Επανερχόμαστε στο Πάρκο Ριζάρη. Μετά την πρόσφατη αναφορά μας στον «ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ» (δείτε ΕΔΩ), μια νέα βόλτα στον χώρο, μας έκανε να σταθούμε λίγο περισσότερο και να παρατηρήσουμε τις λεπτομέρειες. Τελικά, τίποτα δεν είναι τυχαίο στην ομορφιά αυτού του πάρκου. Περπατώντας στα λιθόστρωτα μονοπάτια του, συνειδητοποιείς αμέσως ότι εδώ υπάρχει σχεδιασμός.
Δεν είναι απλώς ένας χώρος με δέντρα, αλλά μια μελετημένη ανάπλαση που σέβεται τον επισκέπτη και το αστικό τοπίο. Η ροή των μονοπατιών οδηγούν το βλέμμα και το βήμα με έναν τρόπο φυσικό. Η επιλογή των υλικών, η πέτρα και το πράσινο δένουν αρμονικά, δημιουργώντας μια αίσθηση ηρεμίας μέσα στην καρδιά της Αθήνας. Η καθαρότητα των γραμμών, ακόμα και τα σημεία ξεκούρασης και ο φωτισμός δείχνουν μια φροντίδα που σπάνια συναντάμε σε δημόσιους χώρους.
Όπως μαρτυρά και η μαρμάρινη στήλη στην είσοδο, η ανάπλαση αυτή είναι καρπός της ευγενικής προσφοράς του Ιδρύματος «Νικόλας Δ. Πατέρας», εις μνήμην του Διαμαντή Ν. Πατέρα. Η υλοποίηση αυτή έγινε επί δημαρχίας Νικήτα Κακλαμάνη και παραδόθηκε στους Αθηναίους τον Νοέμβριο του 2009. Είναι πραγματικά ελπιδοφόρο και συγκινητικό να βλέπουμε τέτοιες ιδιωτικές πρωτοβουλίες και χορηγίες να μεταμορφώνουν την καθημερινότητα των δημοτών.
