίδας και του μερακιού βρίσκεται στου Γρέγου, ακριβώς εκεί στο «έμπα» του χωριού μου, του Θραψανού. Καθώς προχωρούμε στις πρώτες εβδομάδες του Ιουνίου, ο κήπος του Αγησίλαου και της Στασούλας έχει αρχίσει για τα καλά να «παίρνει τ’ απάνω του». Η γη, ποτισμένη με κόπο, αγάπη και την απαραίτητη γνώση των παλιών, ανταποδίδει τη φροντίδα και απλώνει το καταπράσινο χαλί της κάτω από τον λαμπερό ήλιο. Σε λίγο καιρό, ολάκερο αυτό το περιβόλι θα είναι σε θέση να προσφέρει τους πρώτους πλούσιους καρπούς του, έτοιμους να στολίσουν το οικογενειακό τραπέζι και να θρέψουν τις καθημερινές στιγμές των ανθρώπων του.
Μια ματιά στις προσεγμένες βραγιές αρκεί για να καταλάβει κανείς την ποικιλία και την τάξη που επικρατεί. Από τη μία, οι φουντωτές πατάτες με τα λευκά τους ανθάκια και τα πλατύφυλλα, ρωμαλέα κολοκυθάκια που διεκδικούν τον δικό τους χώρο στο χώμα. Από την άλλη, οι ευθείες γραμμές από τα ολοζώντανα κρεμμύδια, οι νεαρές μελιτζάνες που ορθώνουν το ανάστημά τους και, φυσικά, οι παραδοσιακές ντομάτες, δεμένες προσεκτικά στα στηρίγματά τους, που περιμένουν υπομονετικά το άγγιγμα του καλοκαιριού για να κοκκινίσουν.
«Στην μνήμη μου και στην καρδιά μου είναι χαραγμένη η νοστιμιά της ντομάτας στον καιρό της. Πάντα μου άρεσε Ιούλιο να την κόβω πάνω από το φυτό, ώριμη, να την ξεπλένω λίγο στο νερό και να την τρώω επιτόπου και χωρίς αλάτι…»
Αυτή η ανάμνηση, δεν είναι απλά μια γαστρονομική προτίμηση· είναι η ίδια η ουσία του ελληνικού καλοκαιριού. Είναι η σύνδεση του ανθρώπου με το χώμα, η χαρά της προσμονής και η απλότητα που κρύβει μέσα της τη μεγαλύτερη ευτυχία. Ο κήπος στου Γρέγου, μας θυμίζει ακριβώς αυτό: ότι οι πιο πολύτιμοι θησαυροί δεν αγοράζονται, αλλά καλλιεργούνται με υπομονή, αγάπη και σεβασμό στη γη.
