Στο Σωματείο Συνταξιούχων ΗΣΑΠ, στον Πειραιά, ο χρόνος μοιάζει να έχει παγώσει σε μια ανήσυχη αναμονή. Κατεβαίνω σήμερα στα γραφεία με έναν σκοπó ξεκάθαρο: να συγκεντρώσω το απαραίτητο υλικό για τη νέα έκδοση της εφημερίδας του «ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΥ Σιδηρόδρομου». Όμως, καθώς διασχίζω την πόρτα, το συναίσθημα είναι βαρύ. Εδώ και μήνες, κοντά έναν ολόκληρο χρόνο, το Σωματείο βρίσκεται σε μια διαρκή, επώδυνη κατάσταση μετάβασης. Οι δυσκολίες είναι πια καθημερινές, αγγίζοντας ακόμα και τα πιο απλά, τα αυτονόητα πράγματα που άλλοτε διεκπεραιώνονταν με συνοπτικές διαδικασίες και αστείρευτο μεράκι.
Είμαι κοντά σε αυτούς τους ανθρώπους σχεδόν τριάντα χρόνια τώρα. Μαζί, σε εποχές με έντονους αγώνες και ζωντανές διεκδικήσεις, «γεννήσαμε» αυτή την εφημερίδα. Την ποτίσαμε με τις αγωνίες μας, τα όνειρά μας, τις ιστορίες μιας ζωής στις γραμμές του τρένου που ένωσε γενιές. Γι’ αυτό και σήμερα η καρδιά μου θλίβεται με όλο αυτό που ζω. Βλέπω τους ίδιους ανθρώπους, τους συντρόφους μιας ζωής, να παλεύουν όχι μόνο με τα προβλήματα της ηλικίας και της εποχής, αλλά και με μια εσωτερική στασιμότητα που μουδιάζει το πνεύμα του συλλογικού αγώνα.
Στα πρόσωπα των παλαιών συναδέλφων διακρίνεις την ίδια παλιά, γνήσια ζεστασιά, αλλά ταυτόχρονα και μια σιωπηλή κούραση. Τα γραφεία, κάποτε κέντρο αποφάσεων, ζωντανών συζητήσεων και αδιάκοπης κίνησης, μοιάζουν πια απόμακρα, φορτωμένα με αρχεία που περιμένουν το χέρι που θα τα ξαναζωντανέψει. Κάθε γωνία κουβαλάει μνήμες από γενικές συνελεύσεις, από τυπογραφικά δοκίμια που διορθώνονταν ως αργά το βράδυ, από καφέδες που έδιναν νέες ιδέες.
Και όμως, παρά τη θλίψη και τις δυσκολίες, αρνούμαι να πιστέψω πως αυτός είναι ο επίλογος. Το Σωματείο Συνταξιούχων ΗΣΑΠ υπήρξε επί δεκαετίες φωτεινό παράδειγμα και σημείο αναφοράς. Ήταν ένα ζωντανό και πρωτοπόρο πρωτοβάθμιο σωματείο που δεν φοβήθηκε ποτέ να τα βάλει με τα δύσκολα, να οργανώσει, να διεκδικήσει, να εμπνεύσει. Μακάρι η σημερινή εικόνα να είναι απλώς μια παρένθεση, κάτι περαστικό που θα δώσει τη θέση του στην αναγέννηση.
Η εφημερίδα, ο «ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος», πρέπει να συνεχίσει να κυκλοφορεί, να ενημερώνει, να θυμίζει ποιοι είναι και από πού έρχονται. Γιατί οι αγώνες δεν συνταξιοδοτούνται ποτέ, ούτε ξεθωριάζουν στα συρτάρια. Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται, η φλόγες αυτής της ιστορίας θα βρίσκουν πάντα τον τρόπο να ξαναφουντώνουν.
