Το φθινόπωρο στο Πήλιο, λίγο πριν τα χιόνια


Το Πήλιο δεν είναι προορισμός μόνο για τις καλοκαιρινές αποδράσεις στις παραλίες του Αιγαίου ή για τις χειμερινές εξορμήσεις στα χιονοδρομικά του. Υπάρχει μια ενδιάμεση, σχεδόν μυσταγωγική εποχή, στο τέλος του δεύτερου δεκαήμερου του Νοεμβρίου, όπου το βουνό των Κενταύρων αλλάζει πρόσωπο και προετοιμάζεται σιωπηλά για τον χειμώνα. Αυτή την ξεχωριστή όψη της φύσης μας μετέφερε η καλή μας φίλη Βικτώρια από τη Ζαγορά, μέσα από τρία εξαιρετικά φωτογραφικά στιγμιότυπα.
Με τη Βικτώρια μάς συνδέει μια σχέση χρόνων. Έχοντας μείνει επανειλημμένα στα δωμάτια της και έχοντας γευτεί την αυθεντική, ζεστή της φιλοξενία, η επικοινωνία μας παραμένει σχεδόν καθημερινή, κρατώντας ζωντανό τον δεσμό μας με τον τόπο της. Οι εικόνες που μοιράστηκε μαζί μας αποτυπώνουν με τον πιο γλαφυρό τρόπο τη μετάβαση της φύσης στην καρδιά του φθινοπώρου.
Στις φωτογραφίες κυριαρχεί η γυμνή, ακατέργαστη ομορφιά του δάσους. Οι πανύψηλες οξιές της Ζαγοράς έχουν πια αποχωριστεί το πυκνό, καταπράσινο φύλλωμά τους, υψώνοντας τους γκρίζους κορμούς και τα γυμνά κλαδιά τους προς τον καθαρό, ψυχρό ουρανό. Κάτω από τα πόδια τους, ένα παχύ χαλί από ξερά, καφετιά φύλλα και φτέρες καλύπτει το έδαφος, αφήνοντας ελάχιστες πινελιές πράσινου να θυμίζουν την εποχή που πέρασε.
Αυτό, όμως, που κλέβει την παράσταση και προκαλεί δέος είναι η δύναμη της ζωής που αποκαλύπτεται στο χώμα. Οι γυμνές ρίζες των δέντρων, εκτεθειμένες στις πλαγιές και τα πρανή του δάσους, μοιάζουν με γλυπτά της φύσης που γαντζώνονται με πείσμα στη γη. Πλεγμένες μεταξύ τους, καλυμμένες κατά τόπους από υγρά βρύα, επιμένουν να κρατούν τα δέντρα όρθια και ζωντανά, έτοιμα να αντέξουν τους ανέμους και τον παγετό που πλησιάζει. Είναι μια εικόνα που υπενθυμίζει τη σιωπηλή αντοχή του οικοσυστήματος λίγο πριν σκεπαστεί από το λευκό πέπλο του χειμώνα.
Παρότι οι φωτογραφίες μεταφέρουν στο έπακρο την ηρεμία, τη μυρωδιά του νοτισμένου χώματος και την άγρια γοητεία του τοπίου, δεν μπορεί κανείς να μη σκεφτεί πόσο διαφορετική είναι η αίσθηση όταν βρίσκεσαι πραγματικά εκεί. Το περπάτημα στα μονοπάτια που τρίζουν από τα ξερά φύλλα, ο καθαρός, δροσερός αέρας του βουνού και η ζεστασιά ενός καλού τζακιού μετά τη βόλτα συνθέτουν μια εμπειρία που καμία οθόνη δεν μπορεί να υποκαταστήσει.
Το Πήλιο του Νοεμβρίου, λίγο πριν πέσουν τα πρώτα χιόνια, προσφέρει την απόλυτη γαλήνη. Και χάρη σε ανθρώπους σαν τη Βικτώρια, που αγαπούν τον τόπο τους και μοιράζονται τις ομορφιές του, το ταξίδι στη Ζαγορά μοιάζει πάντα πιο κοντινό.

