Υπάρχουν σημεία στην Αθήνα που νομίζεις πως τα ξέρεις απ’ έξω. Το Πολυτεχνείο είναι ένα από αυτά. Έχουμε γράψει για την ιστορία του, για το βάρος του ονόματός του, για τη σημασία του. Χθες, όμως, αποφασίσαμε να αφήσουμε την ιστορία για λίγο στην άκρη και να περπατήσουμε το γύρο του τετραγώνου με μια διαφορετική, σχεδόν περιπατητική διάθεση. Εστιάσαμε το βλέμμα μας στη Στουρνάρη.
Εκεί που οι τοίχοι του ιστορικού ιδρύματος γίνονται καμβάς για τη φωνή της πόλης — άλλοτε με συνθήματα και αφίσες που δηλώνουν παρόν στα παγκόσμια γεγονότα, και άλλοτε με τα σημάδια του χρόνου πάνω στο μάρμαρο και το χρώμα. Περπατώντας, η ματιά εναλλάσσεται. Η επιβλητική αρχιτεκτονική και οι κλασικές γραμμές του Πολυτεχνείου, που στέκουν αγέρωχες παρά τη φθορά και τα γκράφιτι.
Η κίνηση της πόλης: Τα κίτρινα ταξί, οι μηχανές που ελίσσονται στο μποτιλιάρισμα της Πατησίων, οι πολυκατοικίες με τα αμέτρητα μπαλκόνια που κοιτάζουν αφ’ υψηλού τη βοή του δρόμου. Η καθημερινή ανάπαυλα.Μια στάση για καφέ στο “White Turtle”, εκεί που οι φοιτητές, οι περαστικοί και οι μόνιμοι κάτοικοι γίνονται ένα, σε μια γωνιά που μοιάζει να βγάζει τη γλώσσα στη βιασύνη της πόλης.
Γιατί συχνά η ομορφιά κρύβεται στη λεπτομέρεια που προσπεράσαμε χίλιες φορές. Στο φως που πέφτει πάνω στην πινακίδα της οδού Πατησίων, στη γεωμετρία μιας μπλε πολυκατοικίας που ξεχωρίζει στον ορίζοντα, στο ζωντανό μωσαϊκό των ανθρώπων που διασταυρώνονται στα στενά των Εξαρχείων. Δεν κάναμε ανασκαφή στο παρελθόν. Κάναμε μια βουτιά στο τώρα.