Αρχείο ημέρας 21 Νοεμβρίου 2026

Το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Τίποτα δεν πάει χαμένο. Δείτε ΕΔΩ το αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ με όλα τα δημοσιεύματα από τη δημιουργία του μέχρι σήμερα…

Τελευταίες Αναρτήσεις:
Οι επισκέπτες μας

0 7 7 7 3 4

Μπορείτε να σχολιάσετε τα θέματα μας...
Το να εκφράζεται κανείς εδώ στον ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ είναι πολύ σπουδαίο για
μας που το διαχειριζόμαστε, μας κάνει να χαιρόμαστε όταν διαβάζουμε τις απόψεις σας, τις θέσεις σας, για ζητήματα που το site "σκαλίζει".
Μπορείτε λοιπόν να μας γράφετε. Μόνο που, για να τα δείτε δημοσιευμένα εδώ, θα περιμένετε λιγάκι προκειμένου να… εγκριθούν.
Α και κάτι ακόμα. Επειδή δεχόμασταν μεγάλη επίθεση από αυτόματα μηχανήματα για δικούς τους διαφημιστικούς λόγους θα μπείτε στον μικρό κόπο να... αποδείξετε ότι είστε άνθρωποι. Τόσο απλή δοκιμασία που θα γελάσετε!

Ακραία καιρικά φαινόμενα χειμώνα - καλοκαίρι...

Η ζωή μας ανάμεσα στις εποχές. Η φύση γύρω μας αλλάζει, αναγεννιέται από το χειμώνα. Κι εμείς το ίδιο! Το χρειαζόμαστε αυτό. Κάποτε, τα πράγματα ήταν πιο ευδιάκριτα ανάμεσα στις εποχές. Τώρα όχι πια...
Το καλοκαίρι του 2025 που ζούμε ήδη είναι ίσως το πιο θερμό των τελευταίων δεκαετιών. Μοιάζει με αυτό του 2024... Γεμάτο καύσωνες. Αυτό κάνει πολύ δύσκολη τη ζωή μας... Οι μετεωρολόγοι μας προετοίμασαν από νωρίς και το ζούμε στο έπακρο. Και ο χειμώνας ήταν γεμάτος ακραία καιρικά φαινόμενα. Κρύο, άνυδρος καιρός, επικίνδυνος... Εμείς, που έχουμε επιλέξει να γνωρίζουμε, τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, είμαστε σε πολύ πιο πλεονεκτική θέση από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Υπομονή λοιπόν και δύναμη. Όλα εξελίσσονται όπως έχει προβλεφθεί!
Νοέμβριος 2026
Κ Δ Τ Τ Π Π Σ
1234567
891011121314
15161718192021
22232425262728
2930  

Ένα site που φτιάχτηκε μέσα στην πανδημία, όταν η Σούλα αποφάσισε να ασχοληθεί με κάτι που αγαπάει και λατρεύει να φτιάχνει. Τα χειροποίητα κοσμήματα! Μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ…

Η αγγειοπλαστική παράδοση του Θραψανού Ηρακλείου Κρήτης

Η πλούσια και μακραίωνη παράδοση της αγγειοπλαστικής τέχνης στο χωριό Θραψανό Ηρακλείου το έχει αναδείξει ως το μεγαλύτερο κέντρο αγγειοπλαστικής στην Κρήτη, σταθμό για την ιστορία της νεότερης ελληνικής κεραμικής τέχνης. Σήμερα, στο χωριό εξακολουθούν να λειτουργούν εργαστήρια που κατασκευάζουν ακόμα μικρά και μεγάλα αποθηκευτικά αγγεία, γνωστά ως «θραψανιώτικα πιθάρια», τα οποία διακινούνται τόσο στην Ελλάδα, όσο και το εξωτερικό. Δείτε ΕΔΩ κι ένα υπέροχο ντοκιμαντέρ για την αγγειοπλαστική στο Θραψανό από την ΕΡΤ 3 που παίχτηκε τον Φλεβάρη του 2024. Κι ΕΔΩ ένα δημοσίευμα της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ για το χωριό μου. Δείτε ΕΔΩ ένα δημοσίευμα από τη ΦΩΝΗ του Μαλεβιζίου που δημοσιεύτηκε το 2026.

