Αρχική » 2026 » Ιανουάριος

Αρχείο μηνός Ιανουάριος 2026

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:

Οι επισκέπτες μας

0 4 3 6 4 3

Εδώ θα δείτε τα σχόλια σας!

Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον **ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ** είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν **να μας γράφετε.** Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.

Βασίλειος Παπίας στο Το λες και κατάντια στον «Καπράλο», στο λόφο Κολωνού27 Ιουλίου 2025
Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…
Panos Chatziliadis στο Οι αέρηδες των Κυκλάδων στην Αμοργό για λίγη δροσιά!26 Ιουνίου 2025
Κάθε Ελληνικό νησί ήταν πάντα μια πρόκληση για μένα από τα παιδικά μου χρόνια, και περισσότερο η Αμοργός. Δεν κατάφερα…
Βασίλειος Παπίας στο Λιμάνι Μαντουδίου: Η Πύλη προς τις Σποράδες6 Ιουνίου 2025
Υπέροχο ενημερωτικό δελτίο!!!
Βασιλειος Παπιας στο Τελικά, τη βροχή την είδαμε την Κυριακή το απόγευμα29 Απριλίου 2025
Επιβεβαιώνω όλα τα αναγραφόμενα του φίλου μου Νίκου γιατί εκείνες τις ώρες ήμασταν μαζί. Η δικιά μου γνώμη είναι ότι....πλέον…
Βασίλειος Παπίας στο Ο Κώστας και η Άννυ ταξίδεψαν στο Κανκούν του Μεξικό23 Απριλίου 2025
Αχ τι όμορφα μέρη υπάρχουν!!! Να περνάνε καλά τα παιδιά!!!

Η ζωή μας ανάμεσα στις εποχές. Η φύση γύρω μας αλλάζει, αναγεννιέται από το χειμώνα. Κι εμείς το ίδιο! Το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο ευδιάκριτα ανάμεσα στις εποχές. Τώρα όχι πια...
Το καλοκαίρι του 2025 που ζούμε ήδη είναι ίσως το πιο θερμό των τελευταίων δεκαετιών. Μοιάζει με αυτό του 2024... Γεμάτο καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε στο έπακρο. Και ο χειμώνας ήταν γεμάτος ακραία καιρικά φαινόμενα. Κρύο, άνυδρος καιρός, επικίνδυνος... Εμείς, που έχουμε επιλέξει να γνωρίζουμε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Υπομονή λοιπόν και δύναμη. Όλα εξελίσσονται όπως έχει προβλεφθεί!

Ιανουάριος 2026
Κ	Δ	Τ	Τ	Π	Π	Σ
	1	2	3
4	5	6	7	8	9	10
11	12	13	14	15	16	17
18	19	20	21	22	23	24
25	26	27	28	29	30	31

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου.

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του **ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ** θα δείτε αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από **ΕΔΩ** κι **ΕΔΩ** κι **ΕΔΩ** κι **ΕΔΩ** κι **ΕΔΩ**.

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου**, Λευτέρης του Κουμαλή**, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο **Κωστής Θεοδωράκης** και ο εγγονός του, ο **Μανώλης Βολυράκης** και δίπλα του ο γιος του, ο **Αγησίλαος**. Δείτε **ΕΔΩ** ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό **"Κ"** που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της **ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ**. Για να καταλάβετε τι λέω…

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" τ. 181 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ. 180, ΕΔΩ το τ. 179, ΕΔΩ το τ.178, ΕΔΩ το τ. 177, ΕΔΩτο τ. 176, ΕΔΩ τ. 175, ΕΔΩ το τ. 174, ΕΔΩ το τ. 173, ΕΔΩ το τ. 172, ΕΔΩ το τ. 171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩτο site του Σωματείου που επιμελούμαστε δημοσιογραφικά...

