Αρχική » 2026 » Ιανουάριος » 30
Αρχείο ημέρας 30 Ιανουαρίου 2026
Μαγικές εικόνες από την χιονισμένη Αριζόνα

Η έρημος Sonoran στην Αριζόνα είναι παγκοσμίως γνωστή για τις υψηλές θερμοκρασίες της, το άνυδρο τοπίο και τους εμβληματικούς κάκτους Saguaro που υψώνονται σαν γίγαντες κάτω από τον καυτό ήλιο. Ωστόσο, οι πρόσφατες εικόνες που κάνουν τον γύρο του διαδικτύου παρουσιάζουν κάτι εντελώς διαφορετικό: μια έρημο μεταμορφωμένη σε ένα απέραντο, λευκό τοπίο. Το κύμα κακοκαιρίας που έπληξε τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν έκανε εξαιρέσεις, φτάνοντας μέχρι τις νοτιοδυτικές πολιτείες και προσφέροντας ένα θέαμα που θυμίζει περισσότερο Αλπικό τοπίο παρά την άγρια δύση. Το χιόνι κάλυψε τους κάκτους και τους αμμόλοφους, δημιουργώντας μια απόκοσμη αλλά πανέμορφη γαλήνη.

Ο βραβευμένος φωτογράφος Jack Dykinga κατάφερε να απαθανατίσει αυτή τη σπάνια σύγκρουση των στοιχείων της φύσης. Στις φωτογραφίες του, οι λεπτομέρειες είναι συγκλονιστικές. Η αντίθεση των χρωμάτων. Το έντονο πράσινο των κάκτων ξεπροβάλλει μέσα από το παχύ στρώμα χιονιού. Η γεωμετρία της φύσης. Το χιόνι τονίζει τις «νευρώσεις» των Saguaro, μετατρέποντάς τους σε φυσικά γλυπτά. Το απόκοσμο φως. Ο συννεφιασμένος ουρανός πάνω από τα χιονισμένα βουνά της Αριζόνα δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής.

Αν και το χιόνι στην έρημο συμβαίνει περιστασιακά σε μεγάλα υψόμετρα, η έκταση και η πυκνότητα της χιονόπτωσης που καταγράφηκε φέτος είναι εντυπωσιακή. Για τους κατοίκους και τους επισκέπτες, είναι μια υπενθύμιση της απρόβλεπτης ομορφιάς της φύσης, ενώ για τους φωτογράφους, είναι μια ευκαιρία που παρουσιάζεται «μια φορά στα δέκα χρόνια». Παρά την ομορφιά του, το χιόνι στην έρημο λιώνει συνήθως μέσα σε λίγες ώρες, κάνοντας αυτές τις φωτογραφικές λήψεις ακόμα πιο πολύτιμες. Φωτογραφίες: Jack Dykinga | Πηγή πληροφοριών: E-DAILY.GR
Βερανζέρου 34: Δίπλα στους τεχνικούς του ΟΤΕ

Είναι συγκινητικό να βλέπει κανείς τέτοιες φωτογραφίες που κουβαλούν τόση προσωπική και επαγγελματική ιστορία. Η Βερανζέρου 34 και η περιοχή της Πλατείας Βάθη αποτελούσαν για δεκαετίες την «καρδιά» του συνδικαλισμού και των τεχνικών επαγγελμάτων στην Αθήνα. Η αναφορά στη «Φωνή των Τεχνικών» ανασύρει μνήμες από μια εποχή που ο τύπος των σωματείων ήταν το κύριο μέσο επικοινωνίας και διεκδίκησης. Καμιά σχέση με ότι συμβαίνει σήμερα.

Το να διαχειρίζεσαι μια εφημερίδα, εβδομαδιαία τότε, που απευθυνόταν σε 18.000 μέλη την περίοδο της μεγάλης ακμής του συνδικαλιστικού κινήματος στον ΟΤΕ (από το ’81 και μετά) ήταν σίγουρα μια θέση με τεράστια ευθύνη, αλλά υπήρχε και πλούσιο υλικό για έναν δημοσιογράφο. Οι καιροί άλλαξαν, όπως και οι εποχές. Οι εικόνες δείχνουν την εξέλιξη του κτιρίου σήμερα: Η πρόσοψη: Διατηρεί αυτό το χαρακτηριστικό αρχιτεκτονικό στυλ των κτιρίων γραφείων του κέντρου της δεκαετίας του ’60-’70.

Το ισόγειο: Στη θέση των παλιών καταστημάτων υπάρχει πλέον ένα μοντέρνο καφέ με vintage αισθητική (η κόκκινη Vespa και η διακόσμηση ξεχωρίζουν), δίνοντας μια νέα πνοή στη στοά. Το εσωτερικό: Οι ανελκυστήρες και το κλιμακοστάσιο με το μάρμαρο παραμένουν σχεδόν αναλλοίωτα, θυμίζοντας έντονα την ατμόσφαιρα των γραφείων που έζησα τόσα χρόνια.

Κι εδώ στην κλειστή από χρόνια πόρτα στον ημιώροφο του κτιρίου ήταν το Κυλικείου του Κώστα. Η «ανάσα» στο διάλειμμα μας. Με ωραίους μεζέδες για ουζάρισμα, αφορμή να βρεθούμε με συναδέλφους και να μιλήσουμε για τη δουλειά στο έντυπο που ετοιμάζαμε. Δυστυχώς δεν κράτησε πολύ αυτό. Κάποια στιγμή, εντελώς ξαφνικά έκλεισε το Κυλικείο. Οι αναμνήσεις όμως μένουν… Κι ένα τυχαίο πέρασμα πριν λίγες μέρες από την περιοχή ήταν η αφορμή γι’ αυτό το δημοσίευμα.























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…