Αρχική » 2026

Αρχείο έτους 2026

Το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:
Οι επισκέπτες μας

0 5 0 4 3 6

Μπορείτε να σχολιάσετε τα θέματα μας...
Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν να μας γράφετε. Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.

Ακραία καιρικά φαινόμενα χειμώνα - καλοκαίρι...

Η ζωή μας ανάμεσα στις εποχές. Η φύση γύρω μας αλλάζει, αναγεννιέται από το χειμώνα. Κι εμείς το ίδιο! Το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο ευδιάκριτα ανάμεσα στις εποχές. Τώρα όχι πια...
Το καλοκαίρι του 2025 που ζούμε ήδη είναι ίσως το πιο θερμό των τελευταίων δεκαετιών. Μοιάζει με αυτό του 2024... Γεμάτο καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε στο έπακρο. Και ο χειμώνας ήταν γεμάτος ακραία καιρικά φαινόμενα. Κρύο, άνυδρος καιρός, επικίνδυνος... Εμείς, που έχουμε επιλέξει να γνωρίζουμε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Υπομονή λοιπόν και δύναμη. Όλα εξελίσσονται όπως έχει προβλεφθεί!
Ιανουάριος 2026
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Ένα site που φτιάχτηκε μέσα στην πανδημία, όταν η Σούλα αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που αγαπάει και λατρεύει να φτιάχνει. Τα χειροποίητα κοσμήματα! Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ…

Η αγγειοπλαστική παράδοση του Θραψανού Ηρακλείου Κρήτης

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου. Δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα από τη ΦΩΝΗ του Μαλεβιζίου που δημοσιεύτηκε το 2026.

Ένας Θραψανιώτης Αγγειοπλάστης μιλά στην T.V.

Η ώρα του δειλινού...

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Μια ανάσα καλοκαιρινή στην Τζιά

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ραδιόφωνα

Πατήστε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ  κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να ακούσετε επιλεγμένα, μουσικά, διαδικτυακα ραδιόφωνα που εκπέμπουν και στα FM... Άρα, μπορείτε να τα ακούσετε και από ένα συμβατικό ραδιόφωνο ή από το κινητό σας...

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Στήλες για τα media:

Οι εφημερίδες της Κρήτης:

Αξιόλογα Site:

Στο Πήλιο, Μάιος του 2022

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ θα δείτε  αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αγγειοπλάστες του σήμερα

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης του Κουμαλή, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο Κωστής Θεοδωράκης και ο εγγονός του, ο Μανώλης Βολυράκης και δίπλα του ο γιος του, ο Αγησίλαος. Δείτε ΕΔΩ ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό "Κ" που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να καταλάβετε τι λέω…

Οι γονείς μου, Λευτέρης και Παπαδιώ

Ο πατέρας μου και η μάνα μου, ο Λευτέρης και η Παπαδιώ, σε μια φωτογραφία από το γάμο της Ελένης, της κόρης της Γεωργίας μας. Ήταν σε ένα κέντρο στα Πεζά, όπου έκαναν το γλέντι. Για πάντα στην καρδιά μου, ως ότι πιο ακριβό έχω. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ στο νέο κόσμο!

Το σπίτι μας στο χωριό

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!
Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 181

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" τ. 182 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ.181 ΕΔΩ το τ. 180, ΕΔΩ το τ. 179, ΕΔΩ το τ.178, ΕΔΩ το τ. 177, ΕΔΩτο τ. 176, ΕΔΩ τ. 175, ΕΔΩ το τ. 174, ΕΔΩ το τ. 173, ΕΔΩ το τ. 172, ΕΔΩ το τ. 171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩτο site του Σωματείου που επιμελούμαστε δημοσιογραφικά...

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 447

Έτοιμο και το και το 448 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ Κι ΕΔΩ το τ.447, ΕΔΩ το τ.466, ΕΔΩ το τ.445, ΕΔΩ το τ.444, ΕΔΩ, το τ. 443, ΕΔΩ το τ. 442, ΕΔΩ το τ. 441, ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ. 439, ΕΔΩ το τ. 438, ΕΔΩτο τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434,  ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431,  ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394  ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Ο τόπος που αγαπώ

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Χρηστικά Site:

Γνωρίζοντας την Αθήνα!

