Η αυλή της «Μεταξούς» στον Κολωνό έχει αυτό το σπάνιο χάρισμα που συναντά κανείς μόνο στις παλιές αθηναϊκές γειτονιές: ξέρει να παγώνει τον χρόνο. Ή μάλλον, ξέρει να τον γλυκαίνει. Εκεί, κάτω από τον αττικό ουρανό, ανάμεσα στις μυρωδιές από το φρέσκο δυόσμο, το ψητό κρέας και το δροσερό κρασί, οι ώρες παύουν να μετρούν πιεστικά. Γίνονται απλώς το φόντο για να ξετυλιχτούν οι ιστορίες των ανθρώπων. Είναι μερικές φιλίες που δεν τις αγγίζει ούτε η απόσταση ούτε τα χιλιόμετρα. Ο Κώστας και η Άννυ ζουν στο Μίσιον, έξω από το Βανκούβερ του Καναδά — στην άλλη άκρη του κόσμου. Κι όμως, κάθε φορά που οι δρόμοι μας διασταυρώνονται στην Αθήνα, είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα.
Καθώς οι μέρες της επίσκεψής τους ζύγωναν προς το τέλος τους, με την Παρασκευή της επιστροφής να πλησιάζει αδίστακτα, αναζητούσαμε κάθε μικρή αφορμή για να ξεκλέψουμε λίγο ακόμα χρόνο μαζί. Να χωρέσουμε μήνες απουσίας σε λίγες πολύτιμες ώρες. Η επιλογή της «Μεταξούς» δεν ήταν τυχαία. Η απόφαση να βρεθούμε εκεί ήταν απόλυτα συνειδητή, μια γλυκιά επιστροφή σε ένα μέρος που μας είχε ήδη χαρίσει όμορφες αναμνήσεις. Είχαμε καθίσει ξανά σε αυτή την ίδια αυλή, ένα άλλο καλοκαίρι, χρόνια πριν. Θέλαμε να ξαναζήσουμε εκείνη την ανεπιτήδευτη, ζεστή ατμόσφαιρα που τόσο μας είχε λείψει. Να νιώσουμε πάλι αυτή την αυθεντική ελληνική φιλοξενία που κάνει τους ξενιτεμένους να νιώθουν πως γύρισαν πραγματικά στο σπίτι τους.
Και η ταβέρνα δεν μας απογοήτευσε. Μας αγκάλιασε με την ίδια οικειότητα όπως τότε. Αυτή τη φορά, μια διαφορετική ορχήστρα έδινε τον δικό της παλμό στη βραδιά. Τα αγαπημένα λαϊκά τραγούδια διαδέχονταν το ένα το άλλο, ταξιδεύοντάς μας σε μονοπάτια νοσταλγίας και χαράς. Το φαγητό, νόστιμο και πλούσιο, συνόδευε ιδανικά τα τσουγκρίσματα των ποτηριών μας, ενώ τα γέλια και οι κουβέντες μας έσμιγαν γλυκά με τις νότες των μπουζουκιών. Καθώς η νύχτα προχωρούσε, κοιτάζοντας τους φίλους μου απέναντι, συνειδητοποίησα την αξία αυτών των στιγμών. Η «Μεταξού» δεν μας προσέφερε απλώς ένα καλό γεύμα και όμορφη μουσική· μας χάρισε ένα καταφύγιο συντροφικότητας.
Για άλλη μια φορά, η βραδιά κύλησε σαν νερό, αφήνοντάς μας μια γεμάτη, ζεστή καρδιά και την απόλυτη βεβαιότητα πως δεν θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει καλύτερη επιλογή. Όταν ο Κώστας και η Άννυ μπόρεσαν τελικά να πάρουν μαζί τους στις βαλίτσες τους ένα κομμάτι από το αθηναϊκό καλοκαίρι, ήξερα πως αυτή η βραδιά στον Κολωνό θα είναι μία από τις πιο φωτεινές αναμνήσεις που θα τους συντροφεύουν στις κρύες νύχτες του Καναδά. Μέχρι την επόμενη φορά που θα σμίξουμε ξανά γύρω από το ίδιο τραπέζι.