Υπάρχουν μέρες που η Αθήνα αποφασίζει να βγάλει τη μάσκα της βαβούρας και να σου δείξει το αληθινό της πρόσωπο. Έτσι ήταν το χθες το μεσημέρι στην Αχαρνών. Ένα Σαββατιάτικο μεσημέρι που, αντί για τη συνηθισμένη “πολεμική” κίνηση, σε υποδεχόταν μια απρόσμενη, σχεδόν κινηματογραφική ησυχία. Ο ουρανός, ένας καμβάς από καθαρό γαλάζιο και διάσπαρτα λευκά σύννεφα, έλουζε το τσιμέντο με ένα φως κρυστάλλινο.
Όμως, μην γελιέστε από τη λιακάδα. Το κρύο ήταν από εκείνα που “περονιάζουν τα κόκαλα”, που σε αναγκάζουν να σφίξεις το παλτό σου και να επιταχύνεις το βήμα, παρόλο που η εικόνα γύρω σου σε καλεί να σταματήσεις και να παρατηρήσεις. Η Αχαρνών είναι ένας δρόμος-παλίμψηστο. Από τη μία τα επιβλητικά, αυστηρά κτίρια του ΕΦΚΑ και του ΤΣΑΥ, με τις ευθείες γραμμές τους να σκίζουν τον ορίζοντα.
Το τεράστιο “GECO” στην πλάτη μιας πολυκατοικίας, μια υπογραφή που θυμίζει πως η πόλη αναπνέει ακόμα και μέσα από το γκράφιτι και τη φθορά. Οι τέντες που ανεβοκατεβαίνουν, τα κλειστά ρολά, η μοναχική φιγούρα ενός περαστικού, το “Parking” στην άκρη ενός ερειπωμένου τοίχου. “Η Αθήνα του χειμώνα δεν σου χαρίζεται εύκολα. Πρέπει να την περπατήσεις όταν οι άλλοι λείπουν, για να ακούσεις τον δικό της ήχο πάνω στο κρύο άσφαλτο.”