Υπάρχει μια άγραφη συμφωνία ανάμεσα στους Αθηναίους και την Πλατεία Συντάγματος: Το καλοκαίρι αναζητούμε τη σωτήρια δροσιά γύρω από το μεγάλο σιντριβάνι και κάτω από τις πυκνές φυλλωσιές των δέντρων, κάνοντας μια στάση ανάμεσα στις εισόδους του Μετρό και τις υποχρεώσεις της ημέρας. Τι συμβαίνει όμως όταν ο υδράργυρος πέφτει;
Τον χειμώνα, η «κάτω» πλατεία μεταμορφώνεται. Τα δέντρα, γυμνά πια από φύλλα, επιτρέπουν στο αττικό φως να λούσει το μάρμαρο, αποκαλύπτοντας μια πιο «γυμνή», σχεδόν δωρική όψη του κέντρου. Οι ρυθμοί μπορεί να φαίνονται πιο βιαστικοί κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό, όμως η κίνηση δεν σταματά ποτέ.
Τουρίστες με χάρτες ή GPS ανά χείρας που φωτογραφίζουν το ιστορικό Ξενοδοχείο Μεγάλη Βρεταννία, εργαζόμενοι που ξεπροβάλλουν από τα έγκατα του Μετρό και περαστικοί που διασχίζουν την πλατεία με τον γιακά σηκωμένο. Παρά το κρύο, η ενέργεια παραμένει ηλεκτρισμένη. Είναι το σημείο όπου η ιστορία συναντά την καθημερινότητα· εκεί όπου οι διαδηλώσεις, οι συναντήσεις και οι απλές βόλτες πλέκουν το διαχρονικό δίχτυ της πόλης.
Αν υπάρχει ένας τόπος στην Ελλάδα που μπορεί να ισχυριστεί ότι «τους χωράει όλους», αυτός είναι το Σύνταγμα. Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος που να ζει σε αυτή τη χώρα και να μην έχει σταθεί έστω για μια στιγμή σε αυτά τα σκαλιά ή να μην έχει ραντεβού «στο σιντριβάνι».