Ένας Θραψανιώτης Αγγειοπλάστης μιλά στην T.V.

Η ώρα του δειλινού...

Αναμφισβήτητα είναι η πιο όμορφη ώρα! Η ώρα του δειλινού. Φτάνει να είσαι εκεί. Την κατάλληλη ώρα, στο κατάλληλο μέρος και να απολαμβάνεις, λεπτό το λεπτό όλη αυτή την εξαιρετική εικόνα που δεν διαρκεί και πολύ.
Αυτό είναι. Να ζεις το κάθε λεπτό, να ανασαίνεις τον αέρα και να ευχαριστείς Εκείνον που έδωσε αυτό το δώρο για μας. Και να το εκτιμάμε!
Μερικοί άνθρωποι δεν ξέρουν ή δεν μπορούν, δεν είναι σε θέση να απολαύσουν τίποτα. Ψάχνουν να βρουν τι κρύβεται πίσω από το καθετί και χάνουν την ουσία, τη ζωή. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας.

Μια ανάσα καλοκαιρινή στην Τζιά

Δυο μέρες μόλις, στα τελειώματα του Αυγούστου του 2022, καταφέραμε να πάμε στη Τζιά, καλεσμένοι φίλων μας προκειμένου να μας φιλοξενήσουν. Και περάσαμε τόσο όμορφα που θα το κουβεντιάζουμε για καιρό.
Τι είναι αυτό που κάνει δεκτικούς τους ανθρώπους στο καλό, σε μια όμορφη κουβέντα, σε μια παρέα που αξίζει να τη ζήσεις και να την απολαύσεις παρά τις δυσκολίες; Το γεγονός ότι είμαστε άνθρωποι με αδυναμίες, αλλά προσπαθούμε να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Αυτό είναι το μυστικό!

Ραδιόφωνα

Πατήστε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ  κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ για να ακούσετε επιλεγμένα, μουσικά, διαδικτυακα ραδιόφωνα που εκπέμπουν και στα FM... Άρα, μπορείτε να τα ακούσετε και από ένα συμβατικό ραδιόφωνο ή από το κινητό σας...

Πρωτοσέλιδα εφημερίδων:

Στήλες για τα media:

Οι εφημερίδες της Κρήτης:

Αξιόλογα Site:

Στο Πήλιο, Μάιος του 2022

Ήταν ένα ταξίδι μέσα στον Μάη… Έκανε ακόμα την ψυχρούλα του, αλλά το απολαύσαμε. Είχαμε ένα απωθημένο και το ικανοποιήσαμε. Πριν μερικά χρόνια που είχαμε πάει ένα Παρασκευο Σαββατο Κύριακο δεν το χαρήκαμε, δεν το περπατήσαμε επειδή το πρώτο πρωινό που σηκωθήκαμε βρήκαμε ένα χιόνι, καμιά 20ριά πόντους στρωμένο.
Στην κεντρική σελίδα του αρχείου του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ θα δείτε  αρκετά δημοσιεύματα. Αλλά μπορείτε να τα δείτε και από ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ.

Αγγειοπλάστες του σήμερα

Από γενιά σε γενιά περνάει αυτή η τέχνη, του αγγειοπλάστη. Κι αν την αγκάλιαζε λίγο η Πολιτεία, όλα θα ήταν καλύτερα. Στη φωτογραφία είναι ο πατέρας μου, Λευτέρης του Κουμαλή, ως αγγειοπλάστης. Τον ακολούθησε ο γιός του, ο Κωστής Θεοδωράκης και ο εγγονός του, ο Μανώλης Βολυράκης και δίπλα του ο γιος του, ο Αγησίλαος. Δείτε ΕΔΩ ένα πολύ όμορφο δημοσίευμα από το το περιοδικό "Κ" που συνοδεύει, κάθε Κυριακή, την έκδοση της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ. Για να καταλάβετε τι λέω…

Οι γονείς μου, Λευτέρης και Παπαδιώ

Ο πατέρας μου και η μάνα μου, ο Λευτέρης και η Παπαδιώ, σε μια φωτογραφία από το γάμο της Ελένης, της κόρης της Γεωργίας μας. Ήταν σε ένα κέντρο στα Πεζά, όπου έκαναν το γλέντι. Για πάντα στην καρδιά μου, ως ότι πιο ακριβό έχω. Ανυπομονώ να τους ξαναδώ στο νέο κόσμο!

