Υπάρχουν γωνιές στην Αθήνα που αν κλείσεις τα μάτια, μπορείς ακόμα να μυρίσεις το βρεγμένο χώμα και την ευωδιά της φρέσκιας πρασινάδας. Για πολλούς από εμάς, τα Σεπόλια της δεκαετίας του 1980 δεν ήταν η πυκνοκατοικημένη γειτονιά που ξέρουμε σήμερα, αλλά ένας απέραντος “κήπος”. Πριν το τσιμέντο κυριαρχήσει, η περιοχή δίπλα στον Κηφισό ήταν ο τροφοδότης της πρωτεύουσας.
Τεράστιες καταπράσινες εκτάσεις και λαχανόκηποι άπλωναν το δικό τους δίχτυ προστασίας πάνω από τη γειτονιά, προσφέροντας ανάσες δροσιάς και μια αίσθηση “χωριού” μέσα στην πόλη. Όλα άρχισαν να αλλάζουν όταν μια άγνωστη τότε λέξη άρχισε να ψιθυρίζεται στις γειτονιές: Μετρό. Η είδηση ότι το κράτος θα αγόραζε αυτές τις εκτάσεις για να δημιουργήσει το αμαξοστάσιο και τον σταθμό, έπεσε σαν βόμβα.
Η γη των Σεπολίων, από αγροτική, έγινε ξαφνικά “χρυσάφι”. Η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει. Οι μικρές, χαμηλές μονοκατοικίες και τα διώροφα με τις αυλές άρχισαν να γκρεμίζονται. Στη θέση τους υψώθηκαν πολυκατοικίες-μεγαθήρια, καθώς όλοι ήθελαν ένα διαμέρισμα “δίπλα στο Μετρό”. Οι λαχανόκηποι παραχώρησαν τη θέση τους σε εργοτάξια, γερανούς και τελικά στο ατσάλι.
Σήμερα, περπατώντας γύρω από το Αμαξοστάσιο των Σεπολίων, οι εικόνες μαρτυρούν τη νέα πραγματικότητα. Οι φωτογραφίες μας δείχνουν έναν κόσμο περίφρακτο, τεχνικό, απαραίτητο για τη λειτουργία της πόλης, αλλά τόσο ξένο προς το παρελθόν του. Εκεί που κάποτε φύτρωναν ζαρζαβατικά, τώρα ορθώνεται ο τσιμεντένιος πύργος ελέγχου με τις μεταλλικές σκάλες, επιβλέποντας την κίνηση των συρμών.