Αρχείο ημέρας 9 Οκτωβρίου 2026

Το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:
Οι επισκέπτες μας

0 7 0 6 9 0

Μπορείτε να σχολιάσετε τα θέματα μας...
Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν να μας γράφετε. Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.

Ακραία καιρικά φαινόμενα χειμώνα - καλοκαίρι...

Η ζωή μας ανάμεσα στις εποχές. Η φύση γύρω μας αλλάζει, αναγεννιέται από το χειμώνα. Κι εμείς το ίδιο! Το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο ευδιάκριτα ανάμεσα στις εποχές. Τώρα όχι πια...
Το καλοκαίρι του 2025 που ζούμε ήδη είναι ίσως το πιο θερμό των τελευταίων δεκαετιών. Μοιάζει με αυτό του 2024... Γεμάτο καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε στο έπακρο. Και ο χειμώνας ήταν γεμάτος ακραία καιρικά φαινόμενα. Κρύο, άνυδρος καιρός, επικίνδυνος... Εμείς, που έχουμε επιλέξει να γνωρίζουμε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Υπομονή λοιπόν και δύναμη. Όλα εξελίσσονται όπως έχει προβλεφθεί!
Οκτώβριος 2026
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Ένα site που φτιάχτηκε μέσα στην πανδημία, όταν η Σούλα αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που αγαπάει και λατρεύει να φτιάχνει. Τα χειροποίητα κοσμήματα! Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ…

Η αγγειοπλαστική παράδοση του Θραψανού Ηρακλείου Κρήτης

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου. Δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα από τη ΦΩΝΗ του Μαλεβιζίου που δημοσιεύτηκε το 2026.

Ένας Θραψανιώτης Αγγειοπλάστης μιλά στην T.V.

Η ώρα του δειλινού...

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Μια ανάσα καλοκαιρινή στην Τζιά

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ραδιόφωνα

Πατήστε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ  κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να ακούσετε επιλεγμένα, μουσικά, διαδικτυακα ραδιόφωνα που εκπέμπουν και στα FM... Άρα, μπορείτε να τα ακούσετε και από ένα συμβατικό ραδιόφωνο ή από το κινητό σας...

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Στήλες για τα media:

Οι εφημερίδες της Κρήτης:

Αξιόλογα Site:

Στο Πήλιο, Μάιος του 2022

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ θα δείτε  αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αγγειοπλάστες του σήμερα

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης του Κουμαλή, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο Κωστής Θεοδωράκης και ο εγγονός του, ο Μανώλης Βολυράκης και δίπλα του ο γιος του, ο Αγησίλαος. Δείτε ΕΔΩ ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό "Κ" που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να καταλάβετε τι λέω…

Οι γονείς μου, Λευτέρης και Παπαδιώ

Ο πατέρας μου και η μάνα μου, ο Λευτέρης και η Παπαδιώ, σε μια φωτογραφία από το γάμο της Ελένης, της κόρης της Γεωργίας μας. Ήταν σε ένα κέντρο στα Πεζά, όπου έκαναν το γλέντι. Για πάντα στην καρδιά μου, ως ότι πιο ακριβό έχω. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ στο νέο κόσμο!

Το σπίτι μας στο χωριό

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!
Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 183

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" τ. 183 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ. 182, ΕΔΩ το τ.181 ΕΔΩ το τ. 180, ΕΔΩ το τ. 179, ΕΔΩ το τ.178, ΕΔΩ το τ. 177, ΕΔΩτο τ. 176, ΕΔΩ τ. 175, ΕΔΩ το τ. 174, ΕΔΩ το τ. 173, ΕΔΩ το τ. 172, ΕΔΩ το τ. 171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩτο site του Σωματείου που επιμελούμαστε δημοσιογραφικά...

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 449

Έτοιμο και το 449 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ, Κι ΕΔΩ το τ.448, ΕΔΩ το τ.447, ΕΔΩ το τ.466, ΕΔΩ το τ.445, ΕΔΩ το τ.444, ΕΔΩ, το τ. 443, ΕΔΩ το τ. 442, ΕΔΩ το τ. 441, ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ. 439, ΕΔΩ το τ. 438, ΕΔΩτο τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434,  ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431,  ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394  ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Ο τόπος που αγαπώ

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Χρηστικά Site:

Γνωρίζοντας την Αθήνα!