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Θα χαρώ πολύ να δω εκτεταμένα τις απόψεις σας. Γράψτε μου εδώ: nikosth2004@yahoo.gr

Για την επικοινωνία μας στείλτε μου SMS στο τηλέφωνο 6932212755 που εξυπηρετείται από την VODAFON. 

Είμαστε στον 22ο χρόνο!

Ποιος είναι ο δημοσιογράφος, Νίκος Ελ. Θεοδωράκης, που έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και διαχείρισης αυτoύ του Site σε καθημερινή βάση; Δείτε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε επίσης λίγα πράγματα για την ιστορία αυτού του ιστότοπου.

Περάσαμε υπέροχα στην Τέμενη Αιγίου

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχει ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Η ομορφιά της απλότητας, το «λίγο» υπερπλήρες

Υπάρχουν βράδια που η ησυχία του σπιτιού γίνεται ο καλύτερος συνδαιτυμόνας. Βράδια που δεν αναζητάς περίπλοκες συνταγές, γκουρμέ πιάτα ή γεμάτα τραπέζια για να νιώσεις χορτάτος. Γιατί, καμιά φορά, η μεγαλύτερη πολυτέλεια κρύβεται στην απόλυτη απλότητα.

Ένα τέτοιο, λιτό γεύμα είναι αρκετό για να σου θυμίσει τι σημαίνει αληθινή γεύση:

  • Αυγά βραστά, φρέσκα, κατευθείαν από το κοτέτσι του χωριού.
  • Ντομάτα κομμένη όπως-όπως, με μπόλικη, αυθεντική φέτα από πάνω.
  • Χωριάτικο ψωμί, μεστό και μυρωδάτο, ιδανικό για την απαραίτητη «βούτα».
  • Λίγο σπιτικό κρασάκι στο ποτήρι, ίσα για να ζεστάνει την κουβέντα με τον εαυτό μας.

Κοιτάζοντας αυτό το πιάτο, αναρωτιέμαι: Υπάρχει άραγε κάτι καλύτερο; Σε έναν κόσμο που τρέχει με χίλια και συχνά αναλώνεται στο «φαίνεσθαι», αυτά τα αγνά υλικά μάς επιστρέφουν στις ρίζες μας. Είναι η γεύση της παράδοσης, ο κόπος των δικών μας ανθρώπων στο χωριό, η θαλπωρή των παιδικών μας χρόνων.

Αυτό το βραδινό μπορεί να μοιάζει μοναχικό, αλλά στην πραγματικότητα είναι γεμάτο. Γεμάτο από την ηρεμία που τόσο έχουμε ανάγκη και από τη συνειδητοποίηση ότι τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή δεν κοστίζουν ακριβά. Βρίσκονται στην απλότητα ενός καθαρού πιάτου και στην ησυχία μιας όμορφης στιγμής.

Αναμνήσεις, ανάμεσα στο χθες και το σήμερα

19 Μαΐου 2026 / Σχολιάστε

Υπάρχουν κάποιες πόλεις που δεν τις επισκέπτεσαι απλώς· τις κουβαλάς μέσα σου. Για μένα, ο Βόλος είναι ένας τέτοιος τόπος. Ένας σταθμός γεμάτος ζωντανές μνήμες από το μακρινό 1981, όταν πέρασα εκεί σχεδόν οκτώ μήνες της ζωής μου, υπηρετώντας τη μισή μου στρατιωτική θητεία στο ιστορικό στρατόπεδο των Πεζοναυτών στη Νέα Ιωνία. Τότε, παιδιά ακόμα, ίσως να μην είχαμε τα μάτια ή την εμπειρία να «διαβάσουμε» ολόκληρη την ιστορία και την αρχιτεκτονική της πόλης.

Είχαμε όμως τη νεανική ορμή να τη ζήσουμε. Κι έτσι, οι ομορφότερες αναμνήσεις εκείνης της εποχής σφραγίστηκαν με τις γεύσεις και τις μυρωδιές από τις παραδοσιακές ταβέρνες και τα περίφημα τσιπουράδικα, εκεί όπου η παρέα και η απλότητα έδιναν νόημα στις μικρές αποδράσεις της στρατιωτικής ζωής. Φέτος, στις αρχές Μαΐου, ο δρόμος μας έφερε ξανά στα γνώριμα λημέρια. Επιστρέφοντας από τους όμορφους Γόννους της Λάρισας με κατεύθυνση προς την Αθήνα, δεν γινόταν να μην κάνουμε μια στάση.