Έτοιμο και το και το 447 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ.466, ΕΔΩ το τ.445, ΕΔΩ το τ.444, ΕΔΩ, το τ. 443, ΕΔΩ το τ. 442, ΕΔΩ το τ. 441, ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ. 439, ΕΔΩ το τ. 438, ΕΔΩ το τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434, ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431, ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394 ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχει ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

42.000+ φορές… Ένα πολύ μεγάλο Ευχαριστώ!

31 Ιανουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Η οικογένεια των αναγνωστών του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ μεγάλωσε και πάλι! Ξεπεράσαμε τις 42.000+ μοναδικές επισκέψεις και η συγκίνησή μας δεν περιγράφεται με λόγια. Πίσω από κάθε αριθμό, βρίσκεται ένας άνθρωπος που μας εμπιστεύτηκε, που διάβασε τις αναρτήσεις μας, που μοιράστηκε τις σκέψεις μας. Και που μπορεί να μπήκε στο κόπο να τις σχολιάσει… Σε μια εποχή που η πληροφορία τρέχει με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, η δική σας σταθερή προτίμηση είναι παράσημο για εμάς. Και γιατί αυτό το νούμερο είναι σημαντικό για εμάς; Γιατί κάθε δικό σας “κλικ” είναι μια ένεση δύναμης και κουράγιου. Μας δίνετε την ώθηση να συνεχίσουμε να ψάχνουμε, να γράφουμε και να μοιραζόμαστε όλα εκείνα που έχουν αξία, με το ίδιο μεράκι και την ίδια αυθεντικότητα. Συνεχίζουμε μαζί, με ακόμα μεγαλύτερη ευθύνη απέναντι στην εμπιστοσύνη σας. Σας ευχαριστούμε από καρδιάς!

Ένα καφέ της Λένορμαν μοιάζει με αστικό μυστικό

31 Ιανουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Υπάρχουν κάποια σημεία στην Αθήνα που δεν τα ανακαλύπτεις γιατί «έτυχε», αλλά γιατί η πόλη αποφάσισε να σου φανερώσει μια από τις πιο γοητευτικές γωνιές της. Ένα τέτοιο σημείο βρίσκεται στον παράδρομο της Λένορμαν 36, ακριβώς πάνω από τη γέφυρα, εκεί που η Κωνσταντινουπόλεως συναντά τον αστικό παλμό της περιοχής. Πλησιάζοντας, η ταμπέλα γράφει «Εργαστήριο Κεραμικής Τέχνης».

Το μάτι πάει αμέσως στον πηλό και την τέχνη, όμως η πραγματικότητα είναι ακόμα πιο ενδιαφέρουσα. Πρόκειται για ένα μικρό, διακριτικό και απίστευτα ατμοσφαιρικό καφέ που διατηρεί την αύρα ενός παραδοσιακού εργαστηρίου, ενταγμένο απόλυτα στο περιβάλλον του. Η έκπληξη δεν σταματά στο όνομα. Το «Εργαστήριο» σε υποδέχεται με μεγάλες πήλινες στάμνες που χρησιμεύουν ως τραπέζια, δεμένες με αλυσίδες, και μια πρόσοψη που θυμίζει παλιά Αθήνα.

Γεύση από Βορρά: Εκτός από τον καφέ που σερβίρεται σε χειροποίητα κεραμικά σκεύη, η μεγάλη αποκάλυψη είναι η Σερραϊκή μπουγάτσα – ένας λόγος από μόνος του για να κάνει κανείς μια στάση εδώ. Urban αισθητική: Βρίσκεται σε ένα κομβικό σημείο, «φλερτάροντας» με τις γραμμές του τρένου και την κίνηση της πόλης, προσφέροντας όμως μια ηρεμία που δεν περιμένεις. Γιατί είναι από τους χώρους που δεν προσπαθούν να γίνουν “trendy”, αλλά κερδίζουν τις εντυπώσεις με την αυθεντικότητά τους.