Το σπίτι μας στο χωριό

Σχεδόν τα κατάφερα να φτιάξω το σπίτι στο χωριό, κληρονομιά από τους γονείς μου, αν και μου κόστισε πολύ. Έχει ακόμα κάποιες δουλειές που πρέπει να γίνουν, αλλά σιγά - σιγά.
Μακάρι να φτιάξουν τα πράγματα και να περνάμε κάνα δυο μήνες το καλοκαίρι, εκεί. Θα μας έκανε καλό, από πολλές απόψεις... Εδώ σε έναν πίνακα ζωγραφικής μιας Γερμανίδας που φιλοξενήσαμε κάποτε και μας τον έκανε δώρο. Είναι το σπίτι μας όπως ήταν τότε! Η υπογραφή λέει, 1992!
Τα αδέλφια μου. Λιγοστεύουμε!

Μια οικογενειακή φωτογραφία που έβγαλα με τα αδέλφια μου στο γάμο τη Πόπης, της κόρης του Κωστή μας. Επάνω από αριστερά η Γεωργία μας, δεν ζει πια. Δείτε ΕΔΩ μερικά πράγματα για αυτήν. Κάτω, από αριστερά, η Στασούλα μας, δείτε για αυτήν ΕΔΩ, δίπλα της η Μαλάμω, δείτε γι’ αυτήν ΕΔΩ και δίπλα της ο Κωστής μας, που και εκείνος δεν ζει πια, δείτε ΕΔΩ.

ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος τ. 183

Αυτή είναι η εφημερίδα των συνταξιούχων των ΗΣΑΠ "ΗΛΕΚΤΡΙΚΟΣ Σιδηρόδρομος" τ. 184 που κυκλοφορεί τώρα. Για να τη δείτε πατήστε ΕΔΩ Κι ΕΔΩ το τ.183, ΕΔΩ το τ. 182, ΕΔΩ το τ.181 ΕΔΩ το τ. 180, ΕΔΩ το τ. 179, ΕΔΩ το τ.178, ΕΔΩ το τ. 177, ΕΔΩτο τ. 176, ΕΔΩ τ. 175, ΕΔΩ το τ. 174, ΕΔΩ το τ. 173, ΕΔΩ το τ. 172, ΕΔΩ το τ. 171, ΕΔΩ το τ. 170, ΕΔΩ το τ. 169, ΕΔΩ το τ.168, ΕΔΩ το τ.167 ΕΔΩ το τ.166, ΕΔΩ το τ. 165, ΕΔΩ το τ.164, ΕΔΩ το τ. 163, ΕΔΩ το τ.162. Τριάντα χρόνια αδιάλειπτης έκδοσης από τη γέννηση της, είναι μια μεγάλη επιτυχία. Παλιότερα τεύχη μπορείτε να τα δείτε σε PDF αρχείο, πηγαίνοντας στο Αρχείο του ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ. Δείτε κι ΕΔΩτο site του Σωματείου που επιμελούμαστε δημοσιογραφικά...

