Στο κέντρο της Αθήνας, εκεί που το μάρμαρο συναντά την ιστορία, μια ακόμα φουρνιά νέων ανθρώπων συγκεντρώθηκε για να σφραγίσει μια διαδρομή ετών. Χαρτιά, ανθοδέσμες, πανό με πειράγματα και ο ήχος των κλείστρων που προσπαθούν να φυλακίσουν τη στιγμή. Κοιτάζοντας αυτές τις εικόνες, ο νους δεν πάει στις σημειώσεις, στα αμφιθέατρα ή στους βαθμούς.
Πάει στην ίδια την ανθρώπινη φύση. Στην ανάγκη μας να εφεύρουμε σταθμούς «ευτυχίας» για να πάρουμε μια ανάσα πριν τη μεγάλη βουτιά στην πραγματικότητα. Συνηθίζουμε να γιορτάζουμε την κατάκτηση της γνώσης. Αλλά τι είναι η γνώση χωρίς την καλλιέργεια της ψυχής; Οι φωτογραφίες δείχνουν μελλοντικούς επιστήμονες, όμως η κοινωνία μας δεν πάσχει από έλλειψη πτυχίων. Πάσχει από έλλειψη ανθρώπων.
Δεν έχει σημασία αν το πτυχίο γράφει Νομική, Φιλοσοφία ή Μαθηματικά. Αυτά είναι τα «ρούχα» που θα φορέσουμε για να βγούμε στον στίβο της εργασίας. Το ερώτημα που παραμένει αμείλικτο πίσω από τα χαμόγελα των Προπυλαίων είναι ένα: Θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι; Η τελετή τελειώνει, οι ανθοδέσμες μαραίνονται και τα πανό διπλώνονται. Η «σκληρή πραγματικότητα» που περιμένει έξω από τα κάγκελα του Πανεπιστημίου δεν ενδιαφέρεται για την τήβεννο ή τον όρκο.
