Αρχείο ημέρας 21 Οκτωβρίου 2026

Το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:
Οι επισκέπτες μας

0 7 2 3 6 4

Μπορείτε να σχολιάσετε τα θέματα μας...
Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν να μας γράφετε. Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.

Ακραία καιρικά φαινόμενα χειμώνα - καλοκαίρι...

Η ζωή μας ανάμεσα στις εποχές. Η φύση γύρω μας αλλάζει, αναγεννιέται από το χειμώνα. Κι εμείς το ίδιο! Το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο ευδιάκριτα ανάμεσα στις εποχές. Τώρα όχι πια...
Το καλοκαίρι του 2025 που ζούμε ήδη είναι ίσως το πιο θερμό των τελευταίων δεκαετιών. Μοιάζει με αυτό του 2024... Γεμάτο καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε στο έπακρο. Και ο χειμώνας ήταν γεμάτος ακραία καιρικά φαινόμενα. Κρύο, άνυδρος καιρός, επικίνδυνος... Εμείς, που έχουμε επιλέξει να γνωρίζουμε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Υπομονή λοιπόν και δύναμη. Όλα εξελίσσονται όπως έχει προβλεφθεί!
Οκτώβριος 2026
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Ένα site που φτιάχτηκε μέσα στην πανδημία, όταν η Σούλα αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που αγαπάει και λατρεύει να φτιάχνει. Τα χειροποίητα κοσμήματα! Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ…

Η αγγειοπλαστική παράδοση του Θραψανού Ηρακλείου Κρήτης

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου. Δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα από τη ΦΩΝΗ του Μαλεβιζίου που δημοσιεύτηκε το 2026.

Ένας Θραψανιώτης Αγγειοπλάστης μιλά στην T.V.

Η ώρα του δειλινού...

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Μια ανάσα καλοκαιρινή στην Τζιά

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ραδιόφωνα

Πατήστε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ  κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να ακούσετε επιλεγμένα, μουσικά, διαδικτυακα ραδιόφωνα που εκπέμπουν και στα FM... Άρα, μπορείτε να τα ακούσετε και από ένα συμβατικό ραδιόφωνο ή από το κινητό σας...

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Στήλες για τα media:

Οι εφημερίδες της Κρήτης:

Αξιόλογα Site:

Στο Πήλιο, Μάιος του 2022

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ θα δείτε  αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αγγειοπλάστες του σήμερα

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης του Κουμαλή, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο Κωστής Θεοδωράκης και ο εγγονός του, ο Μανώλης Βολυράκης και δίπλα του ο γιος του, ο Αγησίλαος. Δείτε ΕΔΩ ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό "Κ" που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να καταλάβετε τι λέω…

Οι γονείς μου, Λευτέρης και Παπαδιώ

Ο πατέρας μου και η μάνα μου, ο Λευτέρης και η Παπαδιώ, σε μια φωτογραφία από το γάμο της Ελένης, της κόρης της Γεωργίας μας. Ήταν σε ένα κέντρο στα Πεζά, όπου έκαναν το γλέντι. Για πάντα στην καρδιά μου, ως ότι πιο ακριβό έχω. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ στο νέο κόσμο!

Το σπίτι μας στο χωριό

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!
Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 183

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" τ. 184 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ Κι ΕΔΩ το τ.183, ΕΔΩ το τ. 182, ΕΔΩ το τ.181 ΕΔΩ το τ. 180, ΕΔΩ το τ. 179, ΕΔΩ το τ.178, ΕΔΩ το τ. 177, ΕΔΩτο τ. 176, ΕΔΩ τ. 175, ΕΔΩ το τ. 174, ΕΔΩ το τ. 173, ΕΔΩ το τ. 172, ΕΔΩ το τ. 171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩτο site του Σωματείου που επιμελούμαστε δημοσιογραφικά...

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 450

Έτοιμο και το 450 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ. 449, ΕΔΩ το τ. 448, ΕΔΩ το τ. 447, ΕΔΩ το τ. 466, ΕΔΩ το τ. 445, ΕΔΩ το τ. 444, ΕΔΩ, το τ. 443, ΕΔΩ το τ. 442, ΕΔΩ το τ. 441, ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ. 439, ΕΔΩ το τ. 438, ΕΔΩτο τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434,  ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431,  ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394  ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Ο τόπος που αγαπώ

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Χρηστικά Site:

Γνωρίζοντας την Αθήνα!

