Υπάρχουν κάποιες στιγμές που η Αθήνα μοιάζει να βγάζει τη “στολή” της πολύβουης μητρόπολης και να αναπνέει. Μια τέτοια στιγμή κατέγραψε ο φακός μας, χθες Κυριακή, γύρω στις 10 το πρωί, στη διασταύρωση των οδών Αγίου Μελετίου και Αχαρνών. Σε μια περιοχή που τις καθημερινές σφύζει από ζωή, θόρυβο και την ένταση του κυκλοφοριακού, το σκηνικό του Φλεβάρη μοιάζει σχεδόν σουρεαλιστικό. Οι δρόμοι, λουσμένοι στο καθαρό χειμωνιάτικο φως, εμφανίζονται ασυνήθιστα έρημοι.
Η βουή των κινητήρων έχει δώσει τη θέση της σε μια παράξενη ηρεμία, και το μόνο που θυμίζει τον αστικό ρυθμό είναι οι σειρές των παρκαρισμένων αυτοκινήτων και τα φανάρια που αναβοσβήνουν ρυθμικά. Στη συμβολή με την Αχαρνών, η κίνηση μοιάζει να έχει “παγώσει”. Είναι μια οπτική ψευδαίσθηση: τα λιγοστά αυτοκίνητα που σταματούν στα φανάρια δεν αποτελούν ένδειξη κυκλοφοριακού φόρτου, αλλά μια υποχρεωτική παύση στην απόλυτη ησυχία.
Οι οδηγοί, εγκλωβισμένοι για λίγα δευτερόλεπτα στο “κόκκινο”, γίνονται μέρος μιας ακίνητης εικόνας. Μιας οδηγίας “περίμενε” που επιβάλλει ο κώδικας, σε μια μέρα που, ούτως ή άλλως, κανείς δεν μοιάζει να βιάζεται. Χωρίς το “τείχος” των κινουμένων οχημάτων, η αρχιτεκτονική της γειτονιάς αναπνέει. Οι πολυκατοικίες με τις τέντες τους, τα γυμνά κλαδιά των δέντρων που διαγράφονται στον καταγάλανο ουρανό και οι κλειστές προσόψεις των καταστημάτων συνθέτουν ένα κάδρο που θυμίζει κινηματογραφικό σκηνικό.