Μαγικές εικόνες από την χιονισμένη Αριζόνα

30 Ιανουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Η έρημος Sonoran στην Αριζόνα είναι παγκοσμίως γνωστή για τις υψηλές θερμοκρασίες της, το άνυδρο τοπίο και τους εμβληματικούς κάκτους Saguaro που υψώνονται σαν γίγαντες κάτω από τον καυτό ήλιο. Ωστόσο, οι πρόσφατες εικόνες που κάνουν τον γύρο του διαδικτύου παρουσιάζουν κάτι εντελώς διαφορετικό: μια έρημο μεταμορφωμένη σε ένα απέραντο, λευκό τοπίο. Το κύμα κακοκαιρίας που έπληξε τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν έκανε εξαιρέσεις, φτάνοντας μέχρι τις νοτιοδυτικές πολιτείες και προσφέροντας ένα θέαμα που θυμίζει περισσότερο Αλπικό τοπίο παρά την άγρια δύση. Το χιόνι κάλυψε τους κάκτους και τους αμμόλοφους, δημιουργώντας μια απόκοσμη αλλά πανέμορφη γαλήνη.

Ο βραβευμένος φωτογράφος Jack Dykinga κατάφερε να απαθανατίσει αυτή τη σπάνια σύγκρουση των στοιχείων της φύσης. Στις φωτογραφίες του, οι λεπτομέρειες είναι συγκλονιστικές. Η αντίθεση των χρωμάτων. Το έντονο πράσινο των κάκτων ξεπροβάλλει μέσα από το παχύ στρώμα χιονιού. Η γεωμετρία της φύσης. Το χιόνι τονίζει τις «νευρώσεις» των Saguaro, μετατρέποντάς τους σε φυσικά γλυπτά. Το απόκοσμο φως. Ο συννεφιασμένος ουρανός πάνω από τα χιονισμένα βουνά της Αριζόνα δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής.

Αν και το χιόνι στην έρημο συμβαίνει περιστασιακά σε μεγάλα υψόμετρα, η έκταση και η πυκνότητα της χιονόπτωσης που καταγράφηκε φέτος είναι εντυπωσιακή. Για τους κατοίκους και τους επισκέπτες, είναι μια υπενθύμιση της απρόβλεπτης ομορφιάς της φύσης, ενώ για τους φωτογράφους, είναι μια ευκαιρία που παρουσιάζεται «μια φορά στα δέκα χρόνια». Παρά την ομορφιά του, το χιόνι στην έρημο λιώνει συνήθως μέσα σε λίγες ώρες, κάνοντας αυτές τις φωτογραφικές λήψεις ακόμα πιο πολύτιμες. Φωτογραφίες: Jack Dykinga | Πηγή πληροφοριών: E-DAILY.GR

Βερανζέρου 34: Δίπλα στους τεχνικούς του ΟΤΕ

30 Ιανουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Είναι συγκινητικό να βλέπει κανείς τέτοιες φωτογραφίες που κουβαλούν τόση προσωπική και επαγγελματική ιστορία. Η Βερανζέρου 34 και η περιοχή της Πλατείας Βάθη αποτελούσαν για δεκαετίες την «καρδιά» του συνδικαλισμού και των τεχνικών επαγγελμάτων στην Αθήνα. Η αναφορά στη «Φωνή των Τεχνικών» ανασύρει μνήμες από μια εποχή που ο τύπος των σωματείων ήταν το κύριο μέσο επικοινωνίας και διεκδίκησης. Καμιά σχέση με ότι συμβαίνει σήμερα.

Το να διαχειρίζεσαι μια εφημερίδα, εβδομαδιαία τότε, που απευθυνόταν σε 18.000 μέλη την περίοδο της μεγάλης ακμής του συνδικαλιστικού κινήματος στον ΟΤΕ (από το ’81 και μετά) ήταν σίγουρα μια θέση με τεράστια ευθύνη, αλλά υπήρχε και πλούσιο υλικό για έναν δημοσιογράφο. Οι καιροί άλλαξαν, όπως και οι εποχές. Οι εικόνες δείχνουν την εξέλιξη του κτιρίου σήμερα: Η πρόσοψη: Διατηρεί αυτό το χαρακτηριστικό αρχιτεκτονικό στυλ των κτιρίων γραφείων του κέντρου της δεκαετίας του ’60-’70.

