Υπάρχουν κάποιες γωνιές στην πόλη που, αν και μικρές σε μέγεθος, έχουν τη δύναμη να αλλάζουν τη διάθεσή σου. Μια τέτοια «όαση» συναντήσαμε χθες στον Κολωνό, στον ανοιχτό χώρο που μεσολαβεί ανάμεσα στο Βουστάσιο και το Κολυμβητήριο. Η βόλτα μας ξεκίνησε με τον ήλιο να παίζει ανάμεσα στα φυλλώματα. Παρά την αστική πύκνωση τριγύρω, εδώ ο χρόνος μοιάζει να κυλά λίγο πιο αργά.
Τα δέντρα, ντυμένα με τα χρώματα της εποχής —άλλοτε με το βαθύ πράσινο της ακακίας και άλλοτε με τα χρυσαφένια, ξηρά φύλλα του πλατάνου— δημιουργούν ένα φυσικό καταφύγιο από τον θόρυβο της πόλης. Στα κόκκινα και πράσινα παγκάκια της πλατείας, η καθημερινότητα παίρνει μια ανάσα: Ένας περαστικός απολαμβάνει τη σιωπή κάτω από τη σκιά. Οι φυλλωσιές που γυμνώνονται σιγά-σιγά προμηνύουν τον χειμώνα, αλλά η λιακάδα θυμίζει πως στην Αθήνα το φως δεν λείπει ποτέ.
Οι κάτοικοι που διασχίζουν τα πλακόστρωτα μονοπάτια, δίνοντας ζωή σε αυτόν τον μικρό πνεύμονα πρασίνου. Αυτοί οι μικροί χώροι ανάμεσα στα κτίρια δεν είναι απλώς τετραγωνικά μέτρα πρασίνου· είναι οι «ενδιάμεσοι» σταθμοί μας. Είναι το μέρος όπου θα σταματήσεις για να σκεφτείς, να μιλήσεις στο τηλέφωνο ή απλώς να παρατηρήσεις τις φυλλωσιές των δέντρων να χορεύουν στον αέρα.