“Τύπος των συνταξιούχων σιδηροδρομικών” τ. 450

Έτοιμο και το 450 φύλλο... Δείτε το ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ το τ. 449, ΕΔΩ το τ. 448, ΕΔΩ το τ. 447, ΕΔΩ το τ. 466, ΕΔΩ το τ. 445, ΕΔΩ το τ. 444, ΕΔΩ, το τ. 443, ΕΔΩ το τ. 442, ΕΔΩ το τ. 441, ΕΔΩ το τ. 440, ΕΔΩ το τ. 439, ΕΔΩ το τ. 438, ΕΔΩτο τ. 437, ΕΔΩ το τ. 436, ΕΔΩ το τ. 435, ΕΔΩ το τ. 434,  ΕΔΩ το τ. 433, ΕΔΩ το τ. 432, ΕΔΩ το τ. 431,  ΕΔΩ το τ. 430, ΕΔΩ το τ. 429, ΕΔΩ το τ. 428, ΕΔΩ το τ. 427, ΕΔΩ το τ. 426, ΕΔΩ το τ. 425, ΕΔΩ το τ. 424, ΕΔΩ το τ. 423, ΕΔΩ το τ. 422, ΕΔΩ το τ. 421, ΕΔΩ το τ. 420, ΕΔΩ το τ. 419, ΕΔΩ το τ. 418, ΕΔΩ το τ. 417, ΕΔΩ το τ. 416, ΕΔΩ το τ. 415, ΕΔΩ το τ. 414, ΕΔΩ το τ. 413, ΕΔΩ το τ. 412, ΕΔΩ το τ. 411, ΕΔΩ το τ. 410, ΕΔΩ το τ. 409, ΕΔΩ το τ. 408, ΕΔΩ το τ. 407, ΕΔΩ το τ. 406, ΕΔΩ το τ. 405 ΕΔΩ το τ. 404 ΕΔΩ το τ. 403 ΕΔΩ το τ. 402, ΕΔΩ το τ. 401, ΕΔΩ το τ.400, ΕΔΩ το τ.399, ΕΔΩ το τ.398, ΕΔΩ το τ.397, ΕΔΩ το τ.396, ΕΔΩ το τ.395 ΕΔΩ το τ.394  ΕΔΩ το τ.393 ΕΔΩ το τ. 392, ΕΔΩ το τ. 391, ΕΔΩ το τ. 390, ΕΔΩ το τ. 389, ΕΔΩ το τ. 388, ΕΔΩ το τ. 387, ΕΔΩ τ. 386 και το 385 ΕΔΩ. Σε συνάρτηση μάλιστα με το Blog, δείτε το ΕΔΩ, είναι αυτό που λειτουργεί τώρα, με πιο συχνή ενημέρωση...

Ο τόπος που αγαπώ

Αγαπώ την Κρήτη και το χωριό μου, το Θραψανό… Γράφω γι' αυτά με μια νοσταλγία. Είχα κάποτε σχέδια. Δεν είμαι βέβαιος πια, αν μπορώ να τα πραγματοποιήσω. Όταν όμως αλλάξουν τα πράγματα θα ήθελα να περνάω εδώ μερικούς μήνες, κυρίως καλοκαιρινούς. Είναι ο τόπος μου. Οι ρίζες μου. Οι αναμνήσεις μου…

Χρηστικά Site:

Γνωρίζοντας την Αθήνα!

Ένα από τα πράγματα που θα δείτε να κάνουμε σ' αυτό το site είναι ότι προσπαθούμε να γνωρίσουμε την Αθήνα. Τους τόπους που κινούμαστε, που περπατάμε, που πορευόμαστε.
Έτσι, συχνά - πυκνά, θα δείτε τέτοιες παρουσιάσεις με δρόμους, πλατείες, γειτονιές, είτε του ιστορικού κέντρου, είτε της περιφέρειας.
Μας αρέσει και το κάνουμε αυτό με χαρά, όπως εδώ που βλέπετε κάτι από την πλατεία Κοραή με τον Λυκαβηττό στο βάθος, από το κέντρο της Αθήνας, το πανεπιστήμιο.
Νίκος Ελ. Θεοδωράκης

Θα χαρώ πολύ να δω εκτεταμένα τις απόψεις σας. Γράψτε μου εδώ: [email protected]

Για την επικοινωνία μας στείλτε μου SMS στο τηλέφωνο 6932212755 που εξυπηρετείται από την VODAFON. 

Είμαστε στον 23ο χρόνο! Και είστε στον ανανεωμένο ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ

Ποιος είναι ο δημοσιογράφος, Νίκος Ελ. Θεοδωράκης, που έχει την ευθύνη της ενημέρωσης και διαχείρισης αυτoύ του Site σε καθημερινή βάση; Δείτε ΕΔΩ. Κι ΕΔΩ δείτε επίσης λίγα πράγματα για την ιστορία αυτού του ιστότοπου.

Περάσαμε υπέροχα στην Τέμενη Αιγίου

Τελικά τα καταφέραμε και περάσαμε όμορφα, τη μια βδομάδα, από 10-17 Σεπτέμβρη του 2022 που πήγαμε στο παραθεριστικό κέντρο του ΟΠΑΚΕ ΟΤΕ στην Τέμενη Αιγίου. Πετύχαμε αυτό που θέλαμε. Να ξεκουραστούμε, να αλλάξουμε παραστάσεις, να φορτώσουμε τις μπαταρίες μας για το χειμώνα που έρχεται και που όλα δείχνουν ότι θα έχει ένα μεγάλο βαθμό δυσκολίας, καθώς όλα γύρω μας, ακριβαίνουν και η ανασφάλεια τα κάνει όλα χειρότερα. Ευτυχώς η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο έχει πολύ ισχυρή βάση.

