Αρχική » 2026 » Ιανουάριος » 09
Αρχείο ημέρας 9 Ιανουαρίου 2026
Αγάπη και συνέπεια για τον «Ηλεκτρικό» μας

Υπάρχουν κάποιες δουλειές που δεν τελειώνουν ποτέ με τη συνταξιοδότηση… Είναι εκείνες που γίνονται από μεράκι, από εκείνη την εσωτερική ανάγκη να παραμείνεις δημιουργικός και να προσφέρεις σε μια κοινότητα που σε αγκάλιασε για δεκαετίες. Χθες, ολοκληρώθηκε το τεύχος 181 της τριμηνιαίας έκδοσης «ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος». Για εμάς, δεν είναι απλώς άλλος ένας αριθμός στη σειρά. Είναι η συνέχεια μιας παράδοσης 31 ετών, μια σταθερή γέφυρα επικοινωνίας για τους συνταξιούχους των ΗΣΑΠ που μας εμπιστεύονται για την ενημέρωσή τους.

Σε μια εποχή που η ψηφιακή ταχύτητα συχνά θυσιάζει την ουσία και τα αυθεντικά συνδικαλιστικά έντυπα τείνουν να εκλείψουν, το Σωματείο Συνταξιούχων ΗΣΑΠ επιμένει να επενδύει σε αυτό το προνόμιο. Μετά τη συνταξιοδότηση, επιλέξαμε να κρατήσουμε ελάχιστες, συγκεκριμένες δουλειές. Αυτή η έκδοση είναι η κορυφαία ανάμεσά τους. Της βάλαμε «πολλή αγάπη» – αυτή την αγάπη που νιώθεις όταν ξέρεις ότι το κείμενο σου θα διαβαστεί στο δικό του χρόνο, με τη δική του νοσταλγία. Μια αναμνηστική φωτογραφία στο τυπογραφία. Διαβάστε την πρώτοι από ΕΔΩ…
Όταν η φύση «ντύνεται» στα λευκά, είναι ωραία

Ο χειμώνας στην Ελλάδα έχει μια δική του, μοναδική ιεροτελεστία. Ξεκινά πάντα από εκεί, ψηλά, εκεί που οι κορυφές των βουνών αγγίζουν τα σύννεφα και οι πρώτες νιφάδες αρχίζουν να διηγούνται ιστορίες. Φέτος, ο «λευκός επισκέπτης» μας χτύπησε την πόρτα από τα βόρεια, χαρίζοντάς μας εικόνες που μοιάζουν με καρτ-ποστάλ από έναν κόσμο πιο ήσυχο, πιο καθαρό. Η διαδρομή ξεκινά από το Αχλαδοχώρι Σερρών. Εκεί, η πινακίδα στην είσοδο του χωριού σε καλωσορίζει σε ένα σκηνικό όπου το καφέ της γης δίνει σιγά-σιγά τη θέση του στο επιβλητικό λευκό των γύρω ορεινών όγκων. Μια ηρεμία που σε προετοιμάζει για τη συνέχεια.

Ανηφορίζοντας προς την Ήπειρο, η Ελάτη Ζαγορίου μας υποδέχεται μέσα σε μια «χορογραφία» από πυκνές νιφάδες. Οι πέτρινοι τοίχοι, ο εμβληματικός πλάτανος και οι δρόμοι που στρώνονται με το λευκό πέπλο δημιουργούν μια αίσθηση απόλυτης θαλπωρής. Είναι εκείνη η στιγμή που ο χρόνος σταματά και η μόνη σου επιθυμία είναι η ζεστασιά ενός τζακιού. Οι φωτογραφίες είναι παρμένες από την Ομάδα Meteo Hellas στο Facebook. Τέτοιες καιρικές ομάδες ειναι χάρμα οφθαλμών μερικές φορές…

Και φυσικά, το Μέτσοβο. Η αρχοντική ομορφιά του, μας θυμίζει γιατί αυτή η γωνιά της Ελλάδας είναι η «πρωτεύουσα» του χειμώνα. Το χιόνι δεν φέρνει μόνο κρύο· φέρνει μαζί του μια ευκαιρία για ανασύνταξη. Μας αναγκάζει να χαμηλώσουμε τους ρυθμούς μας, να κοιτάξουμε γύρω μας και να εκτιμήσουμε την άγρια ομορφιά του τόπου μας. Κι επειδή όλοι μέσα μας κρύβουμε ένα παιδί, λαχταρούμε να το δούμε κι εδώ στην Αθήνα, Λένε… Για να δούμε, θα το δούμε;
Ριζάρη: Λίγο πριν τη μεγάλη αλλαγή του καιρού

Είναι εκείνες οι λίγες στιγμές στην καρδιά της Αθήνας που ο χρόνος μοιάζει να επιβραδύνει. Χθες το απόγευμα, γύρω στις 5:00, το Πάρκο Ριζάρη στον Ευαγγελισμό «λούστηκε» από το τελευταίο φως της ημέρας, προσφέροντας ένα σκηνικό απαράμιλλης ομορφιάς, λίγο πριν η χειμωνιάτικη φύση δείξει το πιο σκληρό της πρόσωπο σύμφωνα με τις προγνώσεις των μετεωρολόγων.

Παρά το τσουχτερό κρύο που έχει αρχίσει να τυλίγει την πόλη, το φως ήταν ο μεγάλος πρωταγωνιστής. Οι χαμηλές ακτίνες του ήλιου δημιούργησαν μακριές, δραματικές σκιές πάνω στα πλακόστρωτα μονοπάτια, ενώ οι κορυφές των δέντρων κρατούσαν ακόμα κάτι από τις πορτοκαλί ανταύγειες του δειλινού. Είναι μια ώρα που μου αρέσει να την απολαμβάνω…

Οι λιγοστοί περαστικοί και όσοι επέλεξαν τα παγκάκια του πάρκου για μια σύντομη ανάσα, έμοιαζαν να απολαμβάνουν αυτή τη σιωπηλή προσμονή. Κάποιοι βυθισμένοι στις σκέψεις τους, άλλοι με το βλέμμα στην οθόνη του κινητού ή σε μια γρήγορη βόλτα, όλοι έγιναν μέρος ενός ζωντανού κάδρου που θύμιζε καρτ ποστάλ. Όπως και να το κάνεις η Αθήνα έχει ζωή…























Δυστυχώς αυτή είναι η κατάντια του κράτους (όχι της Χώρας) και της τωρινής αδιάφορης τοπικής αυτοδιοίκησης!! Κρίμα....! Δεν υπάρχουν άνθρωποι…