Όποιος έχει προσπαθήσει να προσεγγίσει το ύψος της Πατησίων, Σάββατο μεσημέρι, ξέρει καλά ότι δεν πρόκειται για μια απλή βόλτα, αλλά για μια δοκιμασία υπομονής. Τα εμπορικά καταστήματα είναι σε πλήρη κίνηση, ο κόσμος ανεβοκατεβαίνει τα πεζοδρόμια και η οδός Δεριγνύ —όπως πάντα— ασφυκτικά γεμάτη. Το σενάριο είναι γνωστό και σχεδόν τελετουργικό:
Πρώτος κύκλος στα γύρω στενά.
Δεύτερος κύκλος μέχρι την Πλατεία Βικτωρίας.
Τρίτος κύκλος με την ελπίδα να «ξεκολλήσει» κάποιος.
Μετά από αρκετή ώρα αναζήτησης και ενώ η ιδέα του ιδιωτικού parking αρχίζει να μοιάζει με τη μόνη λύση, συνέβη το απρόσμενο. Εκεί που η οικιστική γοητεία των παλιών αθηναϊκών κτιρίων συναντά τη βουή του δρόμου, βρέθηκε η θέση.
Μια σπάνια στιγμή τύχης, σε μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες γειτονιές της πόλης. Τελικά, ίσως η Αθήνα να σου χρωστάει μια τέτοια διευκόλυνση μετά από τόση ταλαιπωρία. Μια μικρή «αστική νίκη» που έκανε το υπόλοιπο του Σαββάτου μας πολύ πιο ανάλαφρο!