Στο Τρίτο Νεκροταφείο και το Εβραϊκό τμήμα

Στιγμές σαν τη χθεσινομεσημερινή, όταν ο αποχαιρετισμός φέρνει κοντά ανθρώπους που κουβαλούν θλίψη αλλά και την ανάγκη για λίγη σιωπή κάτω από τον αττικό ουρανό, έχουν πάντα ένα ιδιαίτερο βάρος. Το μεσημέρι της Τετάρτης 18 Νοεμβρίου, η διαδρομή προς το Τρίτο Νεκροταφείο της Αθήνας στη Νίκαια, για τον τελευταίο αποχαιρετισμό ενός φίλου, μετατράπηκε άθελα σε μια σύντομη αλλά πυκνή περιήγηση σε όψεις της μνήμης και της ανθρώπινης συνθήκης. Στην προσπάθεια να κερδηθεί χρόνος και να βρεθούμε πιο γρήγορα στο σημείο της συνάντησης, το πέρασμα μέσα από το Εβραϊκό Νεκροταφείο λειτούργησε σαν μια σιωπηλή παρένθεση ανάμεσα στη βιασύνη της στιγμής και τον χρόνο που μοιάζει να στέκεται ακίνητος ανάμεσα στα μνήματα.

Στις εικόνες που αποτυπώθηκαν εκείνη την ώρα, το τοπίο μοιάζει λιγότερο με έναν αυστηρό, ψυχρό τόπο αποχωρισμού και περισσότερο με ένα πυκνό, πράσινο καταφύγιο. Ψηλά κυπαρίσσια υψώνονται σε αυστηρή γραμμή πλάι σε χοντρούς κορμούς πεύκου και πυκνά φυλλώματα, ενώ το φως του ήλιου διαπερνά τα κλαδιά και στρώνει σκιές πάνω σε ασφαλτοστρωμένα μονοπάτια και χλοοτάπητες. Σε ένα από τα πλάνα, δίπλα στη σειρά των κυπαρισσιών και το πράσινο γκαζόν, ξεχωρίζει ένα επιβλητικό μαρμάρινο μνημείο με λαξευμένο κηροπήγιο στη βάση του, υπενθυμίζοντας διακριτικά την ταυτότητα του χώρου.

Σε άλλα σημεία, τα ασπρισμένα τοιχία με τις γαλάζιες κυματιστές γραμμές, οι χαμηλοί θάμνοι και τα λιτά κτίρια στο βάθος συνομιλούν με τις πολυκατοικίες της πόλης που στέκουν λίγο πιο πέρα, θυμίζοντας ότι ο κόσμος των ζωντανών δεν είναι ποτέ πραγματικά μακριά. Συχνά στην Ελλάδα λέγεται ότι οι Ορθόδοξοι επιμένουν με ιδιαίτερη θέρμη στα ήθη, τα έθιμα και τις παραδόσεις γύρω από το πένθος. Ωστόσο, το πέρασμα από το Εβραϊκό τμήμα δείχνει πως η παράδοση και ο συμβολισμός έχουν παντού τη δική τους ισχυρή γλώσσα. Το άστρο του Δαβίδ εμφανίζεται σε ποικίλες καλλιτεχνικές εκδοχές, ενώ τα κηροπήγια —άλλοτε μαρμάρινα και άλλοτε ζωγραφισμένα— επανέρχονται σχεδόν παντού, κουβαλώντας φορτίο πίστης, ιστορίας και συνέχειας.

Κι όμως, κάτω από το ίδιο φως και δίπλα στην ίδια ησυχία των δέντρων, η ανθρώπινη ματαιοδοξία βρίσκει τον τρόπο να αφήσει το αποτύπωμά της. Ο βαθμός της οικονομικής επιφάνειας εκείνου που έφυγε συχνά καθρεφτίζεται στο μέγεθος, την επιμέλεια και την προβολή του μνήματος, σαν οι ζωντανοί να θέλουν να παρατείνουν μια κοινωνική κλίμακα εκεί όπου όλοι λογαριάζονται με το ίδιο μέτρο. Μια αντίφαση γνώριμη και διαχρονική, καθώς όλοι γνωρίζουν πως κανείς δεν παίρνει τίποτα μαζί του όταν έρχεται η ώρα της αναχώρησης. Αυτό ακριβώς κάνει τέτοιες διαδρομές τόσο εύγλωττες: μέσα σε λίγα λεπτά περπατήματος ανάμεσα στα δέντρα και τα μάρμαρα, ο αποχαιρετισμός ενός φίλου συναντά την ιστορία, τα σύμβολα και τις μικρές ανθρώπινες αδυναμίες που μας ακολουθούν μέχρι το τέλος.























Συμφωνώ και επαυξάνω. Λίγο ακόμη!!!!!