Σε μια Αθήνα που τρέχει με εξαντλητικούς ρυθμούς, ο Λόφος του Κολωνού παραμένει ένας από τους λίγους προορισμούς που προσφέρουν την πολυτέλεια της ηρεμίας. Ένας περίπατος ανάμεσα στα δέντρα και τα πέτρινα μονοπάτια του είναι το ιδανικό “αντίδοτο” για την καθημερινότητά μας. Όμως, η εικόνα που αντικρίζει ο επισκέπτης σήμερα, απέχει πολύ από το ειδυλλιακό τοπίο που θα έπρεπε να είναι. Εκεί που περιμένεις να καθίσεις σε ένα πέτρινο παγκάκι για να ξεκουραστείς και να απολαύσεις τη φύση, έρχεσαι αντιμέτωπος με μια άλλη πραγματικότητα.
Τα παγκάκια, οι τοίχοι και οι διαδρομές έχουν μετατραπεί σε καμβά για συνθήματα και άναρχα γκράφιτι. Είναι άραγε αυτή μια αυθεντική «έκφραση γνώμης»; Ή μήπως είναι απλώς μια πράξη που υποβαθμίζει τον δημόσιο χώρο και προσβάλλει την αισθητική όλων μας; Το ερώτημα που προκύπτει αυθόρμητα από κάθε πολίτη είναι ένα: Υπάρχει κάποια αρμόδια αρχή που να ενδιαφέρεται; Δεν αρκεί μόνο η ύπαρξη του πράσινου.
Χρειάζεται συντήρηση, φροντίδα και άμεση αποκατάσταση των ζημιών. Το να σβηστούν αυτές οι ασχήμιες και να καθαριστούν οι πέτρινες κατασκευές είναι το ελάχιστο που οφείλει ο δήμος και οι αρμόδιοι φορείς σε έναν χώρο με τόσο βαριά ιστορία. Ο Λόφος του Κολωνού μας ανήκει. Είναι χρέος μας να τον σεβόμαστε, αλλά είναι και χρέος της πολιτείας να τον προστατεύει από την υποβάθμιση.
