Αρχείο ημέρας 6 Οκτωβρίου 2026

Το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:
Οι επισκέπτες μας

0 7 0 1 8 8

Μπορείτε να σχολιάσετε τα θέματα μας...
Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν να μας γράφετε. Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.

Ακραία καιρικά φαινόμενα χειμώνα - καλοκαίρι...

Η ζωή μας ανάμεσα στις εποχές. Η φύση γύρω μας αλλάζει, αναγεννιέται από το χειμώνα. Κι εμείς το ίδιο! Το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο ευδιάκριτα ανάμεσα στις εποχές. Τώρα όχι πια...
Το καλοκαίρι του 2025 που ζούμε ήδη είναι ίσως το πιο θερμό των τελευταίων δεκαετιών. Μοιάζει με αυτό του 2024... Γεμάτο καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε στο έπακρο. Και ο χειμώνας ήταν γεμάτος ακραία καιρικά φαινόμενα. Κρύο, άνυδρος καιρός, επικίνδυνος... Εμείς, που έχουμε επιλέξει να γνωρίζουμε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Υπομονή λοιπόν και δύναμη. Όλα εξελίσσονται όπως έχει προβλεφθεί!
Οκτώβριος 2026
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Ένα site που φτιάχτηκε μέσα στην πανδημία, όταν η Σούλα αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που αγαπάει και λατρεύει να φτιάχνει. Τα χειροποίητα κοσμήματα! Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ…

Η αγγειοπλαστική παράδοση του Θραψανού Ηρακλείου Κρήτης

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου. Δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα από τη ΦΩΝΗ του Μαλεβιζίου που δημοσιεύτηκε το 2026.

Ένας Θραψανιώτης Αγγειοπλάστης μιλά στην T.V.

Η ώρα του δειλινού...

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Μια ανάσα καλοκαιρινή στην Τζιά

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ραδιόφωνα

Πατήστε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ  κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να ακούσετε επιλεγμένα, μουσικά, διαδικτυακα ραδιόφωνα που εκπέμπουν και στα FM... Άρα, μπορείτε να τα ακούσετε και από ένα συμβατικό ραδιόφωνο ή από το κινητό σας...

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Στήλες για τα media:

Οι εφημερίδες της Κρήτης:

Αξιόλογα Site:

Στο Πήλιο, Μάιος του 2022

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ θα δείτε  αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αγγειοπλάστες του σήμερα

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης του Κουμαλή, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο Κωστής Θεοδωράκης και ο εγγονός του, ο Μανώλης Βολυράκης και δίπλα του ο γιος του, ο Αγησίλαος. Δείτε ΕΔΩ ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό "Κ" που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να καταλάβετε τι λέω…

Οι γονείς μου, Λευτέρης και Παπαδιώ

Ο πατέρας μου και η μάνα μου, ο Λευτέρης και η Παπαδιώ, σε μια φωτογραφία από το γάμο της Ελένης, της κόρης της Γεωργίας μας. Ήταν σε ένα κέντρο στα Πεζά, όπου έκαναν το γλέντι. Για πάντα στην καρδιά μου, ως ότι πιο ακριβό έχω. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ στο νέο κόσμο!

Το σπίτι μας στο χωριό

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!
Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 183

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" τ. 183 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ. 182, ΕΔΩ το τ.181 ΕΔΩ το τ. 180, ΕΔΩ το τ. 179, ΕΔΩ το τ.178, ΕΔΩ το τ. 177, ΕΔΩτο τ. 176, ΕΔΩ τ. 175, ΕΔΩ το τ. 174, ΕΔΩ το τ. 173, ΕΔΩ το τ. 172, ΕΔΩ το τ. 171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩτο site του Σωματείου που επιμελούμαστε δημοσιογραφικά...

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 449

Έτοιμο και το 449 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ, Κι ΕΔΩ το τ.448, ΕΔΩ το τ.447, ΕΔΩ το τ.466, ΕΔΩ το τ.445, ΕΔΩ το τ.444, ΕΔΩ, το τ. 443, ΕΔΩ το τ. 442, ΕΔΩ το τ. 441, ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ. 439, ΕΔΩ το τ. 438, ΕΔΩτο τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434,  ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431,  ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394  ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Ο τόπος που αγαπώ

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Χρηστικά Site:

Γνωρίζοντας την Αθήνα!

