Η οικονομική «αιμορραγία» των συνόρων μας


Η Λίμνη Δοϊράνη αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα της ελληνικής παραμεθόριας πραγματικότητας. Ένας τόπος σπάνιας φυσικής ομορφιάς που μοιράζεται ανάμεσα σε δύο κράτη, αλλά που η διαχείρισή του αναδεικνύει μια χαμένη μάχη για την ελληνική πλευρά.
Ενώ η ελληνική πλευρά παραμένει σε μεγάλο βαθμό αναξιοποίητη, λειτουργώντας περισσότερο ως ένα πέρασμα με λιγοστές υποδομές, η πόλη της Δοϊράνης στη Βόρεια Μακεδονία έχει μετατραπεί σε έναν ζωντανό τουριστικό πόλο. Με οργανωμένες πλαζ, σύγχρονα ξενοδοχεία και παραλίμνια εστιατόρια, οι γείτονες κατάφεραν να μετατρέψουν τη λίμνη σε «προορισμό», την ώρα που εμείς μένουμε θεατές.
Και δεν είναι μόνο η αναψυχή. Η καθημερινή κίνηση στα σύνορα τροφοδοτείται από μια σκληρή οικονομική πραγματικότητα. Οι κάτοικοι του Κιλκίς και των γύρω περιοχών οδηγούνται στην άλλη πλευρά για λόγους επιβίωσης:
Καύσιμα σε τιμές… άλλης εποχής: Με τη βενζίνη να μην ξεπερνά το 1,50€ το λίτρο, το γέμισμα του ρεζερβουάρ στα Σκόπια αποτελεί μονόδρομο για τον Έλληνα καταναλωτή που γονατίζει από την εγχώρια φορολογία.
Ιατρικός Τουρισμός: Οι επισκέψεις σε οδοντιάτρους και άλλες ιατρικές υπηρεσίες είναι καθημερινό φαινόμενο, με το κόστος να είναι συχνά υποδιπλάσιο ή και υποτριπλάσιο του ελληνικού.
Η «βιομηχανία» του Τζόγου: Τα καζίνο που έχουν στηθεί ακριβώς πάνω στη συνοριακή γραμμή λειτουργούν ως μαγνήτης, απορροφώντας ρευστότητα που λείπει από την ελληνική αγορά.
Η κατάσταση στη Δοϊράνη δεν είναι απλώς μια τοπική ιδιαιτερότητα, αλλά η αντανάκλαση της αδυναμίας του ελληνικού κράτους να στηρίξει την περιφέρεια. Η έλλειψη κινήτρων για επενδύσεις και η άκαμπτη φορολογική πολιτική δημιουργούν μια «μαύρη τρύπα», όπου τα χρήματα των Ελλήνων φορολογουμένων καταλήγουν να στηρίζουν την οικονομία της γειτονικής χώρας.
Το ερώτημα παραμένει: Πότε θα αποφασίσει η ελληνική πολιτεία να δει τη Δοϊράνη ως μια ευκαιρία ανάπτυξης και όχι ως ένα ξεχασμένο σύνορο; Η αξιοποίηση της ελληνικής πλευράς δεν είναι πολυτέλεια, είναι ανάγκη για την επιβίωση της τοπικής κοινωνίας.

Μόνιμη η «εστία» πολιτισμού του Θραψανού

Σε κλίμα συγκίνησης και υπερηφάνειας πραγματοποιήθηκαν τα εγκαίνια της νέας στέγης του Πολιτιστικού Συλλόγου Θραψανού, ενός έργου πνοής που μετατρέπει ένα ιστορικό κτίριο σε σύγχρονο φάρο πολιτισμού. Το Θραψανό, ο τόπος που ταυτίστηκε ανά τους αιώνες με την τέχνη της αγγειοπλαστικής, απέκτησε πλέον το δικό του «σπίτι». Πρόκειται για την οικία της οικογένειας Εμμανουήλ και Ευαγγελίας Τσαγκαράκη και της κόρης τους Μαρίκας Φωκά Τσαγκαράκη, η οποία αναπαλαιώθηκε υποδειγματικά για να φιλοξενήσει τις δράσεις του Συλλόγου.

Όπως τόνισε στην ομιλία του ο Πρόεδρος του Συλλόγου, κ. Γιώργος Μαυραντωνάκης, η διαδρομή δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα. Ο καταστροφικός σεισμός και οι αντίξοες καιρικές συνθήκες έθεσαν σημαντικά εμπόδια. Ωστόσο, το όραμα παρέμεινε ζωντανό. «Ανοίγουμε τις πόρτες σε έναν χώρο που δεν είναι απλώς ένα κτίριο, αλλά η νέα εστία του πολιτισμού μας», ανέφερε χαρακτηριστικά ο κ. Μαυραντωνάκης, υπογραμμίζοντας πως η ένταξη στο πρόγραμμα Leader του ΕΣΠΑ, μέσω της Αναπτυξιακής Ηρακλείου, αποτέλεσε το «κλειδί» για τη χρηματοδότηση και την ολοκλήρωση των υποδομών.

Η νέα στέγη δεν είναι μόνο ένας χώρος μνήμης, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός εξοπλισμένος με σύγχρονα εργαλεία. Παράδοση: Φιλοξενούνται παραδοσιακές κρητικές στολές και λαϊκά όργανα, ένα μικρό «μουσείο της ψυχής» του τόπου. Γνώση και Πνεύμα: Η νέα Βιβλιοθήκη (με σημαντικές δωρεές όπως αυτή της Πόπης Θεοδωράκη εις μνήμην των γονέων της) αποτελεί καταφύγιο μελέτης. Ψηφιακή Εποχή: Η πλήρως εξοπλισμένη αίθουσα υπολογιστών παρέχει στη νεολαία τα εργαλεία του σήμερα.

Κοινωνικοποίηση: Η αίθουσα επιτραπέζιων παιχνιδιών στοχεύει στην ενίσχυση των ανθρώπινων δεσμών μακριά από την απομόνωση των οθονών. Ο κ. Μαυραντωνάκης έκλεισε την ομιλία του ευχαριστώντας την Αναπτυξιακή Ηρακλείου, τον Δήμο Μινώα Πεδιάδας, την τοπική κοινότητα και ιδιαίτερα τα μέλη και τους εθελοντές του Συλλόγου, σημειώνοντας πως η εθελοντική προσφορά είναι η «μαγιά» που κρατά τον πολιτισμό ζωντανό. Το Θραψανό πλέον έχει το δικό του κέντρο συνάντησης. Έναν χώρο που γεφυρώνει το χθες με το αύριο, καλώντας όλους τους συγχωριανούς να τον αγκαλιάσουν και να τον γεμίσουν με ζωή και δημιουργία.























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…