Μια σύντομη, αλλά γεμάτη συναίσθημα, συνάντηση με το παρελθόν. Περπατώντας ξανά στο απέραντο πλακόστρωτο της παραλίας του Βόλου, κάτω από τον ήσυχο, ανοιξιάτικο ουρανό, ένιωσα τον χρόνο να εκμηδενίζεται. Το εμβληματικό, κίτρινο κτίριο του Παπαστράτου (που σήμερα στεγάζει το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας) με τον χαρακτηριστικό του τρούλο, στέκει πάντα εκεί, σαν αιώνιος φάρος της πόλης. Λίγο πιο πέρα, το διάσημο «κορδόνι», η μακριά προβλήτα που μπαίνει μέσα στη θάλασσα, συνεχίζει να οδηγεί τα βήματα ντόπιων και επισκεπτών προς τον κυματοθραύστη, με φόντο τα ιστιοπλοϊκά και τα ήρεμα νερά του Παγασητικού.

Ο Βόλος έχει αλλάξει, έχει εκσυγχρονιστεί, έχει αποκτήσει νέους ρυθμούς –τα σύγχρονα ηλεκτρικά πατίνια που βλέπει κανείς τώρα διάσπαρτα στην παραλία είναι η τρανή απόδειξη του σήμερα. Όμως, η βασική του αύρα, αυτή η μοναδική θαλασσινή αύρα που ανακατεύεται με τον αέρα του Πηλίου, παραμένει ανέγγιχτη. Αυτό το σύντομο πέρασμα του Μαΐου ήταν κάτι παραπάνω από μια απλή στάση για ξεκούραση. Ήταν ένα ταξίδι στον χρόνο. Μια ευκαιρία να ξυπνήσουν εκείνες οι παλιές, όμορφες αναμνήσεις και να επιβεβαιώσω για ακόμα μια φορά γιατί αυτή την πόλη, όσοι την έζησαν, δεν μπορούν παρά να την αγαπούν για πάντα.

Μουσικό καφενείο «Ανατολή» στο Χορευτό Πηλίου

18 Μαΐου 2026 / Σχολιάστε

Το Πήλιο την άνοιξη κρύβει μια μοναδική γοητεία. Η φύση οργιάζει, η θάλασσα ηρεμεί και οι ρυθμοί είναι ακόμα χαλαροί, μακριά από την πολυκοσμία του καλοκαιριού. Σε μια πρόσφατη εξόρμησή μας στο παραθαλάσσιο Χορευτό, αναζητώντας ένα μέρος για να απολαύσουμε τον καφέ μας, σταθήκαμε ιδιαίτερα τυχεροί. Ανάμεσα στα κλειστά ακόμα καταστήματα, πετύχαμε ανοιχτό και σε πλήρη λειτουργία έναν πανέμορφο χώρο: το Μουσικό Καφενείο «Ανατολή».

Περάσαμε κάτω από την ανθισμένη αψίδα της εισόδου και βρεθήκαμε σε μια υπέροχη, πλακόστρωτη αυλή, πνιγμένη στο πράσινο και τις ανθισμένες γλάστρες. Το σκηνικό, γεμάτο χειροποίητες λεπτομέρειες, θαλασσόξυλα, παραδοσιακά πιθάρια και μια ζωγραφισμένη πέτρα που σε καλωσορίζει, σε προδιαθέτει αμέσως να χαλαρώσεις. Καθίσαμε κάτω από τη σκιά των δέντρων, συντροφιά με τους ήχους πραγματικά όμορφης μουσικής που έντυνε ιδανικά την ατμόσφαιρα.