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Θα χαρώ πολύ να δω εκτεταμένα τις απόψεις σας. Γράψτε μου εδώ: [email protected]

Για την επικοινωνία μας στείλτε μου SMS στο τηλέφωνο 6932212755 που εξυπηρετείται από την VODAFON. 

Είμαστε στον 23ο χρόνο! Και είστε στον ανανεωμένο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Ποιος είναι ο δημοσιογράφος, Νίκος Ελ. Θεοδωράκης, που έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και διαχείρισης αυτoύ του Site σε καθημερινή βάση; Δείτε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε επίσης λίγα πράγματα για την ιστορία αυτού του ιστότοπου.

Περάσαμε υπέροχα στην Τέμενη Αιγίου

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχει ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Όμορφη εικόνα του φθινοπώρου που δεν κρατά

Οκτώβριος. Ένας μήνας που βαδίζει αθόρυβα ανάμεσα στην ανάμνηση του καλοκαιριού και την υπόσχεση του χειμώνα. Καθώς οι μέρες προχωρούν, το φθινόπωρο αρχίζει να απλώνει τη γλυκιά του αύρα παντού γύρω μας. Στις μέρες μας, είναι αλήθεια πως οι εποχές έχουν χάσει κάπως τα αυστηρά τους όρια· οι μεταβάσεις είναι πιο απαλές, σχεδόν ακαθόριστες, και συχνά αναρωτιόμαστε πόσο θα κρατήσει αυτή η γλυκιά δροσιά πριν παραδώσει τη σκυτάλη στο κρύο. Όμως, όσο κι αν αλλάζει ο καιρός, υπάρχουν κάποιες στιγμές και εικόνες που μένουν ανεξίτηλες, σαν θερμές αναμνήσεις που κρατάμε σφιχτά στην καρδιά μας.

Μια τέτοια εικόνα είναι η σημερινή. Μια γωνιά γεμάτη ζεστή φιλοξενία, χρώματα και αρώματα της ελληνικής φθινοπωρινής γης. Στο τραπέζι του κήπου, η φύση απλώνει τα πιο όμορφα δώρα της: ώριμα, κατακόκκινα ρόδια, σταφύλια γεμάτα χυμούς και ανοιγμένα κάστανα μέσα στα αγκαθωτά τους κελύφη, έτοιμα να μας θυμίσουν τη ζεστασιά της εστίας. Δίπλα τους, μικρά ποτηράκια με ντόπιο τσίπουρο ή λικέρ, μια μικρή γευστική τελετουργία για το καλωσόρισμα της νέας εποχής.

Λίγο πιο πέρα, ο δίσκος με τον πρωινό καφέ προσφέρει τη δική του ξεχωριστή θαλπωρή. Δύο κιτρινωπά φλιτζάνια με αχνιστό ελληνικό καφέ, δροσερό νερό και σπιτικά γλυκίσματα σε διαφανή ποτήρια με κατακόκκινο ζελέ, πλαισιώνονται από γλάστρες με καταπράσινα αρωματικά φυτά. Είναι η απλότητα που ομορφαίνει τα πρωινά, η φροντίδα στη λεπτομέρεια που μετατρέπει μια καθημερινή συνήθεια σε γιορτή.

Το πιο σημαντικό συστατικό αυτής της εικόνας, όμως, είναι οι άνθρωποί της. Ο Ηλίας και η Κατερίνα, ντυμένοι λίγο πιο ζεστά —με τα πρώτα φθινοπωρινά ζακετάκια και φούτερ— απολαμβάνουν το πρωινό τους κάτω από τη σκιά των δέντρων, περιτριγυρισμένοι από τα πρώτα κιτρινισμένα φύλλα. Η ηρεμία στα πρόσωπά τους, το χαμόγελο και η συντροφικότητά τους, θυμίζουν σε όλους μας τι έχει πραγματικά σημασία.

Σε έναν κόσμο που τρέχει με γρήγορους ρυθμούς, τέτοιες στιγμές χαλάρωσης, με καλή παρέα, αυθεντικές γεύσεις και τη φύση να αλλάζει φορεσιά, είναι αξίας ανεκτίμητης. Ας κρατήσουμε αυτές τις εικόνες στην καρδιά μας ως υπενθύμιση να διεκδικούμε πάντα λίγο χρόνο για τις απλές, ομορφότερες στιγμές της ζωής.