Δείτε μερικά δημοσιεύματα που κάναμε ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ κι ΕΔΩ

Η αθόρυβη χάρη του άγριου κρόκου στο δάσος

Ανάμεσα σε ξερά χόρτα, πευκοβελόνες και ένα κουκουνάρι που κείτεται νωχελικά στο έδαφος, ένα λιλά λουλούδι στέκει όρθιο και αγέρωχο. Στις φωτογραφίες που μοιράστηκε ο φίλος και αναγνώστης του «ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ», Πέτρος, ο φακός απαθανατίζει έναν άγριο κρόκο (γένος Crocus), πιθανότατα φθινοπωρινής άνθησης — όπως συγγενικά είδη της ελληνικής φύσης, π.χ. ο Crocus pallasii ή ο Crocus cancellatus — με τις διακριτικές φλέβες στα πέταλα, το ζωηρό κίτρινο στους στήμονες και τα βαθύχρωμα πορτοκαλοκόκκινα στίγματα στο κέντρο του.

Δεν χρειάστηκε κανέναν κηπουρό, ούτε περίμενε φροντίδα από ανθρώπινο χέρι. Στο δάσος, εκεί όπου η γη σκληραίνει, ο αέρας δοκιμάζει τους λεπτούς βλαστούς και η σκιά εναλλάσσεται με το λιγοστό φως της εποχής, αυτό το μικρό θαύμα της φύσης έδωσε τη δική του μάχη για να ανθίσει. Και το έκανε με μια ομορφιά εντελώς αβίαστη, χωρίς καμία επιτήδευση. Κάθε γραμμή στο πέταλό του μοιάζει να αφηγείται μια ιστορία αντοχής και αξιοπρέπειας: πως ακόμα και στα πιο ταπεινά, αφρόντιστα σημεία του φυσικού τοπίου μπορεί να ξεπροβάλει κάτι τόσο φίνο και φωτεινό.

Σε όλες τις λήψεις, η αντίθεση ανάμεσα στο απαλό βιολετί άνθος και το γήινο, σχεδόν υπνωτιστικό περιβάλλον του δάσους τραβά αμέσως το βλέμμα. Στην πρώτη εικόνα, το άνθος σε πρώτο πλάνο στέκεται δίπλα σε ένα δεύτερο, πιο μακρινό, με το κουκουνάρι να λειτουργεί σαν σιωπηλός μάρτυρας του δασικού δαπέδου. Στη δεύτερη και στην τρίτη λήψη, το κοντινό πλάνο αποκαλύπτει ακόμη πιο καθαρά τη λεπτομέρεια της υφής και τα ζωηρά χρώματα στο εσωτερικό του λουλουδιού, ενώ στο βάθος διακρίνονται και άλλα πράσινα φύλλα που συνθέτουν το ζωντανό παζλ της ύλης.

Αξίζει να σταθούμε και στον άνθρωπο πίσω από τον φακό. Ο Πέτρος, πιστός αναγνώστης του «ΘΡΑΨΑΝΙΩΤΗ» και καλή παρέα στις διαδρομές του νου και της φύσης, μοιράζεται καθημερινά με τους ακολούθους του όσα συναντά στο δάσος όπου κινείται. Με μια απλή, αυθεντική ματιά, μας θυμίζει πόσα σπουδαία πράγματα προσπερνάμε βιαστικά στην καθημερινότητά μας, όταν δεν έχουμε μάθει να κοιτάμε χαμηλά, εκεί όπου η φύση ψιθυρίζει τα πιο όμορφα μυστικά της.

Τον ευχαριστούμε θερμά και δημόσια για τις εικόνες και τη διαρκή του διάθεση να φέρνει τη ζωντανή επαφή με το δάσος πιο κοντά σε όλους μας. Γιατί τελικά, τέτοιες στιγμές δεν είναι απλώς όμορφες φωτογραφίες· είναι υπενθυμίσεις ζωής και σεβασμού προς όσα μεγαλώνουν ελεύθερα και περήφανα από μόνα τους.

