Αρχείο ημέρας 1 Οκτωβρίου 2026

Το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:
Οι επισκέπτες μας

0 6 9 3 2 8

Μπορείτε να σχολιάσετε τα θέματα μας...
Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν να μας γράφετε. Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.

Ακραία καιρικά φαινόμενα χειμώνα - καλοκαίρι...

Η ζωή μας ανάμεσα στις εποχές. Η φύση γύρω μας αλλάζει, αναγεννιέται από το χειμώνα. Κι εμείς το ίδιο! Το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο ευδιάκριτα ανάμεσα στις εποχές. Τώρα όχι πια...
Το καλοκαίρι του 2025 που ζούμε ήδη είναι ίσως το πιο θερμό των τελευταίων δεκαετιών. Μοιάζει με αυτό του 2024... Γεμάτο καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε στο έπακρο. Και ο χειμώνας ήταν γεμάτος ακραία καιρικά φαινόμενα. Κρύο, άνυδρος καιρός, επικίνδυνος... Εμείς, που έχουμε επιλέξει να γνωρίζουμε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Υπομονή λοιπόν και δύναμη. Όλα εξελίσσονται όπως έχει προβλεφθεί!
Οκτώβριος 2026
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Ένα site που φτιάχτηκε μέσα στην πανδημία, όταν η Σούλα αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που αγαπάει και λατρεύει να φτιάχνει. Τα χειροποίητα κοσμήματα! Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ…

Η αγγειοπλαστική παράδοση του Θραψανού Ηρακλείου Κρήτης

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου. Δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα από τη ΦΩΝΗ του Μαλεβιζίου που δημοσιεύτηκε το 2026.

Ένας Θραψανιώτης Αγγειοπλάστης μιλά στην T.V.

Η ώρα του δειλινού...

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Μια ανάσα καλοκαιρινή στην Τζιά

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ραδιόφωνα

Πατήστε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ  κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να ακούσετε επιλεγμένα, μουσικά, διαδικτυακα ραδιόφωνα που εκπέμπουν και στα FM... Άρα, μπορείτε να τα ακούσετε και από ένα συμβατικό ραδιόφωνο ή από το κινητό σας...

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Στήλες για τα media:

Οι εφημερίδες της Κρήτης:

Αξιόλογα Site:

Στο Πήλιο, Μάιος του 2022

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ θα δείτε  αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αγγειοπλάστες του σήμερα

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης του Κουμαλή, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο Κωστής Θεοδωράκης και ο εγγονός του, ο Μανώλης Βολυράκης και δίπλα του ο γιος του, ο Αγησίλαος. Δείτε ΕΔΩ ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό "Κ" που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να καταλάβετε τι λέω…

Οι γονείς μου, Λευτέρης και Παπαδιώ

Ο πατέρας μου και η μάνα μου, ο Λευτέρης και η Παπαδιώ, σε μια φωτογραφία από το γάμο της Ελένης, της κόρης της Γεωργίας μας. Ήταν σε ένα κέντρο στα Πεζά, όπου έκαναν το γλέντι. Για πάντα στην καρδιά μου, ως ότι πιο ακριβό έχω. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ στο νέο κόσμο!

Το σπίτι μας στο χωριό

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!
Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 183

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" τ. 183 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ. 182, ΕΔΩ το τ.181 ΕΔΩ το τ. 180, ΕΔΩ το τ. 179, ΕΔΩ το τ.178, ΕΔΩ το τ. 177, ΕΔΩτο τ. 176, ΕΔΩ τ. 175, ΕΔΩ το τ. 174, ΕΔΩ το τ. 173, ΕΔΩ το τ. 172, ΕΔΩ το τ. 171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩτο site του Σωματείου που επιμελούμαστε δημοσιογραφικά...

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 449

Έτοιμο και το 449 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ, Κι ΕΔΩ το τ.448, ΕΔΩ το τ.447, ΕΔΩ το τ.466, ΕΔΩ το τ.445, ΕΔΩ το τ.444, ΕΔΩ, το τ. 443, ΕΔΩ το τ. 442, ΕΔΩ το τ. 441, ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ. 439, ΕΔΩ το τ. 438, ΕΔΩτο τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434,  ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431,  ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394  ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Ο τόπος που αγαπώ

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Χρηστικά Site:

Γνωρίζοντας την Αθήνα!

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Θα χαρώ πολύ να δω εκτεταμένα τις απόψεις σας. Γράψτε μου εδώ: [email protected]

Για την επικοινωνία μας στείλτε μου SMS στο τηλέφωνο 6932212755 που εξυπηρετείται από την VODAFON. 

