Και ξαφνικά, μέρα – μεσημέρι, είδαμε ένα φορτηγό ανοιχτού τύπου να έχει μπει στο κέντρο της Αθήνας, στον πεζόδρομο της πλατείας Κοραή, στην Αθήνα για να μαζέψει τις χαρτόκουτες από τα γύρω μαγαζιά. Χαλαρός, ουδείς τον ενόχλησε, δούλεψε με την άνεση του. Ευτυχώς οι άνθρωποι που κινούνταν εκεί δεν τον ενοχλούσαν.
Τώρα, εδώ που τα λέμε, ποιον θα ενοχλούσαν οι άδειες χαρτόκουτες; Εμπορεύματα είχαν, κάποτε. Το μαγαζί που βλέπετε δεξιά είναι του “Ζάρρα” με τα ρούχα, οπότε και μόνο από αυτό, οι άνθρωποι θα μπορούσαν να βγάλουν μεροκάματο. Έδειχναν τόσο σίγουροι, που μάλλον θα το είχαν ξανακάνει. Το χαρτζιλίκι από την ανακύκλωση, θα ήταν εξασφαλισμένο.
Για μένα ήταν πρωτόγνωρο και το κατέγραψα. Για εκείνους, ίσως μια καθημερινή ρουτίνα. Αλλά έτσι είναι η ζωή. Όλα έχουν μια διαδικασία που πρέπει να γίνει στην ώρα τους. Και το κέντρο δεν έχει και πολλούς αποθηκευτικούς χώρους, για να τους διευκολύνει. Οπότε, οι άνθρωποι έκαναν αυτό που τους βολεύει, αγνοώντας τι συμβαίνει γύρω τους.