Το ισόγειο: Στη θέση των παλιών καταστημάτων υπάρχει πλέον ένα μοντέρνο καφέ με vintage αισθητική (η κόκκινη Vespa και η διακόσμηση ξεχωρίζουν), δίνοντας μια νέα πνοή στη στοά. Το εσωτερικό: Οι ανελκυστήρες και το κλιμακοστάσιο με το μάρμαρο παραμένουν σχεδόν αναλλοίωτα, θυμίζοντας έντονα την ατμόσφαιρα των γραφείων που έζησα τόσα χρόνια.

Κι εδώ στην κλειστή από χρόνια πόρτα στον ημιώροφο του κτιρίου ήταν το Κυλικείου του Κώστα. Η «ανάσα» στο διάλειμμα μας. Με ωραίους μεζέδες για ουζάρισμα, αφορμή να βρεθούμε με συναδέλφους και να μιλήσουμε για τη δουλειά στο έντυπο που ετοιμάζαμε. Δυστυχώς δεν κράτησε πολύ αυτό. Κάποια στιγμή, εντελώς ξαφνικά έκλεισε το Κυλικείο. Οι αναμνήσεις όμως μένουν… Κι ένα τυχαίο πέρασμα πριν λίγες μέρες από την περιοχή ήταν η αφορμή γι’ αυτό το δημοσίευμα.

Μια εικόνα, χίλιες ανθρώπινες δυσκολίες…

29 Ιανουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Υπάρχουν στιγμές που η καθημερινότητα μας φέρνει αντιμέτωπους με εικόνες που «γρατζουνάνε» την ψυχή. Χθες το πρωί, στον παράλληλο δρόμο πάνω από τη γέφυρα της Λένορμαν, το βλέμμα μου σταμάτησε σε αυτόν τον άνθρωπο. Δεν ήταν απλά ένας περαστικός. Ήταν η προσωποποίηση της σκληρής βιοπάλης. Μια ζωή στοιβαγμένη σε τέσσερις ρόδες. Με το σώμα σκυμμένο από το βάρος, σαν υποζύγιο μιας άλλης εποχής, έσπρωχνε ένα καρότσι που έμοιαζε έτοιμο να λυγίσει. Εκατοντάδες χαρτόνια, δεμένα με κόπο, στοιβαγμένα με μαθηματική ακρίβεια για να χωρέσει όσο το δυνατόν περισσότερο «μεροκάματο».

Πόση αξιοπρέπεια χωράει σε λίγα ευρώ; Αναρωτιέται κανείς: πόσα θα βγάλει από αυτό το τεράστιο φορτίο; Η τιμή του ανακυκλώσιμου χαρτιού είναι πενιχρή. Για εμάς είναι σκουπίδια· για εκείνον είναι το ψωμί της ημέρας, ο λογαριασμός που πρέπει να πληρωθεί, η ίδια η επιβίωση. Και όλα αυτά, με μια σιωπηλή αξιοπρέπεια που σε κάνει να αισθάνεσαι άβολα για τα δικά σου «μικρά» προβλήματα. Οι «Αόρατοι» ανάμεσά μας. Αυτοί οι άνθρωποι ζουν στις παρυφές της δικής μας καθημερινότητας.

Ένα χιονισμένο παραμύθι από πέτρα και νερό

29 Ιανουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Υπάρχουν κάποια μέρη που, όταν τα αντικρίζεις, ο χρόνος μοιάζει να σταματά. Ένα από αυτά είναι η Χρυσαυγή στην Ήπειρο, ειδικά όταν ο χειμώνας αποφασίζει να την «ντύσει» στα λευκά. Μέσα από τον φακό του Γιώργου Βαγενά, ταξιδεύουμε σε ένα τοπίο όπου η άγρια φύση συναντά την κορυφαία ηπειρώτικη μαστοριά.

