Υπάρχουν κάποιες διαδρομές στην Αθήνα που, όσα χρόνια κι αν περάσουν, δεν χάνουν ποτέ τη σημασία τους. Μια από αυτές είναι η κλασική βόλτα με τον Ηλεκτρικό. Χθες, βρεθήκαμε στις αποβάθρες του σταθμού της Αττικής με προορισμό την Ομόνοια, και η εμπειρία μάς θύμισε για ακόμα μια φορά γιατί αυτό το μέσο έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά των Αθηναίων.
Το «παλιό» είναι αλλιώς. Παρά την ταχύτητα και τον εκσυγχρονισμό των νέων γραμμών του Μετρό, ο Ηλεκτρικός διατηρεί μια αυθεντικότητα. Οι ανοιχτοί σταθμοί, ο ήχος των γραμμών και η αίσθηση ότι κινείσαι «πάνω» από την πόλη, δίνουν στη διαδρομή μια γοητεία που δεν ξεθωριάζει στον χρόνο. Είναι μια σύνδεση με την ιστορία της πόλης, ένας συνδετικός κρίκος που μοιάζει να αντέχει κόντρα σε όλα.
Η «σκιά» στο βαγόνι. Ωστόσο, αυτή η γοητεία δέχεται ένα ισχυρό πλήγμα μόλις ο συρμός μπαίνει στον σταθμό. Η εικόνα πολλών βαγονιών είναι, δυστυχώς, απαράδεκτη. Οι λεγόμενες «εικαστικές παρεμβάσεις» στο εξωτερικό τους –τα γνωστά σε όλους γκράφιτι που καλύπτουν πλέον κάθε σπιθαμή του μετάλλου– δεν προσφέρουν τέχνη, αλλά μια εικόνα εγκατάλειψης και βανδαλισμού.