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Θα χαρώ πολύ να δω εκτεταμένα τις απόψεις σας. Γράψτε μου εδώ: [email protected]

Για την επικοινωνία μας στείλτε μου SMS στο τηλέφωνο 6932212755 που εξυπηρετείται από την VODAFON. 

Είμαστε στον 23ο χρόνο! Και είστε στον ανανεωμένο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Ποιος είναι ο δημοσιογράφος, Νίκος Ελ. Θεοδωράκης, που έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και διαχείρισης αυτoύ του Site σε καθημερινή βάση; Δείτε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε επίσης λίγα πράγματα για την ιστορία αυτού του ιστότοπου.

Περάσαμε υπέροχα στην Τέμενη Αιγίου

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχει ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Το παρκάκι “τσέπης” ξανά βανδαλισμένο

Είναι φορές που η πραγματικότητα σε προσγειώνει απότομα, διαλύοντας κάθε ψήγμα ελπίδας για κάτι καλύτερο στην καθημερινότητά μας. Αυτό ακριβώς συνέβη όταν, περνώντας από τη γωνία των οδών Αλαμάνας και Κιλκίς στον Κολωνό, αντίκρισα την εικόνα που βλέπετε. Η φωτογραφία, δεν είναι απλά μια εικόνα. Είναι μια κραυγή απόγνωσης, ένας καθρέφτης της κοινωνικής μας παρακμής.

Θυμόμαστε όλοι την προσπάθεια της προηγούμενης δημοτικής αρχής, υπό τον κ. Μπακογιάννη, να δημιουργήσει «παρκάκια τσέπης» σε εγκαταλελειμμένους χώρους της Αθήνας. Ήταν μια πνοή αισιοδοξίας. Ο χώρος στη γωνία Αλαμάνας και Κιλκίς, ένας πρώην σκουπιδότοπος, είχε μεταμορφωθεί σε μια μικρή όαση πρασίνου. Νέα δέντρα, θάμνοι, παγκάκια… Μια μικρή γωνιά ανάπαυσης για τους κατοίκους.

Η φωτογραφία δείχνει ακριβώς αυτό το παρκάκι σήμερα. Τα δέντρα, με τα στηρίγματά τους, προσπαθούν ακόμα να «πιάσουν», προσφέροντας λίγο ίσκιο. Τα παγκάκια, ίσως λίγο σκονισμένα, είναι εκεί. Αλλά η προσοχή μας επικεντρώνεται στο φόντο, στον τοίχο. Και εκεί, η ελπίδα σβήνει.

Ο τοίχος είναι καλυμμένος με γκράφιτι, μάλλον συνθήματα κακόγουστα. Όχι, δεν πρόκειται για τέχνη δρόμου, αλλά για τις γνωστές αθλιότητες «φιλάθλων» (τάχα μου), που θεωρούν ότι η σήμανση της επικράτειάς τους με σπρέι τους δίνει κάποια αξία. Και το χειρότερο; Ο τοίχος αυτός είχε πρόσφατα βαφτεί, ακριβώς για να καλυφθούν ανάλογες ασχήμιες.

«Δεν ξέρω τι έχουν πάθει οι άνθρωποι…». Τι είδους «άνθρωποι» είναι αυτοί που, χωρίς κανένα ίχνος σεβασμού για τον δημόσιο χώρο, για τον κόπο των άλλων, για την αισθητική της πόλης τους, έρχονται και καταστρέφουν ένα σημείο που θα μπορούσε να είναι ένα στολίδι για τη γειτονιά τους;

Οι «κάφροι με τα σπρέι», δεν είναι απλά βάνδαλοι. Είναι φορείς μιας νοοτροπίας που θεωρεί τη δημόσια περιουσία ως «κανενός». Η «επικράτεια» της ομάδας τους είναι πιο σημαντική από την ποιότητα ζωής των συμπολιτών τους. Και αυτή η νοοτροπία είναι που «κάνει το παρκάκι σαν τα μούτρα τους».

Η φωτογραφία είναι ένα τεκμήριο. Δείχνει την προσπάθεια (τα δέντρα) σε αντίθεση με την καταστροφή (το γκράφιτι). Δείχνει την επιθυμία για κάτι καλύτερο σε αντίθεση με την απαξίωση. Δείχνει, τελικά, την απελπισία.