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Θα χαρώ πολύ να δω εκτεταμένα τις απόψεις σας. Γράψτε μου εδώ: [email protected]

Για την επικοινωνία μας στείλτε μου SMS στο τηλέφωνο 6932212755 που εξυπηρετείται από την VODAFON. 

Είμαστε στον 23ο χρόνο! Και είστε στον ανανεωμένο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Ποιος είναι ο δημοσιογράφος, Νίκος Ελ. Θεοδωράκης, που έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και διαχείρισης αυτoύ του Site σε καθημερινή βάση; Δείτε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε επίσης λίγα πράγματα για την ιστορία αυτού του ιστότοπου.

Περάσαμε υπέροχα στην Τέμενη Αιγίου

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχει ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Όταν η φροντίδα με αγάπη γίνεται καρπός ζωής

Σε μια εποχή όπου οι ρυθμοί της καθημερινότητας μας απομακρύνουν όλο και περισσότερο από τη φύση, υπάρχουν γωνιές στην ελληνική περιφέρεια που μας υπενθυμίζουν τη σπουδαιότητα της απλότητας, της υπομονής και της αγάπης για τη γη. Μια τέτοια γωνιά βρίσκεται στην Αναστασιά Σερρών, στο σπίτι του φίλου Ηλία, ο οποίος μαζί με τη σύζυγό του, Κατερίνα, καλλιεργούν με μεράκι και αφοσίωση τον δικό τους μικρό παράδεισο.

Οι εικόνες που μοιράζεται μαζί μας αποτυπώνουν την αυθεντική ομορφιά του φθινοπώρου και τη γενναιοδωρία της φύσης όταν αυτή δέχεται τη φροντίδα του ανθρώπου.

Η ευλογημένη σοδειά του Φθινοπώρου

Πάνω στο λευκό μαρμάρινο τραπέζι της αυλής, η φύση απλώνει τα πιο λαχταριστά της δώρα:

  • Τα σταφύλια: Σταφύλια ξανθά και ροδοκόκκινα, γεμάτα χυμό, πλαισιωμένα από κιτρινισμένα φθινοπωρινά φύλλα. Κάθε τσαμπί αποτελεί απόδειξη της φροντίδας που δέχτηκε το κλήμα καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.
  • Τα ρόδια: Ζουμερά, κατακόκκινα ρόδια, έτοιμα να ανοίξουν και να αποκαλύψουν τους γλυκούς τους σπόρους. Σύμβολο καλοτυχίας, αφθονίας και ευημερίας, τα ρόδια της Αναστασιάς δεσπόζουν περήφανα δίπλα στα άνθη.
  • Τα λουλούδια της αυλής: Ανθοδέσμες από χρυσάνθεμα, τριαντάφυλλα και ζίνιες σε αποχρώσεις του ροζ, του λευκού και του βαθύ κόκκινου, συμπληρώνουν τον πίνακα της φθινοπωρινής συγκομιδής με χρώμα και ευωδιά.

Η σημασία της μοιρασιάς με φίλους

Για τον Ηλία, η καλλιέργεια των καρπών στο σπίτι δεν είναι μια απλή αγροτική ασχολία. Είναι τρόπος ζωής, μια καθημερινή ιεροτελεστία σύνδεσης με τη γη. Κάθε δέντρο, κάθε κλήμα και κάθε γλάστρα θέλουν τον χρόνο τους, τη φροντίδα τους και, πάνω απ’ όλα, αγάπη.

Το πιο όμορφο συναίσθημα, όμως, έρχεται την ώρα της ανταμοιβής. Όταν οι καρποί ωριμάζουν, ο Ηλίας και η Κατερίνα δεν τους απολαμβάνουν μόνο μεταξύ τους, αλλά επιλέγουν να μοιράζονται αυτή τη χαρά. Είτε προσφέροντάς τους σε φίλους, είτε ταξιδεύοντας τις εικόνες τους στο διαδίκτυο, μας προσκαλούν να νιώσουμε κι εμείς λίγη από τη ζεστασιά της υπαίθρου.

Συνέχισε, φίλε Ηλία, να αγαπάς και να φροντίζεις αυτόν τον ευλογημένο τόπο. Μας υπενθυμίζεις ότι τα πιο ουσιαστικά πράγματα στη ζωή βρίσκονται στις απλές, καθημερινές στιγμές και στους καρπούς που φυτεύονται με μεράκι.