Το κεντρικό σημείο αναφοράς, το μονότοξο πέτρινο γεφύρι, στέκει αγέρωχο πάνω από τα κρυστάλλινα νερά, θυμίζοντάς μας την τέχνη των παλιών μαστόρων της πέτρας. Δίπλα του, ο παραδοσιακός νερόμυλος με την κόκκινη κεραμοσκεπή συμπληρώνει το σκηνικό, δημιουργώντας μια εικόνα απόλυτης γαλήνης.

Το χιονισμένο μονοπάτι μας οδηγεί στον εντυπωσιακό τεχνητό καταρράκτη, που με την ορμή του σπάει τη σιωπή του παγωμένου δάσους. Τα τιρκουάζ νερά του ποταμού έρχονται σε υπέροχη αντίθεση με το λευκό του χιονιού και τις γήινες αποχρώσεις των γυμνών δέντρων.

Η Χρυσαυγή δεν είναι απλώς ένας προορισμός· είναι μια εμπειρία αισθήσεων. Είναι το ιδανικό μέρος για όσους αγαπούν: Τις πεζοπορίες σε ιστορικά πέτρινα μονοπάτια. Την φωτογραφία τοπίου, καθώς κάθε γωνιά προσφέρει και ένα νέο «κάδρο». Την ηρεμία, μακριά από τους έντονους ρυθμούς της πόλης.

Η Λίμνη του Δοκού «ξυπνά»: Μια ανάσα ζωής

28 Ιανουαρίου 2026 / Σχολιάστε

Υπάρχουν κάποιες εικόνες που δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να σου φτιάξουν τη μέρα. Οι πρόσφατες φωτογραφίες του φίλου Πέτρου Πατσαλαρήδη από τη λίμνη του Δοκού στην Εύβοια είναι ακριβώς αυτό: μια υπόσχεση ζωής που εκτυλίσσεται αργά και σταθερά μπροστά στα μάτια μας. Η λίμνη, μετά τις τελευταίες βροχές, άρχισε σιγά-σιγά να γεμίζει ξανά, μεταμορφώνοντας το τοπίο και θυμίζοντάς μας τη δύναμη της φύσης να αναγεννάται.

Ο Πέτρος, που λόγω επαγγέλματος βρίσκεται καθημερινά στο δάσος, έχει το μοναδικό προνόμιο να παρακολουθεί αυτή τη μεταμόρφωση από ψηλά. Μέσα από τον φακό του, μας μεταφέρει τη γαλήνη ενός υδροβιότοπου που ετοιμάζεται να φιλοξενήσει ξανά τη ζωή. Η επιστροφή του νερού στον Δοκό δεν είναι μόνο ένα όμορφο οπτικό θέαμα, αλλά μια ουσιαστική εξέλιξη για το τοπικό οικοσύστημα.

Καταφύγιο για την πανίδα: Η λίμνη αποτελεί πόλο έλξης για αποδημητικά και τοπικά πουλιά, προσφέροντας τροφή και στέγη. Η γύρω περιοχή «πρασινίζει», ενισχύοντας την τοπική βιοποικιλότητα. Για όσους ζουν κοντά, η λίμνη είναι τοπόσημο ηρεμίας και φυσικής ομορφιάς, ένας πνεύμονας που αναβαθμίζει την καθημερινότητά τους. Και ποιος δεν θέλει να ζει σε ένα τέτοιο όμορφο περιβάλλον;

Αρχείο μηνός Ιανουάριος 2026

Τελευταίες Αναρτήσεις:

Οι επισκέπτες μας

Εδώ θα δείτε τα σχόλια σας!

Η ώρα του δειλινού...

Ραδιόφωνα

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 181

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 447

Ο τόπος που αγαπώ

Νίκος Ελ. Θεοδωράκης