Παράλληλα, γύρω μας, οι προετοιμασίες για το καλοκαίρι βρίσκονταν σε εξέλιξη, καθώς το μαγαζί ετοιμάζει και τη γωνιά του Bar του, ενώ ο μαυροπίνακας μάς «άνοιξε την όρεξη» για τις επόμενες επισκέψεις μας με τις χειροποίητες γλυκές του προτάσεις: καρυδόπιτα, εκμέκ και κορμό ψυγείου. Αυτό όμως που μας κέρδισε οριστικά στην «Ανατολή» ήταν η αυθεντική πηλιορείτικη φιλοξενία. Η κυρία που διατηρεί το καφενείο ήταν ευγενέστατη και χαμογελαστή.

Περιποιήθηκε τον καφέ μας, προσθέτοντας μια μικρή, πεντανόστιμη δόση βανίλιας (υποβρύχιο) και ένα μπισκοτάκι, ενώ ήταν κάτι παραπάνω από πρόθυμη να κουβεντιάσει μαζί μας και να απαντήσει σε κάθε μας ερώτηση για την περιοχή. Η σεζόν μπορεί να μην έχει ξεκινήσει ακόμα για τα καλά και η κίνηση να είναι περιορισμένη, όμως οι άνθρωποι της «Ανατολής» έχουν όλη την καλή θέληση, το μεράκι και τις προϋποθέσεις για να προσελκύσουν κάθε επισκέπτη που αναζητά κάτι αυθεντικό.

H μοναδική αλμυρή λίμνη της Μακεδονίας

17 Μαΐου 2026 / Σχολιάστε

Στα σύνορα των Περιφερειακών Ενοτήτων Κιλκίς και Θεσσαλονίκης, σε μια ήρεμη πεδιάδα, κρύβεται ένα από τα πιο ιδιαίτερα και απόκοσμα γεωλογικά φαινόμενα της Ελλάδας: η Πικρολίμνη. Πρόκειται για τη μοναδική μη παράκτια (ηπειρωτική) αλμυρή λίμνη της χώρας μας. Αν και αβαθής —με μέσο βάθος που μόλις αγγίζει το ένα μέτρο— και παρά το γεγονός ότι τους καλοκαιρινούς μήνες συχνά ξεραίνεται εντελώς, κρύβει στα σπλάχνα της έναν ανεκτίμητο φυσικό πλούτο.

Το μυστικό της υψηλής αλατότητας της Πικρολίμνης βρίσκεται στο υπέδαφός της και στην ιστορία εκατομμυρίων ετών. Η δημιουργία και η συμπεριφορά της οφείλονται σε δύο βασικούς παράγοντες:

  • Ηφαιστειακά ιζήματα και υδροθερμικό πεδίο: Το νερό της λίμνης δεν επικοινωνεί με τη θάλασσα. Ωστόσο, καθώς το νερό της βροχής εισχωρεί βαθιά στο έδαφος, κυκλοφορεί μέσα από αρχαία ηφαιστειακά και ιζηματογενή πετρώματα. Λόγω του τοπικού γεωθερμικού πεδίου, το νερό αυτό θερμαίνεται, διαλύει τα μέταλλα και τα άλατα των πετρωμάτων και στη συνέχεια αναβλύζει ξανά στην επιφάνεια.
  • Το φαινόμενο της εξάτμισης (Εβαπορίτες): Επειδή η λίμνη είναι κλειστή (ενδορεϊκή) και δεν έχει φυσική διέξοδο ή ροή προς κάποιο ποτάμι, το νερό «παγιδεύεται». Με την έντονη ζέστη του καλοκαιριού, το νερό εξατμίζεται, αλλά τα άλατα και τα μέταλλα παραμένουν πίσω. Όταν η λίμνη ξεραίνεται, σχηματίζονται στην επιφάνειά της εβαπορίτες (ιζηματογενή ορυκτά), αφήνοντας έναν λευκό, αλμυρό πυθμένα πλούσιο σε θειούχες ενώσεις, νιτρικά άλατα, νάτριο και μαγνήσιο.

Το αποτέλεσμα; Μια άλμη με μέση αλατότητα που μπορεί να φτάσει τις πέντε φορές πάνω από αυτή της Μεσογείου!