Tο πράσινο της πόλης βρίσκει τον ρυθμό του

Μέσα στην καθημερινότητα της Αθήνας, τα μεγάλα αστικά πάρκα λειτουργούν συχνά ως ανάσα δροσιάς, ηρεμίας και επαφής με τη φύση. Στο πάρκο Ριζάρη, χθες το μεσημέρι, η εικόνα που αντικρίσαμε επιβεβαίωνε πως ο χώρος αυτός δεν μένει απλώς ζωντανός από την παρουσία των επισκεπτών του, αλλά και από τη συστηματική φροντίδα που του αξίζει. Πολλά δέντρα του πάρκου εμφάνιζαν προσεγμένο, ισορροπημένο κλάδεμα, αναδεικνύοντας τη φυσική τους δομή και αφήνοντας φως και αέρα να κυκλοφορούν ανάμεσα στα κλαδιά.  Στις φωτογραφίες που καταγράφηκαν κατά τη διάρκεια της μεσημεριανής βόλτας, ο φακός στάθηκε τόσο στο πράσινο όσο και στα ίχνη της εργασίας που προηγήθηκε.

Στο πρώτο πλάνο ξεχωρίζουν συγκεντρωμένοι σωροί από κομμένα κλαδιά σε επιλεγμένα σημεία δίπλα στους διαδρόμους, ενώ στο βάθος διακρίνονται περιπατητές σε παγκάκια, φθινοπωρινές αποχρώσεις στα φυλλώματα και οι χαρακτηριστικές πράσινες κολόνες φωτισμού του πάρκου. Σε επόμενα καρέ, δίπλα σε πλακόστρωτα μονοπάτια και χλοοτάπητες, τα κλαδιά έχουν μαζευτεί σε διακριτούς όγκους ώστε να διευκολύνεται η απομάκρυνσή τους χωρίς να κλείνουν τα περάσματα ή να εμποδίζουν όσους κινούνται στον χώρο. Λίγο πιο κάτω από τα σημεία αυτά, η διαδικασία συνεχιζόταν επί του έργου: ένα φορτηγό με τον οδηγό του και δύο εργάτες συνέδραμαν στο μάζεμα των κλαδιών.

Όταν πλησίασα με την πρόθεση να τους φωτογραφίσω —αφού πρώτα εξήγησα ότι το υλικό προορίζεται για θετική ανάδειξη της δουλειάς στο πάρκο— εκείνοι με παρακάλεσαν ευγενικά να μην το κάνω. Η επιλογή τους έγινε απολύτως σεβαστή, γιατί η δημοσιογραφική καταγραφή δεν χρειάζεται να παραβιάζει την προσωπική άνεση όσων εργάζονται, ιδιαίτερα όταν το ουσιαστικό μήνυμα βρίσκεται στο αποτέλεσμα και στη συνέπεια του έργου. Στo όχημα και τον εξοπλισμό που είδαμε δεν υπήρχε διακριτική ένδειξη του Δήμου Αθηναίων, κάτι που είναι συχνό σε περιπτώσεις όπου η δημοτική αρχή συνεργάζεται μέσω συμβάσεων με ιδιώτες εργολάβους για τη συντήρηση χώρων πρασίνου.

Ωστόσο, πέρα από το τυπικό σκέλος της ανάθεσης ή της εκτέλεσης, αυτό που μένει στον πολίτη που περπατά στον χώρο είναι η εικόνα ενός πάρκου που δεν είναι αφημένο στην τύχη του. Το πάρκο Ριζάρη διατηρεί την ταυτότητα και τη γοητεία του ακριβώς επειδή συνδυάζει τον αστικό χαρακτήρα με την έγνοια. Όταν το κλάδεμα γίνεται με μέτρο και η αποκομιδή οργανώνεται μεθοδικά, το όφελος είναι διπλό: προστατεύεται η υγεία των δέντρων και αναβαθμίζεται η καθημερινή εμπειρία όσων το επιλέγουν για έναν περίπατο, ένα διάλειμμα ή λίγη ησυχία μακριά από τον θόρυβο του δρόμου. Μικρές, ορατές ενδείξεις φροντίδας σαν κι αυτές θυμίζουν ότι η ποιότητα ζωής στην πόλη χτίζεται σταθερά, μέρα με τη μέρα.