Είναι Παρασκευή, μόλις 7:30 το πρωί. Η οδός Σόλωνος, ένας από τους πιο νευραλγικούς και συνήθως «ασφυκτικούς» δρόμους της Αθήνας, παρουσιάζει ένα πρόσωπο που σπάνια προλαβαίνουμε να δούμε: αυτό της απόλυτης ηρεμίας. Στις φωτογραφίες που απαθανατίσαμε, το οδόστρωμα μοιάζει σχεδόν ξένο χωρίς το ασταμάτητο βουητό των λεωφορείων και των ταξί.
Η κίνηση είναι ελάχιστη, και για μια σύντομη στιγμή, η πόλη μοιάζει να σου ανήκει. Όσοι κινούνται τέτοια ώρα έχουν τον δικό τους, ειδικό σκοπό – μια πρόωρη επαγγελματική υποχρέωση, μια γρήγορη στάση, μια στιγμή αναζήτησης αυτής της σπάνιας αστικής γαλήνης. Τέτοια ώρα βρίσκεις άνετα σημεία να αφήσεις για λίγο το αυτοκίνητο, αν και ο κίνδυνος για το κλασικό «ραβασάκι» της Δημοτικής Αστυνομίας παραμένει πάντα εκεί, σαν μια υπενθύμιση ότι η πόλη σιγά-σιγά ξυπνάει.
Βρισκόμαστε μια ανάσα από τα Εξάρχεια, μια περιοχή με έντονη κοινωνική δράση και παλμό. Κι όμως, εδώ, αυτή την ώρα, κυριαρχεί μια παράξενη, όμορφη ησυχία. Από τις επιβλητικές προσόψεις των νεοκλασικών μέχρι τα κλειστά ακόμα ρολά των βιβλιοπωλείων και των τυπογραφείων, η Σόλωνος το πρωί έχει μια δική της, μελαγχολική αλλά και ελπιδοφόρα αύρα.