Είμαστε στον 23ο χρόνο! Και είστε στον ανανεωμένο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Ποιος είναι ο δημοσιογράφος, Νίκος Ελ. Θεοδωράκης, που έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και διαχείρισης αυτoύ του Site σε καθημερινή βάση; Δείτε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε επίσης λίγα πράγματα για την ιστορία αυτού του ιστότοπου.

Περάσαμε υπέροχα στην Τέμενη Αιγίου

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχει ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Ετοιμάζουμε το νέο τεύχος του ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΥ

Στο Σωματείο Συνταξιούχων ΗΣΑΠ, στον Πειραιά, ο χρόνος μοιάζει να έχει παγώσει σε μια ανήσυχη αναμονή. Κατεβαίνω σήμερα στα γραφεία με έναν σκοπó ξεκάθαρο: να συγκεντρώσω το απαραίτητο υλικό για τη νέα έκδοση της εφημερίδας του «ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΥ Σιδηρόδρομου». Όμως, καθώς διασχίζω την πόρτα, το συναίσθημα είναι βαρύ. Εδώ και μήνες, κοντά έναν ολόκληρο χρόνο, το Σωματείο βρίσκεται σε μια διαρκή, επώδυνη κατάσταση μετάβασης. Οι δυσκολίες είναι πια καθημερινές, αγγίζοντας ακόμα και τα πιο απλά, τα αυτονόητα πράγματα που άλλοτε διεκπεραιώνονταν με συνοπτικές διαδικασίες και αστείρευτο μεράκι.

Είμαι κοντά σε αυτούς τους ανθρώπους σχεδόν τριάντα χρόνια τώρα. Μαζί, σε εποχές με έντονους αγώνες και ζωντανές διεκδικήσεις, «γεννήσαμε» αυτή την εφημερίδα. Την ποτίσαμε με τις αγωνίες μας, τα όνειρά μας, τις ιστορίες μιας ζωής στις γραμμές του τρένου που ένωσε γενιές. Γι’ αυτό και σήμερα η καρδιά μου θλίβεται με όλο αυτό που ζω. Βλέπω τους ίδιους ανθρώπους, τους συντρόφους μιας ζωής, να παλεύουν όχι μόνο με τα προβλήματα της ηλικίας και της εποχής, αλλά και με μια εσωτερική στασιμότητα που μουδιάζει το πνεύμα του συλλογικού αγώνα.

Στα πρόσωπα των παλαιών συναδέλφων διακρίνεις την ίδια παλιά, γνήσια ζεστασιά, αλλά ταυτόχρονα και μια σιωπηλή κούραση. Τα γραφεία, κάποτε κέντρο αποφάσεων, ζωντανών συζητήσεων και αδιάκοπης κίνησης, μοιάζουν πια απόμακρα, φορτωμένα με αρχεία που περιμένουν το χέρι που θα τα ξαναζωντανέψει. Κάθε γωνία κουβαλάει μνήμες από γενικές συνελεύσεις, από τυπογραφικά δοκίμια που διορθώνονταν ως αργά το βράδυ, από καφέδες που έδιναν νέες ιδέες.

Και όμως, παρά τη θλίψη και τις δυσκολίες, αρνούμαι να πιστέψω πως αυτός είναι ο επίλογος. Το Σωματείο Συνταξιούχων ΗΣΑΠ υπήρξε επί δεκαετίες φωτεινό παράδειγμα και σημείο αναφοράς. Ήταν ένα ζωντανό και πρωτοπόρο πρωτοβάθμιο σωματείο που δεν φοβήθηκε ποτέ να τα βάλει με τα δύσκολα, να οργανώσει, να διεκδικήσει, να εμπνεύσει. Μακάρι η σημερινή εικόνα να είναι απλώς μια παρένθεση, κάτι περαστικό που θα δώσει τη θέση του στην αναγέννηση.

Η εφημερίδα, ο «ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος», πρέπει να συνεχίσει να κυκλοφορεί, να ενημερώνει, να θυμίζει ποιοι είναι και από πού έρχονται. Γιατί οι αγώνες δεν συνταξιοδοτούνται ποτέ, ούτε ξεθωριάζουν στα συρτάρια. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται, η φλόγες αυτής της ιστορίας θα βρίσκουν πάντα τον τρόπο να ξαναφουντώνουν.

