Τα όνειρα ανθίζουν, οι βουκαμβίλιες στο χωριό…


Ας ρίξουμε μια ματιά στο σπίτι μας στο χωριό… Εκεί όπου ο χρόνος κυλά λίγο πιο αργά και η ομορφιά της φύσης μας ξαφνιάζει κάθε φορά από την αρχή.
Αυτό τον καιρό, οι βουκαμβίλιες μας είναι στην καλύτερη τους στιγμή. Πιο ανθισμένες, πιο ζωντανές, πιο εντυπωσιακές από ποτέ! Κοιτάζοντας τις φωτογραφίες, νιώθω πως αυτή η έκρηξη χρώματος ξεπέρασε ακόμα και τις πιο τρελές προσδοκίες και τα όνειρα που κάναμε όταν τις φυτεύαμε.
Είναι κάτι τέτοιες στιγμές, γεμάτες από το έντονο φούξια του καλοκαιριού, που η νοσταλγία σε χτυπάει την πόρτα. Θα ήθελα τόσο πολύ να ήμασταν εκεί, να τις περιποιηθούμε, να τις φροντίσουμε και να χαθούμε για λίγο στην ηρεμία της αυλής μας.
Όμως, η απόσταση μικραίνει όταν ξέρεις ότι το σπίτι σου βρίσκεται σε καλά χέρια. Ένα τεράστιο ευχαριστώ στην Στασούλα, που με τόση αγάπη, καθημερινό ενδιαφέρον και συνέπεια στο πότισμα, κρατάει αυτόν τον μικρό μας παράδεισο ζωντανό και πιο λαμπερό από ποτέ.
Μέχρι να βρεθούμε ξανά κάτω από τη σκιά τους… Καλό καλοκαίρι σε όλους!

Όαση πολιτισμού και δροσιάς στον Μυλοπόταμο

Κάποια μέρη που τα ανακαλύπτεις τυχαία σου θυμίζουν γιατί η ελληνική επαρχία κρύβει πάντα τα πιο όμορφα διαμάντια. Ένα τέτοιο μέρος είναι και το Καφέ Βαράδι, που βρίσκεται στον Μυλοπόταμο της Κέας (Τζιάς), λίγο έξω από την Κορησσία, πάνω στον δρόμο που οδηγεί προς την Ιουλίδα. Αν και συστήνεται ως «καφέ», η λέξη αυτή είναι πολύ μικρή για να περιγράψει αυτό που πραγματικά συναντά κανείς εκεί.

Το Βαράδι είναι ένας πολυδιάστατος, προστατευμένος χώρος, ιδανικός για κάθε επισκέπτη, αλλά και για οικογένειες. Ένα πανέμορφο καλοκαιρινό θεατράκι: Μια υπέροχη, πέτρινη κατασκευή με κερκίδες, πνιγμένη στα δέντρα, που φιλοξενεί πολιτιστικές στιγμές κάτω από τον κυκλαδίτικο ουρανό. Ένα μικρό μουσείο: Ο χώρος φιλοξενεί παλιά αντικείμενα και παραδοσιακά μηχανήματα που μαρτυρούν την ιστορία και τις παραγωγικές μεθόδους του τόπου.

Διαθέτει ασφαλείς, προστατευμένους χώρους για να παίξουν οι μικροί μας φίλοι με άνεση, μακριά από την κίνηση των αυτοκινήτων και το άγχος του δρόμου. Εκτός από την ομορφιά του τοπίου, αυτό που κάνει το Βαράδι να ξεχωρίζει είναι οι άνθρωποί του. Ο άνθρωπος που μας υποδέχτηκε και μας εξυπηρέτησε ήταν εξαιρετικός. Με μεγάλη προθυμία μας έλυσε την απορία για το τι σημαίνει η λέξη «βαράδι» στην τοπική ντοπιολαλιά, ενώ προσφέρθηκε αμέσως να μας ανοίξει και να μας ξεναγήσει στο μουσείο του χώρου.

Αν και το αφήσαμε για την επόμενη επίσκεψή μας στο νησί, η ευγένειά του μας κέρδισε αμέσως. Καθίσαμε να ξαποστάσουμε και να «τσιμπήσουμε» κάτι για μεσημέρι, κάτω από τη μοναδική δροσιά ενός μεγάλου, φυλλώδους δέντρου. Σε ένα νησί όπου ο ήλιος του Αιγαίου κυριαρχεί, αυτή η δροσερή γωνιά, συνδυασμένη με καλή παρέα και αυθεντική φιλοξενία, ήταν ακριβώς αυτό που χρειαζόμασταν.























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…