Υπάρχει μια παράξενη γοητεία σε αυτές τις παύσεις της διαδρομής. Εκεί που η πόλη μοιάζει να κρατά την ανάσα της για μερικά δευτερόλεπτα, όσο το φανάρι μένει πεισματικά κόκκινο.
Πάνω στη σέλα της Beverly, με το βλέμμα να δραπετεύει από την άσφαλτο προς τον ουρανό της Αθήνας. Τα σύννεφα παίζουν με το πρωινό φως πάνω από τη Λένορμαν, κι εμείς ανάμεσά τους, έτοιμοι να βουτήξουμε στη μέρα.
Συχνά λέμε για το “κυνήγι της καθημερινότητας”, για το βάρος των υποχρεώσεων και τη βιασύνη να προλάβουμε το επόμενο ραντεβού. Κι όμως, αν κοιτάξεις λίγο πιο προσεκτικά, η ζωή μας είναι ακριβώς αυτό: οι μικρές στάσεις ανάμεσα στα “πρέπει” που επιλέξαμε, επειδή μας γεμίζουν χαρά.
Είναι οι διαδρομές που μας πηγαίνουν εκεί που αγαπάμε. Είναι η αίσθηση της ελευθερίας πάνω στους δύο τροχούς, ακόμα και σταματημένοι σε μια διάβαση.
Λίγα δευτερόλεπτα ησυχίας μέσα στη βοή, μια γρήγορη ματιά τριγύρω, και μετά… πράσινο. Φεύγουμε για Αθήνα, με την καρδιά γεμάτη και τα μάτια ανοιχτά στις ομορφιές που κρύβονται στις πιο συνηθισμένες μας στιγμές.