Μια Τετάρτη πολύ αλλιώτικη από τις άλλες…

Υπάρχουν μέρες στην Αθήνα που ο χρόνος φαίνεται να κυλά με διαφορετικό ρυθμό. Μέρες που η βουή του κέντρου υποχωρεί, αφήνοντας χώρο για μια παράξενη, αλλά καλοδεχούμενη, ηρεμία. Μια τέτοια μέρα ήταν και η χθεσινή Τετάρτη, όταν βρεθήκαμε στην καρδιά της πόλης, στην Πλατεία Κοραή. Η διαδρομή ξεκίνησε, όπως για πολλούς Αθηναίους, υπογείως. Ο σταθμός του Μετρό «Πανεπιστήμιο», συνήθως μια κυψέλη δραστηριότητας, φαινόταν κι αυτός επηρεασμένος από την γενικότερη ραθυμία της ημέρας. Καθώς κατεβαίναμε, η κίνηση ήταν αισθητά μειωμένη. Δεν υπήρχε η συνηθισμένη πίεση των επιβατών που βιάζονται να προλάβουν τον επόμενο συρμό, ούτε οι φωνές που γεμίζουν τον αέρα.

Όλα ήταν ήσυχα. Μια σπάνια πολυτέλεια για έναν από τους κεντρικότερους σταθμούς του δικτύου. Αυτή η ησυχία, όμως, ήταν μόνο η προαναγγελία για το τι θα συναντούσαμε ανεβαίνοντας. Η έξοδος προς την Πλατεία Κοραή κρύβει μια μικρή… έκπληξη, ειδικά για όσους έχουν συνηθίσει την ευκολία των ηλεκτρικών κυλιόμενων κλιμάκων. Εδώ, η άνοδος στην επιφάνεια απαιτεί μια μικρή δόση σωματικής προσπάθειας. Όπως μπορείτε να διαπιστώσετε κι εσείς οι σκάλες που οδηγούν έξω είναι οι κλασικές, σταθερές σκάλες. Σίγουρα, δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα, ειδικά αν κουβαλάτε τσάντες ή αν βιάζεστε. Αλλά, σε μια μέρα σαν αυτή, αυτή η μικρή «άσκηση» φάνηκε σχεδόν συμβολική. Μια υπενθύμιση ότι μερικές φορές, οι πιο απλοί, παραδοσιακοί τρόποι έχουν τη δική τους, μοναδική αξία.

Φτάνοντας επάνω, η εικόνα που αντικρίσαμε ήταν τελείως διαφορετική από αυτή που έχουμε συνηθίσει. Ο κόσμος που κυκλοφορούσε ήταν μετρημένος στα δάχτυλα. Τίποτα δεν θύμιζε το καλοκαίρι και την ξέφρενη κίνησή του. Δεν υπήρχαν οι τουρίστες με τους χάρτες, ούτε οι Αθηναίοι που έτρεχαν για τις δουλειές τους. Η Πλατεία Κοραή, συνήθως γεμάτη ζωή, έμοιαζε σαν να έχει πάρει μια βαθιά ανάσα. Ίσως φταίει ο συννεφιασμένος καιρός που επικρατούσε. Ο ουρανός ήταν γκρίζος, γεμάτος βαριά σύννεφα, που όμως δεν έριχναν βροχή. Η ατμόσφαιρα ήταν δροσερή, με μια «ψυχρούλα» που σε έκανε να σφίξεις το παλτό σου. Αυτός ο φθινοπωρινός καιρός φαινόταν να έχει επηρεάσει και τους λίγους περαστικούς. Κινούνταν πιο αργά, πιο ήρεμα, απολαμβάνοντας ίσως αυτή την σπάνια γαλήνη που προσφέρει η πόλη όταν ο καιρός το επιτρέπει.

Ακόμα και το μικρό σιντριβάνι που βρίσκεται στην πλατεία έμοιαζε να έχει συντονιστεί με τη γενικότερη ατμόσφαιρα. Την ώρα που το φωτογραφίσαμε, δεν «δούλευε». Το νερό ήταν ακίνητο, αντανακλώντας το γκρίζο του ουρανού. Σε μια άλλη μέρα, ίσως να θεωρούσαμε ότι κάτι λείπει. Αλλά σήμερα, ακόμα και αυτό το ακίνητο σιντριβάνι είχε τη δική του ομορφιά. Μια ομορφιά που πηγάζει από την απλότητα, από την ησυχία, από την αίσθηση ότι μερικές φορές, δεν χρειάζεται τίποτα περισσότερο για να εκτιμήσεις μια στιγμή. Αυτές οι καθημερινές στιγμές στη φθινοπωρινή Αθήνα είναι που κάνουν την πόλη τόσο μοναδική. Μέσα στη βουή και το τρέξιμο, υπάρχουν νησίδες ηρεμίας και γαλήνης, όπως αυτή που συναντήσαμε στην Πλατεία Κοραή αυτή την Τετάρτη.