Ο κήπος του Αγησίλαου και της Στασούλας…

Υπάρχουν κάποιοι τόποι που ηρεμούν το βλέμμα και ξυπνούν τις πιο βαθιές μας αναμνήσεις. Ένας τέτοιος επίγειος παράδεισος της καθημερινής φροντίδας και του μερακιού βρίσκεται στου Γρέγου, ακριβώς εκεί στο «έμπα» του χωριού μου, του Θραψανού. Καθώς προχωρούμε στις πρώτες εβδομάδες του Ιουνίου, ο κήπος του Αγησίλαου και της Στασούλας έχει αρχίσει για τα καλά να «παίρνει τ’ απάνω του». Η γη, ποτισμένη με κόπο, αγάπη και την απαραίτητη γνώση των παλιών, ανταποδίδει τη φροντίδα και απλώνει το καταπράσινο χαλί της κάτω από τον λαμπερό ήλιο. Σε λίγο καιρό, ολάκερο αυτό το περιβόλι θα είναι σε θέση να προσφέρει τους πρώτους πλούσιους καρπούς του, έτοιμους να στολίσουν το οικογενειακό τραπέζι και να θρέψουν τις καθημερινές στιγμές των ανθρώπων του.
Μια ματιά στις προσεγμένες βραγιές αρκεί για να καταλάβει κανείς την ποικιλία και την τάξη που επικρατεί. Από τη μία, οι φουντωτές πατάτες με τα λευκά τους ανθάκια και τα πλατύφυλλα, ρωμαλέα κολοκυθάκια που διεκδικούν τον δικό τους χώρο στο χώμα. Από την άλλη, οι ευθείες γραμμές από τα ολοζώντανα κρεμμύδια, οι νεαρές μελιτζάνες που ορθώνουν το ανάστημά τους και, φυσικά, οι παραδοσιακές ντομάτες, δεμένες προσεκτικά στα στηρίγματά τους, που περιμένουν υπομονετικά το άγγιγμα του καλοκαιριού για να κοκκινίσουν.
«Στην μνήμη μου και στην καρδιά μου είναι χαραγμένη η νοστιμιά της ντομάτας στον καιρό της. Πάντα μου άρεσε Ιούλιο να την κόβω πάνω από το φυτό, ώριμη, να την ξεπλένω λίγο στο νερό και να την τρώω επιτόπου και χωρίς αλάτι…»
Αυτή η ανάμνηση, δεν είναι απλά μια γαστρονομική προτίμηση· είναι η ίδια η ουσία του ελληνικού καλοκαιριού. Είναι η σύνδεση του ανθρώπου με το χώμα, η χαρά της προσμονής και η απλότητα που κρύβει μέσα της τη μεγαλύτερη ευτυχία. Ο κήπος στου Γρέγου, μας θυμίζει ακριβώς αυτό: ότι οι πιο πολύτιμοι θησαυροί δεν αγοράζονται, αλλά καλλιεργούνται με υπομονή, αγάπη και σεβασμό στη γη.

Ιστορίες του λιμανιού, το πρωινό καράβι της Κέας

Η ώρα είναι έξι το πρωί. Στο λιμάνι της Κέας, την Κορησσία, η θάλασσα μοιάζει με καθρέφτη, αρυτίδωτη από τα μελτέμια, αγκαλιάζοντας τις πρώτες αχτίδες του ήλιου που ξεπροβάλλουν πίσω από τους ξερούς λόφους. Το πρωινό καράβι, έτοιμο για αναχώρηση, στέκει επιβλητικό στην προβλήτα, αποτελώντας τη ζωντανή γέφυρα του νησιού με τη στερεά Ελλάδα. Εδώ, ο τόπος είναι μικρός, οι άνθρωποι γνωρίζονται με τα μικρά τους ονόματα και η καθημερινότητα έχει μια δική της, αθόρυβη ιεροτελεστία.

Στη Τζιά, οι καπετάνιοι κουβαλούν μια παλιά, άγραφη ναυτική ευγένεια· σέβονται την ησυχία του νησιού και των ανθρώπων του. Οι δυνατοί ήχοι των σειρήνων, που σε άλλα μεγάλα λιμάνια σκίζουν τον αέρα, εδώ απουσιάζουν τις πρώτες πρωινές ώρες. Η αναχώρηση γίνεται σχεδόν ψιθυριστά. Το πλοίο θα «φωνάξει» μόνο αν είναι απόλυτη ανάγκη — αν κάποιο τουριστικό σκάφος ή ιστιοφόρο έχει δέσει απρόσεκτα μέσα στον δίαυλο, εμποδίζοντας τους χειρισμούς εισόδου ή εξόδου. Σε κάθε άλλη περίπτωση, η επιβίβαση και το λύσιμο των κάβων γίνονται με μια φυσική, σχεδόν μαγική σιωπή.

Το ρολόι δείχνει ακριβώς 06:00 όταν οι προπέλες αρχίζουν να γυρίζουν, αφήνοντας πίσω τους το ιστορικό κτίριο του παλιού Δημοτικού Σχολείου. Η σκέψη και μόνο του τι επιτυγχάνεται με αυτό το δρομολόγιο προκαλεί δέος. Ένας εργαζόμενος που πρέπει να βρίσκεται στο γραφείο του στην Αθήνα στις οκτώ το πρωί, μπορεί θεωρητικά να πιει τον πρώτο του καφέ εν πλω. Μετά από ένα σύντομο ταξίδι μιας ώρας, αν τον περιμένει μια αξιόπιστη μοτοσυκλέτα στο λιμάνι του Λαυρίου, μπορεί να βρίσκεται στο κέντρο της πρωτεύουσας σχεδόν στην ώρα του, χωρίς καμία ουσιαστική καθυστέρηση.

Αυτό το καθημερινό πηγαινέλα κρύβει μέσα του μια γοητεία μοναδική, που δύσκολα συναντά κανείς αλλού στον κόσμο. Το να ξυπνάς στην ηρεμία ενός κυκλαδίτικου νησιού, να μεταφέρεσαι μέσα σε λίγη ώρα στην καρδιά της πολύβουης πρωτεύουσας για τις υποχρεώσεις της ημέρας, και το ίδιο απόγευμα να επιστρέφεις πίσω, παρακολουθώντας το ηλιοβασίλεμα να βάφει κόκκινο το λιμάνι, είναι ένα προνόμιο ανεκτίμητο. Είναι αυτή η μικρή, θαυμαστή ιδιαιτερότητα της Ελλάδας: να ζεις στην απομόνωση του Αιγαίου και ταυτόχρονα να απέχεις μόλις μια ανάσα από το κέντρο των εξελίξεων.























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…