Τι μπορούμε να κάνουμε; Να συνεχίσουμε να βάφουμε τους τοίχους; Να βάλουμε φύλακες σε κάθε γωνιά; Ή μήπως πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία; Ίσως η λύση να βρίσκεται στην εκπαίδευση, στη δημιουργία μιας κουλτούρας σεβασμού για τον δημόσιο χώρο. Ίσως πρέπει να καταλάβουμε ότι η πόλη μας είναι το σπίτι μας, και ότι η καταστροφή της είναι καταστροφή του ίδιου μας του εαυτού.

Μέχρι τότε, η φωτογραφία από τη γωνία Αλαμάνας και Κιλκίς θα παραμένει εκεί, ως ένα πικρό reminder για το πόσο δρόμο έχουμε ακόμα να διανύσουμε.

Μια γευστική στάση που αξίζει να ανακαλύψετε

9 Οκτωβρίου 2026 / Σχολιάστε

Ο σταθμός του Μετρό στο Σύνταγμα δεν είναι απλώς ένα σημείο διέλευσης για χιλιάδες ανθρώπους που καθημερινά μετακινούνται στο κέντρο της Αθήνας. Είναι ένας χώρος όπου συναντώνται άνθρωποι, εικόνες, πολιτισμοί και διαφορετικές γωνιές της Ελλάδας. Κατά καιρούς, μάλιστα, φιλοξενεί μικρές εκθέσεις και παρουσιάσεις που δίνουν στους περαστικούς την ευκαιρία να γνωρίσουν προϊόντα, ανθρώπους και παραδόσεις από διάφορες περιοχές της χώρας. Αυτές τις ημέρες, μια τέτοια μικρή αλλά ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα έκθεση έχει κάνει την παρουσία της στον σταθμό. Δεν πρόκειται για μια μεγάλη διοργάνωση με δεκάδες πάγκους, όμως αυτό ίσως είναι και ένα από τα όμορφα στοιχεία της.

Είναι μια πιο άμεση και ανθρώπινη παρουσία, όπου ο επισκέπτης μπορεί να σταθεί, να κοιτάξει τα προϊόντα, να συζητήσει με τους ανθρώπους που βρίσκονται εκεί και, κυρίως, να μάθει περισσότερα για την προσπάθεια που βρίσκεται πίσω από κάθε προϊόν. Ανάμεσα στα εκθέματα ξεχωρίζουν οι παραδοσιακές γεύσεις της Κρήτης, προϊόντα που κουβαλούν κάτι από τον χαρακτήρα και την παράδοση του νησιού. Εμείς σταθήκαμε, συζητήσαμε με τους παραγωγούς και είχαμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε γραβιέρα και απάκι από τον Μυλοπόταμο της Κρήτης. Δύο προϊόντα που δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις σε όσους αγαπούν την κρητική κουζίνα, αλλά έχουν ακόμη μεγαλύτερη αξία όταν πίσω τους υπάρχουν άνθρωποι που τα παράγουν και προσπαθούν να τα φέρουν στο τραπέζι μας.

Και αυτό είναι ίσως το σημαντικότερο στοιχείο μιας τέτοιας δράσης. Δεν βλέπεις απλώς ένα προϊόν σε μια συσκευασία. Έχεις την ευκαιρία να μιλήσεις με τους ίδιους τους παραγωγούς, να ακούσεις για τον τόπο τους, να μάθεις πώς φτιάχνεται αυτό που δοκιμάζεις και να καταλάβεις λίγο καλύτερα την αξία των τοπικών προϊόντων. Η συγκεκριμένη έκθεση μπορεί να είναι μικρή σε μέγεθος, είναι όμως μια όμορφη πρωτοβουλία που αξίζει την προσοχή μας. Αξίζουν συγχαρητήρια τόσο σε εκείνους που είχαν την ιδέα όσο και στους ανθρώπους που εργάστηκαν για να την κάνουν πραγματικότητα. Γι’ αυτό, αν ο δρόμος σας περάσει από το Σύνταγμα, αξίζει να κάνετε μια μικρή στάση. Αφιερώστε λίγα λεπτά για να δείτε την πραμάτεια των παραγωγών, να τους γνωρίσετε, να δοκιμάσετε τις γεύσεις τους και, γιατί όχι, να αγοράσετε κάτι για το σπίτι.