Σωκράτους 57: H ιστορία της δημοσιογραφίας

21 Οκτωβρίου 2026 / Σχολιάστε

Σωκράτους 57, στην καρδιά του κέντρου της Αθήνας, μόλις λίγα βήματα από την πλατεία Ομονοίας. Για πολλούς, ένας ακόμα συνηθισμένος δρόμος του αστικού ιστού, με την κίνηση των οχημάτων, τα καταστήματα και τα γκράφιτι στους τοίχους. Για μένα, όμως, ένας τόπος γεμάτος αναμνήσεις, δημοσιογραφικό μελάνι και ζωντανή ιστορία. Εδώ στεγαζόταν η ιστορική εφημερίδα «Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», στο κτίριο που συνδέθηκε άρρηκτα με τη σπουδαία μορφή της Ελένης Βλάχου. Όταν προσλήφθηκα το 2009, το δημοσιογραφικό ορμητήριο βρισκόταν ακόμα εκεί.  Η καθημερινότητα τότε είχε έναν δικό της, μοναδικό ρυθμό. Το πρωί εργαζόμουν στην ΠΕΤ ΟΤΕ στη Βερανζέρου — μόλις 300 μέτρα μακριά.

Η απόσταση ήταν τόσο μικρή που, αντί να χάνω χρόνο για να επιστρέφω στο σπίτι μου στα Σεπόλια όταν σχολούσα στις 3 το μεσημέρι, βρήκα μια πολύ πιο πρακτική λύση: νοίκιασα ένα μικρό διαμέρισμα στην οδό Μενάνδρου. Εκεί ξεκουραζόμουν για δυο ώρες, γεμίζοντας μπαταρίες πριν μπω στις 5 το απόγευμα στις αίθουσες συντακτών της εφημερίδας. Αυτό το κτίριο έγινε το σκηνικό μεγάλων ιστορικών στιγμών της σύγχρονης εποχής. Εδώ με βρήκε το σοκ από το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους της Νέας Υόρκης το 2001, σε ώρες που οι ειδήσεις έτρεχαν με καταιγιστικούς ρυθμούς και οι σελίδες της εφημερίδας άλλαζαν λεπτό προς λεπτό.

Από αυτό το κτίριο αποχωρήσαμε αργότερα, όταν μαζί με το υπόλοιπο συγκρότημα Αλαφούζου μετακομίσαμε στις νέες, σύγχρονες εγκαταστάσεις στον Πειραιά, κλείνοντας έναν μεγάλο κύκλο για τη Σωκράτους. Σήμερα, αν περπατήσει κανείς στη Σωκράτους, η εικόνα συνδυάζει το παρελθόν με το παρόν. Όπως αποτυπώνεται στις φωτογραφίες, το κτίριο στον αριθμό 57 διατηρεί την επιβλητική, κλασική του πρόσοψη. Έξω από την είσοδο κυματίζουν η ελληνική σημαία και η σημαία του Δήμου Αθηναίων, καθώς πλέον στους χώρους του στεγάζονται δημοτικές υπηρεσίες, εξυπηρετώντας καθημερινά τους πολίτες. Οι μαρμάρινες επενδύσεις, οι βαριές γυάλινες πόρτες και τα παράθυρα που φωτίζονται το σούρουπο θυμίζουν ότι αυτό το κτίριο παραμένει ζωντανό, έστω και με διαφορετικό ρόλο.

Γύρω του, η ατμόσφαιρα της Αθήνας παραμένει αυθεντική και ακατέργαστη. Τα καλώδια των τρολεϊ διασταυρώνονται στον ουρανό, τα εμπορικά καταστήματα, τα οπτικά, τα κλειστά ρολά με τα πολύχρωμα γκράφιτι και οι περαστικοί συνθέτουν το μωσαϊκό μιας γειτονιάς που αλλάζει χωρίς να χάνει τον χαρακτήρα της. Περνώντας ξανά από τη Σωκράτους 57, δεν βλέπω απλώς ένα δημόσιο κτίριο· βλέπω τα χρόνια της νιότης, την αγωνία της είδησης και τις αναμνήσεις μιας Αθήνας που συνεχίζει να γράφει τη δική της ιστορία.