Η ιστορία και η σκληρή αθηναϊκή πραγματικότητα

Υπάρχουν δρόμοι στην Αθήνα που δεν προσπαθούν να σου αρέσουν. Δεν φορούν τα «καλά» τους για τους τουρίστες, ούτε υποκρίνονται πως είναι κάτι άλλο από αυτό που κατάντησαν στο πέρασμα των δεκαετιών. Ένας τέτοιος δρόμος είναι η οδός Ιάσωνος στο Μεταξουργείο. Στεκόμαστε στην αρχή του πεζόδρομου, έχοντας την πλάτη μας στραμμένη στην Αχιλλέως — τον πολύβουο οδικό άξονα που οδηγεί προς την εθνική οδό Αθηνών – Κορίνθου. Από το πρώτο κιόλας βήμα, το βλέμμα μαγνητίζεται από τις έντονες αντιθέσεις της γειτονιάς.  Ψηλά, στον τυφλό τοίχο μιας πολυκατοικίας, δεσπόζει μια επιβλητική, επαγγελματικά φιλοτεχνημένη τοιχογραφία (mural).

Δύο μορφές, σχεδιασμένες με ασπρόμαυρες γραμμές και μια έντονη γαλάζια πινελιά ανάμεσά τους, μοιάζουν να αλληλεπιδρούν βουβά πάνω από τη χαώδη καθημερινότητα της πόλης. Στη βάση του ίδιου κτιρίου, ένα κατάστημα της γνωστής αλυσίδας «Κουλουράδες» καταλαμβάνει σημαντικό μέρος της γωνίας, προσφέροντας μια οικεία, σύγχρονη νότα αστικής καθημερινότητας. Προχωρώντας λίγο πιο μέσα στον λιθόστρωτο πεζόδρομο, η ατμόσφαιρα αλλάζει. Δεν χρειάζεται να περπατήσει κανείς πολύ εσωτερικά για να καταλάβει το πνεύμα της περιοχής. Χαμηλά, απλά σπίτια, τοίχοι γεμάτοι graffiti και συνθήματα, και η πυκνή φυλλωσιά των δέντρων που δημιουργεί ένα σκιερό, σχεδόν απομονωμένο πέρασμα.

Ανάμεσα στα κτίρια ξεπροβάλλει ένα παραδοσιακό καφενείο, σημείο συνάντησης και σημείο αναφοράς για τους Αθηναίους με καταγωγή από την Άρτα. Λίγο πιο μακριά, το τοπίο σκληραίνει, καθώς κάνουν την εμφάνισή τους οι οίκοι ανοχής που χαρακτηρίζουν τη νεότερη ταυτότητα της περιοχής. Δυστυχώς, αυτή είναι η σημερινή εικόνα του Μεταξουργείου. Κι όμως, είναι σχεδόν απίστευτο αν αναλογιστεί κανείς τη σχεδόν ξεχασμένη ιστορία του. Όταν ο πρώτος βασιλιάς της Ελλάδας, ο Όθωνας, αναζητούσε την καταλληλότερη τοποθεσία για να χτίσει τα ανάκτορά του, οι αρχιτέκτονές του πρότειναν αυτήν ακριβώς την περιοχή! Το Μεταξουργείο προοριζόταν να γίνει το διοικητικό και αριστοκρατικό κέντρο της νεοσύστατης ελληνικής πρωτεύουσας, περιτριγυρισμένο από μεγαλοπρεπή κτίρια και βασιλικούς κήπους.

Η ιστορία όμως είχε άλλα σχέδια. Τα παλάτια δεν χτίστηκαν ποτέ εδώ, το εργοστάσιο μεταξιού έδωσε το όνομά του στη γειτονιά, και τα χρόνια που ακολούθησαν μεταμόρφωσαν την περιοχή σε ένα μωσαϊκό βιοτεχνιών, λαϊκών κατοικιών, παρακμής αλλά και καλλιτεχνικής ανησυχίας. Βλέπεις, οι εποχές αλλάζουν, όπως αλλάζουν οι πόλεις και οι άνθρωποι. Οι δρόμοι επαναπροσδιορίζονται, τα κτίρια γερνούν, οι χρήσεις αλλάζουν. Και τελικά τι μένει; Μόνο η ιστορία — εκείνη που δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά, αλλά χρειάζεται να ψάξεις, να περπατήσεις και να παρατηρήσεις για να τη βρεις θαμμένη κάτω από το τσιμέντο, τα σπρέι και τις αναμνήσεις μιας άλλης Αθήνας.