Υπάρχουν δρόμοι στην Αθήνα που κουβαλούν πάνω τους ολόκληρη την ιστορία της πόλης, όχι μέσα από τα μεγάλα μνημεία, αλλά μέσα από τις καθημερινές συνήθειες των ανθρώπων της. Ένας τέτοιος δρόμος είναι η οδός Σατωβριάνδου, στο τμήμα της ανάμεσα στην 3ης Σεπτεμβρίου και την Πατησίων. Για όσους περπατήσαμε αυτόν τον δρόμο πριν από μισό αιώνα, η εικόνα είναι χαραγμένη ανεξίτηλα στη μνήμη: ένας δρόμος που έσφυζε από ζωή, ένα οικονομικό κύτταρο στην καρδιά της Αθήνας.
Κάποτε, η επίσκεψη στη Σατωβριάνδου δεν ήταν απλώς μια βόλτα, αλλά μια αναγκαιότητα. Πολλοί από εμάς θυμόμαστε τις ουρές στο κτίριο της ΕΥΔΑΠ, με τον λογαριασμό του νερού στο χέρι – μια εποχή που η πληρωμή των υποχρεώσεων απαιτούσε φυσική παρουσία, κουβέντα με τον διπλανό στην ουρά και μια επαφή με την πόλη που σήμερα έχει χαθεί. Σήμερα, στην εποχή του «κλικ» και της ψηφιακής εξυπηρέτησης, το ιστορικό κτίριο της ΕΥΔΑΠ στέκει ακόμα εκεί, θυμίζοντάς μας πως πλέον μόνο για ειδικές ρυθμίσεις θα δρασκελίσει κανείς το κατώφλι του.
Μεταμορφωμένη πλέον σε έναν καλαίσθητο πεζόδρομο, η Σατωβριάνδου προσπαθεί να βρει ξανά τον βηματισμό της. Τα νεοκλασικά κτίρια με τα περίτεχνα μπαλκόνια τους και οι πέτρινες προσόψεις στέκουν ως σιωπηλοί μάρτυρες της παλιάς αίγλης, ενώ η σκιά των δέντρων προσφέρει μια ανάσα δροσιάς στον περιπατητή που θέλει να ξεφύγει για λίγο από τον θόρυβο της Πατησίων. Παρά τις δυσκολίες και την οικονομική ύφεση που άλλαξε το πρόσωπο της περιοχής, οι προσπάθειες αναζωογόνησης είναι εμφανείς.
Η Σατωβριάνδου δεν είναι πια το εμπορικό κέντρο που ήταν κάποτε, παραμένει όμως ένας γοητευτικός αστικός προορισμός που συνδέει το χθες με το σήμερα. Περπατώντας σήμερα στον πεζόδρομο, ανάμεσα στα κτίρια που ανακαινίζονται και τις σκαλωσιές που υπόσχονται ένα νέο πρόσωπο, νιώθεις τη νοσταλγία για την «ανθηρή» Σατωβριάνδου των νιάτων μας, αλλά και την ελπίδα ότι το κέντρο της Αθήνας έχει πάντα τον τρόπο να αναγεννιέται.