Σε τι είναι χρήσιμη σήμερα η Πικρολίμνη;

Η Πικρολίμνη δεν είναι απλώς ένα αξιοθέατο, αλλά ένας ζωντανός πυρήνας υγείας και οικολογίας με διπλή σημασία:

1. Πηλοθεραπεία και Ιαματικός Τουρισμός

Από την αρχαιότητα, η λίμνη ήταν γνωστή για τις θεραπευτικές της ιδιότητες (από εδώ εξασφάλιζαν οι αρχαίοι το περίφημο «χαλαστραίον νίτρον»). Σήμερα, ο μαύρος, φυσικός αλατούχος πηλός (λάσπη) του πυθμένα της χρησιμοποιείται για πηλοθεραπεία και λουτροθεραπεία. Οι ιαματικές ιδιότητες της Πικρολίμνης είναι ιδανικές για την αντιμετώπιση:

  • Ρευματικών και μυοσκελετικών παθήσεων
  • Δερματολογικών προβλημάτων και εκζεμάτων
  • Γυναικών παθήσεων και ισχυαλγιών

2. Ένας πολύτιμος, προστατευόμενος υδροβιότοπος

Παρά την υψηλή της αλατότητα, η λίμνη αποτελεί μέρος του δικτύου Natura 2000. Περιβάλλεται από σπάνια αλόφυτα (φυτά που αντέχουν στο αλάτι) και καλαμώνες, δημιουργώντας ένα μοναδικό καταφύγιο για την πανίδα.

Η περιοχή αποτελεί Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα πουλιά. Είναι σταθμός-κλειδί για τη μετανάστευση, την αναπαραγωγή και το ξεχειμώνιασμα δεκάδων υδρόβιων και αρπακτικών πουλιών. Όπως φαίνεται και στις φωτογραφίες, οι εντυπωσιακοί ροζ φλαμίνγκο (φοινικόπτερα), οι αργυροπελεκάνοι και τα κιρκινέζια επιλέγουν συχνά τα αβαθή νερά της για να τραφούν, προσφέροντας ένα μοναδικό θέαμα στους λάτρεις της παρατήρησης πουλιών (birdwatching).

Μια βόλτα στον χρόνο, στην Αθήνα της αστάθειας

17 Μαΐου 2026 / Σχολιάστε

Οι τελευταίες μέρες στην Αθήνα κουβαλούν μια γλυκιά ζέστη. Αυτή την ατμόσφαιρα που «μυρίζει» άνοιξη προς καλοκαίρι, που σε προκαλεί να βγεις έξω, να αναπνεύσεις, να αφήσεις για λίγο τα συνηθισμένα της καθημερινότητας. Βέβαια, στους ασταθείς καιρούς που ζούμε, τίποτα δεν μοιάζει πια δεδομένο. Η σταθερότητα –ακόμα και η πιο στοιχειώδης– έχει γίνει είδος εν ανεπαρκεία και ποτέ δεν ξέρεις τι ξημερώνει αύριο.

Ο κόσμος γύρω μας αλλάζει γρήγορα, συχνά με τρόπους που μας ξενίζουν ή μας ανησυχούν. Όμως, κόντρα σε αυτή την αβεβαιότητα, εμείς επιλέξαμε να περπατήσουμε. Ξεκινήσαμε με τα πόδια, με προορισμό έναν χώρο που κουβαλάει τη δική του, σιωπηλή ιστορία: τον εγκαταλειμμένο σταθμό του ΟΣΕ Πελοποννήσου. Ένα αρχιτεκτονικό στολίδι του παρελθόντος, που πλέον στέκει εκεί, ξεχασμένο από το χρόνο, ανάμεσα στις γραμμές και τη σκουριά.

Υπάρχει μια παράξενη, μελαγχολική γοητεία στα εγκαταλειμμένα κτίρια. Σου θυμίζουν ότι όλα κάνουν τον κύκλο τους. Κάπου κάπου, σταματούσαμε για μια φωτογραφία. Για να «κλέψουμε» μια στιγμή από τον χρόνο. Για να κρατήσουμε μια ανάμνηση. Αυτή η βόλτα μάς θύμισε κάτι πολύ σημαντικό: ότι τελικά, υπάρχει ακόμα ομορφιά μέσα στην ασχήμια αυτού του κόσμου. Δεν χρειάζεται να ταξιδέψεις μακριά για να τη βρεις.

