

Το Πήλιο δεν είναι προορισμός μόνο για τις καλοκαιρινές αποδράσεις στις παραλίες του Αιγαίου ή για τις χειμερινές εξορμήσεις στα χιονοδρομικά του. Υπάρχει μια ενδιάμεση, σχεδόν μυσταγωγική εποχή, στο τέλος του δεύτερου δεκαήμερου του Νοεμβρίου, όπου το βουνό των Κενταύρων αλλάζει πρόσωπο και προετοιμάζεται σιωπηλά για τον χειμώνα. Αυτή την ξεχωριστή όψη της φύσης μας μετέφερε η καλή μας φίλη Βικτώρια από τη Ζαγορά, μέσα από τρία εξαιρετικά φωτογραφικά στιγμιότυπα.
Με τη Βικτώρια μάς συνδέει μια σχέση χρόνων. Έχοντας μείνει επανειλημμένα στα δωμάτια της και έχοντας γευτεί την αυθεντική, ζεστή της φιλοξενία, η επικοινωνία μας παραμένει σχεδόν καθημερινή, κρατώντας ζωντανό τον δεσμό μας με τον τόπο της. Οι εικόνες που μοιράστηκε μαζί μας αποτυπώνουν με τον πιο γλαφυρό τρόπο τη μετάβαση της φύσης στην καρδιά του φθινοπώρου.
Στις φωτογραφίες κυριαρχεί η γυμνή, ακατέργαστη ομορφιά του δάσους. Οι πανύψηλες οξιές της Ζαγοράς έχουν πια αποχωριστεί το πυκνό, καταπράσινο φύλλωμά τους, υψώνοντας τους γκρίζους κορμούς και τα γυμνά κλαδιά τους προς τον καθαρό, ψυχρό ουρανό. Κάτω από τα πόδια τους, ένα παχύ χαλί από ξερά, καφετιά φύλλα και φτέρες καλύπτει το έδαφος, αφήνοντας ελάχιστες πινελιές πράσινου να θυμίζουν την εποχή που πέρασε.
Αυτό, όμως, που κλέβει την παράσταση και προκαλεί δέος είναι η δύναμη της ζωής που αποκαλύπτεται στο χώμα. Οι γυμνές ρίζες των δέντρων, εκτεθειμένες στις πλαγιές και τα πρανή του δάσους, μοιάζουν με γλυπτά της φύσης που γαντζώνονται με πείσμα στη γη. Πλεγμένες μεταξύ τους, καλυμμένες κατά τόπους από υγρά βρύα, επιμένουν να κρατούν τα δέντρα όρθια και ζωντανά, έτοιμα να αντέξουν τους ανέμους και τον παγετό που πλησιάζει. Είναι μια εικόνα που υπενθυμίζει τη σιωπηλή αντοχή του οικοσυστήματος λίγο πριν σκεπαστεί από το λευκό πέπλο του χειμώνα.
Παρότι οι φωτογραφίες μεταφέρουν στο έπακρο την ηρεμία, τη μυρωδιά του νοτισμένου χώματος και την άγρια γοητεία του τοπίου, δεν μπορεί κανείς να μη σκεφτεί πόσο διαφορετική είναι η αίσθηση όταν βρίσκεσαι πραγματικά εκεί. Το περπάτημα στα μονοπάτια που τρίζουν από τα ξερά φύλλα, ο καθαρός, δροσερός αέρας του βουνού και η ζεστασιά ενός καλού τζακιού μετά τη βόλτα συνθέτουν μια εμπειρία που καμία οθόνη δεν μπορεί να υποκαταστήσει.
Το Πήλιο του Νοεμβρίου, λίγο πριν πέσουν τα πρώτα χιόνια, προσφέρει την απόλυτη γαλήνη. Και χάρη σε ανθρώπους σαν τη Βικτώρια, που αγαπούν τον τόπο τους και μοιράζονται τις ομορφιές του, το ταξίδι στη Ζαγορά μοιάζει πάντα πιο κοντινό.