Μερικές φορές κρύβεται σε ένα παλιό βαγόνι, στις αχτίδες του ήλιου που πέφτουν πάνω σε έναν μισογκρεμισμένο τοίχο, ή απλώς στη συντροφιά και στο περπάτημα χωρίς συγκεκριμένο σκοπό. Απέναντι σε όλα όσα δεν μπορούμε να ελέγξουμε, ας κρατήσουμε αυτές τις μικρές, όμορφες στιγμές σταθερότητας που δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι.

Έγινε ο Ποδηλατικός Γύρος που είχε αναβληθεί

17 Μαΐου 2026 / Σχολιάστε

Ο καιρός βοήθησε και έγινε κανονικά η προγραμματισμένη εκδήλωση με τα ποδήλατα… Αν και παλιά η αφίσα που συνοδεύει το δημοσίευμα, το μόνο που αλλάζει είναι η ημερομηνία. Ζούμε μακριά και δεν είδαμε στις σελίδες των αρμοδίων να έχουν τυπώσει νέα. Είμαι βέβαιος ότι θα το έχουν κάνει….
Και για να μην λέμε ξανά τα ίδια, διαβάστε ΕΔΩ το δημοσίευμα που κάναμε στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ, δυο εβδομάδες πριν, σχετικά με την αναβολή.
Λόγω του Ποδηλατικού Γύρου σήμερα Κυριακή, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Θραψανού σε ανακοίνωση του αναφέρει ότι για τη διευκόλυνση των συμμετεχόντων, δεν πρέπει να υπάρχουν αυτοκίνητα στον κεντρικό δρόμο του χωριού από τον Άγιο Γεώργιο μέχρι το Σχολείο. Από τις 11 μέχρι 1.30. Όσοι μένουν στο χωριό, ας βοηθήσουν σ’ αυτή την κατεύθυνση.
Χαιρόμαστε που όλα πήγαν καλά και να το χάρηκαν, διοργανωτές και οι συμμετέχοντες…

Από το Κάστρο του Φαναρίου στα Κανάλια…

16 Μαΐου 2026 / Σχολιάστε

Η ελληνική περιφέρεια αυτή την εποχή είναι στα καλύτερά της. Το βαθύ μπλε του ουρανού συναντά το έντονο πράσινο της ανοιξιάτικης γης, δημιουργώντας ένα σκηνικό που σε καλεί να το εξερευνήσεις. Στεκόμαστε λίγο έξω από το Φανάρι Καρδίτσας. Από μακριά, το βλέμμα μαγνητίζει αμέσως το επιβλητικό Βυζαντινό Κάστρο. Χτισμένο σε μια θέση στρατηγική, δεσπόζει πάνω από τον κάμπο, θυμίζοντας την πλούσια ιστορία της περιοχής που υπήρξε πέρασμα και οχυρό για αιώνες.

Οι πέτρινοι τοίχοι του μοιάζουν να φυλάνε ακόμα μυστικά από την εποχή των Παλαιολόγων. Κατεβάζοντας όμως το βλέμμα χαμηλά, ο δρόμος ξετυλίγεται μπροστά μας και μας οδηγεί προς μια άλλη κατεύθυνση, πιο προσωπική και συναισθηματική. Είναι ο δρόμος που πάει για τα Κανάλια. Αυτό το χωριό δεν είναι απλώς ένας προορισμός στον χάρτη· είναι ο τόπος του φίλου μας του Άρη.

Είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε τα Κανάλια μέσα από τα δικά του μάτια, με τις δικές του ιστορίες και τη δική του αγάπη για το χωριό του, πριν «φύγει» από κοντά μας. Σήμερα, η διαδρομή αυτή αποκτά μια άλλη αξία. Κάθε στροφή του δρόμου, κάθε εικόνα από τα σπίτια που αχνοφαίνονται στο βάθος, είναι ένας φόρος τιμής στη μνήμη του. Η ομορφιά της ελληνικής υπαίθρου είναι πάντα εκεί, αλλά είναι οι άνθρωποι που αγαπήσαμε αυτοί που δίνουν την τελική πινελιά και το νόημα σε κάθε μας οδοιπορικό.

Πλοήγηση άρθρων

← Προηγούμενα άρθρα